கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 3, 2012

சியின் நதிக்கரையில் ஒரு தாய்…………

kvefr0490s

சியின் நதியின் ஓரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த சுவர்களில் நதியில் வீழ்ந்து புரளும் அளவுக்கு மலர் மாலைகள் நெருக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன, மழை நதியின் படிக்கரைத் தோட்டத்தின் குப்பைகளைக் கூட்டி தோட்டக்காரர்கள் வைத்திருந்த புகை அந்தக் காலையின் வெளிகளில் தூறிக் கொண்டிருக்கும் மழைத்துளிகளுக்குள் புகையைக் கசிய விட்டுக் கொண்டிருந்தது, மீன்பிடிப் படகுகள் இயக்கமற்று நதியின் ஓரங்களில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தன.

நகரமெங்கும் விழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது, பாரிஸ் நகரத்தின் நோட்ரே டாம் ஐநூறு அடிச் சுற்றுச் சுவர் முழுவதும் வண்ண விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அந்த மாபெரும் விழாவின் நிகழ்வுகளுக்கு சாட்சியாகப் போவதை எண்ணிப் பெருமிதம் கொண்டிருந்தன, செங்கற்களால் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த ஆலயத்தின் உட்புறமிருந்த சலவைக் கல் சிற்பங்களை எண்ணெய் ஊற்றித் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் ஆலய ஊழியர்கள்.

ஆலயத்தின் வானளாவிய இருபுறக் கோபுரங்கள் மீதும் பணியாளர்கள் விளக்குகளைப் பொருத்துவதில் மும்முரமாயிருந்தார்கள், ஆலயத்தின் பின்புறச் சுவர்கள் சியின் நதியின் நீரலைகளை எப்போதும் வருடிக் கொண்டிருந்தன, பின்புறத் தோட்டத்தின் குருஞ்செடிகளும், வெளிர்சிவப்பு நிற மலர்களின் நீண்டு தாழ்ந்த கிளைகளும் நதியை உரசிக் கொண்டிருந்தன, நதி ஏதுமறியாமல் வழக்கம் போலவே மனிதர்களைக் குளிப்பாட்டியபடி பயணித்துக் கொண்டிருந்தது.

கொஞ்சம் தொலைவில் போர் வீரர்களைத் தாங்கிய கருங்குதிரைகளின் சிலைகள் கட்டிடத்தின் உச்சியில் அணிவகுத்துக் கிடக்க அந்த அரண்மனை வெகு சீக்கிரம் விழித்துப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தது, செந்நிறத் தோல் உரைகளால் சுற்றப்பட்டிருந்த அந்த நீண்ட கட்டிலின் மீது உறக்கமின்றிப் புரண்டு படுத்தான் "நெப்போலியன் போனோபார்ட்", அரச உடைகளும், கவசங்களும் இல்லாமல் படுத்திருந்த அந்தப் பேரரசனைப் பார்க்கையில் பக்கத்துத் தெருவில் பஞ்சு மிட்டாய் விற்கும் வணிகனைப் போலிருந்தது.

மெல்லிய குள்ளமான அவனது உருவம் அவன் ஒரு பேரரசன் என்பதை மறுத்தன, ஆனாலும், இந்த உலகை உலுக்கிய வெகு சில மனிதர்களில் அவனும் ஒருவன், உலகின் பல்வேறு பகுதிகளுக்குத் தனது படைகளோடு சென்று வெற்றிகளைக் குவித்தவன், அதிகாலை மெல்லப் பகலாய் உருமாறிக் கொண்டிருந்தது, மழையா?, பனியா? என்று தெரியாதபடி குளிர் எங்கும் நிரம்பிக் கொண்டிருக்கையில் அரண்மனையில் வெம்மையின் சுவடுகள் சரவிளக்குகளின் அடைசளுக்குள் இருந்து பரவியது.

notre-dame-de-paris

"லூயிஸ் போர்ணி" மன்னரின் அறைக்கு வெளியே நின்று கொண்டிருந்தான், உயர் பாதுகாப்பு வளையத்தின் இரவு நேரச் சிறப்புப் பாதுகாவலர்கள் தங்கள் மாற்று வீரர்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்களில் வழியும் உறக்கம் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. தனிப் பாதுகாவலன் டெம்மி ஒரு முறை உள்ளே சென்று லூயிஸ் போர்ணி வந்திருப்பதை நெப்போலியனிடம் சொல்லி விட்டு வந்திருந்தான், நெப்போலியன் தன்னை மறந்து உறங்கும் சாமானிய மனிதனில்லை என்பது லூயிஸ் போர்ணிக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

இப்போது மணியோசை கேட்டது, லூயிஸ் உள்ளே அழைக்கப்படுகிறான், லூயிசும், நெப்போலியனும் ராணுவப் பள்ளியில் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள், விளையாடும் காலத்தில் இருந்தே இருவரும் நெருங்கிய நண்பர்களாயிருந்தார்கள், அதன் பொருட்டே மட்டுமில்லாது லூயிஸ் போர்ணியின் நுட்பமான நூலறிவுக்காகவும், நம்பகத் தன்மைக்காகவும் அவனைத் தன்னுடைய தனிச் செயலாராக பதவி உயர்த்தினான் நெப்போலியன்.

லூயிஸ் போர்ணி அறைக்குள் சென்றபோது நெப்போலியன் வெடிமருந்துகள் குறித்த ஒரு நூலைப் படித்துக் கொண்டிருந்தான், பிரெஞ்சு நாட்டின் தனிப்பெரும் பேரரசனாகத் தன்னை முடிசூட்டிக் கொள்ளப் போகும் நாளில் கூட நெப்போலியன் ஒரு நூலைத் தீவிரமாக வாசித்துக் கொண்டிருந்தது லூயிசுக்கு வியப்பளிக்கவில்லை, ஏனெனில் படிக்கும் காலத்தில் இருந்தே தன்னுடைய எல்லாச் செயல்பாடுகளுக்கும் பின்னால் ஒரு நூலை முன்மாதிரியாக வைத்துக் கொண்டிருந்தான் நெப்போலியன் போனோபார்ட் என்பது லூயிசுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

"மாட்சிமை பொருந்திய பேரரசர் அவர்களுக்கு வணக்கம்" என்று லூயிஸ் சொன்னபோது நெப்போலியன் நிமிர்ந்து நோக்கினான், "லூயிஸ் இன்றைக்கும் நீ ஒரு செயலாலாராகவே இருக்கிறாய் அல்லவா?" என்று நெப்போலியன் கேட்டபோது லூயிஸ் வியப்படைந்தான், எப்போதும் உங்கள் நம்பிக்கைக்குரிய செயலராக இருப்பதில் எனக்குப் பெருமை தான் பேரரசே" என்று ஒரு முறை முழங்காலை மடித்து வணக்கம் செலுத்தி விட்டுக் கட்டளைக்குக் காத்திருந்தான் லூயிஸ்.

அமைதியாக லூயிசின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டுத் தொடர்ந்தான் நெப்போலியன், "இன்று ஒரு நாள் நீ என்னுடைய பழைய நண்பனாக இரு லூயிஸ், நான் கடுமையான மனச் சோர்வில் இருக்கிறேன், நான் பல நாடுகளை வென்றவன், இந்த பிரெஞ்சு தேசத்தின் வழக்கமான லூயிகளுக்கு நடுவில் தனியொருவனாக வளர்ந்திருக்கிறேன், இருப்பினும் இன்று நடைபெறப் போகும் இந்த மேன்மை பொருந்திய மகத்தான விழா என் மனதை அரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு நண்பனாக நீ என்னருகில் இருந்தால் எனது மனம் கொஞ்சம் அமைதியாயிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். விழா மண்டபத்தின் ஒழுங்கு நடவடிக்கைகளை டெம்மியிடம் விட்டு விட்டு என் அருகிலேயே இரு லூயிஸ்", நிறுத்தாமல் ஒரு கட்டளையைப் போலவே இதையும் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் லூயிசின் முகத்தைப் பார்த்தான் நெப்போலியன்.

img_3803

"நீங்கள் தயாராகுங்கள் பேரரசே, உங்கள் மனக் குறைகள் விரைவில் நீக்கம் பெறும், மகிழ்ச்சியோடு இந்த பிரெஞ்சு தேசத்தின் விரிந்த எல்லைகளை நீங்கள் ஆளும் நாட்கள் அருகில் இருக்கிறது" என்று சொல்லி விட்டு வெளியேறத் தயாரானான் லூயிஸ், "லூயிஸ் நீ கடைசியாக ஒரு முறை முயற்சி செய்து பார், உன்னால் முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டுக் கண்களால் விடை கொடுத்தான் நெப்போலியன். அரண்மனை மேல்தளத்தில் இருந்த குதிரைகளின் நிழல் இப்போது முற்றத்தில் நீண்டு விழுந்து கிடந்தது, சிவப்பு வண்ணச் சீருடைகளை அணிந்த பல்வேறு பணியாளர்கள் அரேபியக் குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ரதங்களைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

நெப்போலியன் தனது படுக்கையில் இருந்து எழுந்து உயரமாய்ப் போடப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான், அவனுக்கு அருகில் உலகின் விலை உயர்ந்த ரத்தினக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஆடைகள் மூன்று வைக்கப்பட்டிருந்தது, அவற்றின் முனைகளைத் தொட்டுத் தடவிப் பார்த்தான் நெப்போலியன், பிறகு மெல்ல எழுந்து தெற்கு மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த அடுக்குப் பெட்டியின் சாவியைத் திருகினான்.

கண்ணெதிரில் குவிக்கப்பட்டிருந்த பல்வேறு வண்ண ஆடைகளுக்கு நடுவில் கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில் கொஞ்சமாய் வெளுத்துப் போயிருந்த அந்த மேலாடை அவன் கண்களில் பட்டது, அந்த மேலாடையை எடுத்துத் தன் மார்பின் மீது அழுத்திக் கொண்டான் நெப்போலியன், அவனது கண்கள் கண்ணீரை உதிர்க்கும் அளவுக்குப் பணித்திருந்தன, அவனது நினைவுகள் ஏறத்தாழ இருபது ஆண்டுகளுக்கு பின்னோக்கிப் பயணித்தது.

முன்னொரு நாளில் ராணுவப் பள்ளியில் இருந்து விடுமுறையில் வீட்டுக்கு வந்திருந்தான் நெப்போலியன், அவன் அணிந்திருந்த தரம் குறைந்த மலிவான ஆடைகளை ஏளனம் செய்யும் ஒரு பெரும் கூட்டமே ராணுவப் பள்ளியில் அப்போது இருந்தது, அவ்வப்போது கேலியும் கிண்டலும் செய்து நெப்போலியனை வெறுப்பேற்றிக் கொண்டிருந்த நண்பர்கள் குறித்து அவன் லெடீசியா அம்மையாரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

Napoleon-Bonaparte-on-a-Zebra--60838

"அம்மா, என்னுடைய ஆடைகள் பழையனவாகவும், வெளுத்துப் போனவையாகவும் இருக்கிறது, அப்பாவிடம் சொன்னால், பிறகு பார்க்கலாம், பிறகு பார்க்கலாம் என்று நாட்களைக் கடத்துகிறார், நீங்களாவது அப்பாவிடம் சொல்லி எனக்குச் சில புதிய தரமான ஆடைகளை வாங்கித் தரக் கூடாதா?" பாவமாகக் கேட்ட நெப்போலியனின் அந்தச் சொற்கள் எப்போதும் ஒளிரும் லெடீசியா அம்மையாரின் கண்களைக் கலங்கடித்தன.

மீண்டும் ராணுவப் பள்ளிக்குத் திரும்பும் நாளுக்கு முந்தைய நாளில் லெடீசியா அம்மையார் தன்னுடைய அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று ஒரு சின்னஞ்சிறு பெட்டியை நெப்போலியன் கையில் கொடுத்தார், ஆர்வம் பொங்க அந்தப் பெட்டியின் கொக்கியை இழுத்துத் திறந்தான் நெப்போலியன், அதற்குள் மூன்று வெவ்வேறு வண்ண உயர் ரக மேலாடைகள் காட்சி கொடுத்தன, அதிலும் குறிப்பாக பட்டுத் துணியால் வேலைப்பாடுகள் மிகுந்திருந்த அந்தக் கருஞ்சிவப்பு மேலாடையை நெப்போலியனுக்கு மிகவும் பிடித்துப் போனது.

அவனது கண்களில் இப்போது மகிழ்ச்சியும், அன்பும் நிறைந்திருந்தது, எதிரில் நின்ற தன் தாயை ஒரு முறை அணைத்து அவரது கன்னங்களில் அழுத்தமாய் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான் நெப்போலியன். நெப்போலியன் இப்படியெல்லாம் எளிதில் முத்தம் கொடுத்து விடுபவன் அல்ல என்பது லெடீசியா அம்மையாருக்குத் தெரியும், அவனிடமிருந்து ஒரு புன்னகையைப் பெற வேண்டுமெனில் மாதக் கணக்கில் காத்துக் கிடக்க வேண்டும், மகனின் மகிழ்ச்சியில் அன்றைக்குக் கரைந்து ஒன்றிப் போனார் லெடீசியா அம்மையார்.

நிகழ்காலத்தில் வந்து விழுந்த நெப்போலியனின் கண்களில் அதே கருஞ்சிவப்பு வண்ண மேலாடை நிறம் மங்கிக் கிடந்தது, பல நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்தபோதும், வீட்டை விட்டு வெகு தொலைவில் இருந்த போதும் நெப்போலியன் இந்த மேலாடையை எடுத்துச் செல்லத் தவறியதே இல்லை, அம்மாவும், தன் கூடப் பயணிப்பதாக உணரச் செய்யும் ஒரு பொருளாகவே இந்த மேலாடையைக் கருதினான் நெப்போலியன். இசைக் கருவிகளின் முழக்கம் நெப்போலியனின் காதுகளை எட்டியதும் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ஒரு விழாவுக்குப் புறப்படத் தாயாரானான்.

விழா அரங்கு நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது, அரங்கிற்குள் கிறிஸ்துவின் சிலுவை பொருத்தப்பட்டிருந்த அந்த மரச்சிற்பம் முழுதும் விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஆலயத்தின் கூரையை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தது ஒளி, பக்கவாட்டில் இருந்த மூன்றடுக்கு மாடங்களில் முதல் இரண்டில் பாதிரிகளும், விருந்தினர்களும் அமர்ந்திருக்க, பின்புறம் இருந்த மாடங்களில் நெப்போலியனின் உறவினர்கள் வரிசையாக அமர்ந்திருந்தார்கள், வாழும் கடவுளாக மதிக்கப்படுகிற அன்றைய போப் ஆண்டவர் "பியுஸ் 7 " ஒரு விலை உயர்ந்த சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

அரங்கினும் நுழைந்த நெப்போலியனின் கண்கள் அலைபாய்ந்து தனது தாயாரைத் தேடத் துவங்கின, ஏமாற்றத்துடன் பின்வாங்கிய அவனது கண்களில் வாசலின் படிக்கட்டுகள் வழியாக உள்நுழையும் லூயிஸ் தென்பட்டான், மீண்டும் ஒளி பெருகிய நெப்போலியனின் கால்கள் தன்னையும் அறியாமல் முன்னோக்கி நகரத் துவங்கின, நெருங்கிய லூயிசின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு குனிந்து காதருகில் கேட்டான், "லூயிஸ் அம்மாவைப் பார்த்தாயா? அவரது முடிவில் ஏதேனும் மாற்றம் உண்டா?".

NG%202461

தாயைத் தேடி அலையும் ஒரு கன்றுக் குட்டியைப் போல அந்த மாபெரும் அரங்கில் அலை மோதினான் நெப்போலியன், உலகம் அவனது காலடியில் கிடந்தது ஏவல்கள் புரிந்தது, எத்தனையோ சவால்களை எதிர் கொண்டு வெற்றி பெற்ற அந்த மாவீரனின் மனம் லெடீசியா என்கிற ஒரு ஏழைத்தாயிடம் தோற்றுப் போனதை அன்றைய நாளில் அறிந்திருந்த ஒரே பொருள் நெப்போலியன் தனது நீண்ட அங்கிகளுக்குள் மறைத்து அணிந்திருந்த அந்த வெளுத்துப் போன கருஞ்சிவப்பு மேலாடை மட்டும்தான்.

உலகை வென்ற ஒரு மாவீரனின் திருமணத்தையும், முடிசூட்டு விழாவையும் புறக்கணிக்க பாசம் மிகுந்த ஒரு தாய்க்கு ஆயிரம் காரணங்கள் இருந்தன. ஆம், எப்போதும் தாய் தாயாகவே இருக்கிறாள், கிழக்குத் திசையில் உதிக்கும் சூரியன் உங்கள் அறைக்குள் உதித்தாலும் கூட………..

*****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 15, 2012

காதல்னா இன்னா பாஸ்????

281262_10150240660026353_293449726352_7710996_7384240_n1

எனக்கு முதல் காதல் பத்து வயதிலேயே வந்து விட்டது பாஸ், என்னடா நல்ல பய இப்படிச் சொல்றானேன்னு நினைக்கிறீங்களா? நெசமாலுமே தான், அஞ்சாப்புப் படிக்கிற காலத்திலேயே அகிலா, அகிலான்னு ஒரு புள்ள நல்லா துறு துறுன்னு பூனைக் கண்ணு மாதிரி வகுப்புல உக்காந்திருக்கும்.

நம்ம வகுப்புக்கும், அந்தப் புள்ள வகுப்புக்கும் பெரிய சொவரெல்லாம் கெடையாது, ஒரு கனமான ஊதாக் கலர் துணி தான் போட்டிருப்பாங்கே, நம்ம கொஞ்சம் ஓரமா உக்காந்து அப்ப அப்ப ஒரு லுக் விடுறது, அப்படியே கொஞ்சம் அட்டுராக்டு பண்றதுக்கு முயற்சி பண்றதுன்னு நல்லா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இடைல செந்தில் செந்தில்னு ஒரு பய உள்ள நுழைஞ்சு பார்வதி டீச்சர் கிட்டப் போட்டுக் குடுத்துட்டான், அதுல பாருங்க அவனும் நம்ம காதலைக் கண்டுபுடிச்சு, அதத் தீவிரமா எதிர்த்து எல்லாம் போட்டுக் குடுக்கல, சும்மா போற போக்குல, டீச்சர் டீச்சர், இந்த அறிவுப் பய, ஸ்க்ரீனை அப்ப அப்ப விலக்கிப் பாக்குறான்னு சொல்லப் போக, அதோட நம்ம எடத்த மாத்தி வுட்டாங்கே பாஸ். முதல் காதல் ரெண்டு மாசத்துலேயே புஸ்ஸுன்னு போயிருச்சு.

ஆனாலும், அந்தப் புள்ள கண்ணுல இருந்த அந்த ஒளி இன்னமும் நெஞ்சுக்குள்ள ஊடுருவிக் கிடக்குது, பத்து வயசுலேயே பயபுள்ளக விட்டுக் கண்ணு இந்த மின்னு மின்னுனா, அப்பறம் பயலுக என்னத்தப் படிக்கிறது, இருந்தாலும் நம்ம படிப்புல ஒன்னும் கொற இல்ல பாருங்க, வரிசையாக் கோடு போட்ட மாதிரி எப்பவும் மொதல் ரேங்க்குதான்.

மொதல் காதலு கொஞ்சம் டம்மிப் பீசாப் போயிருச்சேன்னு ஐயா மனம் தளரவெல்லாம் இல்லை, ரெண்டாவது காதலுக்கான சரியான நேரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே முருங்கை மரத்தில் ஏறப் போகிற விக்ரமாதித்தன் மாதிரி கண்களில் காதல் வாளோடு பம்பரம், கோழிக்குண்டு, பேந்தா என்று பிஸியாக இருந்தேன்.

பயபுள்ள வந்து சேந்துச்சு பாருங்க ஒன்னு, சுபான்னு பேரு, வட நாட்டுல இருந்து மாற்றலாகி பொசுக்குன்னு ஒருநாள் ஞாயித்துக்கிழமை எதுத்த மாதிரி இருந்த காலனி வீட்டுக்கு தட்டு முட்டுச் சாமான்களோட வந்து இறங்கீட்டாங்கே, சும்மா, சின்ன வயசு சாவித்திரி அம்மா மாதிரி அப்பீடி ஒரு அழகு பாஸ், கண்ணுல இருந்து சுமாரா ஒரு 500 வாட்ஸ் மின்சாரம் எந்நேரமும் பாயுது, வந்ததும் வராததுமாய் நம்ம வீட்டு மாடி ஏறி தண்ணி கேட்டுப் புட்டாங்கே, கையும் ஓடல, காலும் ஓடல, இங்கிலிஷ்ல வேற பேசுதா, ஒரே பொகை போட்ட கனவு மாதிரி இருந்துச்சு.

தண்ணி குடுத்துட்டு, வெளில பால்கனில நின்னு அந்தப் புள்ளையவே பாத்துக்கிட்டு நின்னேன், அப்பறம் ரொம்ப இருட்டாயிருச்சு, அதுகளும் வீட்டுக்குள்ள போயிருச்சா, கெளம்பி தூங்கப் போயாச்சு,தெரியாத்தனமா அந்தப் புள்ளைய நம்ம பள்ளிக் கூடத்திலேயே சேத்து விட்டுட்டாங்கே, ஒரே ரிக்சா, ஒரே பாடம், ஒரே பென்சிலுன்னு ரொம்பக் கலராப் போச்சு பாஸ் நம்ம ரெண்டாவது காதல்,

ஒன்னாவது ரேங்க் எடுக்கற பயங்குறது ஒரு பெரிய தகுதி பாஸ் அப்பவெல்லாம், அட்டெண்டென்ஸ் எடுக்கச் சொல்லுவாங்கே, டீச்சருக்குத் தண்ணி எடுத்துக் குடுக்கச் சொல்லுவாங்கே, அப்ப அப்ப நம்ம பேர வேற கிளாஸ்ல சொல்லி நம்மளக் கிளு கிளுப்பா வச்சுக்குவாங்கே, புள்ளையும் அசந்து போயிருச்சு, நம்ம பவரை அப்ப அப்ப பயன்படுத்தி அதுவும் சீன் போட ஆரம்பிச்சுருச்சு, சரி, நம்ம ஆளு தானே, போனாப் போகுதுன்னு நானும் அப்படியே பில்ட் அப் குடுத்துப் போய்க்கிட்டே இருந்தேன், திடு துப்புன்னு ஒரு நாள் நம்ம ஆளோட மொகமே தெரியாமப் போச்சு.

ஆளையே காணம், அப்ப அப்ப அவுக அப்பனும் வந்து போய்க்கிட்டு அப்பாகிட்ட அரியர்ஸ், சம்பளம் பத்தியெல்லாம் பேசிகிட்டு இருப்பான், அந்த ஆளையும் காணும், என்னடா, இது பாண்டிய நாட்டுக்கு வந்த சோதனைன்னு நானும் தாவாங்கட்டயத் தடவித் தடவி ஆராய்ச்சி பண்ணிப் பாத்தா, கடைசில தான் தெரிஞ்சது பக்கத்துக்கு வீட்டு வெங்கட்ராமனும் அவன் பொண்டாட்டியும் சேந்து ஒரு நாள் படத்துக்குப் போகைல புள்ள அப்பன்கிட்ட நம்ம சாதியப் பத்தி போட்டு விட்டுருக்கான்.

வடநாட்டு ஷர்மாவுள்ள, சும்மா இருப்பாரா, படக்குன்னு உறவ முறிச்சுக்கிட்டாறு, அழுகாத கொறையா நானும் என்னையத் தேத்திக் கரை சேந்து அடுத்த வகுப்புக்குப் போறதே பெரிய கம்ப சூத்திரம் ஆகிப் போச்சு, பாழாப் போன சாதின்னா என்னடான்னு அப்பத்துல இருந்தே நம்மளத் தேட விட்டாங்கே பாஸ். ரெண்டாவது காதல் இப்புடி சோகமா முடிஞ்சு போகும்னு நானே எதிர் பார்க்கல பாஸ்……

MistyRoadOnlyLove

மூணாவது காதல் நம்மள நெருங்க விடாம நம்ம படிப்பும், மத்த இத்யாதி ஐட்டங்களும் ரொம்ப பிசியாவே நம்மள வச்சிருந்துச்சு பாஸ், ஹிந்தி கிளாஸ், டைப் ரைட்டிங் கிளாஸ், கர்நாடக சங்கீதம்ன்னு அப்பா ரொம்பவே மெனக்கெட்டு என்னையும் ஒரு மனுஷப்பயலா மாத்திப் புடனும்னு விடாம வெரட்டுனாறு, பய மேல அவருக்குக் காதல் அதிகம், சாய்ங்காலம் ஆபீஸ்ல இருந்து வந்து கேப்பேன் பத்துத் திருக்குறள் சொல்லனும்டான்னு திகில் உண்டாக்கி விட்டுட்டுப் போயிருவாரு.

ஒவ்வொரு நேரம் கீழ பயலுக வெளையாடுற சத்தம் பலமாக் கேக்கும், முட்டிக்கிட்டு வர்ற அழுகிய அடக்கிட்டு திருக்குறள் படிப்பேன், பொறவு ஒரு வழியா கொஞ்சம் ப்ரீ டைம் வர ஆரம்பிச்சுருச்சு பாஸ், நானும் அடிச்சுப் புடிச்சு பத்தாவது வந்து சேந்துட்டேன், கொஞ்ச நாளு ரொம்ப சுவாரசியம் இல்லாம டல்லாவே போய்கிட்டு இருந்துச்சு நம்ம வண்டி, புதுப் பள்ளிக் கொடம், புது வாத்தியாருக. புதுப் புள்ளைக, புது சைக்கிள்னு அப்பிடியே ஸ்லோ மோசன்ல போயிட்டிருந்த வண்டி படக்குன்னு மொதல் கியருக்கு மாறிச்சு பாருங்க,

கணக்கு வாத்தியாரு பாடம் நடத்திக்கிட்டு இருந்தப்ப நமக்கு எதாச்சும் புதுசா கணக்குத் தெரியுதான்னு வெளியே பாத்தா ஒரு புள்ள சாட்ஸ் போட்டுக்கிட்டு கிரௌன்ட்ல ஓடிட்டிருந்துச்சு, லேசா ஒரு புன்னகையும், அப்பப்ப அலட்டலுமா அந்தப் புள்ள ஓட ஓட நம்ம மனசு அது பின்னாடியே ஓடிக் களைக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு, துப்பறியும் புலி மாதிரி பள்ளிக் கூடம் விட்ட ஒடனே அது பின்னாடியே சைக்கிள்ல போயி வீடெல்லாம் கண்டு பிடிச்சு, அப்பப்ப அது கண்ல பட ஆரம்பிச்சேன், சைடுல கரகாட்டக்காரன் ரூபத்துல இளையராஜா வந்து "அந்த மான் எந்தன் சொந்த மான்னு" மனசப் பிசஞ்சு ஜூஸ் எடுத்துக் கொல்ல, வாழ்க்கை சும்மா அதோட அதிகபட்ச வேகத்துல போக ஆரம்பிச்சுடுச்சு.

ஒரு நாளு கர்நாடக சங்கீதம் பாடத் தெரிஞ்ச பயன்னு ஹெட் மாஸ்டர் சுதந்திர தின விழாவில சுதந்திரமா மேடைல ஏறிப் பாடுடா பயலேன்னாரு பாருங்க, கெடைச்சதுடா வாய்ப்புன்னு, ஒன்ன நெனெச்சேன், பாட்டுப் படிச்சேன்னு குட்டக் கமல் உருகுன ரேஞ்சை விட ஒரு மடங்கு அதிகமா உருகப் போயி, ஓவர் நைட்ல அய்யா சூப்பர் ஹிட்டு ஆயிட்டேன்,

புள்ளைக எல்லாம் ஆட்டோகிராப் கேட்காத கொறைதான் போங்க, நம்ம ஆளு கிளிக் ஆயிருச்சு, ரெண்டு மூணு நாளுல பேசிப் பழகி பதினொன்னாவது வரைக்கும் பள்ளியில் அதிகம் கிசுகிசுக்கப்பட்ட காதல் பறவைகளா மாறியாச்சு, ஒரு பக்கம் இனம் புரியாத மகிழ்ச்சி, ஒரு பக்கம் பயம், ஏல, நாம என்ன பண்றம், நம்மளப் படிக்கச் சொல்லி பள்ளிக் கூடம் அனுப்புனாங்கே, நம்ம இங்கே வேற என்னவோ பண்றோமேன்னு மனசு பக்கு பக்கு அடிக்க சரியா எவனோ வீட்ல போட்டுக் குடுத்துட்டாங்கே பாஸ் நம்ம காவியக் காதல,

அப்பா சும்மா, டென்னிஸ் மட்டைல குடுத்தாரு பாருங்க, ஆண்ட்ரி அகஸ்சி கூட அந்த மாதிரி சாட் எல்லாம் அடிச்சிருக்க மாட்டாரு, காதலாவது, கத்திரிக்காயாவது, ஆள விடுங்கடா சாமின்னு, பெரிய கும்பிடா போட்டுட்டு பொம்பளப் புள்ளக பக்கமே திரும்புறது இல்ல, அந்தப் புள்ளையும், ரொம்பவெல்லாம் அலட்டிக்கல, பன்னெண்டாவது பாதி படிக்கைலேயே கல்யாணம் பண்ணிட்டு ஒரு நாள், அறிவு, நல்லாருக்கியான்னு டவுன் பஸ்ல போகும் போது கேட்டுச்சு. அதோட அந்தக் காதல் முடிஞ்சு போச்சு பாஸ்.

Love-And-Love-Only (5)

சரி, அதோட முடிஞ்சுருக்கும்னு நீங்க நெனைக்கைல தான் பாஸ், உண்மையிலேயே கிளை மாக்ஸ் சீன் ஆரம்பிச்சுச்சு, அடிச்சுப் புடிச்சு காலேஜ் வந்து ஏகப்பட்ட புள்ளைக கூட ஒன்னா மன்னாத் திரிஞ்சப்ப எனக்கு காதல் எல்லாம் சும்மா பம்மாத்துடா மாப்பிள்ளை என்கிற அளவுக்கு முதிர்ச்சி வந்துருச்சு, பயலுக டேய், அவனாடா இவன்னு வடிவேல் ரேஞ்சுக்கு கேக்குற வரைக்கும் காதல் எனக்கு வரவே இல்ல பாஸ், வராதுல்ல, அப்பா, கொடுத்த டென்னிஸ் மட்டைப் பயிற்சி அப்பிடி.

காலேஜ் முடிச்சு, வாழ்க்கை தொடங்கிருச்சு, சுத்து முத்தும் பாத்தா ஒரே இருட்டு, கன்னக் கட்டிக் கொண்டு போயி கண்காணாத கடற்கரை நகரத்துல வுட்டுட்டாங்கே, பசியும், மயக்கமும் தான் பாஸ் வந்துச்சு, காதலும் வரல, ஒரு கஸ்மாலமும் வரல, பசி வாழ்க்கையைக் காதலிக்க வைக்குற பெரிய வாத்தியாரா மாறிருச்சு, என்னடா, எல்லாப் பயலுகளும், கார்லயும், வண்டிலையும் காசத் தண்ணி மாதிரி செலவழிச்சுக்கிட்டு என்ஜாய் பன்றாங்கே, நாம எங்கே பின்தங்கி இருக்கோம், குறைஞ்ச பட்ச வாழ்க்கையை, அதன் தேவைகளை எப்படி நாம பூர்த்தி செய்யுறதுன்னு மலைச்சுப் போயிக் கெடக்கைல தான் பாஸ் உண்மையிலேயே ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறமா காதல் வந்துச்சு,

நம்ம மத்த காதல் மாதிரி இது பாண்டஸி காதல் கெடையாது, கடங்காரன் ஒருத்தன் வந்து கழுத்தைப் புடிக்கைல அது கழுத்துல கெடந்த செயின கழட்டி கைல குடுத்துச்சு, அந்தச் செயின செய்றதுக்கே வாழ்க்கை பூரா உழைக்கிற குடும்பத்துல இருந்து வந்த புள்ள, காசப் பத்தி யோசிக்கல பாருங்க, அதுல கொஞ்சம், கூட வான்னு சொன்னதும் ஒரு மஞ்சப் பைய எடுத்துக்கிட்டு கூடவே வந்திருச்சு பாருங்க அதுல கொஞ்சம்.

சொந்தக் காரப் பயலுக எல்லாம் என்னவோ கருணை காட்டுற மாதிரி கொஞ்ச நாளு வேணும்னா நம்ம வீட்டுல வேலை கீளை பாத்துகிட்டு இருக்கட்டும் தம்பின்னு சொன்னப்ப, என்னைய மேலேயும் கீளையும்பாத்துகிட்டே கொஞ்சமாக் கண்ணு கலங்குச்சு பாருங்க அப்பக் கொஞ்சம், ரொம்ப நாளா ஏச்சும் பேச்சும் கேட்டு எட்டு வருஷம் கழிச்சு ஒரு சாதி இல்லாத தேவதையைப் பெத்துக் பக்கத்துல படுக்கப் போட்டுக்கிட்டு கண்ணு கலங்குச்சு பாருங்க அப்பக் கொஞ்சம்.

புதுசா வாங்குன கார்ல, அர்த்த ராத்திரில எங்கேயோ பஸ்ஸ விட்டுட்டு அனாமத்தா நின்னுட்டு இருக்குற குடும்பத்த ஏத்தி பின் சீட்டுப் பூரா உக்கார வச்சு முன் சீட்டுல உக்காந்து லேசா என்னையப் பாத்து சிரிச்சுச்சு பாருங்க அப்பப் கொஞ்சம், முதல் சிறுகதைத் தொகுப்ப வெளியிட்ட போது எங்கேயோ மூலைல உக்காந்து பாத்துட்டு யாரு யாரு என்ன பேசினாங்கன்னு மனப்பாடமாச் சொல்லுச்சு பாருங்க அப்பக் கொஞ்சம்னு, இன்னும் காலம் பூராத்துக்கும் உனக்குக் காதல் வச்சிருக்கேண்டான்னு கூடவே வருது பாருங்க.

IMG_1782

அதப் போயி அசிங்கப் படுத்துறாங்களே இந்த ஆர்.எஸ்.எஸ் காரப் பயலுக, நீங்களே சொல்லுங்க பாஸ், காதல் என்ன கலாச்சாரமா, அது மனுஷப் பயலுகள இன்னும் இன்னும் நாகரீகமா மாத்துற பொருள் சொல்ல முடியாத பேரண்டம் பாஸ். சும்மாவா சொன்னாரு நம்ம பாவலரு……

“கூடத்திலே மனப் பாடத்திலே விழி
கூடிக் கிடந்திடும் ஆணழகை
ஓடைக் குளிர்மலர்ப் பார்வையினால் அவள்
உண்ணத் தலைப்படு நேரத்திலே
பாடம் படித்து நிமிர்ந்த விழி தனிற்
பட்டுத் தெரித்தது மானின் விழி
ஆடை திருத்தி நின்றாள் அவள்தான் இவன்
ஆயிரம் ஏடு திருப்புகின்றான்னு”.

நம்மளும் ஆயிரம் ஏடு திருப்பி இன்னும் தேடிக் களைச்சு முடிஞ்சாலும் காதல் நம்மள விடாது பாஸ், காதல் வேற ஒன்னும் புதுசு கெடையாது, இன்னொரு உயிரை நம்மதாகவும், நம்ம உயிரை இன்னொன்னாவும் நினைக்கிற சின்னப் புரிதல் தான பாஸ், என்ன சொல்றீக????

*************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 13, 2012

சாலமோன் மாமாவின் வீட்டில் சில ஸ்கூப் பறவைகள்……….

2290010-454586-a-car-on-the-mountain-road-in-valley-of-pamirs

இடம் பெயர்ந்து சென்ற பிறகு மூன்றாவது முறையாக நான் இங்கே வருகிறேன், மலைப்பாதையில் ரப்பர் சாலை அமைத்திருக்கிறார்கள், நாங்கள் பயணம் செய்த கார் எந்தச் சிரமமும் இல்லாமல் மலையேறிக் கொண்டிருந்தது, அல்லெனும், கிறிஸ்டியும் பின்னிருக்கையில் அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள், அவர்கள் அவ்வப்போது கேட்கும் கேள்விகள் எனது சாலையின் மீதான கூர்மையைக் கொஞ்சம் திசை திருப்பினாலும் கூட நாங்கள் ஒற்றை வழிப் பாதையில் சென்று கொண்டிருந்ததால் எனக்குப் பெரிய அளவில் சிக்கல்கள் இருக்கவில்லை,

நாங்கள் முதல் முறையாக இந்த மலையில் இருந்து நிரந்தரமாக இறங்கிச் சென்ற நாட்கள் எனது நினைவில் இருந்து அழிக்க முடியாதபடிக்கு ஒரு இறுக்கமான சுண்ணாம்புப் பூச்சைப் போல மனதில் இன்னமும் ஒட்டிக் கிடப்பதை எனது பிள்ளைகள் உணர மாட்டார்கள். அந்த நிரந்தரப் பிரிவின் நாளில், அப்பா தனது மோட்டார் வண்டியின் பின்புறத்தில் நிறையப் பொருட்களைக் கட்டி பெருத்த கவலைகளோடு வண்டியை ஓட்டினார், நான் முன்புற எரிபொருள் டாங்கின் மீது அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்தபடி வந்தேன்.

அம்மாவும், அக்காவும் சாலமோன் மாமாவின் ஜீப்பில் மீதமிருந்த தட்டு முட்டுச் சாமான்களையும், அப்பாவின் விவசாயக் கருவிகளையும் ஏற்றிக் கொண்டு பின்னால் வருவார்கள், அது ஒரு ஒளி மங்கிய மாலைப் பொழுதாக இருந்தது, உயர்ந்த சிவப்புப் பைன் மரங்கள் எங்களைப் பிரிய முடியாதபடி முரண்டு பிடித்துத் தலை அசைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல நான் உணர்ந்தேன், சென்னாரைகளும், ஸ்கூப் பறவைகளும் வழக்கமாகத் தாங்கள் அடையும் கூடுகளை நோக்கிப் பறந்து கொண்டிருந்ததை என்னால் பார்க்க முடிந்தது, அவை இன்னும் எத்தனை நாட்கள் அதே மரங்களில் அடைய முடியும் என்று யாருக்கும் தெரியாது.

எங்களைச் சுற்றி மரங்களும், குருவிகளும் எப்போதும் நிரம்பிக் கிடந்தன, எங்களுக்கு நிறையக் கிழங்குகளும் பழங்களும் எப்போதும் கிடைத்தன, உணவு குறித்த பெரிய கவலையெல்லாம் எனக்கும் அக்காவுக்கும் இருக்கவே இல்லை, அம்மாவும், அப்பாவும் தோட்டத்தில் பயிர்களுக்கிடையில் வேலை செய்யச் செல்லும் நீண்ட பகல் பொழுதில் நானும் அக்காவும் மரங்களின் மிகப்பெரிய தண்டுகளுக்கிடையே சுற்றித் திரிந்து மரவள்ளிக் கிழங்கு, போமட்டன் கிழங்கு, ஆரஞ்சுப் பழங்கள் என்று வயிறு நிறையச் சாப்பிட்டு ஓடையில் மீனைச் சுட்டுக் கூடத் தின்றிருக்கிறோம், எங்களோடு இன்னும் நிறையச் சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அந்த பகல் பொழுதுகளில் வெயில் மட்டும் அரிதாக எங்கள் மலைக்குள் எப்போதாவது வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது.

எனது நீண்ட மௌனத்தை அல்லென் தனது கேள்வி ஒன்றால் கலைத்துப் போட்டான், "நாம் எப்போது வீட்டுக்குத் திரும்பப் போகிறோம் அப்பா?" என்கிற அவனது கேள்விக்கு நான் இப்படிப் பதில் சொல்லி இருக்க வேண்டும், "நாம் இப்போது தானே வீட்டுக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறோம் அல்லென்". ஆனால் நான் அப்படிச் சொல்லாமல் "இன்று மாலையே நாம் திரும்பலாம் அல்லென்" என்று சுருக்கமாகச் சொன்னேன், அவன் அதிக ஆர்வமில்லாத ஒரு பயணத்தை மேற்கொண்டிருப்பதாய் நம்பினான்,

வழக்கமாக நகரத்தில் நாங்கள் பயணம் செய்யும் போது அவன் கேள்விக் கணைகளால் என்னைத் துளைத்தெடுப்பான், "இது என்ன கட்டிடம்?, இதற்குள் என்ன இருக்கிறது?, இந்தத் தெருவின் பெயர் என்ன? இங்கே என்ன மாதிரியான கடைகள் இருக்கிறது?" என்று தனது கேள்விகளால் விடுமுறை நாளின் பயணச் சாலைகளை தனது சொற்களால் நிரப்பியபடி வருவான், இரவு வெகு நேரம் கழித்து அவன் உறங்கிப் போன பின்பும் கூட அவனது கேள்விகள் சில என்னைச் சுற்றிக் கொண்டே இருக்கும்.

அவன் மிகுந்த புத்திசாலியாக இருந்தான், அவன் இந்த மலைப் பகுதியின் குழந்தைகளைப் போலவே மற்ற உயிர்களின் மீது அன்பு செலுத்தும் ஒரு பழங்குடி இனத்தின் சொத்து என்று மனதுக்குள் நினைத்தபடி எங்கள் பயணம் தொடர்ந்தது, தனது தங்கைக்கு சில வறுத்த சோளப் பருக்கைகளைக் கொடுத்து விட்டு அல்லென் ஜன்னல் வழியாகத் தெரியும் வெட்டப்பட்ட மரங்களின் தண்டுகளைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தான், மரங்களை ஏற்றிச் செல்வதற்காக தொலைவில் கிளைத்துக் கிடக்கும் பாறைகளை உடைத்து உண்டாக்கப்பட்ட மண் சாலைகளில் ஊர்ந்து செல்லும் லாரிகள், பெரிய டிப்பெர் வண்டிகள் என்று அதிக சுவாரசியம் இல்லாமல் எங்கள் பயணம் மலைப் பாதையில் தொடர்ந்தது.

child-with-rabbit-1305155588

நாங்கள் சொமார்ட் பள்ளத்தாக்கைக் கடந்து மேலேறும் போது மரங்களும், ஓடைகளும் நிரம்பிய வழக்கமான மலைப் பாதைகள் என் கண்களுக்கு வெகு தொலைவில் தென்பட்டது, இடையிடையே குறுக்கிடும் ராணுவ சோதனைச் சாவடிகளில் நான் இறங்கிப் பெயரையும், பயணத்துக்கான காரணத்தையும் குறிப்பிட்டு எனது அடையாள அட்டையைக் காட்ட வேண்டியிருந்தது, நான் இந்த மலையின் மிகப் பழமையான மனித இனத்தவன் என்கிற எனது ஆழ்மனக் கிடக்கையை அவர்கள் துடைக்க முயல்வதாக நான் பெரும் கோபத்துடன் இருந்தேன்.

இந்த மலையின் எல்லாப் பகுதிகளுக்கும் நான் செருப்புக் கூட இல்லாத வெறும் கால்களுடன் சுற்றித் திரிந்திருக்கிறேன், இவர்களை விடவும், இன்னும் யாரையும் விட இந்த மலைப் பாதைகளில் சுற்றித் திரிவதற்கு உரிமை உள்ளவன் நான் என்பதில் எனக்கு தீவிர நம்பிக்கை இருந்தது. இருப்பினும் என்னால் இப்போது ஒன்றும் செய்ய முடியாது, அமைதியாக அவர்கள் சொல்கிறபடி கேட்கும் ஒரு சாதாரண மனிதனாக நான் இருக்க வேண்டியிருந்ததன் வலியை வேறு வழியின்றி போத்தலில் இருந்து தொண்டைக்குள் செல்லும் ஒரு திரவத்தைப் போல விழுங்கிக் கொண்டேன், அது எப்போதும் கீழிறங்க மறுத்து என்னை ஒரு பதட்டமடைந்த மனிதனாகவே வைத்திருந்தது.

நாங்கள் ஒரு மிக நீண்ட மதில் சுவரை ஒட்டிய சாலையில் இப்போது பயணிக்கத் துவங்கி இருந்தோம், அல்லென் இப்போது கொஞ்சம் தனது இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி இருந்தான், "இந்த மதில் சுவர்களின் பின்னே என்ன இருக்கிறது அப்பா?" என்று கேட்டவனிடம், "நாம் சாலமோன் தாத்தாவின் வீட்டுக்குச் சென்றவுடன் உனக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்கிறேன், அதுவரைக்கும் அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே வா அல்லென்" என்று சொன்னேன். ஒரு முறை இருக்கையில் முழங்காலிட்டு ஏறி மதில் சுவர்களுக்குப் பின்னே ஏதேனும் தெரிகிறதா என்று பார்க்க முயன்றான் அல்லென், "அல்லென், காரில் பயணம் செய்யும் போது இப்படியெல்லாம் செய்யக் கூடாதென்று உனக்குத் தெரியும் தானே" என்று கேட்டேன், பதில் சொல்லாமல் அமர்ந்து மீண்டும் தனது இடுப்புப் பட்டையைக் கட்டிக் கொண்டு அமர்ந்தான் அல்லென்.

சரியாக நாங்கள் ஒரு திருப்பத்தில் திரும்பிப் பயணிக்கத் துவங்கியபோது, அந்தக் குன்று எனது கண்ணில் பட்டது, எனது மனம் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல இப்போது பரபரக்கத் துவங்கியது, ஆம், ஆம், இதே குன்று தான், இங்கே தான் நானும், அக்காவும், அந்த முயல் குட்டியைக் கண்டெடுத்தோம், அது சாம்பல் நிறத்தில் நடக்க முடியாதபடி, முட்கள் நிரம்பிய ஈச்சஞ் செடியின் ஓரத்தில் கிடந்தது, அது பிறந்து நான்கைந்து நாட்களே ஆன இளம் முயல் குட்டி என்பதை அக்கா உணர்ந்திருந்தாள், நாங்கள் சுற்றிலும் அதன் தாயைத் தேடித் பார்த்தோம், முக்கால் மணி நேரத் தேடலுக்குப் பிறகும் எங்களால் அந்தக் குட்டி முயலின் தாயைக் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை.

பிறகு ஒரு வழியாய் அதனை வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்வது என்று முடிவு செய்து பழங்களைச் சேகரிக்க நாங்கள் எடுத்துச் சென்ற கூடையினுள் வைத்துக் கொண்டு நடந்தோம், அதனுடைய சிவப்பு நிறக் கண்கள் தாயைத் தேடும் வலியை உமிழ்ந்து கொண்டிருந்தது, அம்மா, எங்கள் கைகளில் இருந்த பழக்கூடையை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு, குட்டி முயலை நாங்கள் அதன் தாயிடம் இருந்து பிரித்து எடுத்து வந்து விட்டதாகச் சொல்லிக் கடிந்து கொண்டார், பிறகு அக்காவின் நீண்ட விளக்கத்துக்குப் பிறகு அந்த முயல் குட்டியை எங்கள் வீட்டில் வளர்க்க அவர் ஒப்புக் கொண்டார்.

1165789102EbgvyQ

அந்த முயல் குட்டியின் கால்கள் உரமடைந்து அது எங்களோடு தாவித் திரிகிற காலம் வரையில் அம்மா, தனது இன்னொரு பிள்ளையைப் போல அந்த சாம்பல் நிற முயல் குட்டியை வளர்த்து எடுத்தார், அப்பாவும் சில நேரங்களில் தனது காய்த்துப் போன கைகளால் அந்த முயல் குட்டியின் மெத்து மெத்தன்ற ரோமங்களை வருடிக் கொடுப்பார். பிறகொருநாள் எங்கள் நிரந்தரப் பிரிவின் போது நாங்கள் அந்த முயல் குட்டியை மலை மேலேயே விட்டுப் வர வேண்டியிருந்தது.

சாலமோன் மாமா வீட்டில் அம்மா, முயல் குட்டியையும், சில கோழிகளையும் கொடுத்து விட்டு "நகரத்தில் இதுகளையெல்லாம் வளர்க்க முடியாது அண்ணா, இந்தப் பிள்ளைகள் தான் பாவம், என்ன செய்ய?" என்று முனகியபடி விடை பெற்றார், அக்காவின் கண்களில் பனித்திருந்த நீர்த் திவலைகள் எங்கள் பிரிவின் துயரை அன்று மாலையில் மலை முகடுகளில் மழையாகப் பெய்து எதிரொலித்தன.

மதில் சுவரின் நீளத்தைத் தாண்டி இப்போது அந்த மிகப் பெரிய கட்டிடத்தின் முகப்பு எனது கண்களில் தெரியத் துவங்கியது, இந்த தேசத்தின் பெருமைக்குரிய சின்னமாக அது விளங்கிக் கொண்டிருப்பதாக சில நாட்களுக்கு முன்னதாகத் தொலைக்காட்சியில் உரையாற்றிய அமைச்சர் ஒருவர் உளறிக் கொட்டியது என் நினைவில் வந்தது.

எத்தனை பெரிய கட்டிடமாக இருந்தாலும், அதற்குள்ளாக என்ன உருவாக்கினாலும் அக்காவின் கண்களில் இருந்து பறிக்கப்பட்ட அந்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களைத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். அவளது இளமைக் காலங்களில் அக்காவிடம் மண்டிக் கிடந்த புன்னகையின் சுவடுகளை அன்றைய நாளின் இரவில் இருந்து திருமணமாகிப் போகும் வரையில் என்னால் திரும்பக் கண்டடையவே முடியாமல் போனது குறித்து அந்த சுருள் மண்டை அமைச்சனுக்குத் தெரியாது.

அல்லென் இப்போது கொஞ்சம் அவனுடைய இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி இருந்தான், நாங்கள் காட்டை அழித்து பள்ளத்தாக்கின் ஊடாகப் பொட்டலில் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த பிரம்மாண்ட கட்டிட வளாகத்தையும், அதன் மதில் சுவற்றையும் கடந்து வெகு தூரத்தில் இருக்கும் சாலமோன் மாமாவின் வீட்டுக்கு வந்திருந்தோம், வெளி வாசலில் உயர்ந்து கொஞ்சம் உட்புறமாய்ச் சாய்ந்திருந்த நீலப் பூ மரத்தின் தண்டுக்கருகில் நாற்காலியைப் பரப்பி ஓய்வாக அமர்ந்திருந்த சாலமோன் மாமாவைப் பார்த்ததும் அடுப்பில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பால் சட்டியின் மேற்புறமாகப் பொங்கும் நுரையைப் போல எனக்குள் மகிழ்ச்சி பெருகியதை உணர முடிந்தது.

tribes

காரைப் பார்த்ததும் சாலமோன் மாமா எழுந்து தனது நடக்க இயலாத இடது காலை இழுத்தபடி எங்களை நோக்கி வந்தார், அல்லென் நின்று கொண்டிருந்த இடத்தில் நின்று முழங்காலிட்டு அமர்ந்தவர், குழந்தைகளை அணைத்து தனது தோளில் சாய்த்துக் கொண்டு இப்படிச் சொன்னார், "இந்தக் கிழவனைப் பாக்க இப்போதான் நேரம் வந்ததா பிள்ளைகளா?", அவர் பிள்ளைகளா என்று என்னையும் சேர்த்துத் தான் சொல்கிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும், குழந்தைகளுக்குத் தெரியாது, இரை தேடிச் சென்று திரும்பி கூட்டுக்குள் இருக்கும் தனது குஞ்சுகளைப் பார்த்து மகிழும் ஒரு தாய்ப் பறவையின் சிறகுகளுக்குள் பொதிந்த வெம்மை அந்த மலைத் தோட்டத்தின் காற்றில் அப்போது பரவியது. மரவள்ளிக் கிழங்கோடு கொஞ்சம் திணைமாவும், பயறும் கலந்து சாலமோன் மாமாவின் வீட்டில் பரிமாறப்பட்ட பகல் உணவை ருசித்துச் சாப்பிட்ட அலெனை நான் வியப்போடு பார்த்தேன்.

நாங்கள் எல்லோரும் நிரந்தரமாய் இந்த மலையைப் பிரிந்த அந்தத் துன்ப நாளில் சாலமோன் மாமா பிடிவாதமாக நகரத்தில் கட்டிக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் மாற்றுக் குடியிருப்புக்கு வருவதை மறுத்து விட்டார், அரசின் மீது வழக்குத் தொடர்ந்து தான் தொடர்ந்து இந்த மலையின் மீது வாழும் உரிமையைத் தனக்கு அளிக்க வேண்டுமென அடம் பிடித்தார், பிறகு ஒரு வழியாய் அவர் பாதுகாப்பு எல்லைக்கு வெளியே இருக்கும் பகுதியில் வசிக்க அனுமதி அளித்தது அரசு. அன்றில் இருந்து இன்று வரையில் நகரத்தின் நியான் விளக்குகளில் கரைந்து காணாமல் போன இந்தப் பழங்குடிகளின் அடையாளமாய் சாலமோன் மாமா ஒருவரே இருக்கிறார்.

க்றிஸ்டியைத் தனது தோளில் தூக்கிக் கொண்டு, அல்லெனின் நடுவிரலைப் பற்றியபடி வீட்டின் பின்புறமாய் இருக்கும் ஆட்டுக்கிடை, கோழிக்கிடாப்புகள், முயல் வளைகள் என்று சந்தோசமாய் வெகு நேரம் சுற்றி அலைந்தார் சாலமோன் மாமா, வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு சந்திக்கும் ஒரு வயதான கிழவரோடு அல்லென் ஒட்டிக் கொண்டு விட்டதை நான் கண்ணில் நீர் மலங்கப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன், கருக்கலில் நாங்கள் வேறு வழியின்றி சாலமோன் மாமாவிடம் இருந்தும், அவர்களின் குடும்பத்தாரிடம் இருந்தும் விடைபெற வேண்டி இருந்தது.

எனது மண்ணையும், எனது மக்களையும் விடுத்து கண்காணாத இடத்தில் அளந்து கட்டப்பட்டிருக்கும் அந்த நகரத்துக்கு நாங்கள் திரும்ப வேண்டும், அல்லெனும், க்றிஸ்டியும் சாலமோன் மாமாவுக்கு முத்தங்கள் கொடுத்து விடை கொடுத்தார்கள், என்னையும் எனது பிள்ளைகளையும் நன்கு அறிந்து இந்த மலையில் வாழும் கடைசி மனிதர் சாலமோன் மாமா. இவருக்குப் பின்னால் இப்படி எங்களை வரவேற்கவும், உச்சி முகரவும் இனி ஒருவர் இருக்கப் போவதில்லை என்கிற நினைப்பு ஏனோ அந்த மாலையை மிகுந்த கனத்தோடு இருளாக்கியது.

nuclear-power-plant

நாங்கள் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம், காரின் பின்புறமாய் உயர்ந்து எழுந்து இந்த நாட்டின் பெருமைக்குரிய சின்னமாய் விளங்கிக் கொண்டிருக்கும் எங்களை எங்கள் வீடுகளில் இருந்து துரத்திய, எங்கள் அன்பானவர்களைப் பிரித்த "மினேர்வா அணு மின் உற்பத்தி நிலையம்" கடந்து பின்னோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தது.

வழக்கம் போலவே எனது அமைதியை உடைத்து நொறுக்கினான் அல்லென், "அப்பா, நாம் எப்போது மீண்டும் இங்கே வருவோம்". காரை ஒரு முறை நிறுத்திப் பெருமூச்செறிந்து இப்படிச் சொன்னேன் நான், "நாம் எப்போதும் இங்கே தான் இருக்கிறோம் அல்லென்". அல்லெனுக்குப் புரிந்திருக்க வேண்டும்.

************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 11, 2012

பூவரச மரத்தின் இலைகளும், ஒரு அறையும்.

Doctor_2

மழை வரும் போலிருந்தது, மண்வாசம் நாசியைத் துளைத்துக் கொண்டு பழைய நினைவுகளை வருடியது, காற்று விசித்திரமான ஒலி எழுப்பியபடி நோயாளிகளின் வலிகளை உள்ளிழுத்தபடி ஓடாடிக் கொண்டிருந்தது, கொஞ்ச நேரம் வெளியில் வந்து நிற்க வேண்டும் போலிருந்தது, எனது வெண்ணிறக் கோட்டை கழற்றி நாற்காலியில் போட்டு விட்டு அறையை விட்டு வெளியேறி நடக்க ஆரம்பித்தேன், வழக்கமான நோயாளிகளை விடவும் அதிகமாகவே இருந்தார்கள், இந்த நேரத்தில் வெளியேறிப் போவது எனக்கே கொஞ்சம் கூச்சமாக இருந்தது.

இந்த நீண்ட வரிசைகளில் இருக்கும் மக்கள் இங்கே வருவதற்காகக் குறைந்த பட்சம் அவர்களின் ஒருநாள் கூலியையாவது இழந்திருப்பார்கள், பல மணி நேரங்கள் காத்திருந்து கிடைக்கும் ஊர்திகளைப் பிடித்து தமது அன்பானவர்களை நலம் செய்து விட வேண்டும் என்று இங்கே அழைத்து வந்திருப்பார்கள், இருப்பினும் எனக்கு இந்த மழையின் வாசனை எப்போதும் ஒரு கோப்பை தேநீரின் சுவையை நினைவுபடுத்தி விடுகிறது, மழைக்காற்று வீசும் போது சுற்றி அடிக்கிற குளிரில் ஒரு கோப்பைத் தேநீர் என்பது வாழ்க்கையின் கொண்டாட்டம், அப்படியான கணங்களே இந்தக் கடுஞ்சுமை நிரம்பிய வாழ்க்கையின் சில கணங்களையாவது கொஞ்சம் இளைப்பாற விடுகிறது.

நான் மருத்துவமனையின் நீண்ட வாசலில் எப்போதும் கிடந்த படிக்கட்டுகளில் இறங்கி நடக்கத் துவங்கினேன், காற்று முன்னிலும் வேகமாய் வீசத் துவங்கியது, பூவரச மரத்திலிருந்து செந்நிறத்தில் சில முதிர்ந்த பூக்கள் உதிரத் துவங்கின, அடர்ந்து பரந்த அந்த மரத்தின் கிளைகள் மழைக் காற்றில் சிலிர்த்து தன் மகிழ்ச்சியை சில இலைகளை உலுப்பி காற்றில் பரப்பின, அந்த மரத்தின் கீழே இப்படி நடப்பது எனது வறுமையும், துன்பமும் நிரம்பிய இளமைக் காலத்தின் நினைவுகளை மீட்டி எடுக்க எப்போதும் போதுமானதாக இருந்தது.

நான் உணவகம் சென்று ஒரு கோப்பைத் தேநீரை மிக மெதுவாகக் குடித்து விட்டு எனது இருக்கைக்குத் திரும்பினேன்.அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு முதியவர் என்னருகில் வந்து நின்றார், "உக்காருங்க பெரியவரே, என்ன செய்யுது?" என்று கொஞ்சம் உரத்த குரலில் கேட்டேன், "ஐயா,ரெண்டு நாளா ஒரே வயித்து வலி, தாங்க முடியல, வேலைக்குப் போகல, கோடாங்கி கிட்டப் போயி அடசல் எல்லாம் எடுத்துப் பாத்துட்டேன், கேக்கல ஐயா". ஒருகாலத்தில் வெண்ணிறமாய் இருந்த அவருடைய சட்டையைக் கொஞ்சமாய் மேலே உயர்த்தி, வயிற்றின் கீழ்ப் பகுதியில் அழுத்திப் பார்த்தேன்.

"எந்த எடத்துல வலிக்குது பெரியவரே, இங்கேயா? இங்கேயா?" தொடர்ந்து கீழ்ப் பகுதியில் அழுத்திக் கொண்டே வருகையில் ஓரிடத்தில் அம்மா என்று பெரியவர் முனகினார், அந்த இடம் கண்ணிப் போயிருந்தது, எங்கோ எப்போதோ அடிபட்டிருக்க வேண்டும், நிறம் மாறி கட்டிக் கிடந்த அந்த இடத்தின் உள்ளே இருந்து தான் அவருக்கு வலி உண்டாக வேண்டும் என்பதை ஒரு எளிய நாட்டு வைத்தியனும் உணர முடியும்.

"இது எப்போ அடிபட்டது?, வீக்கமா வேற இருக்கு, எத்தனை நாளா வலிக்குது?" என்கிற எனது தொடர்ச்சியான கேள்விகளுக்கு மிகச் சுருக்கமாய் "செங்கல்லு விழுந்தது ஐயா, மாசத்துக்கு மேலே இருக்கும், இது உள்ள கூடி வலிக்குதுங்கய்யா" என்று சொன்னவரிடம், "வெளிய கூடி முடிஞ்சு, இப்போ உள்ள கூடியிருக்கு, உடனே வந்து பாக்குறதில்ல, ஒரு ஒத்தடமாவது குடுக்கலாம்ல, இப்பிடி செப்டிக் ஆகுற வரைக்கும் வச்சுக்கிட்டு அப்புறம் வந்தா" என்று கொஞ்சமாகக் கோபம் வரவழைத்துச் சொன்னேன், "ஒத்தடம் குடுக்க யாருங்கையா இருக்கா, வேலைக்குப் போயி காசு குடுக்கலைன்னா மருமகப் புள்ள சரியாச் சோறு போடாது, ஒத்த மயனப் பெத்தவனுக்கு புள்ள சரியில்லங்கய்யா, என்ன செய்ய?" சொல்லி விட்டு அமைதியானார் பெரியவர்.

ஒரு முறை நிமிர்ந்து அவரது முகத்தைப் பார்த்தேன், ஒரு தந்தையின் ஆற்றாமை, ஒரு தந்தையின் நோயுற்ற காலத்தில் அவரைக் கொஞ்சம் அன்பான சொற்களாலும், அரவணைப்பாலும் கவனிக்க முடியாத அந்த மகனின் மனநிலைக்கு எவர் மருத்துவம் பார்ப்பது, மகனின் அன்புக்காக ஏங்கும் நோயே அவரை இப்போதைக்குப் பீடித்திருக்கிறது, வயிற்று வலியை விடவும், மன வலியே அவரை அதிகமாய்த் துன்புறுத்துகிறது.

"சீட்டுல ஊசி எழுதி இருக்கேன், போட்டுக்குங்க, ரெண்டு மாத்தர எழுதி இருக்கேன், மூணு நாலு காலைல, ராத்திரி சாப்ட்ட பின்னாடி சாப்பிடுங்க, மஞ்சக் கலர்ல ஒரு களிம்பு தருவாங்க, சுடுதண்ணி ஒத்தரம் குடுத்த பின்னாடி நல்லாத் துடச்சுட்டு, களிம்பு தடவிக்குங்க, மூணு நாளுக் கழிச்சு மறுபடியும் வாங்க, வலி இருந்தா எக்ஸ்ரே எடுத்துப் பாக்கனும்", சட்டையைக் கீழே இழுத்து விட்டு கனிவோடு அந்தப் பெரியவரை ஒரு முறை பார்த்தேன், பாதி நோய் சரியான மாதிரிச் சிரித்து விட்டுக் கும்பிட்டார்.

doctor_child_530

அடுத்து ஒரு குழந்தையைத் தூக்கியபடி நின்றிருந்த அந்த இளம்பெண்ணிடம், "யாருக்கும்மா பாக்கணும்?" என்றவுடன், "புள்ளைக்கு ரெண்டு மூணு நாளா காச்சல் சார், வலிக்குது வலிக்குதுன்னு கத்துறா! எங்கே வலிக்குதுன்னு கேட்டா சொல்ல மாட்டேங்குறா! சொல்லத் தெரியல!" "இப்படி உக்கார வைம்மா", என்றவுடன் உரத்த குரலில் அழத் துவங்கினாள் அந்தக் குழந்தை.

"ஊசி வேண்டா, ஊசி வேண்டா" என்று மழலையாய் அழுத அந்தக் குழந்தையை " "ஊசி வேண்டாம், டானிக் தரேன், ஆக் காட்டு, செல்லம், உங்க பேரென்ன?" "அம்ம்முதா" என்று அழுகையின் ஊடே சொன்ன குழந்தையின் காதுக்கருகில் பொறிப் பொறியாய்த் திட்டாக இருந்த இடத்தைக் காட்டி "இது என்னம்மா குழந்தைக்கு?" என்று அந்த இளம்பெண்ணிடம் கேட்டதற்கு "என்னமோ பூச்சி கடிச்சிருக்கு சார், அது ரெண்டு மூணு நாளாவே இருக்கு, மஞ்சளைப் பூசி விட்டேன்".

டார்ச் விளக்கை எடுத்துக் காது மடலைப் பிரித்து உள்ளே அடித்துப் பார்த்தேன், "Mid Ear Allergy" என்கிற வெளியில் தெரியாத வலி குழந்தையை வாட்டி இருக்கிறது, "ஊசி போடனும்மா, டானிக் எழுதித் தாரேன், வெளில வாங்கிக் குடுக்குறீங்களா? இங்க ஸ்டாக் இல்லை, அறுபது ரூபாய் வரும்மா", "பரவாயில்லை சார், வாங்கிக் குடுக்குறேன்" என்றபடி சீட்டுக்களை வாங்கிக் கொண்டு புறப்பட்டாள் அந்தப் பெண், குழந்தை திரும்பி ஒரு முறை என்னைப் பார்த்து விட்டு, வெடுக்கென்று திரும்பி வேகமாக அம்மாவின் தோளில் இருக்கமாய் முகம் புதைத்தாள்.

அப்பா நினைவாக வந்தது, எழுந்து சாளரப் பக்கம் வந்தபோது மழை லேசாய்த் தூறிக் கொண்டிருந்தது, பூவரச மரங்களின் இலைகள் நனைந்தும் நனையாமலும் அடர் பச்சையாய் வானத்தின் நீலத்தோடு ஒட்டிக் கிடந்தன, அலைபேசியின் பொத்தான்களில் அப்பாவின் எண்களை அழுத்தினேன், அழைப்பு போய்க் கொண்டே இருந்தது, யாரும் எடுக்கவில்லை, இன்னொருமுறை அடித்து விட்டுப் பாதியில் துண்டித்த போது "ஹல்" என்கிற அப்பாவின் பாதி அருந்த ஹலோ காதில் விழுந்தது.

மீண்டும் ஒரு முறை அழைத்து அப்பா அழைப்பை எடுத்த போதே "இல்லப்பா, வெளில நின்னுட்டு இருந்தேன், வந்து எடுக்குறதுக்குள்ள கட்டாயிருச்சு" என்றார். "சரிப்பா, நல்லாருக்கீங்களா?, ஒடம்பு எப்படி இருக்கு?", என்றவனிடம் "நல்லா இருக்கேன், நீ எப்டி இருக்க, உங்க அம்மா, மாரியப்பன் மக கல்யாணத்துக்குப் போயிருக்காப்பா, உடம்பு நல்லா இருக்குப்பா, நீ எப்ப வர்ற?, அடுத்த வாரம் வர்றேன்னு அம்மா சொல்லிட்டு இருந்தா, லீவு இருக்காப்பா?" "ஆமாப்பா, ரெண்டு நாள் லீவு இருக்கு, உடம்பப் பாத்துக்குங்க, மாத்தரை எல்லாம் சரியாச் சாப்பிடுங்க, ரெண்டு வேலையும் முடிஞ்ச அளவுக்கு நடங்க, நடக்குறது ரொம்ப நல்லது, நான் சாயிங்காலம் பண்றேம்பா, வக்கிறேன்" என்று சொல்லி விட்டு இணைப்பைத் துண்டித்து இருக்கையில் அமர்ந்தேன்.

Stock Photoதலைமைச் செவிலி வள்ளியம்மாள் ஓட்டமும், நடையுமாக அறைக்குள் நுழைந்து, "சார், பாய்சன் கேஸ் ஒன்னு வந்திருக்கு, ஓர மருந்தக் குடிச்சிருக்காம், கொஞ்சம் சீரியஸா இருக்கு, வரீங்களா" என்று சொல்லி விட்டு விடு விடு வென்று நடக்கத் துவங்கினார்கள், என் அருகில் நின்றிருந்த அந்த வயதான பெண்மணியிடம் "அம்மா, உக்காந்திருங்க, வரேன்" என்று சொல்லி விட்டு நடக்கத் துவங்கினேன்.

நடக்கும் போதே மணியைப் பார்த்தேன், ஒரு மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது, மாறி மாறிக் கடந்த சாளரங்களின் வழியாக பூவரச மரம் சொட்டுச் சொட்டாய் மழையில் பிடித்த நீர்த் துளிகளை வடித்துக் கொண்டிருந்தது, அந்த மரத்தின் அடியில் தண்டுகளை ஒட்டிக் குளிரில் நடுக்கியபடி சில மனிதர்களும், நான்கைந்து வெள்ளாடுகளும், ஒரு நாயும் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். யாவருக்கும் சமமான ஒண்டுதலை வழங்கியபடி மிக உயரமாய் வளர்ந்து செழித்துக் கிடந்தது பூவரச மரம்.

தீவிர மருத்துவப் பிரிவுக்குள் நுழைந்த போது, படுக்கையில் கிடத்தப்பட்டிருந்தாள் ஒரு பதினைந்து வயது மதிக்கத் தக்க சிறுமி, அவளது முகம் ஒரு சிறு குழந்தையின் முகத்தைப் போல வாடாமல் இருந்தது, வாயின் இடது ஓரத்தில் நுரை ஒட்டிக் கிடந்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்த போது மனம் நடுங்கிப் போனது, அருகில் சென்று நாடித் துடிப்பை ஒரு முறை பரிசோதித்துப் பார்த்தேன், பெரிய அளவில் மாற்றங்கள் ஏதும் இல்லை, உணர்வோடே இருந்தாள், எனது நடவடிக்கைகளை உன்னிப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டு…….

உடனடியாக எனிமா கொடுக்கப்பட வேண்டும், "வள்ளியம்மா, எனிமா குடுங்க, எத்தனை மணிக்கு ஆச்சு?, என்ன குடிச்சுச்சு இந்தப் பொண்ணு?", என்று வாசல் பக்கமாய்த் திரும்பினேன், நடுத்தர வயது மனிதர் ஒருவர், அப்பாவாக இருக்க வேண்டும், "அரமணி நேரம் இருக்குய்யா, உர மருந்துங்கய்யா, டப்பாவ எடுத்துட்டு வந்திருக்கேன்", என்று மஞ்சள் துணிப் பையில் இருந்து அந்தப் பிளாஸ்டிக் டப்பாவை எடுத்துக் கையில் கொடுத்தார், "Magnesium Poisioning" என்று அதன் பெயரைப் படித்தவுடன் தெரிந்தது.

வள்ளியம்மா, எனிமாக் குடுத்து முடிஞ்சதும் "கால்சியம் க்ளோரைடு ஆண்டி டோஸ் ட்ரிப்" போடுங்க, என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பி ஒருமுறை படுக்கையில் இருக்கும் பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்தபோது என்னை அவள் முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது, இப்போது வள்ளியம்மா, எனக்கு நெருக்கமாய் வந்து "வாயே தெறக்க மாட்டேங்குது சார், வீட்டுல உப்புத் தண்ணி கலக்கி குடுக்கப் போனதுக்குக் கூட வாயத் தொறக்கவே இல்லையாம், ரொம்ப முரண்டு பண்ணுது", என்று சொல்லிவிட்டு நான் என்ன சொல்லப் போகிறேன் என்று என் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தார்கள்.

நான் ஏதும் பேசாமல் அந்தப் பெண்ணின் படுக்கையருகே சென்று "உயிர் வாழணும்னு ஆசை இருக்கா இல்லையா?" என்று கொஞ்சம் கனிவாகக் கேட்டேன், பதில் இல்லை, தனது பற்களை இறுக்கமாக அந்தப் பெண் கடித்துக் கொண்டிருப்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது, ஒரு முறை திரும்பி அதே வேகத்தில் பளீரென்று அவளது கன்னத்தில் பலம் கொண்ட மட்டும் விரல்கள் பதியுமாறு ஒரு அறை கொடுத்தேன், சுற்றியிருந்தவர்களும் அந்தப் பெண்ணும் ஒரு முறை நிலை குலைந்து போனார்கள்.

"வாயத் தெற, கழுத, என்ன வெளையாட்டுப் பண்றியா, வேற வேலை இல்ல யாருக்கும், பண்றது தப்பு, சுத்தி இருக்குற எல்லாருக்கும் கஷ்டம் குடுத்துட்டு ஆஸ்பிட்டல்ல வந்து அடம் புடிக்கிற, கையக் காலக் கட்டுங்க வள்ளியம்மா, இந்தப் புள்ளைக்கு", பற்களும் வாயும் நெகிழ்வடைந்தன இப்போது அந்தப் பெண்ணுக்கு, அவள் ஒரு வித மிரட்சியோடு என்னைப் பார்த்தாள், "உன் பேரென்ன?, என்ன படிக்கிற?" "கண்மணி" என்றவளின் கண்களில் நீர் ததும்பிக் கொண்டிருந்தது.

"பிளஸ் ஒன் படிக்கிறேன்", "எதுக்கு மருந்து குடிச்ச? சர்பத்துன்னு நெனச்சுக் குடிச்சியா? பதினஞ்சு வயசு வரைக்கும் ஒன்னைய வளைத்து ஆளாக்க இங்க நிக்கிற ரெண்டு பேரும் என்ன பாடு பட்டிருப்பாங்கன்னு தெரியுமா ஒனக்கு, விவசாயக் குடும்பத்துல பொறந்த புள்ள தான நீ? வயல் வேலையெல்லாம் பாத்திருக்கியா? நாலஞ்சு நாலு சேத்துல விட்டு களத்து வேல பாக்கச் சொல்லணும், நீங்க கண்ணே மணியேன்னு கொஞ்சி இருப்பிக, அதுக்குத்தான் இப்படிப் பண்ணி இருக்கு", "கஞ்சிக்கு இல்லைன்னாலும், இந்தப் புள்ளைக்கு ஒரு கொறையும் வக்கிறதில்லையா" என்று சேலைத் தலப்பில் மூக்கைத் துடைத்துக் கொண்டு அழுதார் கண்மணியின் அம்மா.

USSpecialtyCareImage

செய்யப்பட வேண்டிய எல்லாவற்றையும் செய்து அந்தச் சிறு பெண்ணின் உயிரைத் திரும்ப நிகழ்காலத்திற்குக் கொண்டு வந்த சேர்த்து கைகளைக் கழுவிய போது அந்தப் பெண்ணின் அம்மா வந்து அருகில் நின்று, "நீங்க நல்லா இருக்கணும், சாமி, எம்புள்ளை உசிரக் காப்பாத்துன கொலசாமி நீங்க, பத்து வருஷம் தவங்கிடந்து பெத்த புள்ள ஐயா, அவுக அப்பா திட்டுனாகன்னு பொசுக்குன்னு மருந்தக் குடிச்சிருச்சு". அவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோதே பள்ளிக் கூடத்தில் இருந்து அழைத்து வரப்பட்ட சிறுவன் ஒருவன் உள்ளே நுழைந்து, அவனது அக்காவின் அருகில் சென்று நின்று கொண்டான், “அக்கா என்ன காச்சலா?, மருந்து குடிச்சியா?” சரியாயிருச்சா?" என்று விஷயம் புரியாமாலேயே கேள்விகள் கேட்டபடி கொஞ்ச நேரம் அருகில் நின்றான், பிறகு படுக்கையில் அமரப் போனவனை "அக்காவுக்கு ஒன்னும் இல்ல, சரியாயிருச்சு, நீ கொஞ்ச நேரம் வெளில இரு தம்பி" என்று வெளியேற்றி விட்டு கண்மணியின் முகத்தை நோக்கி "யாரு? உந்தம்பியா? இவன விட்டுட்டு செத்துப் போறியா?" சரி வீட்டுல போயி இன்னொரு டப்பா மருந்து எடுத்துட்டு வரச் சொல்லுவமா?" கேட்டு விட்டு முகத்தை ஒருமுறை மீண்டும் பார்த்தபோது எனது விரல் தடங்கள் அவளது கன்னத்தில் பதிந்து லேசாகச் சிவந்து தடித்திருந்தன.

ஆனால், அறை நன்றாக வேலை செய்திருக்கிறது, அவள் எனிமாவுக்கும், மருந்துகளைக் குடிப்பதற்கும் ஒத்துழைக்க ஆரம்பித்தது அந்த அறைக்குப் பிறகு தான், அவளது குற்ற உணர்வுக்கான தண்டனை அந்த அறை என்று அவள் நம்பத் துவங்கி இருந்தாள், அவளது மனமும், உடலும் கொஞ்சமாய் இறுக்கத்தில் இருந்து தளர்வடைந்து கொண்டிருப்பதாக நான் நம்பிய போது உணவு நேரம் தாண்டி வெகு நேரத்தைக் காட்டியது சுவற்றில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த கடிகாரம், “மூன்று மணிக்கு மேல் இனி உணவு கிடைப்பது கடினம் தான், சரி, பார்க்கலாம்” என்று நினைத்தபடி முன்பக்க வாசலுக்கு வந்தபோது ஏனோ காலையில் காத்திருக்கச் சொன்ன பாட்டியின் நினைவு வந்தது.

தேநீரும், வடையும் சாப்பிட்டு விட்டு அறைக்குத் திரும்பி அன்றைய நோயாளிகளின் அறிக்கையைத் தயார் செய்து முடித்த போது மணி ஐந்தரை, மீண்டும் கண்மணியின் முகமும், அவளது கன்னத்தில் சிவந்திருந்த எனது விரல்களின் தடங்களும் நினைவுக்கு வர தீவிர மருத்துவப் பிரிவு அறையை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினேன். நான் இப்போது கண்மணியின் படுக்கைக்கு மிக அருகில் நின்று கொண்டிருந்தேன், கண்மணி உறங்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும், என்னைப் பார்த்ததும், கண்மணியின் அம்மா, எழுந்து நின்று வணக்கம் சொன்னார்கள், அவர்களை அமரச் சொல்லி விட்டு அவளது கையைப் பிடித்து நாடித் துடிப்பை ஒரு முறை சோதித்துப் பார்த்தேன், கண்களைத் திறந்து விழித்து ஒருமுறை எழுவதற்கு முயன்றால் கண்மணி.

கையால், படுக்கச் சொல்லி சைகை செய்து விட்டு, நீண்ட நேரமாய் அவளது பூனை போன்ற அழகிய கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன், பின்பு அவளது கன்னங்களை மெல்ல வருடி, "வலிக்குதாம்மா?" "இல்ல டாக்டர்", என்றவளின் குரல் உணர்ச்சி வசத்தில் கம்மியது, "என்ன கஷ்டம் வந்தாலும், யாரு என்ன திட்டினாலும் வாழ்ந்தும், போராடியும் தாம்மா பாக்கணும், அம்மாவும், அப்பாவும் எப்படித் துடிச்சுப் போயிருக்காங்கன்னு

நெனச்சுப் பாத்தியா? அவங்கள விட ஒனக்கு என்ன அப்படிப் பெருசா வேணுமா இருக்கு, இனிமே இப்பிடி முட்டாத்தனமா எதுவும் பண்ணாத என்ன?". ஒரு அழகிய பொம்மையைப் போலத் தனது தலையை ஆட்டிச் சரி என்றால் கண்மணி

எனது கைகள் அவளது மென்மையான பஞ்சு மாதிரியான கன்னங்களையே வருடிக் கொண்டிருந்தது, "நீ ஒழுங்கா மருந்து குடிக்கனும்னு தான் அடிச்சேன், வேகமா அடிச்சிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்". என்று நானாகவே சொல்லிக் கொண்டு வாசலுக்கு வந்து திரும்பி ஒருமுறை கண்மணியைப் பார்த்தேன், இப்போது அவளது கண்களில் புதிய நம்பிக்கைகளும், அன்பும் பெருகிக் கொண்டிருந்தது, கூடவே கண்ணீரும்…….

முன்புற வாசலை அடைந்த போது பூவரச மரங்களின் கிளைகளில் சில குருவிகளும், காக்கைகளும் ஒலி எழுப்பியபடி அடைந்து கொள்ளத் தயாராகி இருந்தன, சிவப்புக் குற்றாலத் துண்டை விரித்து ஒரு முதியவர் அதனடியில் படுத்திருந்தார், நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த பைக்குகளில் எதிரெதிராக அமர்ந்து இரண்டு இளைஞர்கள் உரக்கப் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள், மழை முடிந்த அந்த மாலை மருத்துவமனைக்கு வெளியே மிக அழகானதாய் இருந்தது.

Tree-silhouette

சில நேரங்களில் அங்கே அமர்ந்திருக்கும் இளைஞர்களைப் போல இங்கிருந்து விடுபட்டு ஆட்களற்ற சாலையில் வளர்ந்து செழித்த ஒரு பூவரச மரத்தின் நிழலில் கரைந்து விட வேண்டும் போல எனக்குத் தோன்றும், ஆனாலும், உள்ளிருக்கும் மனிதர்களின் உயிர் பயமும், நம்பிக்கையும் கலந்த மருத்துவர்களின் மீதான அன்பு, அந்த விடுதலையை விட எனக்குள் ஆழ்ந்த அமைதியையும், மகிழ்ச்சியையும் கொடுக்கப் போதுமானதாக இருந்தது. நான் இந்த உலகில் பெரிதும் வெற்றி பெற்ற மனிதனாய் எதிரில் நின்ற பூவரச மரத்தை விட உயரமானவனாய் இருந்தேன்.

***********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 8, 2012

பிணங்களைத் தாண்டி………

what_if_we_really_loved_all_humanity

வேலைகள் ஏதுமின்றி ஓய்வாகவும், கொஞ்சம் கவலையோடும் அமர்ந்திருந்தான் மாறன், இரண்டு மூன்று நாட்களாகப் பிணங்கள் இல்லாமல் காலியாகக் கிடந்தது பிணவறை, பிணங்கள் பல மனிதர்களின் நீக்க முடியாத பெருந்துயராய் இருக்கிற போது மாறனுக்கு அவை மகிழ்ச்சி தரக்கூடியவை, உள்ளூர அவன் இறப்பை நேசிக்கவில்லை என்றாலும் கூட அவனது வாழ்க்கை பிணங்களோடு தொடர்புடையதாய்ப் போனது, பிணங்களை எதிர் நோக்கி வாழும் ஒரு பாவியாக துவக்க காலங்களில் கொஞ்சம் கலக்கமடைந்தாலும் பிறகு அதுவே வாழ்க்கையாகிப் பழகிப் போனான் மாறன்.

இரவு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அடர்த்தியாய்க் கிளைத்துக் கொண்டிருந்தது, மிகச் சன்னமான காற்று காதுக்கருகில் உரசியபடியே கட்டிடங்களின் உடைந்த சாளரங்களை கொஞ்சமாய் அசைத்துப் பார்த்தது, நிமிர்ந்து எதிரில் நின்றிருந்த மரத்தைப் பார்த்தான் மாறன், அது தான் என்னமாய் வளர்ந்து பெருத்து விட்டிருக்கிறது, இந்தக் கட்டிடத்தையே முழுமையாக இன்னும் கொஞ்ச காலங்களில் மறைத்து விடும் போலிருக்கிறது, பகலில் மருத்துவமனைக்கு வரும் நோயாளிகளில் சிலரும், அவர்களோடு கூட வருபவர்கள் பலரும் இந்த மரத்தின் கீழே அமர்ந்து ஓய்வு கொள்வார்கள்.

மனிதர்களின் கதையை அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பகிர்ந்து கொண்டு இளைப்பாறுவார்கள், கவலைகளைக் கேட்டும், நோயாளிகளை மடியும் அமர்த்தியுமே வளர்ந்த மரமென்பதால் இது வழக்கமான ஆல மரங்களை விடவும் கொஞ்சம் மெல்லியதாகவும், பழுப்பு இலைகளைக் கொண்டதாகவும் இருப்பதாக மாறன் சில நேரங்களில் நினைத்திருக்கிறான். நிலவு வானத்தின் மையத்தில் உலவித் திரிந்த போது ஊதா நிறத்தில் சுழல் விளக்குப் பொருத்தப்பட்ட ஒரு வண்டி மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்தது.

அதன் ஓசையைக் கேட்ட மாறன் இப்போது சுறு சுறுப்பானான், வண்டி நேராக பின்புற வாயிலைக் கடந்து வந்து கொண்டிருந்தது, அந்த வண்டியின் முகப்பு விளக்குகள் இப்போது மாறனின் கண்களைக் கூசச் செய்யும் அளவுக்கு நெருங்கி வந்து விட்டது, அந்த நீண்ட இரவின் அடர் இருள் முடிவுக்கு வந்து விட்டதைப் போலவே மாறன் உணர்ந்தான், இரண்டு மூன்று மனிதர்கள் மட்டுமே அமர முடியும் அந்த வண்டியின் பின்புறத்திலிருந்து ஏழெட்டுப் பேர் இறங்கினார்கள், இப்போது உள்விளக்கின் வெளிச்சத்தில் அந்தப் பிணம் கிடத்தப்பட்டிருந்தது.

மாறன் மெல்ல நடந்து சென்று வண்டியின் பின்புற இருக்கைகளில் கையை அழுத்தியபடி பிணத்தின் முகத்தைப் பார்த்தான், வாய் முழுக்க வெற்றிலைக் கறையோடும், கொஞ்சமாய் வலியின் சுவடுகளோடும் எந்தக் கவலைகளும் இன்றிப் படுத்திருந்தது பிணம். பிணவறைக் கட்டிடத்தின் கதவுகளைத் திறந்து மாறன் உள்ளே சென்ற போது காற்று முன்னிலும் பலமாக வீசத் துவங்கியது, முன்புறக் கதவுகள் ஒரு முறை படீரென்று சாத்திக் கொண்டதைக் கண்டு நின்றிருந்த பிணத்தின் உறவினர்கள் அனைவரும் ஒரு முறை துணுக்குற்றார்கள், ஒருவரோடு ஒருவர் நெருங்கி நின்று கொள்வதற்கு முயன்றபடி அந்த இரவில் மரணம் குறித்த தங்கள் அனுபவங்களை உரக்கப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

மாறன் வெகு நிதானமாக பிணங்களைத் தூக்கிச் செல்லும் இரும்புப் பலகை ஒன்றை விளக்குகள் இல்லாத அறையொன்றில் இருந்து எடுத்து வந்திருந்தான், "யாராச்சும் ஒருத்தர் மட்டும் வாங்க, காலைப் பிடிச்சுப் பலகையில் கிடத்தணும்" என்று சொல்லியபடியே வண்டியின் உட்புறம் ஏறிச் சென்று பிணத்தின் தலையை தனது இரண்டு கைகளிலும் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டான் மாறன், நடுத்தர வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு மனிதர் கால்களைக் கொஞ்சம் தயக்கத்தோடு பிடித்துக் கொண்டு இழுத்தார்.

"இழுக்காதீங்க அப்பு, சதை எல்லாம் பிஞ்சிரும்" என்கிற மாறனின் குரல் அந்தக் கணங்களின் கனத்தை அதிகப் படுத்திக் கொண்டிருந்தது, ஆலமரம் மீண்டும் கூடியிருந்த மனிதர்களின் வாயிலிருந்து பல மரணக் கதைகளைக் கேட்டபடி சலிப்பாய்க் காற்றில் சலசலத்தது. இனி தலைமை மருத்துவர் வரும் வரை யாவரும் காத்திருக்க வேண்டும், பிணம் உட்பட, கூட வேலை செய்யும் சிற்றம்பலம் இல்லாதது மாறனுக்குப் பெரிய தலைவலியாய் இருக்கவில்லை, ஒரே நாளில் நான்கைந்து பிணங்கள் வருகை தரும்போது தான் சிற்றம்பலம் கட்டாயத் தேவையாய் இருந்தான்.

near-death-experience

மாறன் இப்போது உள்ளே பிணம் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் மேடைக்கு மிக நெருக்கமாக வந்து நின்றான், அரை இருட்டில் அழுக்கடைந்த குண்டு விளக்கு ஒன்று அழுது வடிந்தபடி வெளிச்சம் பரப்ப, லேசாய்ப் புன்னகைப்பதைப் போலப் படுத்திருந்தது பிணம், பிணத்தின் ஆடைகளைக் கழற்றி படிந்திருந்த அழுக்கை வெள்ளை நிறப் பஞ்சுத் துண்டால் அழுந்தித் துடைத்துச் சுத்தம் செய்தான் மாறன், இடுப்புக்கு மேலே மார்புப் பகுதியில் காயம் கொஞ்சம் அதிகமாய் இருந்தது, வெள்ளைக் களிம்பை எடுத்துப் பூசி படிந்திருந்த குருதிக் கறைகளை நீக்கி விட்டு மீண்டும் ஒருமுறை துண்டால் அழுந்தத் துடைத்து விட்டு பிணங்களுக்கான தனியான ஆடையொன்றை எடுத்து இன்றைய பிணத்துக்கு அணிவித்தான் மாறன்.

பிணத்தின் கைகள் கொஞ்சம் இறுக்கமடைந்து கைகளை அணிவிக்க இயலாதபடி முரண்டு பிடித்தன, "நாங்க பாக்காத பிணமா?" என்று முணுமுணுத்தபடி மாறன் வாசலைப் பார்த்த போது தலைமை மருத்துவரின் கார் வாசலை அடைந்திருந்தது. மருத்துவர் தனது அறைக்குள் சென்று அமர்ந்து கொண்டு காத்திருந்த காவல்துறை எழுத்தரை உள்ளே அழைத்து உரையாடத் துவங்கினார், வழக்கமான அவர்களது அலுவலகப் பூர்வமான உரையாடல் சில குறிப்புகளை இருவரும் எழுதிக் கொள்வதில் முடியும், இப்போது மாறன் பிணவறைக்கு வெளியே நின்றிருந்தான்.

“சொந்தக் காரங்க யாருப்பா?, டாக்டர் உள்ள கூப்பிடுவாரு, தலை, வயிறெல்லாம் ரொம்ப சேதம் பண்ண வேணாம்னு சொல்லுங்க, அவருக்கு குடுக்குறதக் குடுங்க" என்று விட்டு அமைதியானான், வயது முதிர்ந்தவரும், அழுது முகம் வீங்கியவருமாய் அருகில் வந்து நின்ற மனிதரைப் பார்த்த போது பிணத்தின் தந்தையைப் போன்று இருந்தது, “எப்பா, வேற யாரும் இல்லையா?” என்று கேட்டு முன்னே நடந்த போது மெல்ல அருகில் வந்து "டாக்டருக்கு எவ்வளவு குடுக்கனும்னே?" என்று முனகினான் ஒரு இளைஞன்.

2258879883_44c0d4c17b

"ரொம்ப வெட்ட வேணாம்னு சொன்னா அவருக்கு ஒரு இரண்டாயிரமாவது குடுக்கணும்". என்று சொல்லி விட்டு பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தபோது காவல்துறை எழுத்தர் வெளியே நின்றிருந்தார், இளைஞன் என்னைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று என் கையில் பணக் கற்றைகளைத் திணித்தான், எவ்வளவு இருக்குப்பா? என்கிற எனது கேள்விக்கு மூவாயிரம் என்று பதில் சொல்லி விட்டு நகர்ந்து முன்னே சென்றவன் திரும்பி என்னிடம் வந்து "அண்ணே, கொஞ்சம் நல்லா துணி கிணி போட்டு நல்லா பண்ணீருங்க, நாளைக்கு மத்தியானம் வரைக்கும் தாங்கணும்" என்றான்.

ஆயிரம் ரூபாய் எதிர் பார்க்காத ஒன்று தான், ஐநூறு ரூபாய் தேறும் என்று நினைத்திருந்த இடத்தில் கூட ஐநூறு ரூபாய் என்பது மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது, அப்பாவுக்கு மருந்து வாங்கிரலாம், சுந்தருக்கு தேர்வுக் கட்டணம் கட்டி விடலாம், வார வட்டி இருநூறு ரூபாயும் இளங்கோவுக்குக் கட்டி விடலாம் என்று நினைத்தபடி உள்ளே நடந்தான் மாறன்.

மருத்துவர் எழுந்து வெளி வாசலுக்கு வந்து "என்ன மாறா, அம்பலம் வரலையா இன்னைக்கு? சுத்தம் பண்ணீட்டியா? காசு வாங்கீட்டியா?" என்று பணத்தில் கண்ணும் கருத்துமாய் இருந்தார், வாங்கீட்டேன்யா, சுத்தம் எல்லாம் பண்ணி டிரஸ் பண்ணி இருக்கேன், தலை மட்டும் உடைச்சுக் கட்டீர வேண்டியதுதாய்யா". அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் பிணத்தின் தலையையும், வயிற்றையும் உடைத்தும், பிதுக்கியுமாய் தனது ஆய்வை முடித்துக் கொண்டார் தலைமை மருத்துவர்.

விடிந்து விட்டிருந்தது, கொஞ்ச நேரம் சில அறிக்கைகளைத் தயார் செய்வதில் கவனம் செலுத்திய தலைமை மருத்துவர், ஐந்தரை மணிவாக்கில் கிளம்பிச் சென்றார், மாறன் அறையைச் சுத்தம் செய்து விட்டு கதவைப் பூட்டினான், மெல்ல நடந்தபடி ஒரு முறை ஆலமரத்தின் கிளைகளைப் பார்த்தபடி குனிந்த மாறனின் கண்களில் அரையிருட்டில் கருப்பாய் ஏதோ ஒன்று தட்டுப்பட்டது.

கொஞ்சம் முன்னே நகர்ந்து அருகில் சென்றபோது செத்துக் கிடந்தது கருப்பு நிறக் குட்டி நாயொன்று. நேற்று வரை இதே இடத்தில் மூன்று குட்டிகள் துள்ளிக் குதித்தபடி தங்கள் தாயின் மடியைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்ததை மாறன் நீண்ட நேரமாய் ரசித்துப் பார்த்திருந்தான், மூன்று நாட்களாய்த் தேநீர் குடிக்கும் போது அந்த நாய்க்குட்டிகளுக்கும் கொஞ்சம் ரொட்டித் துண்டுகளைப் போட்டு அவற்றோடு விளையாடிப் பொழுது போக்கினான் மாறன்.

அதில் ஒரு நாய்க்குட்டி தான் இதுவாய் இருக்க வேண்டும், மாறனின் கால்கள் இப்போது தடுமாறியது, சொல்ல முடியாத துக்கம் அவனது தொண்டையில் உருள இறுக்கமாய் யாரோ கயிற்றால் கட்டுவதைப் போல உணர வைத்தது, இரண்டு அடிகள் முன்னே நகர்ந்த மாறனின் எதிரே இப்போது இறந்து போன அந்தக் குட்டியின் தாய் தென்பட்டது, தனது குட்டியின் இறப்பைத் தாங்க முடியாத துயரத்தில் அதன் அழுக்கடைந்த கண்களில் ஈரம் கசிந்து கொண்டிருந்தது.

tears10

மாறனைப் பார்த்து அவனருகில் வந்த அந்த நாய் தலையை உயர்த்தி வாலை ஆட்டியபடி ஒரு முறை ஊவென்று ஊளையிடத் துவங்கியது, தனது குட்டியின் உடலைச் சுற்றியபடி திரும்பத் திரும்ப ஊளையிட்டபடி அழுது கொண்டிருந்தது இருந்தது அந்த நாய், இனம் புரியாத வேதனையில் சிக்கி மாறன், மெல்ல நடந்து உயர்ந்து பருத்த ஆலமரத்தின் தண்டுப் பகுதியைப் பிடித்தபடி குலுங்கிக் குலுங்கி அழத் துவங்கினான். அப்போது இரவு முற்றிலும் களைந்து வெளிச்சம் எங்கும் பரவி இருந்தது.

*************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜனவரி 25, 2012

“சின்னப்புள்ளை” என்கிற தமிழ்ச்செல்வி.

7700495-lg

பக்கத்தில் படுத்திருந்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்கவே அருவருப்பாகவும், குமட்டலாகவும் இருந்தது எனக்கு, அவளுடைய அழுக்கடைந்த கனத்த சேலையில் இருந்து நாற்றம் பொங்கி வழிவதைப் போல நான் உணர்ந்தேன், அவளது குறட்டைச் சத்தம் வேறு மழைத்தவளையின் கரகரத்த இரைச்சலைப் போல அந்த அறையை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தது, எனக்கு பதினைந்து நாட்களுக்குப் பிறகு இரவுப் பணி வழங்கி இருக்கிறார்கள், பகலில் இந்தப் பெண்ணை நான் பல முறை பார்த்திருக்கிறேன், மருத்துவமனையின் சின்னச் சின்ன வேலைகளை இவள் தான் செய்து தருவாள்.

தேநீர் வாங்கிக் கொண்டு வருவது, மருத்துவர்களும், நாங்களும் சாப்பிடும் தட்டுக்களைக் கழுவி வைப்பது, மருந்துகளை எடுத்துக் கொடுப்பது மாதிரியான பல வேலைகளைச் செய்து தரும் இந்தப் பெண்ணைக் குறித்த பெரிய அக்கறையும், ஆர்வமும் எனக்கு உண்டாக வாய்ப்பில்லை, ஆனால், இப்போது இந்தக் கணத்தில் இந்தப் பெண் ஒரு அருவருப்பான பொருளை அருகில் படுக்க வைத்திருப்பது போல இருந்தது எனக்கு. வேறு வழியில்லாமல் நீண்ட மருத்துவமனையின் வெளிச்சுற்றில் நடை பழகத் துவங்கினேன் நான், கண்கள் சோர்வடைந்து நான் எப்போது மீண்டும் வந்து உறங்கினேன் என்று எனக்குத் தெரியாது.

முன்பக்கச் சாளரங்களில் இருந்து மெல்லிய குளிர் காற்றும், மஞ்சள் வெயிலும் தலை காட்டத் துவங்கி இருந்ததை வைத்து விடியலின் அடையாளத்தை உணர முடிந்தது, எனக்கு அருகில் படுத்திருந்த அந்தப் பெண்ணை இப்போது காணவில்லை. மறுநாள் காலைப் பணிக்கு வந்து சேர்ந்த முல்லைக் கொடியிடம் இரவில் படுத்திருந்த அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிக் கேட்டேன்,

சின்னப்புள்ளை என்று அழைக்கப்படுகிற தமிழ்ச்செல்வி வெகு காலமாக அங்குதான் வேலை செய்கிறாள் என்றும், அந்த மருத்துவமனையின் மிக முக்கியமான மருந்துகள் முதற்கொண்டு பிணவறைக்கு அருகில் இருக்கிற எலி வளை வரைக்கும் அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும் என்றும் ஒரு கதை சொல்லும் பாட்டியைப் போலத் துவங்கினாள் முல்லை.

சின்னப்புள்ளைக்கு ஏறக்குறைய ஐம்பது வயது இருக்கலாம், தட்டையான வளைந்த கால்கள், கொஞ்சம் உப்பிய வயிறு, வறண்டு காய்த்துப் போன கைகள், முதுகோடு ஒட்டிய தலை, நீண்ட காலம் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு தகர டப்பாவைப் போல அவளது முகம் சலனங்கள் ஏதுமின்றி எதையோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

katherine-casaban-rose

அவள் எப்போது இந்த மருத்துவமனைக்கு வந்தாள், யார் அவளை இங்கே வேலைக்குச் சேர்த்தது என்கிற எந்த விவரங்களும் பெரும்பாலானவர்களுக்குத் தெரியாது, அவளைப் பற்றிய விவரங்கள் தெரிந்த ஒரே மனுஷி கிரேஸ் சிஸ்டர் மட்டும்தான், கிரேஸ் சிஸ்டர் அந்த விவரக் குறிப்புகளை யாரிடமும் பகிர்ந்து கொண்டதுமில்லை, பகிரப் போவதுமில்லை என்று சொல்லிவிட்டு உடைகளை மாற்றத் தயாரானாள் முல்லை. எனக்கு இப்போது சின்னப் புள்ளையின் மீதான வெறுப்புடன் கூடவே கொஞ்சம் ஆர்வமும் சேர்ந்து கொண்டது.

இடையில் ஒருமுறை புதிதாய் வந்த ஒரு இளம் டாக்டர் சின்னப் புள்ளையை மருத்துவமனையில் இருந்து விரட்டி அடித்து விட்டார், ஐந்தாறு நாட்களாய் சின்னப் புள்ளை மருத்துவமனையில் இருந்து கொஞ்சத் தொலைவில் இருக்கிற ரயில் நிலையத்தில் படுத்திருப்பதை கருப்பையாவும், திரவியமும் பார்த்ததாகச் சொன்னார்கள்.

ஆறாவது நாள் என்ன மாயம் நடந்ததோ தெரியாது அந்த இளம் டாக்டர் தன்னுடைய காரிலேயே சின்னப்புள்ளையைக் கூட்டிக் கொண்டு மருத்துவமனைக்கு வந்தார், சின்னப்புள்ளைக்கு நல்ல ஒரு உணவகத்தில் பகல் உணவு வாங்கித் தருமாறு தன்னுடைய உதவியாளர்களை அவர் விரட்டினார். பிறகு தான் மாற்றலாகிப் போகும் வரையில் தன்னுடைய தாயைப் போல அவர் கவனித்துக் கொண்டார்.

ஒரு நாள் நள்ளிரவில் ஐயோ ஐயோ என்று அடித்து அழுதபடி வந்து நின்றார்கள் பத்துப் பதினைந்து மனிதர்கள், வண்டியில் இருந்து இறக்கப்பட்டாள் இருபத்தைந்து வயது நிரம்பிய இளம்பெண்ணொருத்தி, அவளது உடல் ஒரு பெரிய திருமண வீட்டின் சமையலுக்குப் பயன்படுத்திய விறகைப் போல கருகி இருந்தது, என்னோடு இருந்த இரண்டு செவிலியர்களில் ஒருத்தி அப்போது தான் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தாள், இன்னொருவளோ தன்னுடைய உறக்கம் எந்த விதத்திலும் பாதிப்படைந்து விடக் கூடாது என்பதில் திட்டவட்டமாக இருந்தாள். நான் அருகில் செல்லப் பயந்தும், செல்லாமல் இருக்கக் கூசியுமாய் இடைப்பட்டிருந்தேன்.

hospital%20bed

மருத்துவமனை ஊழியர்களான ஆண்களைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம், எங்கெல்லாம் காசு பறிக்கலாம், எப்படியெல்லாம் இந்த எளிய மனிதர்களைப் பந்தாடிப் பார்க்கலாம் என்பதில் கைதேர்ந்தவர்களாய் இருந்தார்கள் அவர்கள். உடலெங்கும் மருந்தெல்லாம் தடவி அந்தப் பெண்ணைப் படுக்கையில் கிடத்தி இருந்தாலும், அருகில் இருக்க அஞ்சி விலகிப் போனார்கள் உறவினர்கள், இறக்கப் போகும் இளம்பெண்ணுக்கு அருகில் இருந்தாள் ஆவி பிடித்து ஆட்டி வைக்கும் என்பது அவர்களின் பாழாய்ப் போன நம்பிக்கையாய் வேறு இருந்து தொலைத்தது.

அம்மா, எரியுதே, எரியுதே என்று அலறித் துடித்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணின் அழுகுரல் ஒரு கருநாகத்தின் பிளவுற்ற நாவைப் போல அருகில் இருக்கும் மனிதர்களின் செவிகளுக்குள் புகுந்து நெஞ்சைப் பிசைந்து காலத்தைக் கனக்க வைப்பதாய் இருந்தது.

அப்போது எங்கிருந்தோ வந்திருந்த சின்னப்புள்ளை அந்தப் படுக்கைக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்தாள், படுக்கையின் ஒரு முனையில் அமர்ந்து அந்த இளம்பெண்ணின் பாதங்களை வருடியவாறு ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தாள், பிறகு மெல்ல அவளுக்கு அதிகமாய் வலிக்கிற பகுதிகளில் எல்லாம் மருந்தைத் தடவி தலையைக் கோதி ஆசுவாசப் படுத்தினாள் சின்னைப்புள்ளை.

முக்கால் மணி நேரத்தில் அந்த இளம்பெண்ணின் அலறல் முற்றிலுமாய் நின்று போயிருந்தது, சின்னப் புள்ளையின் மடியில் தலை வைத்து பாதி வெந்து போன தனது கண்களை மேலே உயர்த்தி சின்னப் புள்ளையிடம் ஏதோ கொண்டிருந்தாள் அந்த இளம் பெண். பிறகு அவர்கள் இருவரும் உரையாடத் துவங்கினார்கள்.

தான் உயிருக்குயிராய் நேசித்த தன் கணவன் தன்னை மறந்து விட்டு வேறு ஒரு பெண்ணுடன் சென்று விட்ட கதையை அந்த இரவில் சின்னப்புள்ளையிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் பாதி கருகிய அந்த இளம்பெண். அவளுடைய வலியின் பாதியை சின்னப்புள்ளை அந்த இரவில் ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சியின் மகரந்த உறிஞ்சளைப் போல உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள்.

தான் இனிப் பிழைக்க முடியாதென்றும், பிழைத்திருக்க விரும்பவில்லை என்றும் சொல்லி விட்டு சின்னப்புள்ளையின் அழுக்கடைந்த சேலைத் தலைப்பில் முகம் புதைத்துக் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதால் அந்தப் பெண். இரவு இருவரையும் வேடிக்கை பார்த்தபடி எந்த மாற்றங்களும் இன்றி தன் பாட்டில் நகர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

விடிகாலைப் பொழுதில் சின்னப்புள்ளையின் மடியிலேயே இறந்து போயிருந்தாள் அந்தப் பெண், கால்களை அசைக்காமல் ஒரு மரக்கட்டையைப் போல அந்தப் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்த சின்னப்புள்ளையை மருத்துவர் வந்து எழுப்பினார், விலகி சரிந்து கிடந்த அந்த இளம்பெண்ணின் துணிகளை உறங்கும் மகளுக்கு ஆடை திருத்தும் ஒரு தாயைப் போல சின்னப்புள்ளை சரி செய்த போது மருத்துவரின் கண்கள் கலங்கி இருப்பதை எதிரில் இருந்த கண்ணாடி சரியாகக் குறித்துக் கொண்டது.

மறுநாள் இரவு வந்திருந்தது இப்போது, நான் எனது பணிகளை முடித்துக் கொண்டு கொஞ்ச நேரம் கண்ணயரலாம் என்கிற முடிவுக்கு வந்து எனது படுக்கைக்கு அருகில் வந்தேன், பக்கத்துப் படுக்கையில் எந்தச் சலனங்களும் இல்லாமல் தனது வழக்கமான குறட்டைச் சத்தத்தோடு உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள் சின்னப் புள்ளை.

Oympic_Mtns__Sunset

எனது மனம் கண்களின் வழியாக ஒரு தெளிந்த நீரோடையைப் போல அந்தப் பெண்ணின் பாதங்களை நோக்கி ஓடியது, வெளியே இரவு ஒரு அற்புதமான நிகழ்வாய் இருந்தது, நாம் நேசிக்கிற அல்லது நம்மை நேசிக்கிற மனிதர்களின் ஊடே ஓடாடிக் களைத்துப் பின் கயிற்றுக் கட்டிலில் படுத்தபடி தெளிந்த வானத்தின் ஊடாக மிதக்கிற சில விண்மீன்களுக்கு இடையே இன்றைய உறக்கம் நிகழும் போலிருந்தது, வானம் ஒரு மெல்லிய துணிச் சுருளைப் போல சுருண்டு மருத்துவமனை மரங்களின் வழியாய் இறங்கி சின்னப்புள்ளையின் மடியில் சேலையாகிப் புரண்டு கொண்டிருந்தது.

************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 12, 2011

"தகிதா" – தமிழோடு அழைக்கிறது

387554_320498194645956_100000573330162_1204432_20368253_n

இளம் தலைமுறை இளைஞர்களிடையே அழுத்தமாய் பதிவாகி இருக்கும் பதிப்பகம் “தகிதா”, கோவையில் இருந்து இயங்கினாலும் உலகெங்கிலும் தமிழ் நெஞ்சங்களில் இமயம் போல் வீற்றிருக்கும் இந்தப் பெயரின் பின்னால் ஒரு பேராசிரியரின் உழைப்பும், தமிழும் கலந்திருக்கிறது, முனைவர் மணிவண்ணன், பதிப்புலகில் காணப்பெறும் இடர்ப்பாடுகளில் இருந்து தமிழை இன்னும் இளமையாய் மாற்றும் அளப்பரிய பணிகளைத் தொய்வின்றி நிகழ்த்தி வரும் ஒரு அரிய மனிதர்.

தகிதா தனது இரண்டாம் ஆண்டு நூல்களை வெற்றிகரமாய் முழுமையாக்கி வெளியிடுவதற்கும் தயாராகி விட்டது, கோவையில் நடைபெறும் வண்ணமிகு விழாவில் இந்த ஆண்டின் தகிதா படைப்பாளர்கள் அணிவகுக்கப் போகிறார்கள், வருகிற டிசம்பர் திங்கள் 24 ஆம் நாள் கோவை காந்தி சிலை அருகில் அமைந்திருக்கும் “ஆத்ரா” மன்றத்தில் தகிதாவின் நூல் வெளியீட்டு விழா இனிதே நடைபெறவிருக்கிறது. இந்த விழாவில் தமிழ் இலக்கியத்தின் வாசகர்கள், படைப்பிலக்கிய முன்னோடிகள், தமிழறிஞர்கள், ஆய்வாளர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் கலந்து கொண்டு சிறப்பிக்க இசைந்திருக்கிறார்கள்.

388104_308564632505979_100000573330162_1172594_2037874103_n

தமிழில் பதிப்புலகம் எளிய மனிதர்கள், இளம் தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் தொட்டு விடும் தொலைவிலேயே இருக்கிறது என்கிற புதிய நம்பிக்கையை தனது கடும் உழைப்பாலும், தமிழின் மீது கொண்ட காதலாலும் மீண்டும் ஒரு முறை உறுதி செய்திருக்கிறார் முனைவர் மணிவண்ணன்.

இந்த விழா தமிழின் படைப்புலக மகுடங்களில் ஒரு மறைக்க முடியாத மணிமுடியாக வீற்றிருக்கும் என்பதில் தமிழை நேசிப்பவர்கள் யாரும் மறுக்க மாட்டார்கள், தகிதா பதிப்பகத்தின் சார்பாகவும், தகிதா பதிப்பகத்தின் இரண்டாம் ஆண்டு படைப்பாளிகளின் சார்பாகவும், இந்த விழாவுக்கு மேன்மை மிக்க நண்பர்கள் மற்றும் தமிழ்க் குடும்பத்தினர் அனைவரையும் எதிர் நோக்குகிறோம்.

வாருங்கள் நண்பர்களே கோவையில் சந்திப்போம், அன்னைத் தமிழின் நிழலில் கொஞ்சம் இளைப்பாறுவோம்.

229716_254764151219361_100000573330162_968376_1887234_n

தகிதா இரண்டாம் ஆண்டின் படைப்புகள் மற்றும் படைப்பாளிகள்:

• நீர் தேடும் வேர்கள் – ராமசாமி

• நீர்த்தடம் – இரத்னப்ரியன்

• கற்கள் எரியாத குளம் – விநாயகமூர்த்தி

• மண்ணிழந்த தேசத்து மலர்கள் – கோபிநாத்

• கனவு விழிகள் – இராஜேந்திரகுமார்

* இலையுதிர்காலத்தின் முதல் இலை – பிராங்ளின் குமார்

* பூ மலர்த்தும் முட்கள் – தேவிபிரியா

* ஐயப்ப மாதவன்

• பெய்த நூல் – மணிவண்ணன்

• முற்றத்து மரங்கள் – கை.அறிவழகன்

இந்த ஒன்பது நூல்களின் இடையே முத்தாய்ப்பாக “தகிதாவின் காலாண்டு கவிதைச் சிற்றிதழ்” முற்றிலும் புதிய உள்ளடக்கங்களோடு வெளியாகிறது.

mutrathu marangal

நாள் – 24 – 12 – 2011 (சனிக்கிழமை)

நேரம் – காலை பத்து மணி

இடம் – கோவை

மன்றம் – ஆத்ரா மன்றம் (பேரறிஞர் அண்ணா சிலை அருகில்)

***********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | நவம்பர் 24, 2011

இளவேனிற் காலத்தின் கடைசிப் பந்து.

spring-1181

சாலையோர மரங்களின் இலைகளில் மெல்லப் படியத் துவங்குகிறது முன்னிரவுப் பனி, கனத்த தொப்பிகளை அணிந்தபடி வீடுகளை நோக்கி நகரத் துவங்குகிறார்கள் மனிதர்கள், நீண்ட இரவின் கொண்டாட்டங்களைத் கண்சிமிட்டியபடி பார்க்கத் துவங்குகிறது இரவு விடுதிகளின் மங்கலான நியான் விளக்குகள், வார்னர் பல்கலைக் கழகத்தின் வாயிலில் இருந்த காவலர் தனது கையேட்டில் வருகையைப் பதிவு செய்யத் துவங்குகிறார்.

பொன்னிறம் கலந்த அரக்கு கோட் அணிந்த ஒரு முதியவர் தான் வருகைப் பதிவேட்டில் கையெழுத்திட முடியாதென்றும், தான் நன்கொடை வழங்க வந்திருப்பதாகவும் காவலரிடம் வாக்குவாதம் செய்து கொண்டிருந்தார், காவலர் கண்டிப்பான குரலில் அப்படி அனுமதிக்கத் தனக்கு அதிகாரம் இல்லையென்றும், முதியவர் பல்கலை நிர்வாகத்தின் அனுமதிச் சீட்டு வைத்திருந்தால் மட்டுமே கை எழுத்தின்றி உள்நுழைய முடியும் என்றும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

நகரத்தின் அதீத ஓசைகளை தனக்குள் உள்வாங்கி செதுக்கப்பட்ட புல்வெளிகளின் ஓரங்களில் அமைதியை வழியவிட்டபடி காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்தது வார்னர் பல்கலைக் கழகப் பூங்கா. மரப் பலகைகளால் நுட்பமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த சாய்வு நாற்காலிகளில் பல காலியாகிக் கிடந்தது, பனிப் பொழிவுக் காலங்களில் மாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் மாணவர்கள் வீடு திரும்பி விடுவார்கள்.

குளிரை விரட்ட ஒருவரோடு ஒருவர் நெருக்கமாய் அமர்ந்திருக்கும் சில காதலர்களை மரத் தண்டுகள் மறைத்துக் கொண்டிருந்தன, காதலர்களுக்கான விதி உலகெங்கும் பொதுவானதாகவே இருக்கிறது, யாரும் பார்க்காத நேரமென்று அவர்கள் கருதும் நேரங்களில் இதழ் சுவைக்கிறார்கள், கட்டித் தழுவிக் கொண்டு அன்பைப் பரிமாறுகிறார்கள். அப்படிச் செய்து முடித்தவர்கள் பலர் வயதான பின்பு இது பொது இடத்தில் அத்து மீறல் என்று புலம்புகிறார்கள், வாய்ப்புக் கிடைக்காத பலர் வயிறெரிகிறார்கள். உலகம் அப்படியே கொஞ்சம் அமுக்கப்பட்ட உருண்டையாகவே சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது.

வார்னர் உள்ளரங்கு பாதி நிறைவடைந்திருந்தபோது பேராசிரியர் அக்கோ பெர்னாண்டோ மேடையில் தோன்றி உரையாற்றத் துவங்கினார், மேடையில் பின்புறத்தில் "மனநலம் சரியில்லாத குழந்தைகளுக்கான நிதி சேகரிப்பு நாள்" என்று சிவப்பு நிற எழுத்துக்களில் வண்ணம் தீட்டப்பட்டிருந்தது.

அக்கோ, வார்னர் பல்கலையின் வரலாற்றில் இது ஒரு ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட நாள் என்றும், இந்த நாளில் கடவுளின் குழந்தைகளுக்கு நம்மால் இயன்றவற்றை வழங்க நாம் கடமைப்பட்டிருப்பதாகவும் மெல்லிய கீச்சுக் குரலில் பேசிக் கொண்டிருந்தார். கூட்டத்தில் இருந்த பலரது காதுகளைச் சென்று அடையாத அக்கோவின் உரையைத் தாண்டி முணுமுணுப்பும், காற்றின் அலை குரலும் உள்ளரங்கில் சுதந்திரமாய் சுற்றிக் கொண்டிருந்தன.

The University of Georgia's Main Campus sustainable design projects.
Athens, GA

இப்போது ஷேன் கோவர்டின் தந்தை நம்மிடையே உரையாற்றுவார் என்று சொல்லி விட்டுத் தனது இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டார் அக்கோ. ஷேன் கோவர்ட் யாரென்று அங்கிருக்கும் பலருக்குத் தெரியாது, ஆனாலும் அந்த நடு வயதுத் தந்தையை கூட்டம் ஒரு முறை கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டது. அவர் மெல்ல மேடையேறி ஒலிபெருக்கியின் கோணத்துக்குத் தன் முகத்தை பொருத்திக் கொண்டார், இரண்டு முறை கைகளால் தட்டி ஒலிபெருக்கி வேலை செய்கிறதா என்று சோதனை செய்து கொண்டு அவர் கூட்டத்தினரைப் பார்த்துப் பேசத் துவங்கினார்.

இந்த உலகில் எல்லாவற்றையும் இயற்கை சரியாகப் படைத்திருக்கிறதா? அப்படி சரியாகப் படைக்கப்பட்டிருந்தால் என் சின்னஞ்சிறு மகன் ஷேன் கோவர்ட் ஏன் சரியாகப் படைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை, எல்லா சின்னஞ்சிறு மனிதர்களையும் போல அவனால் தனக்கான வேலைகளையும் செய்து கொள்ள முடிந்திருக்கவில்லை, அவன் கற்றுக் கொள்வதில் நிறைய நேரம் செலவிட்டான், கடவுளோ இயற்கையோ அவனை ஏன் இப்படி ஒரு கடினமான வாழ்க்கையை எதிர் கொள்ளப் பணித்திருந்தார்கள்?

இப்படி ஒரு கேள்வியை கேட்டு விட்டுக் கொஞ்ச நேரம் அமைதியாய் இருந்தார் ஷேன் கோவர்ட்டின் தந்தை. கூட்டம் இப்போது முணுமுணுப்பதை நிறுத்தி விட்டு நிமிர்ந்து அமர்ந்து கொண்டது, காவலரிடம் சண்டை பிடித்துக் கொண்டிருந்த அந்த வயதான மனிதர் தனது கோட்டின் உள் பைகளில் வைக்கப்பட்டிருந்த மூக்குக் கண்ணாடியை எடுத்துத் துடைக்க ஆரம்பித்தார்.

ஷேன் கோவர்ட்டின் தந்தை கேட்ட அந்தக் கேள்வி அரங்கின் கடைசி இருக்கைகளில் போய் ஒளிந்து கொண்டது, அதற்கான விடையைத் தேடி கூட்டத்தினரின் கண்கள் அலையத் துவங்கி இருந்தன, அவர்கள் உரையைத் தொடர்ந்து கேட்கும் மனநிலைக்கு வந்திருந்தார்கள்.இப்போது ஷேன் கோவர்ட்டின் தந்தையார் மீண்டும் பேசத் துவங்கினார்.

அது ஒரு இளவேனிற்கால மாலைப் பொழுது கனவான்களே, ஞாயிற்றுக் கிழமைகளின் கணங்களில் எனது சின்னஞ்சிறு மனிதன் ஷேன் கோவர்ட் சில புதியவற்றைக் கற்றுக் கொள்ளப் பழகி இருந்தான். நான் அவனது கைவிரல்களைப் பிடித்து மெல்ல நடத்திச் சென்றேன், எங்களுக்கான சிற்றுண்டியைத் தயாரிப்பதில் மும்முரமாய் இருந்த ஷேன் கோவர்ட்டின் அம்மாவிடம் நாங்கள் தற்காலிகமாய் விடைபெற்றோம், வீதிகளைக் கடந்து நாங்கள் வீட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் பள்ளி வளாகத்தை அடைந்தோம்.

பள்ளி மைதானத்தின் நடைமேடையில் சிறுவர்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள், அவர்களின் கண்களில் அந்த இளவேனிற் கால மரங்களின் கதகதப்பும், தூய்மையும் நிரம்பிக் கிடந்தது, வெவ்வேறு வண்ணங்களில் மழைக்கால தும்பைப் பூக்களின் மீது சிலிர்ப்பாய்ப் பறக்கும் வண்ணத்துப் பூச்கிகளைப் போல அவர்கள் அங்குமிங்குமாய் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள்,

அவர்களைப் பார்த்தவுடன் ஷேன் கோவர்ட் உற்சாகமடைந்தான், தனது வளைந்த மென்மையான கைவிரல்களால் இன்னொரு கையைத் தட்டி ஓசை வரவழைக்க முயன்று கொண்டிருந்த அவனது முயற்சி அந்த மாலைக்கு மிகப் பொருத்தமான ஒரு செயலாக இருந்தது.

அவனது உற்சாகத்தைக் குலைத்து விடாதபடி நான் அவனோடு பேசத் துவங்கினேன், பள்ளி மைதானத்தில் நடைபெறும் கிரிக்கெட் விளையாட்டுப் போட்டி குறித்து அவனிடம் விளக்கிச் சொல்லியபடி நடந்து கொண்டிருந்த போது ஷேன் கோவர்ட் இப்படிக் கேட்டான்,

"அப்பா, இந்த விளையாட்டுப் போட்டியில் என்னையும் சேர்த்துக் கொள்வார்களா?" அந்தக் கேள்விக்கான விடையைக் கூட என்னிடம் இருந்து கோவர்ட் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனாலும் எனக்குள் அந்தக் கேள்வி ஒரு தந்தையின் தவிப்பையும், வலியையும் உண்டாக்கி விட்டிருந்தது. பதில் ஏதும் பேசாமல் நீண்ட அந்தப் பள்ளியின் தாழ்வாரத்தில் நானும் கோவர்ட்டும் பல சுறுசுறுப்பும் துடிப்பும் நிரம்பிய சிறுவர்களைக் கடந்து நடந்து கொண்டிருந்தோம், குளிர் காற்றின் சில்லிட்ட பரவலைத் தாண்டி எனது முகத்தில் வெம்மை பரவி இருந்ததை நான் உணர்ந்தேன்.

cricket

அமர்ந்திருந்த கிரிக்கெட் குழுவினரின் தலைவனாக இருந்த அந்தச் சிறுவனிடம் சென்று ஷேன் கோவர்ட்டை உங்கள் அணிக்காக விளையாட ஒப்புக் கொள்வீர்களா? என்று தயக்கத்தோடு கேட்டேன், புன்சிரிப்புடன் ஷேன் கோவர்ட்டை ஒருமுறை பார்த்து விட்டு, அந்தச் சிறுவன் இப்படிச் சொன்னான்,

"ஒரு அணி விளையாடி முடித்து விட்டது அங்கிள், அவர்கள் இருபது ஓவர்களில் நூற்றி நாற்பது ஓட்டங்கள் எடுத்திருக்கிறார்கள், நாங்கள் இப்போது ஆடிக் கொண்டிருக்கிறோம், பதினேழு ஓவர்கள் முடிந்து தொண்ணூற்று மூன்று ஓட்டங்களைப் பதிவு செய்திருக்கிறோம், எங்களிடம் இருப்பதோ இன்னும் மூன்று ஆட்டக்காரர்கள் தான், இருப்பினும் நான் ஷேன் கோவர்ட்டை விளையாட அனுமதிக்கிறேன், வாய்ப்பிருந்தால் அவனும் விளையாடட்டும்" என்று ஒரு முதிர்ந்த மனிதனைப் போலச் சொன்னான்.

சொல்லி முடித்த கையோடு தான் அணிந்திருந்த தனது அணிக்கான கருநீல வண்ண மேலாடையை ஷேன் கோவர்ட்டுக்கு அணிவித்தான், கருநீல நிற மேலாடை ஷேனுக்கு மிகப் பொருத்தமானதாகவும், மகிழ்ச்சி தரக்கூடியதாகவும் இருந்தது, நான் ஷேனுக்கு அருகில் அமர்ந்து கொண்டேன், ஷேன் நன்றியோடு என்னை ஒருமுறை பார்த்துச் சிரித்தான், வெம்மை குறைந்து குளிர் காற்றின் விழுதுகள் என் முகத்தில் படியத் துவங்கி இருந்தன.

நூற்று முப்பத்தி ஓரு ஓட்டங்களை பெற்றிருந்த போது ஒன்பது ஆட்டக்காரர்களை இழந்து தடுமாறியது அணி, இப்போது அணித்தலைவன் ஷேன் கோவர்ட்டின் கைகளில் பாட்டைக் கொடுத்து மைதானத்துக்குள் செல்லுமாறு பணித்தான், ஷேன் கிரிக்கெட் விளையாடுவான், அவனது வலிமை இக்கட்டான இன்றைய ஆட்டத்தில் வெல்லப் போதுமானதாக இல்லையென்றாலும் அணித்தலைவன் ஷேன் கோவர்ட்டால் விளையாட முடியும் என்று நம்பினான்.

ஷேன் கோவர்ட் என்ற அந்தச் சின்னஞ்சிறு மன நலமில்லாத மனிதன் மிகப் பெரிய மைதானத்துக்குள் நுழைந்து அதன் நடுவே நின்று கொண்டிருந்தான். பந்து வீசத் துவங்கிய அந்தச் சிறுவனின் கால்கள் பந்தைச் சுமந்த கைகளோடு ஓடத் துவங்கியபோது எனது இதயத் துடிப்பு அதிகரிக்கத் துவங்கியது.

விக்கட்டின் மறுமுனையில் வந்து கொஞ்சம் நிதானித்தான் பந்து வீசும் சிறுவன், அவனது கைகளில் இருந்து வழக்கமாய் வரும் வேகத்தில் இல்லாமல் இம்முறை மிக மெதுவாகவும், மட்டைக்கு நேராகவும் வந்தது பந்து, ஷேன் மட்டையைச் சுழற்றிக் காற்றில் திரும்பினான், நூழிழையில் தப்பிச் சென்றது பந்து, "ஊவ்வ்வ்" என்று வாயில் விரல் வைத்துக் கடித்துக் கொண்டான் அணித்தலைவன்,

இப்போது சில சிறுவர்கள் எழுந்து நின்று "கம் ஆன் ஷேன், கம் ஆன் ஷேன், கம் ஆன் ஷேன்" என்று கத்தத் துவங்கினார்கள், இம்முறை அதிக தூரம் செல்லாமல் மிகக் குறைந்த தூரத்தில் இருந்து மட்டையிலேயே விழுமாறு பந்து வீசினான் பந்து வீசும் சிறுவன், தனது பலம் முழுவதும் திரட்டி ஷேன் மட்டையைச் சுழற்றினான், பந்து மட்டையில் பட்டு ஷேனின் இடது பக்கமாக ஓடத் துவங்கியது, "ஷேன் ஓடு ஓடு" என்று நாலாபக்கமும் இருந்து சிறுவர்கள் குரல் கொடுக்கவும், ஷேன் ஓடத் துவங்கினான், மூச்சிரைக்க ஓடி ஒரு ஓட்டம் எடுத்து முடித்த போதும் பந்து திரும்பி வந்திருக்கவில்லை, அணித்தலைவன் இப்போது "ஷேன் இன்னொரு ஓட்டம் எடு, ஓடு, ஓடு" என்று மைதானத்துக்குள் நுழைந்து கத்தினான்.

கைகளைத் தட்டியபடி நானும் ஷேனின் இன்னொரு ஓட்டத்தை காணக் காத்திருந்தேன், ஷேன் இப்போது மிகவும் களைத்திருந்தான், அவனால் மற்ற சிறுவர்களைப் போல அத்தனை வேகமாக ஓட முடியாது, ஆனாலும் ஷேன் என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி இரண்டாவது ஓட்டத்திற்கு முயன்று வெற்றியும் பெற்றான். இப்போது அணியின் ஓட்டங்கள் நூற்று முப்பத்து மூன்று.

மூன்றாவது பந்தை மிக மெதுவாகவும், மட்டையில் படுமாறும் வீசிய சிறுவனின் கண்களில் ஷேன் ஓட்டங்களை எடுக்க வேண்டும் என்கிற அளவற்ற அன்பு நிறைந்திருந்தது, அந்த அன்பு ஷேனின் மட்டையை பந்தோடு இணைக்கப் போதுமானதாக இருந்தது, இன்னுமொரு ஓட்டத்தை எடுத்திருந்தான் ஷேன், அடுத்த பந்தை சந்தித்த உயரமான மற்றொரு ஆட்டக்காரச் சிறுவன் பந்தை ஓங்கி அறைந்தான்,

பந்தைக் கவனிக்காமலேயே ஓடத் துவங்கிய அந்தச் சிறுவன் ஷேன் இன்னும் ஓடத் துவங்காததை கவனித்தான், "ஷேன் ஓடு, ஓடு" என்று கத்திக் கொண்டே தன்னை நோக்கி ஓடி வந்த அந்தச் சிறுவனைப் பார்த்தவுடன் தான் ஓட வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்து பாதி தூரம் ஓடி முடித்திருந்தான் ஷேன், கனத்துக் கிடந்த அந்த மட்டையைத் தூக்கியபடி ஓடிக் கொண்டிருந்த ஷேனை இப்போது இரண்டு அணி வீரர்களும் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தார்கள், பந்து எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டி இருந்தது.

untitled

நான்கு ஓட்டங்கள், அணியின் ஓட்டங்கள் நூறு முப்பத்து எட்டு, இப்போது ஷேனின் முறை, ஒரே ஒரு ஓட்டத்தை எடுத்தால் அணி சமநிலை பெறும், இரண்டு என்றால் வெற்றி, ஆட்டம் இழந்தால் எதிர் அணி வெற்றி பெறும், இம்முறை பந்து வீசிய சிறுவன் தனது வழக்கமான வேகத்திலேயே மட்டைக்கு நேராக வீசினான், ஷேன் மட்டையைச் சுழற்றாமல் பந்தைத் தடுத்தான்.

பந்து நகரத் துவங்கியது, இடது பக்கமாக மிக அருகில் நின்றிருந்த எதிர் அணி வீரனின் கையில் பந்து சிக்கிக் கொண்டது, ஷேன் மூச்சிரைக்க ஓடத் துவங்கினான், களைப்பிலும், அயர்ச்சியிலும் ஷேன் இருமியபடி மட்டையைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடினான், பாதி தூரத்தில் இருக்கும் ஷேனின் விக்கட்டை எறிந்து வீழ்த்தி விடுவதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளும் பந்தை வைத்திருந்த சிறுவனிடம் இருந்தது, ஆனால் யாரும் எதிர்பார்க்காத மாதிரி அந்தச் சிறுவன் பந்தை விக்கெட் கீப்பரின் தலைக்கு மேலே வீசி எறிந்தான்.

பந்து யாருமற்ற திசையில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது, அதற்குள் ஷேன் இரண்டாவது ஓட்டத்தை முடித்து விட்டிருந்தான், ஷேனின் அணி வீரர்கள் ஓடி வந்து ஷேனைத் தங்கள் தலைக்கு மேலே தூக்கிக் கொண்டார்கள், ஷேன் தனது மெல்லிய வளைந்த விரல்களால் ஓசை எழுப்ப முயன்றபடி என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தான், தனது தந்தையின் ஆவலைத் தான் பூர்த்தி செய்து விட்டதாக அவன் பெருமையோடு நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

சிறுவர்கள் தங்களுக்குள் ஆட்டத்தின் வெவ்வேறு கணங்களைப் பேசிக் கொண்டிருந்த போது நான் அணித்தலைவனான அந்தச் சிறுவனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டேன், "நன்றி, ஜேம்ஸ், நீ ஷேன் கோவர்ட்டின் வாழ்க்கையை நம்பிக்கையோடு துவக்கி வைத்திருக்கிறாய்", என்றவுடன், "ஷேன் இன்னும் சிறப்பாக விளையாடுவான் அங்கிள்" என்று உரக்கச் சொல்லி விட்டு விடை பெற்றான்.

சூரியன் தனது வெம்மையைக் குறைத்துக் கொண்டு மேல் திசையில் மறையத் துவங்கி இருந்த அந்த மாலையில் ஷேன் கோவர்ட் புதிய நம்பிக்கைகளோடு என் கைகளைப் பிடிக்காமல் நடக்கத் துவங்கினான். ஷேன் கோவர்ட் என்ற அந்தச் சின்னஞ்சிறு மனிதன் இரண்டு இளவேனிற் காலங்களுக்குப் பிறகு இறந்து போனான், ஆனாலும் அவனைப் போலவே மனநலம் குன்றி வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் குழந்தைகளின் வாழ்க்கையை நம்பிக்கையோடு எதிர் கொள்ளவும், வெற்றி கொள்ளவும் அவன் எனக்கு உதவி செய்திருந்தான். அவனது நம்பிக்கையை நான் இந்த ஒலிபெருக்கியின் மூலமாக உங்களிடம் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறேன், நன்றி.” என்று சொல்லி அமர்ந்து கொண்டார் ஷேன் கோவர்ட்டின் தந்தை.

stock-footage-a-beautiful-tree-with-spring-green-life-foliage-basking-in-radiant-sunlight-seamless-looping-clip

அவரது கண்களில் கண்ணீர் ஓரு மெல்லிய கீற்றுப் போல வழிந்து கொண்டிருந்தது, இப்போது கூட்டம் ஆரவாரித்தது, ஷேன் கோவர்ட்டின் தந்தையைச் சூழ்ந்து கொண்டு பலர் கைகுலுக்கத் துவங்கினார்கள், உரை மிகச் சிறப்பானதாக இருந்ததாக அவரிடம் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தார், காவலரோடு சண்டை பிடித்துக் கொண்டிருந்த வயதான அந்த மனிதர். பேராசிரியர் அக்கோ பெர்னாண்டோ முதல் முறையாக பத்தாயிரம் டாலர்களுக்கு மேலாக மனநலம் குன்றிய குழந்தைகளின் வளர்ச்சி நிதியை பதிவு செய்து கொண்டிருந்தார்.

வார்னர் பல்கலைக் கழகத்தின் உள்ளரங்க இருக்கைகளில் படிந்திருக்கும் ஷேன் கோவர்ட்டுக்கான கண்ணீர்த் துளிகள் நாளை காலையில் துடைக்கப்படலாம், ஆனாலும் அந்த ஈரத்தில் இருந்து தான் தழைத்து வளர்கின்றன வார்னர் பல்கலைக் கழகத்தின் மரங்கள். இந்த உலகமும், வாழ்க்கையும் கூட…..

("ரப்பி பேசச் க்ரோனின்" "யாரும் விளையாடலாம் – (Anyone can Play)" என்ற ஆங்கிலச் சிறுகதையைத் தழுவி எழுதப்பட்டது.)

 

*************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | நவம்பர் 11, 2011

ஜாமண்டிரி பாக்ஸ் – சிறுகதை

ice-cubes-3

கந்தசாமி எழுந்து மிதிவண்டியின் பின்புறச் சக்கரங்களின் காற்றளவைக் கைகளால் அழுத்திப் பார்த்தான், கொஞ்சம் காற்றுக் குறைவாக இருப்பதாகவே பட்டது, யோசித்தபடி மிதிவண்டியை உருட்டியபடி சென்று சுந்தரம் வீட்டுக் முன்புறம் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு வீட்டின் கம்பிக் கதவைத் திறந்தான், கருப்பும் வெள்ளையும் கலந்த சுந்தரம் வீட்டு நாய் தலையை முன்னும் பின்னும் அசைத்தவாறு குரைக்கத் துவங்கியது, கந்தசாமி அங்கேயே நின்று விட்டான்.

கடந்த எட்டு வருடங்களாக அந்த நாய் கந்தசாமியைப் பார்த்துக் குறைக்கத்தான் செய்கிறது, இப்படிக்கும் கந்தசாமி இதே வீதியில் நடமாடிக் கொண்டிருக்கும் பழைய ஆள்தான், பெரும்பாலும் செல்லும் எல்லா ஊர்களிலும் நாய்கள் கந்தசாமியைப் பார்த்துக் குரைக்கத்தான் செய்கின்றன, குரைக்கும் நாய்களாவது பரவாயில்லை, கீழப்பூங்குடியில் ஒரு செவலை நாய் கணுக்காலில் பார்த்துக் கடித்து வைத்து விட்ட தழும்பு இன்னமும் மறைந்தபாடில்லை.

நாய்களுக்குக் கந்தசாமியின் மீதெல்லாம் எந்த வெறுப்பும் இல்லை, கந்தசாமி தனது மிதிவண்டியின் பின்னால் கட்டி வைத்திருக்கும் அந்தப் பெட்டியும் அதன் நிறமும் தான் பெரும்பாலான நாய்களுக்குப் பிடிப்பதில்லை, யோசித்தபடி நின்றிருந்த கந்தசாமியை பேருக்குக் கூட ஒரு புன்னகை இல்லாமல் வெளியில் வந்து பார்த்தார் சுந்தரம்.

"என்ன, கந்தா, பம்ப்பு வேணுமா?" காரணத்தைக் கண்டறிந்து விட்டதை ஒரு சாதனை போல எண்ணியபடி உள்ளே சென்று தொலைக்காட்சியில் மூழ்கி இருந்த மகனிடம் குரல் கொடுத்தார் சுந்தரம் "டேய், மணிகண்டா, அந்தப் பம்ப்ப எடுத்துக் கொண்டு போய் குடு", "ஏதாவது ஓசி கேட்டு வர்றதே வேலையாப் போச்சு" என்று முனகினார் சுந்தரம்.

சுந்தரம் இரண்டாவதாய்ச் சொன்னது மட்டும் கந்தசாமியின் காதில் சத்தமாகக் கேட்டது, கடைக்குப் போனால் இரண்டு ரூபாய், சுந்தரம் சில நேரங்களில் முகம் சுழித்தாலும் கூட இரண்டு ரூபாய் சேமிக்கப் படுவதை நினைத்தபடி பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டியது தான். கடந்த இரண்டு வருடங்களாய் அப்படித்தானே பொறுத்துக் கொள்கிறான்.

மணிகண்டன் வேண்டா வெறுப்பாக வெளியில் வந்து பம்ப் ஐக் கந்தசாமியின் கைகளில் கொடுத்து விட்டு உள்ளே போனான், "மாமா, அப்படியே திண்ணைல வச்சுட்டுப் போயிருங்க", என்று மறக்காமல் சொல்லி விட்டுப் போனான் மணிகண்டன், பம்ப்பின் குழாயை மிதிவண்டியின் சக்கரத்தில் பொருத்தி அழுத்தினான் கந்தசாமி, பம்ப்பின் தண்டு வழியாகக் காற்றைச் செலுத்தும் "வாசர்" சரியாக வேலை செய்யவில்லை, அதைச் சரி செய்து இரண்டு சக்கரங்களிலும் காற்றை நிரப்பிக் கொண்டான் கந்தசாமி.

பம்ப்பை திண்ணையில் வைத்து விட்டு திண்ணையில் அமர்ந்து சவரம் செய்து கொண்டிருந்த சுந்தரத்திடம் "சுந்தரண்ணே தேங்க்ஸ்" என்றான் கந்தசாமி, கண்களை மட்டும் திருப்பி ஒரு ஏளனப் பார்வை பார்த்தபடி கண்ணாடியில் மோவாயைப் பார்க்கத் துவங்கினார் சுந்தரம், சுந்தரம் வீட்டில் மிதிவண்டி இல்லை, மிதிவண்டி இருந்த காலத்தில் அவர் பயன்படுத்திய, இப்போது எந்தப் பயனும் இல்லாமல் அந்தப் பம்ப்பை அவர் கந்தசாமிக்கு ஓசி கொடுப்பதை ஒரு மிகப்பெரிய சமூக சேவையைப் போல ஊரெங்கும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார், அந்தப் பெருமை மட்டும் இல்லை என்றால் அவர் எப்போதோ கந்தசாமிக்குப் பம்ப் இல்லை என்று சொல்லி இருப்பார்.

India, Rajasthan, Tonk district, Nagar village

மறக்காமல் கம்பிக் கதவின் இடைவெளியில் கைகளை நுழைத்துத் தாழ் போட்டு விட்டு மிதிவண்டியை உருட்டிக் கொண்டு வந்து தனது வீட்டு முன்பாக நிறுத்தினான் கந்தசாமி, கந்தசாமியின் நாய் வாலைக் குழைத்தபடி ஓடி வந்தது, அதன் நெற்றியில் கையை வைத்து கந்தசாமி வருடவும், தனது முன்னங்கால்களைத் தூக்கி அவனது மணிக்கட்டை நக்கத் துவங்கியது "மணி" என்கிற வெள்ளையும், கருப்பும் கலந்த நாய்.

அமுதனும், அழகுமதியும் எழுந்து விட்டிருந்தார்கள், அழகுமதி பாத்திரம் விளக்கிக் கொண்டிருந்தாள், அமுதன் ஐஸ் பெட்டியைக் கழுவிக் கொண்டிருந்தான், இருவரும் நன்றாக வளர்ந்து விட்டிருந்தார்கள், ஐஸ் பெட்டியைக் கழுவ வேண்டும் என்று நேற்று இரவு கந்தசாமி தன் மனைவியிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்ததை அமுதன் கவனித்திருக்க வேண்டும், அப்பாவின் வேலை குறித்தும், அதில் இருக்கும் சிக்கல்கள் குறித்தும் அமுதனுக்கு எப்போதும் அதிக அக்கறை உண்டு, அருகில் சென்று "என்னடா, ஏதோ பரிச்சை இருக்குன்னு சொன்னியே, படிக்காம எதுக்கு ஐஸ் பெட்டியைக் கழுவுக்கிட்டு இருக்க?" என்றவுடன் அமுதன் கந்தசாமியின் பக்கம் திரும்பி " இல்லப்பா, நேத்து ராத்திரியே படிச்சு முடிச்சிட்டேன்" என்றான்.

கிணற்றடியில் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் போது வழக்கம் போலவே ஒழுகிக் கொண்டிருக்கும் இந்த வாளியை மாற்ற வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான் கந்தசாமி, அனேகமாக மூன்று மாதங்களாக அதையே தான் நினைத்துக் கொள்கிறான். காலம் தான் கைகூடவில்லை, சட்டியில் கஞ்சியும், கிண்ணத்தில் வெங்காயமும் கொண்டு வைத்து வைத்து விட்டு "வரும்போது கொஞ்சம் பருப்பும், தக்காளியும் வாங்கிட்டு வாங்கங்க" என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள் செல்வி,

"ம்ம்ம், நான் வர லேட்டாச்சுன்னா நீ பால்சாமி ஐயா கடைல வாங்கிக் கொழம்பு வய்யி செல்வி, நான் வரும் போது காசு குடுக்குறேன்" என்று சொல்லி விட்டு பெட்டியை எடுத்து மிதிவண்டியில் கட்டத் துவங்கினான் கந்தசாமி, அமுதன் வந்து கயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டான், "யப்பா, அடுத்த வாரம் பரிச்சை ஆரம்பிக்குது, ஜாமன்றி பாக்ஸ் வாங்கணும், அது இருந்தாத் தாம்பா கணக்குப் பரிச்சை எழுத முடியும்", என்றான் அமுதன்.

geo13-250x250

எட்டாவது படிக்கும் போது அவனுக்கு ஒரு ஜாமன்றி பாக்ஸ் வாங்கிக் கொடுத்திருந்தான், கந்தசாமி, அமுதனும் இத்தனை காலம் உறை எல்லாம் போட்டு அதைப் பத்திரமாகவே வைத்திருந்தான், பரிச்சைக்கு அதைப் பயன்படுத்த முடியாது போலிருக்கிறது, அதன் முனைகள் மழுங்கிப் போய் பயன்படுத்த முடியாத அளவுக்குத் தேய்ந்து போயிருப்பதை கந்தசாமி பார்த்திருக்கிறான். "சரிப்பா, நாளைக்கு வாங்கிட்டு வாரேன்" கந்தசாமி கண்களால் உறுதி கொடுத்து விட்டு மிதிவண்டியில் ஏறி அழுத்தத் துவங்கினான்.

மிதிவண்டியின் இருக்கை ஏறத்தாழ ஒரு எலும்புக் கூடு மாதிரி மாறிப் போயிருந்தது, அதன் உள்ளிருக்கும் கம்பிகள் பின்புறத்தை அழுத்துவதில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு குற்றாலத் துண்டை அதற்குக் கீழே வைத்துக் கட்டி இருந்தான் கந்தசாமி. வண்டி நகரத் துவங்கியது, கல்லல் வீதிகளைக் கடந்து ஐஸ் கம்பெனி வாசலில் வண்டியை நிறுத்தியபோது செல்வமும், இஸ்மாயிலும் புறப்படத் தயாராகி இருந்தார்கள், முதலாளி எங்காவது வெளியில் கிளம்பிப் போய் விட்டால் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும் என்கிற உண்மை அடிக்கிற வெய்யிலை விடவும் சூடாக இருந்தது,

அவசரம் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்த போது முதலாளி பெரிய பெட்டி அருகில் நின்று கொண்டிருந்தார், "கந்தா, நூத்தம்பது ஐஸ் எடுத்து வச்சிருக்கேன், போதுமா?" என்றார். மனதுக்குள் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தான் கந்தசாமி, நூற்றி இருபது ரூபாய் கிடைக்கும், போதாது, ஜாமன்றி பாக்ஸ் எப்படியும் நாப்பது அம்பது ரூபாய் ஆகும், தக்காளி, பருப்பு ஒரு நாப்பது சீட்டு அம்பது ரூபாய், "அய்யா, கூட ஒரு அம்பது வைங்கய்யா", என்றவுடன், வாங்குறது பெரிசில்ல கந்தா, எல்லாத்தையும் விக்கணும், திருப்பிக் கொண்டாந்தா நான் எடுத்துக்க மாட்டேன் பாத்துக்க, என்று சொல்லி விட்டு ஐஸ் குச்சிகளை எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்.

பெட்டியைக் கழற்றி எடுத்து வந்து கீழே வைத்து அதன் ஓரங்களில் உப்பு ஐஸ் வைத்து நிரப்பத் துவங்கினான் கந்தசாமி, இருநூறு ஐஸ் விற்க வேண்டுமென்றால் நேரம் பிடிக்கும், மாலை வரையில் தாக்குப் பிடிக்க வேண்டுமென்றால் பெட்டி குளிராகவே இருக்க வேண்டும், அடிக்கிற வெயிலுக்கு ஐஸ் கரைந்து பெட்டி சூடாக்கி விட்டால் கதை கந்தலாகி விடும் என்பதை உணர்ந்தவாறு ஐஸ்களை நிறம் பிரித்து அடுக்கி வைத்துவிட்டுப் பெட்டியை எடுத்துக் கட்டிக் கொண்டு மிதிவண்டியை அழுத்தியபோது யோசனை வந்தது கந்தசாமிக்கு.

"இன்னைக்கி பேசாம காளையார் கோயில் போக வேண்டியது தான், திருவிழா நடக்குது, எப்பிடியும் வித்துறலாம்". அதற்கு முன்பு முருகப்பா ஸ்கூல் வாசலுக்கு ஒருமுறை போய் விட்டுச் செல்லலாம் என்று முடிவு செய்து வண்டியைத் திருப்பினான் கந்தசாமி, பள்ளி இடைவேளை விடுவதற்கு இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் இருந்தது, கொஞ்சம் வேகமாக அழுத்திப் பள்ளி வாசலை அடையவும், இடைவேளைக்கான மணி ஒலிக்கவும் சரியாக இருந்தது, எல்லாப் பிள்ளைகளும் வெள்ளையும், நீலமும் கலந்த வண்ணத்தில் கலகலப்பாய் இருந்தார்கள்.

பள்ளிகளில் பிள்ளைகளுக்குச் சீருடை அணிவிப்பது தான் எத்தனை அருமையான முடிவு, இல்லையென்றால் அமுதனும், அழகுமதியும் பெரும்பாலும் கொஞ்சம் வெளிறிய நிறத்தில் இருக்கும் சில கிழிந்த ஆடைகளையும் அணிந்து தான் பள்ளிக்கு வர வேண்டியிருக்கும் என்று கந்தசாமியின் மனதுக்குள் தோன்றியது, அவர்கள் இருவருக்கும் சில நல்ல ஆடைகளை வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என்கிற கந்தசாமியின் நீண்ட காலக் கனவை ஏதாவது அற்புதம் நிகழ்த்துகிற மனிதர்கள் தான் நிறைவேற்ற வேண்டும். ஏழு ஐஸ் விற்றதில் ஒரு சிறுமி இரண்டு ரூபாய்க்கு ஐம்பது பைசா குறைவாக இருக்கிறது என்று சொன்னாள், பார்க்க

அழகுமதியைப் போலவே இருந்தாள், "சரி, நாளைக்குக் குடு, என்னம்மா!" என்று பேருக்குச் சொல்லி விட்டு அந்தக் குறைவான காசுகளை வாங்கி உள்பையில் வைத்துக் கொண்டு சுற்றிலும் ஒருமுறை பார்த்தான் கந்தசாமி, இடைவேளை முடிந்து விட்டிருந்தது, பிள்ளைகள் வகுப்புகளுக்குள் ஓடத் துவங்கினார்கள்.

நெல்லிக்காய் விற்கிற பொன்னம்மாள் பாட்டி "என்ன, கந்தசாமி, ரெண்டு நாளா ஆளக் காணும்" என்றார்கள். இல்லம்மா, பேருவலச திருவிழா நடக்குதில்ல, அங்கே போயிட்டேன், இன்னைக்கி காளையார் கோயிலுக்குப் போகணும், அப்பிடியே பள்ளிக்கூடத்துக்கு வந்துட்டுப் போலாம்னு" என்று பதில் சொல்லியபடி மிதிவண்டியின் மிதிகளில் கால்வைத்து ஏறி நகரத் துவங்கினான் கந்தசாமி. தேசிய நெடுஞ்சாலையில் பயணப்பட்டது கந்தசாமியின் மிதிவண்டி.

காளையார்கோவிலைக் கந்தசாமியின் மிதிவண்டி தொட்ட போது மணி பன்னிரண்டை எட்டி இருந்தது, ஊரெங்கும் வண்ணத் தோரணங்களும், தண்ணீர்ப் பந்தலும் என்று களை கட்டி இருந்தது, கந்தசாமி குடியிருப்புப் பகுதிகளை அடைந்து மிதிவண்டியின் முன்புறம் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் காற்று ஒலிப்பானை விடாமல் அடிக்கத் துவங்கி "ஐஸ், ஐஸ், மேங்கோ ஐஸ், ஆரஞ் ஐஸ்" என்று கத்தியவாறு வண்டியை உருட்டத் துவங்கினான்,

__1_~1

ஒன்றும் இரண்டுமாக ஐஸ் கட்டிகள் கரையத் துவங்கி இருந்தன, தேரடி வீதியில் இருந்து கீழே இறக்கத்தில் இறங்கி கந்தசாமி நடந்தபோது நாட்டு ஓடுகள் வேயப்பட்ட முற்றத்து வீட்டில் இருந்து ஒரு இளைஞன் கந்தசாமியை அழைத்தான், அவனுக்குப் பின்னால் ஏழெட்டுக் குழந்தைகள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள், "அண்ணே, ஐஸ் எவ்வளவு?" என்றான் இளைஞன், மூணு ரூபாய் தம்பி" பெட்டியின் மூடியைத் திறந்து ஒரு ஐஸை எடுத்து வெளியில் தெரியும்படி காட்டினான் கந்தசாமி, இளைஞன் பெட்டி அருகே வந்து திறந்திருந்த பெட்டியின் உள்புறமாகப் பார்வையைச் செலுத்தினான், பிறகு குழந்தைகளை அழைத்து ஒவ்வொரு ஐஸாகக் கையில் பிடித்துக் கொடுக்க ஆரம்பித்தான்.

கந்தசாமி கவனமாக வெளியேறும் ஐஸ்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தான், கந்தசாமியின் மனதில் ஜாமன்றி பாக்ஸ், பருப்பு, தக்காளி, கிணற்று வாளி என்று மாறி மாறி பிம்பங்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. கந்தசாமியின் பெட்டியும், உடலும் சூடாகித் தளர்வடைந்தபோது மணி நாலரையாகி விட்டிருந்தது. இன்னும் ஐம்பது ஐஸுக்கு மேல் விற்றாக வேண்டும், தக்காளியும் பருப்பும் கூடச் சமாளித்து விடலாம், ஜாமன்றி பாக்ஸ் எப்படியும் இன்று வாங்கியே ஆக வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டு தேரடி வீதிப் பாலத்தில் வண்டியை சாய்த்து விட்டு அமர்ந்து கொண்டான் கந்தசாமி. இனித் தாக்கு பிடிக்க முடியாது, ஏழு மணிக்கு மேல் போனால் முதலாளி ஐசைத் திரும்ப எடுத்துக் கொள்ள மாட்டார், கிளம்ப முடிவு செய்து கொண்டு சாய்த்த வண்டியை நிமிர்த்தினான் கந்தசாமி.

அனிச்சையாகக் குனிந்த கந்தசாமியின் கண்களில் காற்றில்லாத மிதிவண்டியின் முன்சக்கரம் முள்ளாகக் குத்தியது. வண்டி பஞ்சர் ஆகி இருக்க வேண்டும், வெயிலுக்குக் காற்று இறங்கி இருந்தாலும் முழுதாக இறங்கி விடாது, இனி மிதிவண்டி பழுது பார்க்கும் கடையைத் தேடி அலைய வேண்டும், இப்போதெல்லாம் மிதிவண்டி பழுது பார்க்கும் கடைகள் அருகிக் கொண்டே வருவதை நினைத்தால் கோபம் கோபமாக வந்தது, உருட்டிக் கொண்டே ஒருவழியாக ஊருக்குள் வந்து ஒரு கடையைக் கண்டு பிடித்தான் கந்தசாமி.

கடைக்காரனோ கடையை மூடும் அவசரத்தில் இருந்தான், திருவிழாக்காலம் இந்தக் கடையை விட்டால் பிறகு வீடு சேர்வது சிரமம் என்பதால், கெஞ்சிக் கதறி அந்தக் கடைக்காரனை பஞ்சர் ஒட்டுவதற்கு ஒப்புக் கொள்ள வைப்பதற்குள் களைத்துப் போனான் கந்தசாமி. கடைக்காரன் முனகியபடியே சக்கரத்தில் இருந்த முள்ளை எடுத்துக் கையில் காட்டி விட்டுக் "கொஞ்சம் இருந்தா மௌத்ல போயிருக்கும்னே", நல்ல வேலை தப்பிச்சீங்க என்று அச்சமூட்டினான்.

காற்று நிரப்பி வண்டியைக் கிளப்பியபோது மணி ஆறாகி இருந்தது, மூச்சு வாங்க அழுத்திக் கொண்டு வந்து முதலாளியிடம் கொஞ்ச நேரம் பேச்சுக் கேட்டு விட்டு இருநூற்று எண்பது ரூபாய் கொடுத்தான் கந்தசாமி, “ஐஸ எடுத்து பெரிய பெட்டில வையி கந்தா, எவளவு சொன்னாலும் நீ கேக்க மாட்ட, போகும் போதே நூத்தம்பது எடுத்துக்கிட்டுப் போன்னு சொன்னேனே கேட்டியா, நாளைக்கு உதிரி வந்தா உன் கணக்குல தான் வப்பேன்" என்று விடை கொடுத்தார் முதலாளி.

போகும் போது கறாராகப் பேசுவார், வரும்போது பெட்டி நிறைய ஐஸைத் திருப்பிக் கொண்டு வந்தாலும் ரெண்டு பேச்சுப் பேசி விட்டு திரும்ப வாங்கிப் பெரிய பெட்டியில் வைத்துக் கொள்வார், உதிரி உதிரி என்று சொல்வாரே தவிர ஒருநாளும் உதிரிக் கணக்கில் பிடித்தம் செய்ததில்லை.

கந்தசாமி ஒருவழியாக கல்லல் பேருந்து நிலையத்துக்கு அருகில் இருக்கும் வெண்மதி புக் சென்டர் வாசலில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு கடைக்குள் ஏறும் போது தான் யோசித்தான் அமுதனின் கணக்குப் பரிசைக்குத் தேவையான அந்தப் பொருளின் பெயரை, கந்தசாமி அதன் பெயரை மறந்து விட்டிருந்தான், மண்டையை உடைத்து யோசித்துப் பார்த்தும் அதன் பெயர் நினைவுக்கு வரவில்லை.

india%20the%20polio%20battle--1736725974_v2_grid-6x2

கடைக்காரர் "இரண்டு முறை கேட்டு விட்டார், "என்னண்ணே வேணும்?" என்று, ஒருவழியாய்ச் சமாளித்துக் கொண்டு கணக்குப் பெட்டி குடுங்கண்ணே என்றான், கடைக்காரர் சில நிமிடத் திகைப்புக்குப் பின்னர் உள்ளே சென்று ஒரு கால்குலேட்டரை எடுத்து வந்து காட்டினார், "இது இல்லண்ணே, பயலுக கணக்குப் போடுற பெட்டி, இந்த வட்டம், குத்தூசி, அடிஸ்கேல் எல்லாம் வரும்ல டப்பாவுக்குள்ள, அதுன்னே" என்று சொன்னவுடன் "ஜாமன்றி பாக்ஸா" என்று மறுபடி உள்ளே போனார்.

வாங்கிப் பையில் போட்டுக் கொண்டு வண்டியை வீட்டை நோக்கிக் கிளப்பினான் கந்தசாமி, போகிற வழியில் கடைக்குள் இருந்து பால்சாமி ஐயா குனிந்து பார்த்தார், அவர் எதார்த்தமாகக் கூடப் பார்த்திருக்கலாம். கந்தசாமிக்கு ஏனோ குற்ற உணர்வாய் இருந்தது, செல்வி தக்காளியும், பருப்பும் வாங்கி இருப்பாளோ?, முன்பாக்கி ஒரு நூத்தம்பது ரூபாய் இருந்ததே அதைக் கேட்டிருப்பாரோ? என்று மிதிவண்டிக்கு முன்பாகக் கேள்விகள் பயணித்தன.

கந்தசாமி வண்டியை கல்லுக்காலில் வைத்துக் கட்டி விட்டு பையை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன் மணி ஓடி வந்து வாலை ஆட்டியது, அழகுமதி "அப்பா" என்றபடி ஓடி வந்து அணைத்துக் கொண்டாள், அமுதன் சுவற்றில் சாய்ந்தபடி படித்துக் கொண்டிருந்தான், செல்வி புதுச் சேலையோடு சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள், எங்கோ வெளியில் சென்று வந்திருக்க வேண்டும், அலுமினியச் சட்டியின் நீரில் மூன்று தக்காளிகள் மிதந்து கொண்டிருந்தன, அப்பாடா, தக்காளியும், பருப்பும் வாங்கி விட்டிருக்கிறாள் என்று நிம்மதி பிறந்தது கந்தசாமிக்கு.

கிணற்றடிக்குச் சென்று நீரிறைத்து கை, கால், முகம் கழுவிக் கொண்டு கொடியில் காய்ந்து கொண்டிருந்த துண்டை எடுத்து முகம் துடைத்துக் கொண்டு பிள்ளைகளோடு வந்து அமர்ந்தான் கந்தசாமி. "இந்தாடா தம்பி, ஜாமுண்டி பாக்ஸ், பேரு வேற மறந்து போச்சுடா தம்பி, நல்ல வேளை கணக்குப் பெட்டின்னு சொன்னதும் கடைக்காரன் கண்டு பிடிச்சுக் குடுத்தான்".

அது ஜாமுண்டி பாக்ஸ் இல்லப்பா, "ஜியோமெட்ரிக் பாக்ஸ்" என்று அழுத்தம் திருத்தமாக ஆங்கிலத்தில் சொன்னான் அமுதன், திறந்து பார்த்து எல்லாப் பொருட்களும் சரியாக இருக்கிறதா என்று ஒருமுறை பார்த்து விட்டுப் பைக்குள் வைத்துக் கொண்டான்.

கல்லுக்காலில் சாய்ந்து கொண்டு இயல்பாகத் திரும்பிய போது கண்ணில் பட்டது சுவற்றில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த புத்தம் புதிய காற்றடிக்கும் பம்ப், கந்தசாமி கண்ணைச் சுருக்கிக் கொண்டு “செல்வி, யாரு சுந்தரண்ணே வீட்ல பம்ப் வாங்கினது, எதுக்கு வாங்குனீங்க?” என்று கேட்டவாறு எழுந்து சென்று பம்பை கையில் எடுத்துப் பார்த்தான் அதன் வழவழப்பில் அது புதிதாக வாங்கப்பட்டதென்ற உண்மை பளபளத்தது. “செல்வி, என்ன புதுசு மாதிரித் தெரியுது!!, யாரு வாங்குனா!!, காசு ஏது?” என்று கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே போனான்.

செல்வி வாய் திறந்தாள், “இல்லங்க, அமுதனுக்கு பள்ளிகூடத்துல இன்னைக்கு ஸ்காலர்சிப் குடுக்குறாங்கன்னு மதியம் வந்து சொன்னான், ஆயிரத்தி முன்னூறு ரூவா குடுத்தாங்க, கையெழுத்துப் போட்டு நான்தான் வாங்குனேன், அப்பாட்டக் குடுப்பம்டான்னு சொன்னேன், அவன்தான் ரெண்டு வருசமா அப்பா சுந்தரம் மாமா வீட்டுல போயி பம்புக்காக நிக்கிறாரும்மா, புதுசா ஒரு பம்ப்பு வாங்கிருவோம், எனக்கு இனி பரிச்சைக்கு பணம் கட்டுனாப் போதும்மா சொல்லி வம்படியா கல்லலுக்குக் கூட்டிப் போயி இத வாங்கிட்டாங்க, கூடவே பஞ்சர் செட்டும் வாங்கி உள்ள வச்சிருக்கான் பாருங்கங்க" என்று சொல்லிவிட்டு சமையலில் மூழ்கி விட்டிருந்தாள் செல்வி.

amazing-elephant-family-wallpaper-1600x1200-1005032

கந்தசாமி கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசவில்லை, கூரையின் ஓட்டைகளில் நகர்ந்து கொண்டிருந்த சில விண்மீன்களைப் உற்றுப் பார்த்தான், தனது வாழ்நாளில் ஒரு உன்னதமான கணத்தில் நுழைந்த சுவடே இல்லாமல் கசிந்து கொண்டிருந்தது காலம், ஐஸ் பெட்டியின் மூடியைத் திறந்தவுடன் வெளியாகிற புகையைப் போல…………..

**********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | நவம்பர் 9, 2011

ஆறாம் அறிவும், ஏழாம் அறிவும்.

stock-photo-a-statue-of-bodhidharma-a-buddhist-monk-traditionally-credited-as-the-transmitter-of-zen-to-china-57588637

சில திரைப்படங்களுக்கு நாம் விரும்பிச் செல்ல வேண்டி இருக்கிறது, சிலவற்றுக்கு வேறு வழியே இல்லாமல் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது, இன்னும் சிலவற்றுக்கு நம்மை யாராவது பிடித்துக் கொண்டு போய் விடுகிறார்கள், இது ஏறத்தாழ பிடித்துக் கொண்டு போன மாதிரியான திரைப்படம் தான்.

முதல் கண்ணி இயக்குனரும் நண்பருமான செல்வகுமார் அவர்களிடம் இருந்து வந்தது, "திருவள்ளுவர் குறித்து ஏன் யாருமே காட்சி ஊடகங்களில் பதிவு செய்யவில்லை?" என்று வெகு நாட்களுக்கு முன்பு அவரும் நானும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்,

நாமே அதனைச் செய்யலாம் என்று முடிவு செய்திருந்தோம், அதன் தொடர்ச்சியாக இந்தத் திரைப்படம் குறித்த ஒரு முன்னோட்டத்தை அனுப்பி இருந்தார், சரி ஏதோ நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஏதோ வரலாற்று வாசனை அடிக்கிறதே பார்க்கலாம் என்று எண்ணி இருந்தேன்.

சரி, இனி விஷயத்துக்கு வருவோம், எது எப்படியோ போதிதர்மன் என்கிற அடையாளத்தை இனித் தங்கத் தமிழகம் நீண்ட நாளைக்குத் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் என்பதில் மட்டும் முரணில்லை,போதிதர்மன் எங்கே வாழ்ந்தார்?, எங்கே போனார்?, என்ன செய்தார்?, எப்படிச் செத்தார்? என்கிற வரலாற்றுத் தகவல்கள் வெவ்வேறு கோணங்களில் வெவ்வேறு தனி மனிதர்களால் வைக்கப்பட்டிருப்பதால் அதற்குள் நுழைய முடியாத ஒரு குழப்பம் நிலவுகிறது.

அதைத் தாண்டி நாம் அதற்குள் நுழைய வேண்டுமென்றால் ஏதாவது ஒரு கிளைக் கதையின் வாலைப் பற்றிக் கொண்டு புனைவுக்குள் நுழைந்து விட வேண்டும், அதைத் தான் முருகதாஸ் செய்திருக்கிறார், அவர் ஏறத்தாழ தான் நம்பிய அல்லது தனக்குக் கிடைத்த ஆதாரங்களைக் கொண்டு போதிதர்மர் ஒரு தமிழர் என்றும் அவரை நாம் சரிவர நினைவு கொள்ளவில்லை என்றும் நிறுவ முயன்றிருக்கிறார்.

பல்வேறு ஆசிய நாடுகளில் தெரிந்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு தமிழ் நிலப்பரப்பில் பிறந்த மனிதரை அல்லது தமிழரை நாம் மறந்து விட்டிருப்பது முருகதாசின் மனதை நெருடி இருக்கிறது, கூடவே ஒரு கதைக் களமும் கிடைத்து விட்டது. வரலாற்றின் நெடுகிலும் இப்படியான மறக்கடிக்கப்பட்ட அல்லது மறைந்து போன மனிதர்களை நம்மால் கண்டறிய முடியும், வரலாற்றில் மறைந்து போன ஒவ்வொரு சுவடுகளுக்கும் தனி மனிதர்களையும், இப்போது இருக்கிற சமூகத்தையும் மட்டுமே குற்றம் சொல்லி விட முடியாது, பல்வேறு புறக்காரணிகள் வரலாற்றின் பக்கங்களை எழுதும் எழுதுகோலின் திசையை மாற்றுகின்றன. ஆனாலும், வழக்கமான பாதையிலிருந்து விலகி வரலாற்றுப் பக்கம் சென்று (கொஞ்ச நேரமானாலும்) தனக்கான கதைக் களத்தை அமைத்துக் கொண்ட இயக்குனரை நாம் பாராட்டலாம்.

bodhidharma-the-forgotten-hero-b4788303

இப்போதெல்லாம் திரைப்படத் துறை சார்ந்த சில நண்பர்களுக்கு ஈழத் தமிழர்கள் ஒரு அட்சய பாத்திரம் மாதிரி, ஆ, ஊ என்றால் ஈழத்தில் நடந்த படுகொலைகளை எண்ணியே நான் காலமெல்லாம் கண் கலங்கினேன், இன்னும் நான் சரியாகச் சாப்பிடுவது கூட இல்லை என்றால் பாருங்களேன் என்று ஒரு ஒப்பாரியை வைத்து விட்டுத் தான் மறு வேலை பார்ப்பார்கள், இந்தப் படத்தில் ஈழம் தொடர்பாக அல்லது இலங்கையை விமர்சனம் செய்து பேசப்பட்டிருக்கும் வசனங்கள் அந்த வகையைச் சார்ந்தவையாக இருக்காது என்று நம்புவோம்.

போர் தன்னுடைய கொடுங்கரங்களால் எமது குழந்தைகளையும், பெண்களையும் காவு கொண்டிருந்தபோது இவர்களில் பலர் வாய் மூடி போதிதர்மர்களாகவே மாறிப் போயிருந்தது ஒரு வியப்பான முரண், மௌனமாய் இருந்தால் கூடப் பரவாயில்லை, இவர்களில் பலர் இலங்கைக்கு மறைமுகமாக திரைப்பட வணிகம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்கிற உண்மை நெஞ்சைச் சுடுகிறது.

தமிழ்க் குடும்பங்கள் கொத்துக் கொத்தாக இடம் பெயர்ந்து பெருமளவில் பல்வேறு ஐரோப்பிய நாடுகளில் வசிக்கிறார்கள், ஒரு தனிப்பெரும் பன்னாட்டு சமூகமாக அவர்கள் இன்றைக்கு மாறிப் போயிருக்கிறார்கள், தமிழகத்தில் இருந்து இயங்கும் பல்வேறு அரசியல் அமைப்புகள், வணிக நிறுவனங்கள், திரைப்படத் துறை சார்ந்த தனி மனிதர்கள் என்று ஒரு கூட்டம் புலம் பெயர்ந்து வாழும் ஈழத் தமிழர்களை வணிக நோக்கங்களுக்காகக் குறி வைக்கிறது. அப்படி ஒரு குறியாக போதி தர்மர் இருக்கக் கூடாது என்பது நம்முடைய ஆவல்.

திரைப்படம் ஒரு வரலாற்றுப் பின்னணியோடு துவங்குகிறது, உறுதியான எந்த ஆதாரங்களும் இல்லாத ஒரு சிக்கலான புனைவாக முதல் இருபது நிமிடங்களுக்கு வரும் போதி தர்மரின் வாழ்க்கைக் குறிப்புகள் காட்சி அமைப்பு ரீதியாக கொஞ்சம் நெருக்கத்தையும், வியப்பையும் கொடுக்கின்றன, சீன நிலப்பரப்பில் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கை, துறவிகளின் இயக்கம் என்று கொஞ்ச நேரமே வருகிற காட்சிகளாய் இருந்தாலும் நினைவில் நிற்கும் அழகான இயக்கமும், ஒளிப்பதிவும். இசை இன்னும் கொஞ்சம் மெருகேற்றப்பட்டு வழங்கப்பட்டிருக்குமேயானால் ஆகச் சிறந்த நிலைக்கு மாறி இருக்கும் வாய்ப்பு உண்டு என்று நினைவுறுத்துகிறது.

ஒரு குழந்தையின் நோய்வாய்ப்பட்ட நிலையும், அது மரணத்திலிருந்து பிழைத்த பின்பு தாயோடு சேர்கிற அந்தக் கணமும் யாரையும் கொஞ்சம் கலங்க வைக்கும். தாயாக நடித்த அந்தப் பெண்ணின் உடல் மொழி உலகெங்கும் துளிர்த்திருக்கும் தாய்மையின் ஒரு துளி வாசம். அந்தக் காட்சிக்காக ஒரு சிறப்பான வாழ்த்துச் சொல்லலாம் முருகதாசுக்கு.

கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பு ஆனா கதையாக அந்த வரலாற்றுப் பின்னணி நிறைவு பெற்ற உடனே படமும் நிறைவு பெற்று விட்டதோ என்று நினைக்கும் அளவுக்கு பொது மக்களின் பேட்டி என்றெல்லாம் மெனெக்கெட்டு வழக்கமான தமிழ்த் திரைப்படக் கதைக் களத்துக்கு வந்து விடுகிறார் இயக்குனர்.

சூர்யாவின் நடிப்புத் திறனைக் குலைக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டுக் கிளம்பி இருக்கும் யாரேனும் இந்தப் படத்தின் திரைக் கதையில் சதி வேலைகளில் ஈடுபட்டிருப்பார்களோ என்று ஒரு ஐயம் இருக்கிறது, சூர்யா ஒரு மிகச் சிறந்த நடிகர் பாஸ், இப்படியெல்லாம் அவரை கயிறு கட்டித் தொட்டிக்குள்ள தூங்க வைக்க முருகதாஸ் மாதிரி பெரிய இயக்குனர்கள் தேவையா? படத்தின் முக்கால் பகுதியில் சூர்யாவுக்கு நடிப்பதற்கான வாய்ப்பே வழங்கப்படவில்லை.

surya%207aam%20arivu%20stills00-2-1846696227

மரபணுக் கூறுகள் குறித்த ஆய்வு, அதன் பின்னணியில் இயங்கும் சீனா என்றெல்லாம் அள்ளித் தெளித்து விட்டிருக்கிறார்கள், முதலில் ஒரு நாடு குறித்தும், அதன் அரசுகள் குறித்தும் இது போன்ற சிறுபிள்ளைத்தனமான புனைவுகளை உருவாக்குவது மிகப்பெரிய தவறு மிஸ்டர்.முருகதாஸ், எல்லா நாடுகளிலும் நம்மைப் போலவே எளிய மனிதர்கள் வாழ்கிறார்கள், அவர்களுக்கான தேர்வு செய்யப்பட்ட அரசுகள் இருக்கின்றன, சீனாக்காரன் நம்ம மேலே விஷக் கிருமிகளை ஏவி விடுவதற்கே அரசு நடத்திக் கொண்டிருப்பது மாதிரி ஒரு தவறான முன்னுதாரணத்தை நீங்கள் எடுத்துச் செல்கிறீர்கள், அது நமது குழந்தைகளை அந்த நாட்டின் மீதான வன்மத்தை நோக்கி நகர்த்தும், நெடுங்காலமாக அமெரிக்கத் திரைப்படங்களில் வரும் ஒரு உயர் முதலாளித்துவச் சிந்தனையை நீங்கள் கையில் எடுத்திருப்பது கொஞ்சம் ஆபத்தானது.

போதி தர்மனின் வரலாற்றுப் புனைவுகளைத் தவிர்த்து திரைப்படத்தில் வேறெங்கும் புதிய தடங்களை அல்லது மாற்றங்களை நம்மால் காண இயலாமல் போனது வருந்தத்தக்கது. வழக்கமான மசாலா தமிழ்த் திரைப்படங்களில் இருந்து இந்தத் திரைப்படம் மாறுபட்டது என்று சொல்வதற்காகவே போதி தர்மர் உள்ளேற்றம் செய்யப்பட்டிருப்பது போல ஒரு எண்ணம் உள்ளுக்குள் ஊடுருவதை மறுக்க முடியாது. ஸ்ருதி ஹாசனின் தொடர்ச்சியான நாயகித் தோற்றம் வழக்கமான நாயக வழிபாட்டுச் சிந்தனைகளை மறுதலித்து நகர்வது ஒரு தேவையான மாற்றம்.

இனி குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய, சொல்லியே தீர வேண்டிய ஒரு குறிப்பு உண்டு, அது தான் ஊழலையும், இட ஒதுக்கீட்டையும் ஒரே அடுக்கில் வைத்துப் பார்க்கும் இயக்குனரின் அரசியல் புரிந்துணர்வு. அடுக்கு மொழி வசனங்களுக்காக எத்தனை அறிவற்ற வறட்டுச் சிந்தனையை நீங்கள் விதைத்திருக்கிறீர்கள் முருகதாஸ், இட ஒதுக்கீடு இந்தியா போன்ற வர்க்க, வர்ண பேதங்கள் தொடர்ச்சியாக பன்னெடுங்காலம் போதிக்கப்பட்டிருக்கிற நாட்டின் எளிய மக்களுக்கான வாய்ப்பு, காலம் காலமாக வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டு, கல்வி இழந்து, பொருள் இழந்து, சமூக இடமிழந்து ஊர்ப்புறத்தின் சேரிகளில் உழன்று கொண்டிருக்கிற எளிய உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிரான அந்த நஞ்சை மிகப்பெரிய சமூகப் புரட்சியைப் போல நீங்கள் அடையாளம் செய்திருப்பது உங்கள் ஒட்டு மொத்த உழைப்பையும் கீழே போட்டு நசுக்கி விடுகிறது.

AR-Murugadoss

தமிழர்களின் அடையாளத்தையும், வீரத்தையும், பெருமையையும் கடினமாக உழைத்து நீங்கள் தூக்கி விட்டிருப்பதாகச் சொல்வதற்கும், இட ஒதுக்கீட்டையும், ஊழலையும் நாட்டின் பின்னடைவுக்கான காரணமாக ஒரே இடத்தில் நீங்கள் பொருத்தி இருப்பதற்குமான இடைவெளி மிகப் பெரியது மட்டுமில்லை, நிரப்ப இயலாததுமாகிறது. உங்கள் அரசியல் அறிவு வெற்றிடமாக இருக்கும் போது நீங்கள் பேச விளைகிற தமிழர்களின் நீண்ட காலப் பண்பாட்டு அரசியல் விலக்குமாற்றுக்குப் பட்டுக் குஞ்சம் கட்டிய கதைதான்.படுப்பதற்கும், இருப்பதற்கு இடமின்றி வீதிகளில் படுத்து உறங்குகிற ஐம்பது விழுக்காட்டுக்கு மேலான உழைக்கும் எளிய மக்கள் வாழும் நாட்டில் எந்த முற்றத்தில் துளசிச் செடியை வைப்பது? எந்த அறிவியலை அவர்களுக்குச் சொல்வது? என்கிற கேள்விகளோடு திரைப்படம் முடிந்து எழுந்து வர வேண்டியிருந்தது. ஒளிப்பதிவும், கலை இயக்கமும் சில இடங்களில் திரைப்படத்துக்கு உயர் தரத்தை வழங்கும் போது இசை அதைக் கீழே இழுப்பது மாதிரி காதில் இரைகிறது. என்னாச்சு ஹாரிஸ் சார்? உங்கள் வழக்கமான ஒரு மெல்லிசைக் காதல் முத்திரைப் பாடல் கூட இந்தப் படத்தில் மிஸ்ஸிங்????

இருப்பினும் தமிழர்களின் வரலாற்றுத் தடங்களை நோக்கி திரைப்பட ஊடகத்தில் பணிபுரிபவர்களை மட்டுமன்றி, நமது இளைஞர்களை, இன்னும் பலரை நீங்கள் ஒரு புதிய திசை நோக்கி நகர்த்த முயற்சி செய்திருக்கிறீர்கள், அது நிச்சயம் நமது அழிந்து போன வரலாற்றுச் சுவடுகளை மீளாய்வு செய்யவும், நல்ல பல விவாதக் களங்களை உருவாக்கவும் பயன்படும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. வாழ்த்துக்கள் ஏ.ஆர்.முருகதாஸ்.

*************

« Newer Posts - Older Posts »

பிரிவுகள்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,188 other followers

%d bloggers like this: