கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜனவரி 23, 2013

காலம் என்கிற நினைவுக் குப்பை.

Elemts of Life (1)

நாறுது இப்பிடி திடுதிப்புன்னு ஒருநாள் வருவான்னு நான் நெனக்கவே இல்லை, அதுவும் ஒரு நீலச் சிகப்பு டப்பா மாதிரி பெங்களுர் சாலைகளில் நகர்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு வோல்வோ பஸ்சுக்குள்ள வச்சு அவனப் பாக்குறது என்னோட பழைய கனவுகளில் கூட இல்லாமத் தான் இருந்துச்சு, மொதல்ல குறு குறுன்னு பாத்தான், எனக்கு சுத்தமா அடையாளம் தெரியல, பய என்னையக் கண்டு புடிச்சுட்டான் போல இருந்துச்சு, நாம்பாக்கும் போதும் பய திரும்பவே இல்ல, மொறச்சுப் பாத்தான்.

"இவன் அவனா இருக்குமோ?"ன்னு கூட எனக்குக் கொஞ்சம் சந்தேகம் வந்துருச்சு, பஸ்ல பெரிய கூட்டம் கெடையாது, இப்புடியே ரெண்டு பேரும் கண்ணாமூச்சி ஆடுனா ஸ்டாப் வந்ததும் இறங்கிப் போக வேண்டியது தான். கொஞ்சம் துணிச்சலா பக்கத்துல போனேன்,

"நீங்க யாரு?", ரொம்ப நேரமா என்னையவே பாக்குறீங்க, அதான் கேக்கலாம்னு"

என்றவுடன் பயல் கண்களில் அசாத்திய வெளிச்சம் வந்தது.

"டேய் நீ அறிவழகன் தானே?", "நாந்தாண்டா சுந்தரு, எட்டாவதுல வந்து போலீஸ் காலனில இருந்து வந்து பாதில சேந்து படிச்சேன்ல".

ஆஹா, நம்ம நாறுது, ஊதா டவுசரும், பச்சை கேம்லின் பேனாவும் பசக்குன்னு பக்கத்துல வந்து உக்காந்த மாதிரி ஒரு சுகம்.

"டேய் நாறுது"ன்னு கூப்பிடப் போய், படக்குன்னு வாய மூடிக்கிட்டேன்,

"என்னமா வளந்து, திண்டுக் கல்லு மாதிரி இருக்குற நண்பனப் போயி பழைய வகுப்புப் பட்டப் பேரச் சொல்லி கூப்பிடுறது என்ன நியாயம்,

"டேய் சுந்தரு நல்லா இருக்கியா, அப்பா, அம்மாவெல்லாம் எப்படி இருக்காங்க?"

வழக்கமான நலம் விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு லேசாகத் தலையைத் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டேன்.

"என்ன அறிவு, ஸ்டீபன் சார் கிட்ட வாங்குன கொட்டு நியாவுகம் வந்துருச்சா?" சுந்தர் சிரித்தபடி கேட்டான்.

வெகு தூரத்தில் வாழ்க்கை என்கிற சமுத்திரத்தின் அலைகளால் அடித்துக் கரைக்குத் தள்ளப்பட்ட அழிக்க முடியாத குப்பையைப் போல கிடந்த எட்டாங்க்லாஸ் நினைவுகள் கண்டம் தாண்டிப் பறக்கும் கீழை நாட்டுப் பறவையைப் போல வோல்வோவுக்குள் கிடந்து சிறகடித்தது.

திடீர்னு ஒருநாள் காலைல இவன் வந்து சேந்தான், அரப் பரீட்சை வர இன்னும் ரெண்டு வாரந்தான் இருந்துச்சு, எல்லாருக்கும் ஒரே ஆச்சரியம், "என்னடா செட்டிநாட்டுக்கு வந்த சோதன", "யாருடா இவன் ஸ்பெஷல் ஆளா இருப்பான் போல தெரியுது".

மெல்லப் பக்கத்துல போயி உக்காந்து, "பேரு என்னப்பு?" என்ற போது ஒழுங்கா சொல்லியிருந்தா வம்பே கிடையாது, நார்த் போலீஸ் ஸ்டேஷன் சப் இன்ஸ்பெக்டர் மகன் சுந்தர்ன்னு உதார் விட்டான் பயல், பழைய கேடிகளான எங்களுக்கு பொறுக்குமா, விக்டரு பய, அண்ணாதொரை, மணிப்பய எல்லாரும் சேந்து மத்தியானம் ஒரு அவசரக் கூட்டம் போட்டோம், "டேய் பயலுக்கு ஒரு நல்ல பேரா வக்கனும்டா", ஆளாளுக்கு ஒரு பேர் சொன்னார்கள், கடைசியில் உக்கிரமா அவன் சொன்ன அந்த உதாரையும் நொறுக்கனும்னு நாறுதுன்னு நானே ஒரு பெயர முன்மொழிஞ்சேன்.

images

மத்தியானம் மொதப் பீரியட்ல போய் பக்கத்துல உக்காந்து 

"டேய் நாறுதுடா, நாறுதுடா, இவன் பேரு நாறுது சுந்தருடா"

என்று அவனைக் கோட்டாப் பண்ணவும் பய கொஞ்சம் மெரண்டு போய்ட்டான், மொத நாளே வகுப்புல அவமானம் சுமந்தா யாருக்கும் கோவம் வராதா என்ன? பய நேரா வீட்டுல போயி அவுக அப்பாகிட்டப் போட்டு விட்டுட்டான், வழக்கம் போல சிரிப்பும் பாட்டுமா நாட்டான் கம்மாய்க் கரைல போயித் தண்ணி பாம்பெல்லாம் கல்ல வுட்டு எரிஞ்சுட்டு, பிரேயர் முடிஞ்சு கிளாஸுக்கு போகும் போது திரும்பி எதேச்சையாப் பாத்தா நாறுது என்கிற சுந்தரும் அவுங்க அப்பா நார்த் போலீஸ் ஸ்டேஷன் சப் இன்ஸ்பெக்டரும்  ஹெட் மாஸ்டர் ரூமுக்கு முன்னாடி நிக்கிறாக.

அப்பிடியே கொல நடுங்கிப் போச்சு, நல்லாத் தானே போய்க்கிட்டு இருந்துச்சுன்னு நினைச்சுகிட்டே மெதுவா கிளாஸ் ரூமுக்குள்ள போயி உக்காந்தா பயலுக என்னவோ என்னையப் புதுசா இன்னைக்குத்தான் பாக்குற மாதிரியும், ஒண்ணுமே தெரியாத நல்லவங்கே மாதிரியும் "கொன்றை வேந்தன்" படிக்கிறாங்கே. "மாட்னடா மகனே" என்று மனசுக்குள் சொல்லியபடி வாசலையே பாக்க ஆரம்பிச்சேன், சரியா அஞ்சாறு நிமிசத்துல மணி அடிக்கிற ஆறுமக அண்ணன் வந்து "அறிவழகா, ஹெட் மாஸ்டர் ஐயா கூப்புடுறாங்க". ரஸ்தா பஞ்சு மில்லு சங்கு ஊன்ன்னு காதுக்குள கேட்டுச்சு.

ஹெட் மாஸ்டர், ரபேல் சாரு பத்தாதுன்னு அந்த சப் இன்ஸ்பெக்டரும் சேந்து காச்சி எடுக்குறாங்கே, நாலஞ்சு பேரு சேந்து திட்டுனா ஒரு அனுகூலம், எவஞ் சொல்றதும் சரியாக் கேக்காது, அதே ஒரு ஆளு திட்டுனா ரொம்பா நாளைக்குக் காதுல கேட்டுக்கிட்டே இருக்கும். காதை எல்லாம் புடிச்சுத் திருகுறாங்கே.

நல்ல வேல எவனும் அடிக்கலன்னு, திரும்பி கிளாஸ்ல வந்து உக்காந்தா, புடிச்ச சனி இப்போதைக்கு விடாதுங்குற மாதிரி ஹெட் மாஸ்டர் உள்ளே நுழைஞ்சு "வாடா, இங்கே"ன்னாரு, கண்ணெல்லாம் சிவந்து கிளி கடிச்ச கோவைப் பழம் மாதிரி இருந்துச்சு, அனேகமா, சப் இன்ஸ்பெக்டரைப் பாத்து அவரும் என்னைய மாதிரியே பயந்திருப்பார் போல. உள்ள ஊறிப் போயி ரொம்ப நாளாக்  கெடக்குற ஊமைக் குசும்பன் அந்த நேரத்துலயும் கெடந்து கெக்கே பிக்கேன்னு சிரிக்கிறான். உருட்டுக் கம்பை எடுத்து தடவியபடி ஸ்டீபன் சார் பீ எஸ் வீரப்பா மாதிரிக் கர்ஜனை செய்யுறாரு. பக்கத்துல போயி நின்னேன்,

"இந்தக் கம்புல பத்து அடி வாங்குறியா, இல்ல, பயலுகள விட்டுக் கொட்டச் சொல்லவா" ன்னு என்னமோ சுட்ட பழம் வேணுமா சுடாத பழம் வேணுமான்னு ஒவ்வையார்கிட்ட முருகப் பெருமான் கேட்ட மாதிரிக் கேக்குறாரு. இவருகிட்ட அடி வாங்குரதுக்குப் பதிலா, பயலுக கிட்டக் கொட்டு வாங்கிரலாம்னு முடிவு பண்ணி மொழங்கால் போட்டாச்சு, மொதப் பெஞ்சுக் காரங்கே பயந்தாங்கொல்லிப் பயலுக, மொள்ளமா தடவிக் குடுத்துட்டுப் போயிட்டாங்கே, ரெண்டாவது, மூணாவது பெஞ்சுக் காரங்கே கொட்ட ஆரம்பிக்கும் போது தான் "ஆகா, நம்ம முடிவு ரொம்பத் தப்பானதுன்னு தோணிச்சு, கைல எச்சி எல்லாம் வச்சுப் போட்டுத் தள்றாங்கே, எங்கிட்ட கொடுக்காப்புளி பறி கொடுத்த முனீஸ்வரன், ஸ்டெட்ளர்  ரப்பர இழந்த மாலிக்கு, அன்பரசிப் புள்ளையோட அத்தை மவன் பாரதி எல்லாரும் சேந்து பழுக்கக் காச்சி எடுத்துட்டங்கே மண்டைய.

காலம் உருண்டோட நாறுது என்கிற சுந்தர் என்னோட பத்தாவது வரைக்கும் ஒண்ணாப் படிச்சான், இடைப்பட்ட காலத்தில் சப் இன்ஸ்பெக்டரும், அவரது குடும்பமும் என்னோட இன்னொரு குடும்பம் போலானார்கள். அந்த சுந்தர் தான் இப்புடி திடு திப்புன்னு வந்து பெங்களுர் பஸ்ல நிக்கிறான், இவ்வளவு நாள் எங்கே போனான், இடையில் எத்தனை நாள் சூரியன் உதிச்சுச்சு, மழை வந்துச்சுன்னு எங்க ரெண்டு பேருகிட்டயும் கணக்கு இல்ல.

images (1)

"சுந்தரு, கல்யாணம் ஆயிருச்சா, எத்தனை குழந்தைங்க?" 

கேட்டு விட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தேன், அந்தக் கேள்வியை நான் கேட்டிருக்கக் கூடாது, உடனடியான பதில் அவனிடத்தில் இருந்து வரவில்லை, "கல்யாணம் ஆச்சு அறிவழகா. பத்து வருசம் ஆச்சு,கொழந்த இல்ல, பொண்டாட்டியும் சேந்து வாழப் புடிக்காம அம்மா வீட்டுக்குப் போயிருச்சு, அப்பா, ஹார்ட் அட்டாக்ல விழுந்து வீ ஆர் எஸ் வாங்கிட்டாரு, அம்மாவுக்கும் ஒடம்பு முன்ன மாதிரி இல்லடா", என்று மெல்ல பேச்சின் திசையை மாற்றினான் சுந்தர்.

பிறகு என்ன நினைத்தானோ தெரியாது, தனது திருமண வாழ்க்கையின் தோல்வி குறித்து நீண்ட நேரம் பேசினான் சுந்தர், வழக்கமாக சுமைகளைப் பகிரும் எந்த மனிதருக்கும் ஆறுதல் சொல்லும் என்னிடம் சொற்கள் பஞ்சமாகிப் போயின. நான் ஒரு நீண்ட மௌனத்தின் நீர்க்குமிழ்களில் மூழ்கி விட்டிருந்தேன். எவ்வளவு நெருங்கின ஆட்களா இருந்தாலும் சொந்த வாழ்க்கை குறித்த கேள்விகளை இனிமேல் நாமாகக் கேட்கக் கூடாது என்று மனதுக்குள் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டேன். மஜெஸ்டிக் பஸ் ஸ்டாண்டில் இறங்கினோம்.

"உனக்கு எத்தனை குழந்தைங்க அறிவழகா, என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க?" என்கிற சுந்தரின் கேள்விக்கு நான் "வா, சுந்தர், எதாச்சும் சாப்பிடுவோம்" என்று பதில் சொன்னேன்.

"இல்லடா, நான் ஒரு அவசர வேலையா கே.ஆர் புரம் போகணும். அங்கே தங்கச்சி வீட்டு நெலம் ஒன்னு இருக்கு, விக்கிற விஷயமா ஒரு பார்ட்டியப் பாக்கணும். அடிக்கடி வருவேண்டா, ஒருநாள் வீட்டுக்கு வறேன்". விடை பெற்று மாநகரின் நெரிசலில் இன்னொரு மனிதனாய் கரைகிறான் நாறுது என்கிற சுந்தர். "கல்யாணம் ஒரு நரக  வேதன அறிவு" கடைசியா சுந்தர் சொல்லி விட்டுப் போனான்.

"பாணி தா ரங்கு வேக்குக்கே" அலைபேசி ஒலிக்கிறது.  ஊரிலிருந்து மனைவி…….

எடுத்துக் காதில் பொருத்தினால், "அப்ப்ப்ப்பாபாபாபா" – நிறைமொழி.

"என்னம்மா"

"நாங்க கல்யாணத்துக்கு வந்திருக்கோம்" பின்புலத்தில் ஒலிபெருக்கிப் பாடல்கள் இரைகிறது.

"அப்பிடியா, எந்தக் கல்யாணம்"

"அதாம்பா, கல்யாணம்"

"அதான்மா, எந்தக் கல்யாணம்"

"ஐயோ, மேல பாட்டுக் கேக்குதா?"

"ஆமா"

"அதான், கல்யாணம்"

"அப்பிடியா,சரிம்மா"

"போட்டா எல்லாம் எடுக்கிறாங்க இங்க"

"சரிம்மா"

"ஒங்களுக்கு எப்பப்பா கல்யாணம் நடக்கும்"

"அம்மாகிட்டக் கேளும்மா"

ஸ்பீக்கரில் போட்டிருப்பார்கள் போல மொபைலை, "வாய மூடிட்டுக் போன குடு வாயாடி" என்கிற மனைவியின் குரல் மஜெஸ்டிக் பேருந்து நிலையத்தை வந்தடைகிறது.

images (2)

மாலையின் சுவடுகள் வனத்தில் மங்கலாய்த் தெரிகிறது, ஒரு நின்று கொண்டிருக்கிற பேருந்தின் பின்புறக் கண்ணாடிகளின் வழியாக தேய்ந்து மங்கிய நிலவு கண்களில் படுகிறது, ஒரு கிழவனும், கிழவியும் நெருக்கமாக அமர்ந்து சீப்பு விற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சீவி இருந்த முடியைக் கலைத்து விட்டபடி வேகமாய்ப் போகிறான் வால் பொருந்திய பையைத் தூக்கியபடி ஒரு மாணவன், கலகலவென்று சிரித்தபடி கூட்டமாய் சுகந்தமான வாசனையோடு கண்களைக் கவர்கிறார்கள் பெண்கள்.

மனித மனங்களில் இருந்து ஒய்யாரமாய்க் குதித்து வாழ்க்கை பேருந்து நிலையத்தின் பிளாட்பாரங்களில் ஒரு அனாதைக் குழந்தையைப் போல இங்குமங்குமாய் அலைகிறது. டவுசரின் நடுவில் நூல் பிரிந்திருந்த கவலைகளைத் தவிர வேறெந்தக் கவலையும் இல்லாத ஒரு நாளின் வகுப்பறையில் நானும் சுந்தரும் தொடர்ந்து படித்திருக்கலாம் போல இருந்தது. மனசென்கிற ஒரு முரட்டு முதலாளியை உப்பு மூட்டை தூக்கியபடி உடல் என்கிற காலத்தின் அடிமை வலியோடு நடந்து போவதைப் பார்க்க முடிந்தது. எனக்கென்ன கவலை என்றபடி இருட்டு வெளியை நிரப்பி வெளிச்சத்தை விரட்டுகிறது.

**********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜனவரி 10, 2013

ஊரும், சேரியும் – சில நினைவுகள்.

01pongal

வெண்மஞ்சள் நிறத்தில் நாரைகள் அடிக்கடி இடம் மாறிக் கொண்டே இருக்கும், மரத்தடிகளில் வெற்றிலை சுவைத்தபடி இளைப்பாறும் ஊர்க்காரர்களைப் போலவே அவை ஊருணிக் கரைகளில் சோம்பலாய், ஒரு விதமான மிதப்போடு சிறகுகளைக் களைந்து இரைக்காகக் காத்திருக்கும், தெளிந்த நீரும், அல்லிக் கொடிகளுமாய் ஒரு ஏகாந்தமான அமைதியைத் தவழ விட்டபடி ஊர் நடுவே படுத்திருக்கும் அந்த ஊருணிக் கரைகளில் திசைக்கொரு சமூகமாய் வாழ்கிற எமது மக்களை ஒருபோதும் வேற்று மனிதர்கள் என்று சிந்திக்கத் தெரியாத வயது.

அடர் பச்சை நிறத்தில் எடை மிகுதியால் தனது பழங்களைக் காற்றில் உதிர்த்துக் கொண்டிருக்கும் புளிய மரங்கள், அவற்றின் இடையே படர்ந்திருக்கும் கோவைக் காய்க்கொடிகள், சிறுவர்கள் பறித்துத் தின்னும் முன்பாகவே கோவைக் கனிகளை உண்பதற்குத் தொலைவில் இருந்து பயணித்து வந்திருக்கும் பச்சைக்கிளிகள், குயிலும் மைனாக்களும் எழுப்பும் இசைவான குரலோடு பொருந்தாத சில்வண்டுகளின் இரைச்சல் ஒரு ஜுகல்பந்தியின் அழியாத விருந்தாளியைப் போல வெளியெங்கும் நிறைந்திருக்கும்.

சுற்றி இருக்கிற நீர் நிலைகள் நிரம்பிக் கிடப்பதால் அடிக்கிற குளிர் காற்று, அதில் நிரம்பி இருக்கிற நெற்பயிரின் வாசம், களத்து மேட்டில் எகத்தாளமாகப் படுத்திருக்கும் காலை மாடுகள், வேப்பங் குச்சிகளைப் பற்களில் பொருத்தியபடி நலம் விசாரிக்கிற மனிதர்கள், "எப்பா சின்னவுக யாரு?", அப்பத்தாவின் குரல் இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல "மயம்புட்டுப் புள்ள" என்று இன்று வரைக்கும் அங்கு தான் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது, "கைவல்யம் மகனா?". "என் ராசா, என்னய்யா படிக்கிற?" "பிப்த் ஸ்டான்டர்ட்" என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் நெட்டி முறித்து கன்னத்தில் வெற்றிலையும், புகையிலையும் படிய முத்தம் கொடுக்கும் மனிதர்கள். "யார் என்ன சாதி?", "எங்கிருந்து வந்தார்கள்?" என்று மனதை வதைக்கும் எந்தக் குழப்பமான சிந்தனைகளும் கிடையாது.

காலம் ஓடிக் கொண்டிருக்கையில் வந்த இன்னொரு பொங்கல் மஞ்சு விரட்டு நாளின் பின் காலைப் பகுதியில் துவங்கும் பிள்ளளையார் கோவில் மேளச் சத்தமும், தேத்தாம்பட்டியின் சாமியாட்டமும் முடிந்து விட்டிருந்தது, அநேகமாகப் பிற்பகல் துவங்கும் போது ஒவ்வொரு வீடாகச் சென்று தொழுவில் கட்டி இருக்கும் மாடுகளை அவிழ்த்து விடுகிற நாட்டார்களும், ஊர் மக்களும் மெல்ல நகர்ந்து சேரிப் பக்கமாய் வரத் துவங்கும் போது அப்பாவின் கைகள் பரபரக்கும், அகண்ட தாம்பூலத்தில் சந்தனம், மிட்டாய்கள், வெற்றிலை பாக்கு என்று பரப்பி இது வரப் போகிற நாட்டார்களை வரவேற்கக் காத்திருப்பார்.

WE095187

நெரிசலாய், சிரிப்பும் பாட்டுமாய் எல்லாத் திசைகளிலும் ஒன்றாய் நடந்த எமது மக்களின் கால்கள் இப்போது ஒவ்வொன்றாய்க் கழிந்து கடைசியில் ஒப்புக்கு வேறு வழியே இல்லையென்று வருகிற இரண்டொரு நாட்டார்கள் மட்டுமே எஞ்சி இருப்பார்கள், அப்பாவின் கண்களில் தெரிகிற அந்த ஏமாற்றம் தருகிற வலி நெஞ்சைப் பிளக்கிற வாதையாய் இன்னும் என் மூளையின் நியூரான்களின் நினைவகத்தில் ஒளிந்திருக்கிறது. கல்வியும், பொருளும் உங்கள் ஊரின் சொந்தப் பிள்ளைகளை மேன்மையுறச் செய்து உயர்த்திய கணங்களை கொண்டாட வேண்டும் என்று உங்களுக்குத் தெரியவே இல்லையே என் அருமை மக்காள்.

நாம் ஒரே குளத்தின் நீரைக் குடித்து வளர்ந்தோம், நாம் ஒரே புளியமரத்தின் கிளைகளில் விளையாடினோம், நாம் ஒரே குளிரில் ஓட்டைக் குடிசைகளில் ஒண்டிக் கிடந்தோம், நாம் ஒரே மண்ணில் உழுது பயிர் செய்தோம், உயிர்களை இழந்து கதறினோம், கூடிக் களித்தோம், பிள்ளைகள் பெற்றோம். ஆனாலும், மஞ்சு விரட்டின் போது எமது மக்களின் மாடுகளை அவிழ்க்கவும், எம் தந்தையரின் கள்ளமற்ற வரவேற்பை ஏற்றுக் கொள்ளவும் ஏன் நீங்கள் தயங்கினீர்கள்??? உங்கள் கால்கள் பின்வாங்கிப் போனதன் காரணத்தை அறிந்து கொள்ள இயலாத ஒரு இளைஞனாக நான் வளரத் துவங்கி இருந்தேன்.

நகர மனிதர்கள் விடுத்துச் செல்கிற "பிளாஸ்டிக்" பைகள் ஊருணிக்கரை நாரைகளையும், ஆராக் கீரைகளையும் அழித்து விட்டிருந்த இன்னொரு பொங்கல் நாளில் உங்கள் மண்ணிலிருந்து ஒரு மாவட்ட ஆட்சித் தலைவன் உருவாகி இருந்தான், தமிழகத்தின் பல்வேறு ஊர்களில் இருந்தெல்லாம் வாழ்த்துக் குவிந்த அந்த அழகான மறக்க முடியாத இரவுகளில் கூட மறந்தும் ஒரு வாழ்த்துச் சொல்லி விட எமது ஊருணிக் கரையின் தென்திசை மக்களும், வடதிசை மக்களும் வரவில்லையே என்று தான் நான் ஏங்கித் தவித்திருந்தேன்.

ஒரு பேராசிரியன், ஒரு காவல் துறை அதிகாரிஒரு வருமான வரித்துறை அதிகாரி என்று கல்வியின் செழிப்பில் உங்கள் மண்ணின் மைந்தர்கள் பெருமையோடு மேடைகளில் நின்ற போது பெருந்தன்மையோடு ஒரு அம்பலம் அங்கே மேடையேறி நின்றிருந்தால் இன்னும் ஒரு படி உயர்த்து இருப்பீர்களே, என் மக்காள். இந்த மண்ணை உழுத உங்கள் கைகளில் நெற்சோறு தின்று தானே நாங்கள் மகிழுந்துகளை வாங்கும் வல்லமை பெற்றோம், இந்த மண்ணைப் பண்படுத்திய உங்கள் வெற்றிலை படிந்த வாயில் முத்தம் பெற்றுத்தானே நாங்கள் இந்த உலகை வலம் வந்தோம். உலகெங்கும் எத்தனையோ மனிதர்களைப் பார்த்தாலும் பழகிக் கழித்தாலும் உங்களோடு முட்டி மோதுகிற அந்தக் கணங்கள் தானே எங்கள் இருப்பை நிறைவு செய்கிறது. உங்கள் பிள்ளைகளில் ஒருவனை வெறுக்கும் பண்பாட்டை உங்களுக்கு யார் கற்றுக் கொடுத்தார்களோ தெரியாது, எங்களுக்கு நீங்கள் கற்றுத் தரவில்லை.

pic2

இரண்டொரு வருடங்களாக அழுது வடிந்தபடி வருகிற பொங்கல் நாளின் மஞ்சுவிரட்டில் எங்கள் மாடுகளை அவிழ்க்க நீங்கள் வரத் தேவையில்லை என்று நாங்களும் முடிவு செய்து விட்டோம், முதல் மரியாதை தரச் சொல்கிற நாட்டார்களோடு மல்லுக்கட்டி அவர்களின் தீராப் பகைக்கு ஆளாகி இருக்கிறோம், நமது ஊருக்கு இப்போது விருந்தினர்களை விடக் காவலர்கள் அதிகம் வருவதாக அப்பா எப்போதாவது அலைபேசியில் சொல்கிறார், கல்வியும், அறிவும் உங்களை விடவும் எங்கள் வாழ்க்கையை பெருமளவில் மேம்படுத்தி இருக்கிறது, நாங்கள் மானமுள்ள மனிதர்களாக உலகெங்கும் வலம் வருகிறோம்.

ஏறு தழுவும்  மஞ்சுவிரட்டு வீர விளையாட்டு என்று இப்போதெல்லாம் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை, பரிவட்டங்களைக் கட்டிக் கொண்டு உன்னை விடப் பிறப்பால் நான் உயர்ந்தவன் என்று தம்பட்டம் அடிக்கவும், சாதியப் பழம் பெருமைகளை நிலை நிறுத்திக் கொள்ளவுமே இப்போது "மஞ்சுவிரட்டுகள்" தமிழகமெங்கும் பயன்படுகின்றன, காலம் காலமாய் உங்களைப் போலவே மாடு பிடிக்கவும், செவுள் ஏறித் துண்டு பிரிக்கவும்  என் அண்ணனும், தம்பியும் இன்று வரைக்கும் இருந்தாலும் விருந்தினர் மேடையில் ஏறி நின்று தொழுவ மாடுகளைத் திறந்து விடுகிற உரிமையை மட்டும் எமது அமைச்சர்களுக்குக் கூட  வழங்க மறுக்கும் உங்கள் பிடிவாதமும், பித்தலாட்டமும் எம்மக்கள், எமது நிலம் என்கிற நெருக்கமான ஒரு உறவு நிலையைக் கூட அடித்துச் சென்று விட்டது.

மஞ்சுவிரட்டு எமது மக்களின் வீர விளையாட்டு, எமது பண்பாட்டின் அடையாளம் என்கிற நம்பிக்கையெல்லாம் பொய்த்துப் போய் மஞ்சுவிரட்டு எமது உயர் அடுக்கு நண்பர்கள் சொல்வதைப் போல வெறும் “மிருகவதை” என்கிற அளவுக்கு சிறுத்துப் போய் விட்டது.

0

இதோ இன்னொரு பொங்கல் வந்து விட்டது, உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் எமது மண்ணுக்குத் திரும்புகிற ஏக்கமும், கனவுகளும் எல்லையற்ற இன்பத்தை வழங்கும் ஒரு இனிய நிகழ்வு அது எனக்கு, நீங்கள் என்னை வெறுத்தாலும், நீங்கள் என்னைப் பறையன், பல்லன், சக்கிலியன் என்று என்ன சொன்னாலும், முன்னொரு நாளில் எல்லையற்ற அன்போடும், எல்லாம் நிறைந்த பிணைப்போடும் ஒரு வெற்றிலைக் கறை முத்தம் கொடுத்தீர்களே, அப்படி ஒரு முத்தம் என் குழந்தைக்குக் கொடுப்பீர்கள் என்ற அளவிட முடியாத நம்பிக்கையோடு அங்கே நின்றிருப்பேன்.

இன்னும் எத்தனை யுகங்கள் கழிந்தாலும் அழகம்மாள் என்கிற அப்பத்தாவின் குரலைப் போல ஊருணிக் கரையின் ஏகாந்த வெளியில் எனது குரல் எப்போதும் காத்துக் கிடக்கும், அந்த நாளில் வெண் மஞ்சள் நிற நாரைகள் நமது ஊருணிக் கரைகளில் மீண்டும் வரக் கூடும், அந்த நாளில் ஆராக் கீரையும், அல்லி மலர்களும் செழித்து வளர்ந்து வேடிக்கை பார்க்க, நாட்டார்களும், ஊர் மக்களும் ஒட்டு மொத்தமாய் மெல்ல நகர்ந்து எமது தொழுவத்தின் மாடுகளைத் திறக்கக் கூடும், அப்போது நமது ஊரின் நான்கு திசைகளிலும் ஒரே நேரத்தில் "பொங்கலோ, பொங்கல்" என்கிற எமது பழங்குடி மக்களின் மொழி சங்கொலியின் பின்னணியில் ஒலிக்கக் கூடும்.

***************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜனவரி 10, 2013

ஜீன்ஸ் – நகைச்சுவை நாடகம்

 

காட்சி ஒன்று : இடம் – லீ ஆயத்த ஆடைத் தொழிற்சாலை – சென்னை

183187

புலி, சிங்கம், கழுதை, நாய் போன்ற படம் போட்ட கொடிகளை ஆட்டியபடி "தடை செய், தடை செய், ஜீன்ஸ் பேண்ட்டைத் தடை செய்" என்று கோசம் போட்டபடி முன்னேறி தொழிற்சாலை வாயிலை அடைகிறது கலவரப் பாதுகாப்பு ஒருங்கிணைப்பு இயக்கம், கோவணம் கட்டியபடி முன்னே தலைமை தாங்கி நிற்கிறார் ஆடுவெட்டி திரு, விடாதே, பிடி, கொல்லு, முன்னேறு, அடித்து நொறுக்கு, கொள்ளையடி, கிடைத்ததைச் சுருட்டு என்று முழங்கியபடி வருகிறது கூட்டம்.

வெள்ளாடு மகாஜன சபைத் தலைவர் (திருட்டுக் கோழித்) தலைவெட்டி சிங்காரம், சங்கு மேலாளர் பேரவையின் தலைவர் கூழைக் கும்பிடு வீரன் மற்றும் பதின் குலத்து வேங்கைகள் சங்கத் தலைவர் சோத்துலக்ஷ்மணலிங்கம் ஆகியோர் இடையிடையே "அமைதி, அமைதி" என்று கூட்டத்தினரைப் பார்த்துக் கையசைக்கிறார்கள், கூட்டம் "சரக்கை உடனடியாக வழங்கு, பிரியாணிப் பார்சலை இரண்டாக்கு" என்று அவ்வப்போது சலசலக்கிறது.

வாயிற்காவலர்கள் பேந்தப் பேந்த முழித்தபடி கதவைச் சாத்திப் பூட்டுகிறார்கள், உடனடியாக தங்கள் மேலதிகாரியான லீ சூங் வாங்குக்கு அவர்கள் தகவல் சொல்லவும், அவர் விரைந்து வாயிலை நோக்கி வருகிறார்.

முன்னே கோவணத்தோடு நின்று கொண்டிருந்த ஆடுவெட்டி திருவை மேலும் கீழுமாகப் பார்க்கிறார்.

"ஹூ இஸ் திஸ் ஸ்டோன் ஏஜ் மேன்?" என்று காவலர்களிடம் கேட்கிறார்.

"ஹி இஸ் எ பொலிடிசியன்" என்று அவர்களில் ஒருவர் சொல்லவும்,

"வாட் இஸ் ஹிஸ் நேம்?" என்று அவர் கேட்ட அடுத்த கேள்விக்குப் பதில் வருகிறது,

"ஹிஸ் நேம் இஸ் "கோட் கட்டிங் திரு" என்று காவலர் சொல்லவும் "லீ சூங் வாங்" கெக்கே பிக்கே என்று சிரிக்கிறார்.

வாட் எ பண்ணி நேம்"

லீ சூங் வாங் : "ஹூ ஆர் யூ, வாட் யூ வான்ட்?"

ஆடுவெட்டி திரு : டாக்டர் செண்டிங் மீ, யுவர் ஜீன்ஸ் வியரிங் டளித்ஸ், மேகிங் லவ் மை கால்ஸ், சோ ஸ்டாப் ஜீன்ஸ்"

லீ சூங் வாங் : வாட் தி ஹெல் யு ஆர் டாக்கிங், ஹூ இஸ் தி டாக்டர்?

ஆடுவெட்டி திரு : மை டாக்டர் இஸ் ஜம்பிங் சோமஜூஸ்.

லீ சூங் வாங் : ஹே ஸ்டோன் ஏஜ் மேன், யு ஆர் சோ கிரேசி, வெயிட் ஐ வில் கம்.

ஆடுவெட்டி திரு : கூட்டத்தினரைப் பார்த்து "இதுதான் நல்ல சந்தர்ப்பம்டா விட்டுறக்கூடாது , அதர்மகுறில கொள்ளையடிச்ச மாதிரி இங்கேயும் முடிஞ்ச அளவுக்கு ஆட்டையப் போட்டு சாதிக் கலவரம்னு தப்பி ஓடிரனும், என்ன புரியுதா?

லீ சூங் வாங் : உள்ளூர் யூனியன் தலைவர்களைப் பார்த்து இவர்கள் எதற்கு வந்திருக்கிறார்கள்,  இவர்களை விரட்டுவது எப்படி என்று கேட்கிறார்.

AhFXV

ஐயா, ஜீன்ஸ் போட்டுக்கிட்டு யாரு வந்தாலும் இவுக வீட்டுப் பொம்பளப் புள்ளைகள் மயங்கி அவங்க பின்னாலேயே நாடகம் பாக்கப் போகுதுகளாம், அப்படித்தான் ஒரு வாரத்துக்கு முன்னால கரடி வித்தைக்காரங்கே ஒரு கிழட்டுக் கரடிக்கு ஜீன்ஸ் போட்டு ஊருக்குள்ள வித்தை காமிக்க கூட்டி வந்தப்ப அந்தக் கரடி பின்னால ஆடு வெட்டி திரு சித்தப்பா மகளும், அவுக மாமாவுக்கு அத்தை மகளும் போயிட்டாக. இப்போ கோரலிக் காட்டுக்குள்ள அந்தக் கரடி கூட ரெண்டு பேரும் குடும்பம் நடத்துறாங்க, அதை எதிர்த்துத் தான் இப்போ இவரு இங்கே வந்திருக்காரு. போராட்டம் பண்றாரு.

லீ சூங் வாங் : ஹே ஐ  தாட் தமிழ்ஸ் ஹாவ் கல்ச்சர், தே ஹாவ் மேச்சூரிட்டி, திஸ் இஸ் வெரி பண்ணி மேன்.

ஐயா, உங்க ஐயாவுக்கு உங்களுக்கு எல்லாருக்கும் சேத்து ஒரே ஒரு எம் பி  சீட்டுத் தாரேன்னு சொல்லி உள்ள கூட்டிப் போங்க, ஒடனே வந்திருவாங்க. பிறகு பார்க்கலாம்.

லீ சூங் வாங் : ஹே ஸ்டோன் ஏஜ் மேன், ஐ  வில் கிவ் ஒன் எம் பி சீட் பார் யூ, கம் வித் மீ.

கலவரம் துவங்குகிறது, கூழைக் கும்பிடு வீரனும், தலைவெட்டி சிங்காரமும், நான் தான் பெரியவன், ஆண்ட பரம்பரை, பேன்ட பரம்பரை, மோண்ட பரம்பரை என்று ஒருவரை ஒருவர் தாக்கத் துவங்க, கூட்டம் இதுதான் வாய்ப்பு என்று முன்னேறிச் செல்கிறது, கையில் கிடைத்த ஜீன்ஸ், சட்டை எல்லாவற்றையும் அள்ளிக் கொண்டு மூவர் வாழ்க, நால்வர் வாழ்க, லீ வாழ்க, குவாட்டர் வாழ்க, பிரியாணி வாழ்க. என்று ஓடத் துவங்குகிறது. கிடைத்த சைக்கிள் இடைவெளியில் சோத்துலக்ஷ்மணலிங்கம் லீ சூங் வாங்கின் அறைக்குள் நுழைந்து விடுகிறார்.

ஐ ஆம் ஒன்லி லீடர் ஒப் ஆள் அனிமல்ஸ், சோ கிவ் மீ சீட், கிவ் மீ சீட். சி மை மீசை,

கொள்ளையடித்த வெறி கொண்ட கூட்டம், அடையாளம் தெரியாமல் ஆடுவெட்டி திருவையும் தாக்கத் துவங்குகிறது, குடி போதையில் யாரோ ஒருவர் கோவணத்தை உருவப் பார்க்க பின்னங்கால் பிடரியில் அடிக்க ஓடுகிறார் ஆடுவெட்டி திரு, "குளித்துகள் சதி, ஜீன்சை ஒழிப்போம், நிர்வாணத்தைக் காப்போம்" என்று உளறியபடி மைலாபுரம் தோட்டச் சுவற்றில்  எம்பிக் குதிக்க ஓடுகிறார்.

காட்சி இரண்டு : இடம் : மைலாபுரம் தோட்டம், காலம் : 2025, டிசம்பர் 30 ஆம் நாள்.

billy_in_jeans_dog

கூண்டுகளுக்குள் பெண்களை எல்லாம் அடைத்து வைத்து, மேற்பார்வை இட்டபடி  "உங்களுக்கு எல்லாம் ஒரு ஆபத்தும் வராம நான் பாத்துக்குவேன், யாராச்சும் சுயமா சிந்திச்சு, காதல் கீதல்னு, அந்தக் கரடி குடும்பங்களோடு போகப் பாத்தீங்க, உங்க எல்லாரையும் தொலைச்சுப் புடுவேன்" என்று எச்சரிக்கிறார் சோமஜூஸ் . "பெண்களின் விடுதலைக்கு உழைக்கும் ஐயா சோமஜூஸ் வாழ்க, வாழ்க" என்று கோஷம் விண்ணதிர முழங்க வலம் வருகிறார் ஜம்பிங் சோமஜூஸ், அப்போது "ஐயா, நமது தலைக்கு மேல் ஆபத்து, ஆபத்து" என்று கூவியபடி ஓடி வருகிறார் வீ கே சனி, எல்லோரும் மேலே நிமிர்ந்து பார்த்த போது "அங்கே ஒரு ஜீன்ஸ் கட்டித் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கிறது. கூட்டம் சலசலத்தபடி தப்பி ஓடப் பார்க்கிறது,  பிறகு அது வீர முன்னியப் பல்கலைக் கழகத்தில் ஜீன்ஸ் பற்றிய பாடம் எடுப்பதற்காக நாங்கள் கட்டி வைத்தது தான் என்று சில முன்னியப் பேராசிரியர்கள் சொல்லவும், கூட்டம் கொஞ்சம் அமைதியாகிறது.

ஜீன்சைச் சுற்றி குழந்தைகளும் மாணவர்களும் அமர வைக்கப்படுகிறார்கள், "டேய் எல்லாப் பேரும் பாத்துக்குங்க, இது தான் நம்ம குல எதிரி ஜீன்ஸ், நாம பிறந்ததும் முதல்ல எதிர்க்க வேண்டியது இந்த ஜீன்சைத் தான், அந்தக் ஜீன்ஸ் போட்ட கரடிகளோட சேந்து இப்போ "கரடிமுன்னியர்னு" ஒரு புதிய இனம் உருவாகி இருக்கிறது, நம்மளோட சின்ன ஐயா கம்புபனிக்குக் கிடைக்க வேண்டிய  மந்திரி பதவியை இந்தப் புதிய இனம் தான் தட்டிப் பறித்திருக்கிறது, பதவிக்கே ஆசைப்படாத நம்ம ஐயா குடும்பத்துக்கு நாம ஏதாவது வாழ்க்கைல செய்யனும்னா ஒரு ஜீன்சையாவது எரிக்க வேண்டும், பத்து ஜீன்ஸ் எரித்த பத்ரமுத்து மாதிரி எல்லாரும் பேர் எடுக்கணும், எப்படியாவது நமக்கு பெரிய அச்சுறுத்தலா இருக்கும் இந்த ஜீன்சை நாம ஒழிக்கணும். நாம எவ்வளவு தான் பாதுகாப்பா இருந்தாலும் நம்ம பயலுகளே தெரியாம ஜீன்சைக் கொண்டு வந்து நம்மளப் பயமுருத்துறாங்கே.

அப்போது உள்ளே வருகிற பீ என்கிற பெருமாள், "ஐயா, ஆபத்து, ஆபத்து" என்று ஓடி வருகிறார், மீண்டும் மக்கள் அனைவரும் தப்பிக்கப் பார்க்க "டேய், முன்னியர்  பயலுகள எல்லாம் நான் அம்பது வருஷத்துக்குக் குத்தகை எடுத்திருக்கேன், எவனாச்சும் அந்த பன்னுரொட்டி கால்மருவன் பின்னால போனீங்க, ஊசி போட்டுக் கொன்னுருவேன்" என்று ஆவேசப் படுகிறார் சோமஜூஸ்.

gorilla-wearing-jeans (1)

பீ பெருமாள் மெதுவாகக் குனிந்து, ஐயா, அந்தக் கரடிமுன்னியர்களின் தலைவர் கில்லி.வருமாகிழவன் நமது தோட்டத்தை நோக்கி வருகிறார், "ஐயோ, ஐயோ எல்லாரும் ஒடுங்க, அது இந்தப் பக்கமாத் தான் வருது, ஓடுங்க, ஓடுங்க" என்று சோம ஜூஸ் ஓடத் துவங்குகிறார், ஜீன்ஸ், கூலிங் க்ளாஸ் எல்லாம் போட்டுக் கொண்டு அதற்குள் உள்ளே நுழைகிறார் கில்லி.வருமாகிழவன். கரடிமுன்னிக்குடி தாங்கி ஐயா என்ற பட்டத்தை ஐயா சோமஜூசுக்கு வழங்கவே நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன், வருகிற ஆப்ரிக்க நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பிணந்தின்னும் காங்கோ பழங்குடி மக்களின் தொகுதியில் ஐயாவுக்கு நிரந்தர முதல்வர் பதவியும், சின்ன ஐயா கம்புபனிக்கு ஜீன்ஸ் விழிப்புணர்வுத் துறையில் காபினெட் அமைச்சர் பதவியும் வழங்க வலைஞர் ஐயாவுடன் பேசி  விட்டேன், இனி யாரும் கவலைப்படத் தேவை இல்லை உணர்ச்சி வசப்பட்டு சோமஜூசைக் கட்டிப் பிடிக்கிறார். சோமஜூஸ் உடனே கூட்டத்தைப் பார்த்து "எனக்குப் பதவி கிடைத்து விட்டது, எல்லாப் பயலும் ஓடுங்கடா, முன்னியராவது, மண்ணாங்கட்டியாவது, எவனையாச்சும் இந்தப் பக்கம் பாத்தேன் தொலைச்சுப் புடுவேன். ஓடுங்கடா" என்று விரட்ட.

"ஜீன்ஸ் ஒழித்த செம்மல்", "கரடி முன்னிக்குடி தாங்கி" ஐயா சோமஜூஸ் வாழ்க, "சோம ஜூஸ் ஐயாவுக்குப் பதவி வழங்கப் பாடுபட்ட வலைஞர் ஐயாவின் வீட்டு நாய் வாழ்க" என்று கத்தியபடி கில்லி.வருமாகிழவன் உணர்ச்சி வசப்பட, வழக்கம் போல மக்கள் பித்தம் தலைக்கேற "மூவர் வாழ்க, நால்வர் வாழ்க, ஐவர் வாழ்க, கஜினி வாழ்க, துமல் வாழ்க, குவாட்டர் வழங்கு, பிரியாணி இரண்டாக்கு" என்று கத்தியபடி இருண்ட கரண்ட் இல்லாத தமிழக வீதிகளில் ஓடத் துவங்குகிறார்கள். வறட்சித் தலைவியும் நிரந்தர முதல்வருமாகிய பயகிளிதா எல்லாவற்றையும் பார்த்து ரசித்தபடி ஓடைநாட்டு மலை முகட்டில் நின்று சிரிக்கிறார்.

(இது முற்றிலும் ஒரு கற்பனை நாடகம், இந்த நாடகத்தில் வரும் தலைவர்களின் பெயரை வாழும் தலைவர்கள் யாருடனும் பொருத்திப் பார்ப்பதும், கற்பனை செய்வதும் உங்கள் தனிப்பட்ட விருப்பம், விளைவுகள் எதற்கும் கம்பெனி பொறுப்பு ஏற்காது.)

***************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜனவரி 4, 2013

மறக்க முடியாத பத்து மனிதர்கள்.

பத்து : மோனிகா செலஸ்.

seles1

எனது வயதை ஒத்த நண்பர்கள் எல்லாம் "ஸ்டெப்பி கிராப்" ரசிகர்களாக இருந்த காலத்தில் நான் ஒரு தீவிர "மோனிகா செலஸ்" ரசிகனாயிருந்தேன், அவர் டென்னிஸ் விளையாட்டில் ஒரு பின்னங்கை சிறப்பு ஆட்டக்காரராக இருந்ததோ, இல்லை அவர் பல க்ராண்ட் ஸ்லாம் பட்டங்களை வென்றதோ அதற்குக் காரணம் அல்ல, களத்தில் அவர் காட்டுகிற ஆவேசமும், தனி மனித உணர்வுகளும் தான் என்னை அவரைக் கூர்ந்து நோக்க வைத்தது, ஆண்கள் மட்டுமே பெரும்பாலும் ஆக்ரோஷமாகக் கத்திக் கொண்டு விளையாடுவதைப் பார்த்த எனக்கு அவருடைய அந்த ஆக்ரோஷம் ஒரு தனிச் சிறப்பானதாகத் தோன்றியது, ஆனால் அவருடைய அந்தக் கோபம் எப்போதும் எதிர் ஆட்டக்காரர் மீது வெளிப்படாது, தன்னையே அவர் திட்டிக் கொள்வார், குள்ளமாய், குழி விழும் கன்னங்களோடு, முன் பற்கள் உள்வாங்கிய அவருடைய புன்னகைக்காக பல மணி நேரம் சளைக்காமல் அவருடைய ஆட்டங்களைப் பார்த்து ரசித்திருக்கிறேன்,

எனது பெண் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று யாராவது அவளைக் கேட்காமல், என்னைக் கேட்டால் இப்போதும் தயங்காமல் மோனிக்கா செலஸ் போலிருக்க வேண்டும் என்று என்னால் சொல்ல முடியும், நான் ஒரு தனிச் சிறப்பு வாய்ந்தவள், வெற்றிக்காகவே பிறந்தவள் போன்ற ஒரு நம்பிக்கை அவருடைய கள ஆட்டங்களில் மட்டுமன்றி ஆடுகளத்திற்கு வெளியேயும் எதிரொலிக்கும், 1993 இல் "குண்ட்டர் பர்ச்சே" என்கிற தீவிர ஸ்டெபியின் ரசிகர் ஒருவர் அவரது தோள்பட்டையில் குத்திய போது எனக்கும் வலித்தது, இரண்டு ஆண்டுகள் டென்னிஸ் விளையாட்டில் இருந்து விலகி இருந்தார் மோனிகா, 1995 இல் மீண்டும் திரும்பி வந்து பல்வேறு போட்டிகளில் கலந்து கொண்டார், க்ராண்ட் ஸ்லாம் போட்டிகளின் இறுதி ஆட்டங்கள் பலவற்றுக்குத் தகுதி பெற்ற அவரிடம் இருந்து அந்தப் பழைய ஆக்ரோஷம் வெகுவாகக் குறைந்திருந்தது.

பெண்களுக்குப் வாழ்வின் பல பகுதிகளில் இழைக்கப்படும் அநீதிகளைப் போலவே மோனிகா செலசுக்கும் நிகழ்ந்தது, ஒரு விளையாட்டு வீராங்கனையை அவர் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் போதே முதுகில் குத்துவது என்பது ஒரு ஆணாக என்னை வெட்கித் தலை குனிய வைத்தது, மனநிலை சரியில்லாதவன் என்று தண்டனைகளில் இருந்து தப்பினான் குண்ட்டர். ஆனாலும், சளைக்காமல் போராடி மீண்டெழுந்து வந்து தனது மன வலிமையை உறுதி செய்தார் மோனிகா, விளையாடும் காலத்தில் இருந்தே உணவற்ற ஏழை மக்களின் குழந்தைகளுக்காகத் தன்னால் இயன்றவற்றை செய்து கொண்டிருந்தார் அவர், பின்னாட்களில் ஐக்கிய நாடுகள் அவையால் வறுமைக்கு எதிரான இயக்கமொன்றுக்கு தூதுவராக நியமிக்கப்பட்டார், மறக்க முடியாத அவரது கன்னக் குழிச் சிரிப்பும், ஆக்ரோஷமும் ஒட்டு மொத்தப் பெண்களின் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிப்பதாகவே இப்போதும் உணர்கிறேன் நான். மோனிகா செலஸ் மறக்க முடியாத பெண்ணல்ல, மனிதர்……..

ஒன்பது : கமல் தயாளன்

Kamal

காட்சி ஒன்று : கடந்த ஆண்டின் துவக்கத்தில் கல்லூரி கால வழக்கு ஒன்றுக்காக காரைக்குடி நீதிமன்றத்துக்கு வெளியே நின்றிருந்தோம், அந்த வழக்கு ஒரு சக மாணவனின் மீதான சாதி ரீதியான தாக்குதலை எதிர்த்து நாங்கள் மேற்கொண்ட எதிர்த் தாக்குதல் காரணமாக எங்கள் மீது தொடுக்கப்பட்டது, ஏறத்தாழ பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு மேலாக வழக்கு நீடிக்க, முந்தைய இரண்டு வாய்தாக்களுக்கு நாங்கள் யாருமே செல்லவில்லை, வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டிருந்ததால் இரண்டு வாய்தாவிலும் மனு கொடுக்க முடியாமல் போனது.

நீதிமன்றம் பிடி ஆணை பிறப்பிக்க, குறைந்த பட்சம் மூன்றாவது வாய்தாவுக்கு நீதிமன்றம் சென்று சரணடைய வேண்டும், அப்படிச் சரணடையவே நாங்கள் நின்று நீதிமன்றத்தில் கொண்டிருந்தோம். இரண்டு அல்லது மூன்று மணி நேரம் காக்க வைத்து விட்டு விடுவித்து விடுவார் நீதிபதி என்று எங்கள் வழக்கறிஞரின் எழுத்தர் நம்பிக்கையூட்ட நீதிமன்றத்துக்கு உள்ளே காத்துக் கொண்டிருந்தோம், வழக்குகளை வேகமாக முடிக்க வேண்டும் என்று ஆவலோடு இருந்த புதிய நீதிபதிக்கு எங்கள் மீது கடுங்கோபம் இருந்திருக்க வேண்டும்.

எங்கள் முறை வந்த போது கோப்பில் வேகமாக எதையோ எழுதத் துவங்கியவர், "இவர்கள் யாரும் ஒன்றாக வரப்போவதுமில்லை, நான் வழக்கை முடிக்கப் போவதுமில்லை" என்று கோபமாகச் சொல்லி விட்டு ஐந்து நாட்கள் நீதிமன்றக் காவலுக்கு எழுதி விட்டார். தொடர்ந்து ஒரு வாரம் (மூன்று நாட்கள் அரசு விடுமுறை) சிறையில் கழிக்க நேரிடும் ஒரு இக்கட்டான சூழல்.

சிறையில் இருப்பது அல்ல சிக்கல், ஒரு நேர்மையான காரணத்துக்காக, சாதீயத் தாக்குதல் என்கிற அப்பட்டமான ஒரு அநீதியை எதிர்த்து சிறையில் இருப்பது என்னைப் பொறுத்த வரையில் நிறைவான மனநிலை தான், ஆனால், குடும்பத்தினருக்கோ, அல்லது அலுவலகத்துக்கோ எந்தச் செய்தியும் தெரிவிக்க இயலாமல் போய் விடும், நீதிபதியின் அறிவுரைப்படி எங்களை அழைத்துச் செல்வதற்குக் காவலர்கள் தயாராகி சில கோப்புகளில் கையெழுத்துப் பெற்றுக் கொண்டார்கள், நீதிமன்றத்தில் பணிபுரிகிற பாதி வழக்கறிஞர்கள் கல்லூரியில் கூடப் படித்தவர்கள், வெளியே கூடி இருந்த நண்பர்களும் கலவரமடைந்தார்கள்.

கடைசியாக ஒரு வாய்ப்பு இருந்தது, இந்த வழக்கில் துவக்கத்தில் இருந்து அக்கறை காட்டிய நண்பன் கமல் தயாளனுக்குத் தகவல் சொல்வது. அழைத்து விவரம் சொன்னவுடன் "நான் தேவகோட்டையில் இருக்கிறேன், உடனே கிளம்பி வருகிறேன்" என்று சொல்லி வைத்து விட்டான். இருந்த ஒரே நம்பிக்கையும் தகர ஆரம்பித்தது, தேவகோட்டையில் இருந்து வருவதற்கே இரண்டு மணி நேரம் ஆகலாம், மணி ஏறத்தாழ பிற்பகல் இரண்டாகி விட்டது. காவலர்கள் எங்களை அழைத்துக் கொண்டு திருப்பத்தூர் கிளைச் சிறைச்சாலையில் சேர்ப்பதற்கு நகரத் துவங்கினார்கள். காவலர்களிடம் "இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பொறுங்கள், நண்பர்கள் நீதிபதியோடு பேசப் போகிறார்கள்" என்று சொன்னால் ஏளனமாகச் சிரிக்கிறார்கள், "ஜாமீன் வரும் போது வாங்கிக்கலாம் தம்பி, கிளம்புங்க". ஒரு வழியாக எங்கள் பயணம் திருப்பத்தூர் கிளைச் சிறை நோக்கித் துவங்கி இருந்தது.

காட்சி இரண்டு :  தேவகோட்டையில் இருந்து அரை மணி நேரத்தில் வந்த நண்பன் கமல், ஓய்வு அறையில் சென்று நீதிபதியைச் சந்தித்து உடனடியாக எங்களை விடுவிக்கும் பிணை ஆணையை வழங்க வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கிறான், கூடவே இன்னும் சில கூடப் படித்த (பிரகாஷ்) வழக்கறிஞர் நண்பர்களும். நீதிபதி "ஒரு முறை நீதிமன்றக் காவலுக்கு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டால் அதனை உடைப்பது அதே நாளில் சாத்தியமில்லை" என்று சொல்லி இருக்கிறார், நண்பன் விடுவதாயில்லை, "இது எங்களுடைய தனிப்பட்ட கோரிக்கை, நாங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் எந்த வேண்டுகோளையும் உங்களிடம் வைத்ததில்லை, முதன் முறையாகக் கேட்கிறோம், பிணை ஆணை வழங்குங்கள்" என்று வாதிடத் துவங்கி இருக்கிறார்கள், "அப்படி நடைமுறை இல்லை" என்று சொல்லித் திருப்பி அனுப்பி விட்டு நீதிபதி பகல் உணவுக்கு வீட்டுக்குச் சென்று விட்டார்.

நண்பன்(கள்) வீட்டுக்குச் சென்று பல்வேறு சட்ட நூல்களை எடுத்துக் குறிப்புகள் எடுத்துக் கொண்டு நீதிபதியின் வீட்டுக்குச் சென்று "அதே நாளில் பிணை ஆணை வழங்கி இருப்பதற்கான ஏராளமான முன்னுதாரணங்கள் இருக்கிறது. நீங்களும் அப்படியே செய்ய வேண்டும்" என்று வாசலில் நிற்க, நட்பின் தீவிரத்தையும், ஆழத்தையும் நண்பர்களின் பண்பையும் உணரத் துவங்கி இருக்கிறார் மேன்மை மிகுந்த நீதிபதி.". மூன்று மணிக்கெல்லாம் பிணை ஆணையில் கையெழுத்திட்டு "எனது வாழக்கையில் இப்படி ஒரு அவசரப் பிணையை யாருக்கும் வழங்கியதில்லை கமல், ஆனாலும் நான் உங்கள் நட்பின் வலிமையை நான் மதிக்கிறேன். இது தவறாக இருப்பினும் கூட உளப்பூர்வமாக இந்த ஆணையை நான் வழங்குகிறேன்." என்று சொல்லி அனுப்பி இருக்கிறார்.

காட்சி மூன்று : நாங்கள் திருப்பத்தூர் கிளைச் சிறையை அடைந்த போது மாலை நான்கு மணியாகி விட்டது, கிளைச் சிறைக் காவலர்கள் எங்கள் தனிப்பட்ட குறிப்புகளை பதிவு செய்யத் துவங்கிய போதே பிணை ஆணை கிளைச் சிறையை வந்தடைந்து விட்டது, "இவர்கள் இருவருக்கும் பிணை ஆணை வந்திருக்கிறது" என்று வாயிற் காவலர் தலைமைக் காவலரிடம் சொன்ன போது அவர் வியப்பில் விழிகளை விரித்தார்.

"என்னப்பா, பெரிய அரசியல்வாதிகளுக்குக் கூட பிணை ஆணை பின்னாலேயே வருவதில்லை, யாருப்பா நீங்க" என்று பிணை ஆணையைச் மலங்க மலங்க சரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்குத் தெரியாது அந்தப் பிணை ஆணையின் பின்னே ஒளிந்திருக்கிற நட்பின் வலிமையையும், ஆழமும். வாழ்க்கையில் நண்பர்களால் என்ன செய்ய முடியும் என்று முட்டாள்தனமாகக் கேள்வி கேட்கிற எவரையும் பார்த்து என்னால் சொல்ல முடியும், "உண்மையான நட்பும், அன்பும் வாய்க்கப் பெற்றவர்கள் பாக்கியவான்கள், அவர்களால் எதையும் எந்த எதிர்பார்ப்புகளும் இன்றி வழங்கி விட முடியும்". அப்படி ஒரு நண்பனை நான் பெற்றிருக்கிறேன் என்று நினைத்துப் பார்ப்பது கூட அத்தனை மகிழ்ச்சியானது.

சிறைக் கம்பிகளை உடைத்து எங்களை அள்ளி அணைத்துக் கொண்டது நட்பு. இதில் தனிச் சிறப்பு என்னவென்றால் இன்று வரையில் எப்போது பேசினாலும் அவன் எதிர் கொண்ட அந்தச் சிக்கலான கணங்கள் குறித்து எதுவுமே பேச மாட்டான் கமல். நட்பு என்கிற அளப்பரிய ஒரு உறவின் மகத்துவத்தை என்றென்றும் எனது உள்ளத்தில் நிறைத்து அழியாமல் கிடக்கிறான் கமல் தயாளன் என்கிற "வக்கீல்".

எட்டு : சோனு நிகம்

sonu3

ஒரு நள்ளிரவு நேரம், அமைதியான காற்று அசைக்கும் இலைகளின் ஓசையைத் தவிர வேறெந்த இயக்கங்களும் இல்லை, அரைவட்ட நிலவு வீட்டு முற்றங்களில் இருளடைந்த வெளிகளில் ஒளியின் விழுதுகளைப் பாய்ச்சியபடி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது, வைக்கம் முகம்மது பஷீரின் "பாத்துமாவின் ஆடு" என்கிற நாவலைப் படித்து முடித்த கையோடு படுக்கையில் சாய்ந்து கொள்கிறேன், காதுகளில் பொருத்தப்பட்டிருந்த இசைக்கயிற்றின் வழியாக யாரோ ஒரு பெண் பேசி முடித்த பிறகு ஒரு மெல்லிசை செவிப்பறைகளின் வழியாக உடலின் வெகு நுட்பமான நியூரான்களை உசுப்பியபடி மிதக்கிறது, வாழ்க்கையின் சுமை, நாளைக்கு ஒத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கிற கடமைகள், கவலைகள் எல்லாவற்றையும் உடைத்துக் கொண்டு ஆங்காங்கே தேங்கிக் கிடக்கிற உடலின் வாதைகளை உடைத்துப் பெரு வெள்ளமாய்ப் பாய்கிறது அந்தக் குரல்.

"தோ பல் ருக்கா………அவுர் பில் சல் தியே, தும் கஹா, ஹம் கஹா……." கூடவே இழைகிற வயலினின் குரலை மென்மேலும் இனிமையாக்கியபடி மனதைப் பிசைகிறது அந்தக் குரல், பல முறை கேட்டிருக்கிற குரல் தான், ஆனாலும், அந்த இரவு தான் சோனு நிகம் என்கிற ஒரு மாயக் குரலை முதன் முறையாக உணர்த்துகிறது, இந்திய இளைஞர்களின் கனவுக் குரல் அது, அதற்குப் பிறகு எத்தனையோ பாடல்கள், கன்னடத்தில், தெலுங்கில் என்று கேட்கக் கேட்கச் சலிப்படைய வைக்காத இனிமையான பாடல்கள், கன்னடத்தில் "சஞ்சு மத்து கீதா" என்றொரு பாடல், இசையின் வெகு நுட்பமான பகுதிகளை எல்லாம் ஒரு பாடகனின் குரல் எத்தனை ஈடுபாட்டோடு கண்டடைகிறது என்பதை உணர்த்திய பாட;ல், நான் கேட்ட மிகச் சிறந்த பாடல்களில் அதுவும் ஒன்று.

“ஹல் கடி கடி………..ஹர்பல் யஹா, ஜீபர்ஜியோ….ஜோ ஹே சமா”………என்று காட்டும் உணர்ச்சிப் பெருக்கில் நனையாதவர்கள் பாவம் செய்தவர்கள். தமிழ் இசை அமைப்பாளர்கள் இன்னும் அவரது குரலை அடையாளம் காணவில்லையா? அல்லது அவருக்கே விருப்பம் இல்லையா? என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு கர்நாடக இசைக் கலைஞனாக உலகின் பல்வேறு பாடகர்களின் குரலை ஊடுருவிக் கேட்டிருக்கிறேன், அடேல் என்கிற ஆங்கிலப் பாடகியின் குரல் அப்படியே மூளையின் கேட்கும் நியூரான்களை உலுக்கும், புதுப்பிக்கும் ஆற்றல் கொண்டது. அதற்கு இணையான ஏன் ஒரு படி மேலேயே ஒரு குழைவை, உயிரின் உளுப்பலை சோனுவின் குரல் வழங்குகிறது.

இந்தக் கட்டுரையின் இந்தப் பத்தியை எழுதி முடித்து விட்டு அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பி ஒரு நகரப் பேருந்தில் பயணிக்கத் துவங்குகிறேன், இறங்கப் போகும் தருணத்தில் கன்னடத்தில் ஒலிக்கிறது சோனுவின் குரல், “ஏ……நெந்து ஹெசரிடலி ஈ சந்த அனுபவக்கே”…….(இந்த அற்புதமான உணர்வுக்கு என்ன பெயரிடுவது?) ஏறத்தாழ டி எம் எஸ் இல்லாத நமது தமிழகக் கிராமங்களைப் போல சோனு நிகம் இல்லாத வட இந்திய நகரங்களே இல்லை எனும் அளவுக்கு அவரது குரல் பள்ளத்தாக்குகள், மலைச் சிகரங்கள், ஆறுகள், பெருங்கடல்கள் என்று ஓங்காரமாய் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது, சோனு நிகம் மறக்க முடியாத மனிதர் அல்ல, மறக்க இயலாத இந்தியாவின் குரல்…….

ஏழு : ரஜினிகாந்த் என்கிற சிவாஜி ராவ் கெய்க்வாட்.

rajini-in-sramakrishnan-function

ஏறத்தாழ இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னொரு மாலையில் "பாயும் புலி" திரைப்படத்தை இன்று பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்று அழுது அடம் பிடித்து அப்பாவிடம் அடி வாங்கி அப்பத்தாவோடு வேறு வழியில்லாமல் சிவகங்கையின் ஸ்ரீராம் திரையரங்குக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டேன், அம்மாவையும், தங்கையையும் கொன்றவர்களைப் பழி வாங்கும் ஒரு அப்பாவி இளைஞனின் வழக்கமான இந்தியக் கதை, ஆனால், என்னைப் போன்ற எண்ணற்ற தமிழகச் சிறுவர்களை அது வசீகரம் செய்தது, அவரது உடல் மொழியும், இயல்பான உரையாடல்களும், கருப்பான நிறமும் நமக்குள் ஒளிந்து இருக்கிற ஒரு நிழல் மனிதனை நினைவு படுத்திக் கொண்டே இருப்பது தான் ரஜினி என்கிற மகத்தான மனிதனின் மிகப்பெரிய வெற்றிக்குக் காரணம்.

ஊடகங்கள் அவரைத் வளர்த்தன, அவர் திட்டமிட்டு வளர்க்கப்பட்டார், பார்ப்பனீய லாபி ஒன்று அவருக்காக இயங்குகிறது, அவர் கன்னட வெறியர், மராட்டிய பொரியர், அது இதுவென்று கண்ணா பின்னாவென்று விமர்சனங்களை எல்லாம் தாண்டி ரஜினி என்கிற அழிக்க முடியாத பிம்பம் எனக்குள்ளும் ஊடுருவி இருப்பது குறித்து எனக்கே சில நேரங்களில் எரிச்சல் வரும், தனது அடுத்த படத்தில் வரும் ஏதாவது ஒரு நகைச்சுவைக் காட்சியில் அந்த எரிச்சலை அவரே சரி செய்து விடுவார். சிவாஜி திரைப்படத்தை பீ வீ ஆரில் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது ஒரு காட்சியில் ஆரு? என்று கேட்கும் தொழிலதிபரிடம் ஆங், மோரு" என்று ஒரு அழிச்சாட்டியமான முகபாவத்தோடு அவர் சொன்ன போது தான் நான் வாழ்க்கையில் அடக்க முடியாமல் கடைசியாகச் சிரித்தேன் என்று நினைக்கிறேன். எம்ஜி.யாருக்குப் பிறகு தமிழகத்தில் சமூக அரங்கில், அறிவுத் தளத்தில் இயங்குபவர்களால் அதிகமாக விமர்சிக்கப்படுபவர் ரஜினிகாந்த்.

இயக்குபவர்கள்,தயாரிப்பாளர்கள், இன்னும் ஏராளமான தொழில் கலைஞர்கள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒரே ஒரு சொல் மட்டுமே மிச்சமிருக்கும் இவரது திரைப்படங்களின் வணிகத்தில், வெற்றியில், தோல்வியில், விருதுகளில், செய்திகளில் இன்னும் எல்லாவற்றிலும்….அந்தச் சொல் இதுதான், "இது ரஜினி படம்ல". இவரை எந்தக் குறிப்பிட்ட காரணத்துக்காக உங்களுக்குப் பிடிக்கும் என்று என்னிடம் கேட்டால் அதற்கான நேர்மையான பதில் "தெரியாது" என்பது தான். ஒரு மனிதரை நமக்கு மிகவும் பிடித்திருப்பதாகச் சொல்வதற்கு காரணங்கள் கட்டாயம் இருக்க வேண்டுமா என்ன?

எந்தக் காரணங்கள் இன்றி எண்ணற்ற மனிதர்களுக்குப் பிடித்திருப்பதைப் போல எனக்கும் ரஜினியைப் பிடிக்கும்.மனதில் பட்டதைச் சொல்வது, மனதுக்குப் பிடித்தவற்றைச் செய்வது, பிறகு மன்னிப்புக் கேட்பது, உளறிக் கொட்டுவது, பிறகு உணர்ந்து கொண்டேன் என்பது என்று நம்மைப் போலவே இருப்பதால் கூட ஒரு வேளை நமக்கு இவரைப் பிடித்திருக்கலாம். வெகு இயல்பான இரண்டு பெண் குழந்தைகளின் தந்தை என்கிற மாதிரி மேடைகளில் அமர்ந்திருக்கும் இந்த மனிதருக்கும், திரைகளில் நிழலாடும் ஒரு பத்தாயிரம் மெகாவாட் மின் ஆற்றல் கொண்ட இவரது முகத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடு தான் ரஜினி என்கிற பிம்பம், அது தமிழ் மக்களின் சமூக மனதில் உறைந்து போயிருக்கும் ஒரு கலாச்சாரமாக மாறி இருப்பது நன்மையா, தீமையா என்ற விவாதத்தால் கூட இன்னும் இரண்டு ரசிகர்களை அவர் கூட்டிக் கொண்டு விடுகிறார், அதுதான் அவரது வெற்றியின் மந்திரமும் கூட.

ஆறு : கலைஞர் மு கருணாநிதி

Karunanidhi

இந்த மனிதரை எனக்குப் பிடிக்கும் என்று நான் சொல்வதை என்னுடைய நெருங்கிய நண்பர்கள் பலரே இன்றைக்கு விரும்புவதில்லை, இணையத்தில், நேரடி வாழ்க்கையில் என்று பல நண்பர்கள் என்னிடத்தில் இதற்காக முரண்பட்டிருக்கிறார்கள், ஆனாலும் மிக நேர்மையாக ஒரு மனிதரைப் பிடிக்கும் என்று சொல்வதில் எனக்கு சிறிதளவும் முரணில்லை, ஏனெனில் என்னுடைய சம காலத்தில் இந்த மனிதரே அரசியலுக்கும், மொழிக்குமான ஒரு இணையில்லாத பிணைப்பைக் கொண்டிருக்கிறார், தெலுங்கு வழி வந்தவர் என்று பலர் இவரைத் தூற்றினாலும், இவரே தமிழின் தொன்மையான பல நூல்களை எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார், புறநானூற்றின், அகநானூற்றின் வழியாகப் பொதிந்து கிடந்த எனது மொழியின் நுட்பங்களை இவரே ஒரு சாமான்ய மனிதனுக்கு விளங்கும் மொழியில் எழுதிக் காட்டினார்.

மேடைத் தமிழின் இலக்கணங்களை, இலக்கியங்களின் துணையோடு இந்தக் கிழவரே இன்னொரு தலைமுறைக்குக் கடத்தினார், இவருடைய அரசியல் நகர்வுகளை விட, இலக்கிய நகர்வுகள் இவர் மீது ஒரு தீராத காதலை என்னைப் போலவே எண்ணற்ற இளைய தலைமுறை மனிதர்களின் கனவுகளுக்குள் புகுத்தி இருக்கிறது. அரசியலாகட்டும், இலக்கியமாகட்டும், திரைப்படமாகட்டும் இவரது உழைப்பும், ஈடுபாடும் போற்றத் தகுந்தவை என்பதில் யாருக்கும் முரண்பாடுகள் இருக்க முடியாது, மூன்று தலைமுறை மனிதர்களுக்கு ஒரு தலைவராக மட்டுமன்றி, தமிழ்ச் சமூகத்தின் மொழி வழிச் சிந்தனைகளை இவர் வழி நடத்தினார், நடத்துகிறார். உலகின் மூத்த குடிமக்களின் மொழியை அவர்களின் அரசியலோடு கலந்து குறைந்தது ஒரு படியாவது முன்னேறிச் செல்வதற்கு இவர் ஒரு காரணமாய் இருக்கிறார் என்று நான் தயங்காமல் சொல்வேன்.

சங்கத் தமிழ் என்கிற எட்ட முடியாத மொழியின் தொன்மையை எளிமையாய் எந்தப் பல்கலைக் கழகத்திலும் படிக்காமல் உரைத்தவர். தமிழ் மக்களின் துயரத்தில் எத்தனை அழுத்தமாக இவரது பெயர் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறதோ அதை விட ஒரு விழுக்காடாவது மேன்மை பொருந்திய அழுத்தமாக இவரது பெயர் தமிழ் மொழியின் வரலாற்றில் இடம் பெற்றிருக்கும் என்பது என்னுடைய தாழ்மையான அவதானிப்பு. தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் தமிழ் மொழியின் சிறப்பியல்புகளை அதன் நுட்பமான கவித்துவமான வரலாற்றை அறிந்து வைத்திருந்த, வைத்திருக்கிற கடைசித் தலைவர் இவரே என்கிற ஒரு காரணமே வெறுப்புகளையும், முரண்களையும் தாண்டி இவரை நேசிக்கிற ஒரு மிகப்பெரிய காரணியாக என்னிடத்தில் எப்போதும் எஞ்சி இருக்கும்.

ஐந்து : பழனியப்பன்

a-hug-from-a-friend

சதுர வடிவமான முகமும், கரு கருவென்று மண்டிக் கிடக்கும் மீசையும், தாடியும் இந்த மனிதனை முதன் முதலாகப் பார்க்கிற யாருக்கும் ஒரு அச்சம் வரும், ஐயா மகன் என்று அழுத்தமான இன்றும் மரியாதையாக அழைக்கப்படும் இந்த மனிதனை இரண்டு மூன்று நாட்கள் அருகில் இருந்து பார்க்கும் யாரும் கையில் ஒரு கிலுகிலுப்பையை எடுத்துக் கொண்டு விட வேண்டியது தான், அத்தனை குழந்தைத் தனமானவன், இதயத்தின் உள்ளறைகளில் இருந்து சிரிப்பது எப்படி என்பதை இவனிடத்தில் இருந்து யாரும் கற்றுக் கொள்ள முடியும், பள்ளியில், கல்லூரியில் எத்தனையோ மாணவர்களின் நண்பன் என்பதைத் தாண்டி எத்தனையோ மாணவர்களின் தேர்வுக் கட்டணம் கட்டியவன் இவன், அடகுக்கடை குறித்த எந்த அறிவும் இல்லாமல் இருந்த நண்பர்களின் நடுவில் கையில் கிடந்த மோதிரங்களை, கழுத்தில் கிடந்த சங்கிலிகளை எல்லாம் வைத்து புன்னகையை விலையாகப் பெற்றுக் கொண்டவன்.

தமிழ்ச் சமூகத்தின் அளப்பரிய பண்பாகிய விருந்தோம்பலின் மிக உயர்ந்த இலக்கணங்களை இவன் வீட்டில் உண்ட போதெல்லாம் நான் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன், சாதி என்கிற மிகப்பெரிய போதையில் திளைக்கிற மக்களைச் சுற்றமாய்க் கொண்டவன் ஆனாலும், சாதியின் நிழல் கூடத் தன் மீது படியாமல் இந்த மனிதனால் எப்படி வாழ முடிகிறதென்று இன்று வரைக்கும் வியக்க வைக்கும் ஒரு ஈடு இணையற்ற நண்பன். இரண்டு லட்சத்தை ஏமாற்றிச் சென்ற சமீபத்து நண்பனைக் கூட இவன் சினந்து பேசி எங்களால் பார்க்க முடியவில்லை, அப்பா சேர்த்த பொருளின் பாதியை அனேகமாக அள்ளிக் கொடுத்தே கரைத்திருக்கிறான். பெண்களின் மீதும், ஆசிரியர்களின் மீதும் இவன் காட்டுகிற அக்கறையும், நேசமும் ஒழுக்கம் குறித்த பல்வேறு பாடங்களை வாழ்வியலில் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது.

வாழ்நாள் முழுவதும் என் மதிப்பீடுகள் மாறாத ஒரு மனிதனாக இவன் மட்டுமே எஞ்சி இருப்பான் என்கிற என்னுடைய நம்பிக்கை தான் சாதியத்தின் கொடிய வேர்களை நம்மால் வென்று விட முடியும் என்கிற மிகப்பெரிய நம்பிக்கையை அழியாமல் எனக்குள் பாதுகாக்கிறது. இரண்டு, குழந்தைகளோடும் நண்பர்களோடும் காரைக்குடி நகரின் வீதியில் அடையாளம் காண முடியாத மனிதனாக இருந்தாலும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் உண்மையான அடையாளம் காணப்பட்ட முகம் என்று என் நண்பன் பழனியப்பனை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். அவனது கள்ளம் கபடம் இல்லாத சிரிப்பும் அதட்டலும் ஒரு மிகப் பாதுகாப்பான உலகில் நாம் பிறந்திருக்கிறோம் என்று எப்போதும் என்னை உணரச் செய்யும், பழனியப்பனை நான் பார்ப்பதும் பேசுவதும் ஒரு இயல்பான நண்பர்களின் சந்திப்பு என்று மற்றவர்களுக்குத் தோன்றலாம், என்னைப் பொருத்தவரை அது ஒரு எல்லையற்ற ஆனந்தம், விலையற்ற செல்வம்.

நான்கு : இளவரசி டயானா

diana_tout

மிக எளிமையான நடுத்தர வர்க்கத்துப் பெண்ணாக இருந்து உலகின் உச்சத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தவள் இந்த இளவரசி, இளவரசி என்கிற சொல்லுக்கான முழுமையான பொருளை உள்ளீடு செய்தவள் இந்தப் பெண், வேல்ஸ் கோட்டையின் எஞ்சிய கதவுகள் அனைத்தையும் ஏழைகளின் குடிசைகளுக்குத் திறந்து காட்டியவள், இங்கிலாந்துக் கோட்டைகளின் இறுக்கத்தை உடைத்து எளிய உழைக்கும் மக்களின் வாழிடம் நோக்கியவள், ஒரு அறையில் இருந்து இன்னொரு அறைக்குக் கூடப் பணியாட்களால் தூக்கிச் செல்லப்படும் செல்வச் செழிப்பை விரும்பாமல் வீதிக்கு நடந்து வந்தவள். உலகின் ஒப்பற்ற வீட்டில் இருந்து வீடற்ற மக்களைப் பற்றியும், உலகின் ஒப்பற்ற உணவு மேசையிலிருந்து உணவற்ற மக்களைப் பற்றியும், வழிபாட்டுக்குரிய தனது அழகின் சிம்மாசனத்தில் இருந்து சுருக்கங்கள் நிரம்பிய முதியவர்களைப் பற்றியும் வெகு நேரம் சிந்தித்த இளவரசி என்பதே இவளை நான் மிக உயரத்தில் வைத்துக் கொண்டாடும் காரணியாக இருக்கிறது.

ஆங்கில அரச வர்க்கம் சீண்டிப் பார்க்காத தொழு நோயாளிகளின், எய்ட்ஸ் நோயாளிகளின் மருத்துவமனைகளை இந்தப் பெண்ணின் அழகான மனம் வருடிக் கொடுத்தது, பல நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வீழ்ந்து தரைமட்டமாகிய அரச பாரம்பரியத்தின் உயர் மதிப்பீடுகளையும், வெற்றிகளையும் இந்த இளவரசியால் மட்டுமே தூக்கி நிறுத்த முடிந்தது. தனது அரச குடும்பத்தின் விலை உயர்ந்த ஆடைகளை விற்று ஆப்ரிக்காவின் ஆற்றங்கரைகளில் ஆடித் திரிந்த ஆடைகளற்ற குழந்தைகளுக்கு அழகு சேர்க்க நினைத்த இந்தப் பெண்ணின் ஒப்பற்ற இரக்கமே இவளை இன்று வரை மரணத்தைத் தாண்டி இளவரசியாகவே வைத்திருக்கிறது. சம காலத்தில் அழகுக்கும், கருணைக்கும், எளிய மக்களின் குழந்தைகள் மீது அவள் கொண்ட அன்புக்குமாய் ஈடு இணையற்ற உலக மக்களின் இளவரசியாய் அவள் நிலைத்திருப்பதற்கு இத்தனை காரணங்கள் போதாதா என்ன?

எத்தனை உயரத்தில் இருந்தாலும் ஒரு பெண்ணே இப்புவிப் பந்தின் பள்ளத்தாக்குகளில் கருணையை, எல்லைகளற்ற அன்பை வழிய விடும் முழுத் தகுதியும் உடையவள் என்பதை இறுதி வரை அவள் உறுதி செய்து கொண்டிருந்தாள். பெண்ணுடல் மீது ஒரு தனி மரியாதையை வழங்கிச் சென்றவள் என்ற வகையில் பேரண்ட வரலாற்றில் மறக்க முடியாத ஒரு மகத்தான பெண் டயானா. தனிப்பட்ட உடல் வாழ்க்கையின் விமர்சனங்களை அவள் மீது தூக்கி எறியும் யாரும் பெண் என்கிற சக உயிரின் ததும்பி வழிகிற விடுதலை உணர்வை அறியாத மடையர்கள் என்று நான் சொல்வேன்.

அதிகாரங்களுக்கும், அளவற்ற செல்வத்துக்கும் அடிபணியாது அப்படி வாழ்கிற துணிச்சல் அத்தனை எளிதில் யாருக்கும் வாய்த்து விடுவதில்லை. அவள் குறியீடுகளை உடைத்து ஒரு முழுமையான விடுதலை பெற்ற பெண்ணாக வாழ நினைத்தவள், உலகம் அத்தனை எளிதில் எந்தப் பெண்ணையும் அப்படி விட்டு விடுமா என்ன? துரத்தித் துரத்தி அவளது படுக்கையின் திரைகளை விலக்க நினைத்து வீதியில் சிதறடித்தது அந்த இளவரசியின் உடலை………

மூன்று : தொல்.திருமாவளவன்

7-23-2011-42-thirumavalavan-condemns-centre

பிறவித் தகுதிகள், பிறவித் தடைகள், வறுமை, ஆதிக்கத்தின் அழுத்தம், அதிகாரத்தின் வலிமை இப்படி எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒரு எளிய விவசாயியின் மகனால் தனது உழைப்பால் மட்டுமே ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் தலைவனாக வந்து விட முடியுமா என்கிற மிகக் கடினமான கேள்விக்கு ஒரு விடை இருக்கிறது, அந்த விடை திருமாவளவனின் வாழ்க்கை, முற்றிலும் வெறுக்கப்படும் எந்த ஒரு மனிதப் பண்பையும் நீங்கள் இவரிடம் பார்ப்பது அத்தனை எளிதல்ல, நஞ்சைக் கக்கும் சாதிய வித்துக்களை செல்கிற இடமெல்லாம் உமிழ்கிற நச்சுப் பாம்பாக மாறி விட்ட மருத்துவரின் முரணுக்கு இந்த மனிதர் திருப்பி அளிப்பது, நட்பையும், அன்பையும் தான். அது அச்சத்தால் விளைந்த நிலைப்பாடு என்று ஏளனம் பேசுகிற எவரும் அரசியல் குறித்த அடிப்படை அறிவற்றவர்கள், அந்த ஒற்றை மனிதரின் பின்னால் இருக்கிற ஏறத்தாழ பதினைந்து விழுக்காட்டுத் தமிழ் மக்களை அவர் ஆயுதமாக்க ஒரு போதும் எண்ணவில்லை என்பதற்கான அப்பட்டமான சான்று அது.

தேர்தல் கால அறுவடைகளையும், அதிகார மோகத்தையும் தாண்டி ஒரு சமூகத்தை உண்மையாகவே நேசிக்கிற மனிதர்களால் மட்டுமே அது சாத்தியப்படுகிறது. ஒரு தலைவனுக்கே உரிய தனித்தன்மை அது, தமிழக அரசியலில் இருந்து கொண்டு அப்படி ஒரு முதிர்ச்சியை நீங்கள் இன்னொரு அரசியல் தலைவரிடம் எதிர்பார்க்க முடியவே முடியாது. ஒரு மனித உடலின் மிக அடிப்படைத் தேவையான திருமண வாழ்க்கையைக் கூட மறுதலித்து அரை வயிறும், அரைத் தூக்கமுமாய் முற்றிலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் விடுதலையை முன்னிறுத்தி ஒரு மனிதன் அலைகிறான் என்பதை உணர்ந்து கொள்ளவே நமது தமிழ்க் சமூகத்துக்கு இன்னும் ஏராளமான காலம் பிடிக்கும், அப்படியான ஒரு தலைவனின் வாழ்க்கை ஒட்டு மொத்த சமூகத்தின் ஏற்றத்தின் பாதை என்று நான் சொன்னால் என்னை ஒரு தலித் என்பீர்கள் நீங்கள். சொல்லிக் கொள்ளுங்கள், ஒரு தலித்தாய் இருப்பது என்பது ஒன்றும் எளிமையான சொகுசான வாழ்க்கை முறை அல்ல, சொந்த ஊரில், சொந்த மண்ணில், சொந்த வீட்டில் ஒரு போராளியாய் வாழக் கிடைத்திருக்கிற சாபம்.

கணக்கில் சில ஆயிரம் ரூபாய்களும், ஒரு ஓட்டைக் குடிசையும், இரண்டு சதுர வயலும் மட்டுமே சொந்தமாய் இருக்கிற ஒரு அரசியல் தலைவனை எங்காவது காட்டி விடுங்கள் எனக்கு, நான் இந்தப் பட்டியலில் இருந்து திருமாவளவனை நீக்கி விடுகிறேன். ஏறத்தாழ இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாய் நடந்து நடந்து கால்கள் புண்ணாகி, பிறகு மிதிவண்டியில் சக்கரங்கள் தேய்ந்து, இந்திய தேசத்தின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஆகி விடுவது ஒன்றும் அத்தனை எளிதான வேலை இல்லை, பதவிகளும், பட்டங்களும் ஒரு மனிதனின் உழைப்புக்காக அவனிடத்தில் சேர்ந்த அளப்பரிய சாதனைக்குச் சொந்தக்காரன் இந்த மண்ணின் மைந்தன், அரசியல் முரண்கள்,கூட்டணிகள், நிலைப்பாடுகள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒரு தலைவனின் இதயம் அவனைச் சார்ந்த மக்களுக்காகத் துடிக்கிறதா என்று நீங்கள் கணக்கிடுவீர்களே ஆனால் திருமாவளவன் என்கிற ஒப்பற்ற மனிதனை ஒரு போதும் தூற்ற மாட்டீர்கள்.

இரண்டு : எர்னெஸ்ட் மில்லர் ஹெம்மிங்வே

Ernest-Hemingway-9334498-1-402

நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னாள் ஒரு நள்ளிரவில் நாவல் படித்துக் கொண்டிருந்தேன், அப்போது தான் முழுமையான நாவல்களை வாசித்து அதன் நுட்பங்களை அறிந்து கொள்ளும் மன முதிர்ச்சி அடைந்திருந்தேன் என்று கூடச் சொல்லலாம், அது ஒரு வழக்கமான இரவாகத்தான் இருக்கும் என்று நான் எண்ணியிருந்தது எத்தனை பெரிய தவறு என்று இப்போது தோன்றுகிறது எனக்கு, நாவல் வழக்கமான ஒரு மந்தத் தன்மையோடு துவங்கி மெல்ல நகர்கிறது, ஒரு கிழவன் தனது ஓட்டைப் படகோடு கடலுக்குள் செல்லத் துவங்குகிறான், படகு அசைந்தாடியபடி என்னையும் கடலுக்குள் அந்த ஓட்டைப் படகின் ஒரு முனையில்அமர்த்துகிறது, கடலின் பிரம்மாண்டமும், அதன் உயிர் வாழ்க்கை அற்புதங்களும் நான் என்கிற ஒரு வாசகனை தன்னிலை மறக்கச் செய்கிறது,

கிழவன் கடலுக்குள் வீசி எறிந்த தூண்டில் முள்ளில் சிக்கிக் கொண்ட மீனின் வாய்க்கு மிக அருகில் அது என்னை பயணிக்கச் செய்கிறது, கடலின் ஏற்ற இறக்கங்களில் ஒரு மனிதப் பதரை வெகு காலத்திற்கு முன்பு வாழ்ந்த இன்னொரு மனிதனின் எழுத்து மூழ்கித் திணறடிக்கிறது, ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குப் பின்னால் நாவலை மூடி வைத்து விட்டு வெகு நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன், கடலின் சீற்றத்தில் இருந்தும், கிழவனின் மனப் பரப்பில் இருந்தும் நான் என்னை விடுவித்துக் கொண்டு ஆசுவாசப் படுத்திக் கொள்ள நேர்ந்த ஒரு நாவல் "கிழவனும் கடலும்" என்று இப்போதும் என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். கதை சொல்வதில் இத்தனை நேர்த்தியா? கதை சொல்வதில் இத்தனை நுட்பமா?

முறையாக அந்த நாவலை அந்தக் கிழவன் எழுதி இருக்க வேண்டும், அல்லது அவனோடு பயணித்த மீன் எழுதி இருக்க வேண்டும். இலக்கியம் தான் எத்தனை எத்தனை தலைமுறைகள் தாண்டி ஒரு கிழவனின் வலியை, ஒரு மீனின் வாழ்க்கையை, கடலின் ஆழத்தை இன்னும் எண்ணற்ற மனித மனத்தின் மகத்துவங்களை கடத்தித் தொடர்பே இல்லாத இன்னொரு மனிதனின் மன எல்லைகளுக்குள் சேர்க்கிறது, இலக்கியம் தான் எத்தனை கொண்டாட்டமாய் வாழ்க்கையை உணரச் செய்கிறது. வார்த்தைகள் இல்லாத மௌனத்தால் அந்த மகத்தான படைப்பாளியை நான் வணங்க நினைக்கிறேன். பிறகு தேடித் தேடி இந்த மனிதரின் நூல்களை படிக்கத் துவங்கிய போது மனித வாழ்க்கையின் மகத்தான வாசிப்பு அனுபவங்களை நான் பெற்றுக் கொண்டேன்.

"இந்த மணி யாருக்காக ஒலிக்கிறது" என்கிற இவரது இன்னொரு நாவல் போர் மென்மையான மனித மனங்களின் மீது எத்தனை வக்கிரமாகத் தாக்குதல் தொடுக்கிறது என்கிற சுடுகிற உண்மையை உணர வைக்கிறது, வெகு காலத்துக்குப் முன்பே வாழ்க்கை குறித்த நமது இன்றைய புரிதலை உணர்ந்து அதனை எழுத்தாகப் பதிவு செய்து விட்டுப் போன மனிதர்களை எல்லா மொழிகளும் இலக்கியவாதிகள் என்று கொண்டாடத்தானே செய்கிறது, ஒரு எழுத்தாளனின் வாழ்க்கை எப்போதும் வரலாற்றின் பக்கமாக நிலைத்து விடுகிறதே? இன்னும் எத்தனை மாற்றங்களும், கதைகளும் எனக்குள் விழுந்தால் என்ன? எனது மனச் சுவற்றில் வாழ்கிற அந்தக் கிழவனையும், மீனையும் யாரும் அழித்து விட முடியுமா என்ன?

ஒன்று : வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன்

prabhakaran

2009 மே மாதம் பதினேழாம் நாள், முன்னிரவில் ஒரு மிக முக்கியமான முடிவை எடுப்பதற்காகக் கூடி இருக்கிறது விடுதலைப் புலிகளின் தலைமை, போர் மிக உக்கிரமாக நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது, தமிழ் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளுக்கும், விடுதலைக்கும் அச்சாணியாக விளங்கிய ஒரு ராணுவம் தங்கள் உன்னத லட்சியங்களுக்காக அழிந்து கொண்டிருந்தது, ஒரு மிக முக்கியமான தாக்குதலில் "சார்லஸ் ஆண்டனி" என்கிற தனது தலைமகன் நேரடியாகக் களம் இறங்குகிறேன் என்று சொல்கிறார், மற்ற தலைவர்களும், வீரர்களும் தலைவரின் மகனைப் பாதுகாப்பாக பகுதியில் இருந்து வெளியேற்றி விட வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள்.

ஒரு நெடிய மௌனத்துக்குப் பிறகு "வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன்" இப்படிச் சொல்கிறார், "இந்த மண்ணின் விடுதலைக்குப் போராடும் எந்த ஒரு மனிதனுக்கும் இல்லாத சிறப்பு உரிமைகள் எதையும் என் பிள்ளைகளுக்குத் தர நான் விரும்பவில்லை, என் குழந்தைகளுக்கும் இந்த ஈழ மண்ணின் மற்ற குழந்தைகளுக்கும் என்ன வேறுபாடு இருக்க முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள், நான் அவனைக் கடைசியாகப் பார்ப்பது இதுவே முதல் முறை என்றாலும் கூடக் கவலை இல்லை, அவன் போர்க்களம் செல்வதை யாரும் தடுக்காதீர்கள்". தனது மண்ணின் விடுதலைக்காக ஒரு மனிதனால் இதை விட எப்படி அர்ப்பணிப்போடு செயல்பட்டு விட முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? நீங்களோ, நானோ இப்படி ஒரு தெளிவான தனி மனித உணர்வுகள் இல்லாத கோட்பாட்டு முடிவை எடுத்து விட முடியுமா என்ன?

விமர்சனங்கள், முரண்கள்,மாற்றுக் கருத்துக்கள் எல்லாவற்றையும் கடந்து உலகம் முழுதும் வாழ்கிற தமிழ்ச் சமூகத்தின் இளைய தலைமுறை மனிதர்களிடம், அரசியல் சார்ந்த, மொழி சார்ந்த விடுதலை உணர்வை இந்த ஒற்றை மனிதரே உருவாக்கினார். உலக அரசியல், மனித உரிமைகளின் எல்லையற்ற தேடல், சமூக அரங்கில் ஒழுங்குகள் என்று அதுவரை கண்டிராத ஒரு புதிய உலகத்தின் சாளரத்தை இந்த ஒற்றை மனிதரே நிலை நாட்டினார், போராட்ட உணர்வும், விடுதலையை நோக்கிய தேடலும் ஒரு மொழிக்கும், அதன் மக்களின் இருப்புக்கும் எத்தனை இன்றியமையாதது என்று இவரே உணர வைத்தார். தனது வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு ஒப்பற்ற தலைவனுக்குரிய நேர்மையும், ஒழுக்கமும் கொண்டிருந்த இந்த மனிதரின் வாழ்க்கை, வரலாற்றில் அழியாத ஒரு பாடமாய் நிலை கொண்டிருக்கிறது.

உலக வரலாற்றில், உலக அரசியல் அரங்கில் தமிழ் மொழிக்கான ஒரு நிலையான இருக்கையை அவனே உண்டாக்கிக் கொடுத்தான், எளிய குடும்பத் தலைவனாய், சக நண்பனாய், தனி மனித ஒழுக்கத்தின் ஒப்பற்ற இலக்கணமாய் இருந்தபடி எப்படி உலகின் வல்லரசுகளை எதிர்த்து போராடும் வல்லமையை இந்த மனிதன் பெற்றான் என்று நீங்கள் உணரத் துவங்கினால் தமிழ் இனத்தின் வரலாற்றுக் குதிரையில் ஏறி அமர்ந்திருக்கிறீர்கள் என்று பொருள். இவர் மறக்க முடியாத மனிதர் அல்ல, மாறாக மறக்கக் கூடாத மனிதர்.

************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜனவரி 1, 2013

மறக்க முடியாத பத்து நிகழ்வுகள்.

பத்து : பசியும் & சென்னையும்

1

சென்னை, தமிழகத்தின் எல்லா இளைஞர்களுக்கும் ஒரு நாளிலாவது கனவு நகரம், வாழ்க்கை, காரணங்கள் ஏதுமின்றி என்னையும் சென்னை மாநகருக்குள் வீசி எறிந்தது, சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் நண்பர்கள் பரிசளித்த ஒரு வேளை உணவோடு வாழ்க்கையை வேடிக்கை பார்க்க வேண்டியிருந்த பரிதாபமான சூழல், பிளாஸ்டிக் வார்ப்புகள் செய்யும் ஒரு சிறிய நிறுவனத்தில் எட்டு மணி நேரம் இரும்பு எந்திரங்களோடு போராட்டம், கடினமான வேலைகளைச் செய்து பழக்கமில்லாத கைகள், மனதின் வேகத்தோடு ஒத்துழைக்க மறுத்தன.

ஒவ்வொரு நாளும் எங்கே உறங்குவது?, உணவுக்கு என்ன செய்வது? என்பது மாதிரியான வேதனையான நினைவுகளைச் சுமந்து கொண்டு தலைநகரின் தெருக்களில் அலைந்து திரிவது என்பது மிகக் கொடுமையான நிலை தான், ஆனால், அந்தப் போராட்டத்தை வென்று "நான்" என்கிற ஒரு சிக்கலான பின்னத்துக்கு விடை தேடிய நாட்கள் தான் மன உறுதியையும், வாழ்க்கை மீதான காதலையும் அதிகப்படுத்தின, மிகுந்த இக்கட்டான சூழல்களில் கூட தனக்குக் கிடைத்த உணவை என்னோடு பகிர்ந்து கொண்ட நண்பர்களை நான் பெற்றது தான் அந்த நாட்களை போராடி வெற்றி கொள்ள என்னிடமிருந்த ஒரே ஆயுதம்.

அந்தக் கடினமான நாட்கள் தான் இன்று வரைக்கும் எந்த இடத்திலும் படுத்துறங்கும் வலிமையையும், பசியின் பேராற்றலையும் உணர வைத்த அருமருந்துமாக இருக்கிறது. உழைப்பின் விலை மதிக்க முடியாத வியர்வைத் துளிகளே வாழ்க்கையை வெற்றி கொள்ள நம்மிடம் இருக்கும் ஒரே கருவி என்கிற உண்மையை உணர வைத்த பசியும், சென்னையும் மறக்க முடியாத நண்பர்களைப் போல உயிரோடு ஒட்டிக் கிடக்கிறார்கள். பாண்டியனையும் (பாதரக்குடி), வெங்கடேசனையும் (அரியக்குடி) போல.

ஒன்பது : வெள்ளைச்சாமி ஐயாவின் மரணம்.

2

மும்பை மாநகரில், அதன் மின்சார ரயிலைப் போல வாழ்க்கை வெகு வேகமாக ஓடிக் கொண்டே இருக்கும், பக்கத்தில் இருக்கும் மனிதனைக் குறித்த எந்தக் குறிப்புகளையும் அறிந்து கொள்ள மறுக்கிற அதன் வேகம் அரிதாக மட்டுப்படுகிற ஒரு நாள் இரவில் நான் வெள்ளைச்சாமி ஐயாவைப் பற்றி அறிந்து கொண்டேன், ஒழுக்கமும், அக்கறையும் இல்லாத மகன்களைப் பெற்று வளர்த்தது அவரது குற்றமா?, இல்லை வாழ்க்கையின் குற்றமா? என்பது விடை காண முடியாத ஒரு சிக்கலான கேள்வி.

என்னைப் போல மூன்று இளைஞர்களை அவர் தனது அறைக்குள் இருக்க அனுமதித்திருந்தார், அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பு ஒன்றில் இரவு நேரக் காவலராகப் பணியாற்றினார், ஏறத்தாழ எழுபது வயதுக்கும் மேலே இருக்கும், "சாப்டியலாடா?" என்று எப்படியான உறக்கத்திலும் அவர் கேட்பதில் வெறும் சொற்கள் மட்டும் இருக்காது, மனிதனால் எந்த இழப்பும் இல்லாமல் வழங்கி விடக் கூடிய அன்பு நிறைந்திருக்கும். இரண்டு நாட்கள் வேலைக்குப் போகாமல் படுத்த மனிதரை நாங்கள் யாரும் பெரிதாக நினைவில் கொள்ளவில்லை, மூன்றாம் நாளின் நண்பகலில் மனசாட்சி ஒரு காலணிக்குள் நுழைந்த கல்லைப் போல உறுத்தத் துவங்க விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு அறைக்கு வந்தேன், கடுமையான காய்ச்சலும், வயிற்று வலியும் வாட்டி எடுக்கச் சுருண்டு கிடந்த மனிதர் சாப்பிட்டு இரண்டு நாட்கள் ஆகி இருந்தது, உடனடியாக உணவு கொடுத்து விட்டு வயிற்று வலிக்காக சில மாத்திரைகளை வாங்கி வந்து கொடுத்து நம்பிக்கையோடு உரையாடிய போது அவர் கண்கள் மினுமினுத்தன.

மூன்றாம் நாளின் மாலை வரை உடல் நிலை படுத்தி எடுக்கவே பக்கத்தில் இருந்த அரசு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துப் போனோம், சில சோதனைகள் செய்து விட்டு மஞ்சள் காமாலை முற்றி இருக்கிறது, சரியான நேரத்துக்கு உணவு இல்லாத குடிப்பழக்கம் உடலைக் கடுமையாகப் பாதிப்படைய வைத்திருக்கிறது என்று மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள், இரண்டு நாட்கள் இரவு மருத்துவமனையிலேயே இருந்தேன், சரியாக ஆறாவது நாள் அதிகாலையில் "நெஞ்சு அடைக்கிற மாதிரி இருக்குப்பா, பக்கத்துலேயே இரு" என்றார். மனசு கனக்க செவிலியர்களை அழைத்து விட்டு அவரது தலைமாட்டில் எழுந்து அமர்ந்தேன், "ஐயா, யாருமில்லாம அனாதையா செத்துப் போயிருவேனோன்னு பயமா இருந்துச்சுடா, யாரு பெத்த புள்ளையோ, நல்லா இருப்படா," என்று கொஞ்ச நேரம் புலம்பியவர், அப்படியே முற்றிலுமாக உறங்கிப் போனார், மடியை ஒட்டிக் கிடந்த அவரது தலையை தள்ளி விடுவதற்கும் தயக்கத்தோடு வெகு நேரம் அந்தக் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தேன், மனித வாழ்க்கையின் இருப்புக்கான அவலமான போராட்டத்தையும், மனித மனதின் வெகு நுட்பமான பகுதிகளையும், மரணத்தின் அமைதியையும் கற்றுக் கொடுத்த அற்புதமான மனிதர் வெள்ளைச்சாமி ஐயா.

எட்டு : சங்கீதாவுடன் ஒரு சந்திப்பு.

3

மும்பை மாநகரின் பரபரப்பான "வால்கேஷ்வர்" சாலையில் "நான் சாப்பிட்டேனா" என்று அறிந்து கொள்வதற்கு ஒரு மனித உயிர் இருக்கிறது என்று உணர்ந்த போது, வாழ்க்கையே தலை கீழாகிப் போனது, மிதிவண்டியில் அவளது வீட்டுக்கான சரக்குகளை எடுத்துப் போன ஒரு அழுக்கு மனிதனின் தலைவாரும் பாணி மிக அழகாக இருப்பதாக ஒரு அழகிய பெண் சொன்னால் நீங்கள் எப்படி உணர்வீர்கள், நம்ப மாட்டீர்கள் தானே, அவள் உண்மையிலேயே அப்படிச் சொன்னாள், விலை மதிக்க முடியாத கோப்பைகளில் செல்வந்தர்கள் குடிக்கிற பழச்சாறுகளை எனக்கு வழங்கி விட்டு நான் குடித்து முடிக்கும் வரை புன்னகைத்தபடியே நின்று கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணை உலகின் தாய் என்று அடையாளம் செய்ய முடியும் என்னால்.

பொருளைத் தாண்டி மனிதர்கள் யாவரும் சமமாக மதிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்கிற உயர்ந்த தத்துவத்தை ஒரு அழகான புன்சிரிப்போடு அவள் விளக்கிச் சொன்ன போது வாழ்க்கையை எதிர் கொள்ள எரிபொருள் நிரப்பிக் கொண்டேன் நான், இயல்பான ஒரு நண்பனாக என்னை அவள் ஏற்றுக் கொண்டிருந்தாள், விலை உயர்ந்த ஒரு ஜீன்சை அவள் எனக்குப் பரிசளித்த போது மும்பை மாநகரத்தின் உச்சியில் நின்று அதன் மனிதர்களைப் பார்த்து உரக்கச் சிரித்தேன் நான், அந்த ஜீன்சோடு நான் அணிந்து கொண்டது நம்பிக்கை நிரம்பிய வாழ்க்கையையும் தான். ஒரு பெண்ணைத் தவிர அன்பை முழுமையாக வழங்கி விடுவதற்கு இந்தப் பூவுலகில் வேறொரு உயிர் இல்லை என்கிற உறுதியான திட்டவட்டமான முடிவை என்னை எடுக்க வைத்த அற்புத தேவதை "சங்கீதா". வாழ்க்கையில் மீண்டும் பார்க்க நினைக்கிற, கடக்க நினைக்கிற ஒரே ஒரு நிகழ்வாக சங்கீதாவோடு நான் பேசிக்கொண்டிருந்த கணங்களை மட்டுமே சொல்வேன்.

ஏழு : படப்பிடிப்பு தளத்துக்குள்…….

4

மும்பை மாநகரின் "ஹாஜி அலி" தர்காவுக்கு எதிராக "வொர்லி" கடற்கரைச் சாலையில் நானும், நண்பன் பொன்மணியும் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தோம், வலது புறமிருந்த மைதானத்தில் ஒரு ஹிந்தி திரைப்படப் படப்பிடிப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது, பொன்மணி கேட்டான் "இந்தப் படப்பிடிப்பு தளத்துக்குள் நம்மால் செல்ல முடியுமா?" என்று, ஒரு முறை அவனைக் கூர்ந்து பார்த்து விட்டு "நாம் போக முடியுமென்று நம்பினால் முடியும்" என்று சொன்னேன், "அப்படி என்றால் நாம் இன்று போகத் தான் வேண்டும்" என்றான் பொன்மணி. "சரி, நான் சொல்வது போல நடந்து கொள், போகலாம்" என்று சொல்லி விட்டு அவனிடம் இப்படிச் சொன்னேன், "வாயிலுக்குள் நுழையும் போது எந்தத் தயக்கமும், இல்லாமல் நிமிர்ந்த நடையும், யாரையும் சீண்டாத இயல்பான உரையாடலுமாக வா, காவலர்களை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காத செருக்கோடு நட" என்றபடி வாயிலை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினோம் இருவரும்.

உள்ளே போகிற திரைப்படத் தொழிலாளர்களைக் கூட அங்குலம் அங்குலமாக சோதனை போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள், நாங்களோ படத்தின் கதாநாயகர்களைப் போல உள்ளே நுழைந்து கொண்டிருந்தோம், உள்ளூரப் பயம் இருந்தாலும் கொஞ்சம் கூட வெளிக் காட்டிக் கொள்ளாமல் செருக்கோடு நடந்து சென்ற எங்களை கறுப்புச் சீருடை அணிந்த ஒரு காவலர் குறு குருவென்று பார்க்கத் துவங்கினார், இந்த மனிதனுக்குச் சந்தேகம் வந்து விட்டது, எப்படியும் நம்மை இடைமறிப்பான் என்று அவன் பார்வை எனக்குச் சொன்ன போது விடு விடுவென்று அவனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன் நான், பொன்மணிக்கு அதிர்ச்சி, "வலியப் போயி மாட்டப் போறியே மாப்ள" என்று மொக்கையாய்ப் பார்த்தான்.

நடந்து சென்று அந்தக் காவலர் அருகில் நின்று "குமார் பாய்" எங்கே இருக்கிறார்? என்று ஹிந்தியில் கேட்டேன், அவன் நிச்சயம் குழம்பி இருக்க வேண்டும், எந்தக் குமார் பாய்? என்று கேட்டான், அதுதான் ஆடைகளை எல்லாம் வடிவமைக்கும் "காஸ்ட்யூம் டிசைனர்" என்று உரக்கச் சொன்னேன், ஆள் பயந்து விட்டான், சக மனிதனை வீழ்த்தி விடுகிற பார்வையும், உடல் மொழியும் இந்த வணிக உலகில் ஒரு மனிதனுக்கு எவ்வளவு அச்சத்தை வரவழைக்கிறது என்று உணர்த்திய தருணங்கள் அவை, இன்னொரு காவலரை அழைத்து எங்களை உள்ளே அழைத்துச் சென்று தள மேலாளரிடம் விட்டு விட்டு வருமாறு கூறினார் முதல் காவலர்.

பொன்மணி என்னை விநோதமாகப் பார்த்துக் கொண்டே நடந்தான், உள்ளே அக்ஷய் குமாரும், ரவீனா டாண்டனும் ஒரு பெரிய தாமரைப் பூவில் ஏறுவதற்குப் படாதபாடு பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள், சந்தோஷ் சிவன் ட்ராலியில் அமர்ந்து "ஏத்தி விடுங்கடா சீக்கிரம்" என்று அப்பட்டமான தமிழில் கத்திக் கொண்டிருந்தார். கதாநாயகன் ஒரு அட்டை மலரில் ஏறுவதற்கே ஏறத்தாழ அரை மணி நேரம் பிடித்தது நிஜ வாழ்க்கையில், குளிர் பானமெல்லாம் கொடுத்து எங்களை நாற்காலி போட்டு உபசரித்தார்கள் படப்பிடிப்புக் குழுவினர், வெற்றிக் களிப்போடு திரும்பி ஒரு முறை பொன்மணியைப் பார்த்தால் பயல், கொட்டாவி விடுகிறான், "ஷூட்டிங் என்ன மாப்ள இவ்ளோ அறுவையா இருக்கு?"

ஆறு : அப்பாவின் இதயம்

5

"அப்பாவுக்கு லேசா நெஞ்சு வலிப்பா, ஆஸ்பத்ரில சேத்திருக்கோம், நீ ஒடனே கெளம்பி வந்தியின்னா நல்லா இருக்கும்" அம்மாவின் குரலில் ஒருவித நடுக்கம் இருந்தது, நல்ல பகல் வெளிச்சத்தில் என்னைச் சுற்றி இருள் கவிழத் துவங்கியது, சுற்றி நடக்கிற எந்த நிகழ்வும் கண்களுக்கு மட்டுப்பட மறுத்தது, கால்கள் தள்ளாடப் பாலைவனத்தில் வழி தவறிய ஒரு ஆட்டுக் குட்டியைப் போல தவித்துக் கதறியது மனம். அப்பா அவ்வளவு சீக்கிரம் மருத்துவமனைக்குப் போகிறவர் அல்ல, மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்றால் நிலைமை கையை மீறிப் போயிருக்கிறது, நினைவு தெரிந்த நாட்களில் இருந்து எந்தக் கெட்ட பழக்கங்களும் இல்லாத அவருக்கு எப்படி நெஞ்சு வலி வந்தது என்று பல்வேறு குழப்பங்களுக்கு இடையில் நானூற்று ஐம்பது கிலோ மீட்டர் தொலைவைக் கடக்கப் பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தேன், மனம் எங்கோ வெகு தொலைவில் இருக்கிற தந்தையின் அருகில் போய் அமர்ந்து இருக்கும் போது உடலைக் கடத்திப் போவதற்கு ஒரு பயணம் பல யுகங்களாய் மீதமிருந்து அச்சமூட்டியது.

நள்ளிரவில் அலைபேசி ஒலித்தது, மாமா மகன் காந்தகுமார், எடுப்பதா, வேண்டாமா என்று குழப்பமாய் இருந்தது, ஒருவழியாய் துணிந்து அழைப்பை எடுத்த போது "எங்க இருக்கப்பா? எத்தனை மணிக்கு வருவ?" என்றார் மறுமுனையில், மச்சான், அப்பாவுக்கு ஒன்றும் இல்லையே என்று நான் கத்திய கத்தில் ஒட்டு மொத்தப் பேருந்தும் உறக்கம் கலைந்தது, அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லப்பா, அப்பா நல்லாத் தான் இருக்காரு, கவலைப்படாதே என்று சொல்லி வைத்தார். காரைக்குடியில் இறங்கிய போது உலகம் வழக்கம் போலவே இயங்கிக் கொண்டிருந்தது, மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்து களைப்பும், தளர்வுமாய்ப் படுத்திருந்த அப்பாவின் கைகளைப் பிடித்து மெல்ல வருடியபடி "ஒடம்பு சரியில்லைன்னா ஏம்பா இன்னும் யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன்றீங்க?" என்று கேட்டேன்.

அப்பா சொன்னார், இன்னும் என்னப்பா, எல்லாப் பிள்ளைகளுக்கும் கல்யாணம் பண்ணிப் பாத்துட்டேன், பேரப் புள்ளைகளோட விளையாடிட்டேன், எம் புள்ளைக எல்லாம் நல்லவர்கள், திறமையும், அன்பும் நிரம்பியவர்கள் என்று பல படித்த பெரிய மனிதர்கள் சொல்லக் கேட்டு விட்டேன், பணம் காசு சேத்து வைக்கலைன்னாலும் நல்ல படிப்பையும், பண்பாட்டையும் உங்க எல்லாருக்கும் குடுத்துருக்கேன், இந்தக் குடும்பத்த இனிமே நல்ல முறைல வழி நடத்த நீ இருக்கேன்குற நம்பிக்கையும் எனக்கு நிறையவே இருக்கு, சாகுறதுக்கு இனி எனக்கு என்ன கவலை" என்று அசாத்தியமான துணிச்சலோடு சொன்னார் அப்பா. நிறைவான வாழ்க்கை என்பது என்ன அல்லது வாழ்க்கையின் பொருள் தான் என்ன என்று குழம்பிய எனக்கு அப்பாவின் அந்த சொற்கள் புத்தனின் போதி மரத்தடியை நினைவுபடுத்தின, ஆம், அவர் தான் நிறைவான, செழுமையானஒரு வாழ்க்கையை வாழ்வதாக உறுதியாக நம்புகிறார், நானும் தான்…..

ஐந்து : தம்பி அருள் தந்த நிழற்படக் கருவி.

10

ஒரு தரமான நிழற்படக் கருவியை வாங்கி விட வேண்டும் என்ற பேராசை எனக்குள் எப்போதும் இருந்தது, நினைவு தெரிந்த நாட்களில் (ஒன்பதாம் வகுப்பில் இருந்து) இருந்து ஒரு நிழற்படக் கருவியை என் கூடவே வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன், முதலில் ஒரு நீள்சதுர வடிவிலான நிப்பான், பிறகு ஒரு கோடக், அதன் பிறகு கல்லூரி காலத்தில் ஒரு கோனிக்கா. ஆனால், கூடுதல் தரமும், தானியக்கக் கட்டுப்பாடுகளும் கொண்ட ஒன்றை வாங்கி விட வேண்டுமென்று கடைகளுக்குச் சென்ற போதெல்லாம் பத்தாயிரம், பதினைந்தாயிரம் என்று சொல்லி வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தார்கள், சரி, காலம் வரட்டும் வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தபடி அந்த வண்ணக் கனவைக் கலைத்து விடுவேன்.

எழுத்து, ஈழத்துக்கான போராட்டங்கள், சமூக நிகழ்வுகள், தேர்தல் கால களப்பணிகள் என்று தீவிரமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்த போர்க் காலங்களில் வெகு தொலைவில் இருந்து தனது மக்களின் மீதான அன்பை வெளிப்படுத்தும் அன்புத் தம்பி அருள் ராமலிங்கத்திடம் இருந்து ஒரு நாள் மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. "அண்ணா ஜப்பானில் இருந்து வரும் போது உங்களுக்காக ஏதாவது வாங்கி வர வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன், என்ன வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்?". "தம்பி உங்கள் அன்பைத் தவிர வேறேதும் வேண்டாம்" என்று பதில் அனுப்பி விட்டு மறந்து போனேன், பிறகு இரண்டொரு நாட்களில் மீண்டுமொரு மின்னஞ்சல் "நான் உங்களுக்கு எதாவது வாங்கியே தீர வேண்டும், என்ன வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள் என்று மிரட்டல் பாணியில் எழுதி இருந்தார்.

தனது மொழியின் மீதும், தனது மக்களின் மீதும் அவர் வைத்திருக்கிற அப்பட்டமான அந்த அன்பு கண்ணீர்த் துளிகளை வரவழைத்தது, "அப்படியென்றால் உரிமையோடு கேட்கிறேன், எனக்கு ஒரு ஜப்பானியத் தொழில் நுட்பத்தில் நிழற்படக் கருவி வாங்கி வாருங்கள்" என்று பதில் அனுப்பினேன். ஒரு மாத கால இடைவெளியில் கேனான் 650 DXI என்கிற உயர் தொழில் நுட்பம் நிரம்பிய ஒரு நிழற்படக் கருவியை எனக்காக வாங்கி வந்தார் தம்பி அருள் ராமலிங்கம். இன்று வரைக்கும் அந்தக் கருவியை ஒரு சிறு கீறல் கூட விழாமல் எனது இன்னொரு குழந்தையைப் போலப் பாதுகாக்கிறேன் நான், அந்த சிறிய உயிரற்ற கருவிக்குப் பின்னே தலைமுறைகளுக்கும் சொல்லக் கூடிய அன்பின் கதை இருக்கிறது, அது சொற்களில் அடங்காத பேரிலக்கியம்.

மூன்று : வேல்முருகன் என்றொரு மனிதன்.

7

மொழி, சமூகம், இலக்கியம், இசை இப்படி எல்லாவற்றையும் விடுத்தது இருப்புக்கான புற உலகின் போராட்டங்களில் என்னைத் தொலைத்து விட்டிருந்த ஒரு பிற்பகலில் நான் வேல்முருகன் என்கிற மனிதனைச் சந்தித்தேன், ஆர்குட் என்கிற சமூக இணையத்தின் வழியாக அறிமுகமான நட்பு வெகு விரைவில் பெங்களுர் மாநகரின் ஒரு வணிக வளாகத்தில் எங்களை சந்திக்க வைத்தது, அவர் ஒரு தீவிர செயல் திட்டங்களோடு செயல்படுகிற மனிதராய் இருந்தார், வெகு விரைவில் எனது வாழ்க்கையில் இருந்து பிரிக்க முடியாத ஒரு மனிதராய் அவர் மாறிப் போயிருந்தார், நாங்கள் பல இரவுகளில் இந்த சமூகம் குறித்தும், இந்த மொழி குறித்தும், இந்த இலக்கியங்கள் குறித்தும் உரையாடிக் கொண்டே இருந்தோம், நான் தீவிரமாக எழுத வேண்டும் என்கிற நானே நம்பாத கனவை அவர்தான் உயிர்ப்பித்தார்.

உங்கள் எழுத்துக்கான தேவைகள் என்னவோ அதனை நான் செய்கிறேன் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காமல் உறுதி அளிப்பார், முதல் சிறுகதைத் தொகுப்புக்கான முன்பணத்தை அவரே கொடுத்தார், எழுதுவது மட்டுமே உங்கள் வேலை, மற்றவை குறித்து நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று எப்போதும் ஒரு அடங்காத எரிமலையைப் போல அருகில் இருந்தார். தொலைந்து காணாமல் போகவிருந்த ஒரு மனிதனின் அழிவை ஒற்றை மனிதராய் நின்று காப்பாற்றி விட்டு ஒளிந்து கொண்டு விடுவார், வேல்முருகன் என்னைப் பொறுத்த வரை வழிபாட்டுக்குரியவர், ஆம், அவர் அருகில் இருக்கிறாரோ இல்லையோ, ஒவ்வொரு முறை பழைய உற்சாகத்தோடு எழுத முயற்சிக்கும் போது வேல்முருகனை வழிபட்டே துவங்குகிறேன், எனது சொற்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அழியாத ஆற்றலாய் அவரே இருக்கிறார்.

இரண்டு : ஆனந்த விகடனில் முதல் சிறுகதை.

8

முரண்கள், விமர்சனங்கள் இவற்றை எல்லாம் தாண்டி ஒரு மொழியின் வார இதழ் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக நிலைத்திருப்பது ஒரு மிகப்பெரிய சாதனை தான், தமிழ் இலக்கியத்தின் பல்வேறு முன்னோடிகள் விளையாடிய அந்தக் களத்தில் ஒரு துவக்க ஆட்டக்காரனாக நானும் நுழைந்த அந்த நாள் ஒப்பீடு செய்ய முடியாத ஒரு மகிழ்ச்சியை வழங்கிய நாள் என்பதில் எனக்கு எந்த முரண்களும் இல்லை, எழுத்து ஒன்றை மட்டுமே தகுதியாக வைத்து அந்தச் சிறுகதையை நான் தேர்வு செய்திருக்கிறேன் என்று ஆனந்த விகடனின் ஆசிரியரும், மதிப்புக்குரிய அண்ணனுமாகிய கண்ணன் சொன்ன போது நோபல் பரிசு கிடைத்த மகிழ்ச்சி தான்.

ஆனால், அந்தச் சிறுகதைக்குப் பிறகு முதன் முதலாக நான் அஞ்சத் துவங்கி இருக்கிறேன், அஞ்சாத தொடர் எழுத்துக்களால் இயங்கிக் கொண்டிருந்த என்னை அந்தச் சிறுகதை முடக்கியது என்று சொல்லலாம், இன்னும் இன்னும் நிறையப் படிக்க வேண்டும், முதிர்ச்சியற்ற விளையாட்டுத்தனமான மொழி விளையாட்டுக்களை ஆடுவது அத்தனை அழகல்ல என்று பேனாவை எடுக்கும் போதெல்லாம் என்னை எச்சரிக்கிறது அந்தச் சிறுகதை, தொடர் வாசிப்பையும், எழுத்தின் ஆன்மத்தையும் உணர்ந்து கொள்கிற ஒரு சிறப்பான முதிர்ச்சியை நோக்கி அந்தச் சிறுகதையே என்னை உந்தித் தள்ளியது, நான் இப்போது வாசிக்கும் பருவத்தில் இருக்கிறேன், எழுதும் பருவம் வரும் போது இன்னும் சிறப்பாக எழுதுவதற்காக……

ஒன்று : மே மாதமும், முள்ளி வாய்க்காலும்.

9

ஒரு பெண்ணின் மரணத்துக்காக இன்று உலகமே நடுங்கக் கூக்குரலிடும் மனிதர்கள் அன்று எமது மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாய்க் கொத்துக் குண்டுகள் வீசிக் கொல்லப்பட்ட போது "ஐயோ, பாவம்" என்கிற ஒற்றைச் சொல்லைக் கூட தங்கள் வீட்டு அலமாரிகளில் வைத்துப் பூட்டி விட்டுத் தொலைக்காட்சிகளில் மூழ்கி விட்டிருந்தார்கள், உலகின் அரசியலை, எமது குடும்பத்தினரின் மரண ஓலத்தை, என் செல்லக் குழந்தைகளின் அழுகுரல் ஓசையை இந்த உலகம் நின்று நிதானித்துப் புதைகுழிகளில் தள்ளிய கொடிய தருணங்களில் ஒரு மயிரையும் பிடுங்க முடியாத கையறு நிலையில் இருந்தேன் நான், அத்தகைய ஒரு நிலைக்கு நான் ஆளாகி இருந்தது மற்றவர்களின் தவறு என்று அத்தனை எளிதாக இன்று வரை என்னால் சொல்ல முடியாது.

அரசியல் குறித்து நான் காட்டியிராத அக்கறை, உலக அரசியலைக் குறித்த எந்தவொரு புரிதலும் இல்லாத மடமை, எனக்கான, எனது மொழிக்கான, எனது மக்களுக்கான அரசியலை உருவாக்கியதில் இருந்து வழி தவறி வேறு பாதைகளில் பயணித்த குற்றம் என்று அந்தக் கொடுமையான நாட்களுக்கான வலியில் எனது பங்கும் இருந்தது என்றே நான் இன்று வரைக்கும் நினைக்கிறேன், போரும், அதன் விளைவுகளும் இந்த மனித சமூகத்தில் எத்தனை வடுக்களை வழங்கிச் சென்றிருந்தாலும் எளியோரை வலியோர் வதைக்கும் உயிர் விளையாட்டில் இருந்து உலகம் விடை பெறுவதாயில்லை, இனி வாழ்நாள் முழுவதும் நிகழப் போகும் மரணங்களை எதிர் கொள்ளப் போதுமான துயரத்தை கொடுமையான அந்த மே மாதத்தின் நாட்கள் எனக்குள் உள்ளீடு செய்திருக்கின்றன.

உயிரற்ற பிணங்களைப் போல சக மனுஷியின் பாலியல் வல்லுறவைக் கூட ஒப்பீடு செய்கிற ஒரு மனநிலைக்கு எங்களைக் கொண்டு சேர்த்தது எமது மக்களின் வலியும், துயரமும் நிரம்பிய வாழ்க்கையும், மரணமும். என் எதிரியான சிங்களவனுக்கும், அவனது குழந்தைகளுக்கும் கூட அப்படி ஒரு வலியை இந்த உலகம் இனியாவது வழங்காமல் இருக்கட்டும்.

**************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 31, 2012

மறக்க முடியாத பத்து இடங்கள். (Top Ten Land Marks)

ஒன்று : தனுஷ்கோடி

1

பாதி இளைஞனாகவும், பாதிச் சிறுவனாகவும் இருந்த போது அப்பா, அம்மாவோடு ஒரு கோடைக் காலத்தில் இந்த அழிந்த நிலத்துக்கு சென்றிருந்தேன், எங்களைத் தவிர மனிதர்களே இல்லாத மாதிரி ஒரு தனிமை எங்களைச் சுற்றிக் காற்றில் அடைபட்டிருந்தது, கண்ணுக்கு எட்டிய வரையில் ஓவென்று கிடைத்த இடைவெளிகளில் எல்லாம் காற்றும், திட்டுத் திட்டாய் நீரும், மணலும் மனிதனின் எல்லா விதமான ஆக்கிரமிப்புகளையும் அகற்றி விட்டு இயற்கை இந்தத் தீவில் ஒய்யாரமாய் உட்கார்ந்திருந்தது, பாதி நீரும், பாதிப் பாறைகளும் சுற்றிக் கிடக்க முழுதும் அழிந்து விடாத ஒரு கோவிலின் முன்பாக அமர்ந்து இருந்தபோது அங்கிருந்த வாழ்க்கையும், மனிதர்களும் நினைவில் வந்து அழைக்கழித்தார்கள், கடலின் அலைகள் ஏதுமறியாத குழந்தைகளைப் போல கரைகளைத் தொடுவதும், பின்னோக்கி ஓடுவதுமாய் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. புதைந்து போன அந்த ஊரையும், அதன் மனிதர்களையும் திரும்பப் பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது, கடலின் ஆழத்தில் அவர்கள் அமிழ்ந்து கரையேற முடியாமல் போன அந்த நாட்களின் வலி மிகுந்த தருணங்களை கொஞ்சமாய் மீதமிருந்த கட்டிடங்கள் நினைவு படுத்தியபடியே இருந்தன. சுறுசுறுப்பாய் இயங்கிய ஒரு நகரத்தின் சுவடுகளில் சுற்றுலாச் செல்வது கொடுமையானது தான், ஆனாலும் இறப்பு அங்கே ஓங்காரமாய் உலவித் திரியும் காற்றின் ஓசையைப் போல எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொதுவானதாய் இருக்கிறது என்ற உண்மையை மனசுக்குள் உரக்கச் சொல்லியபடி இன்னும் அழியாத ஒரு நகரத்துக்குத் திரும்பி வந்தேன், திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி…….

இரண்டு : கன்னியாகுமரி

2

தூத்துக்குடி NIIT யில் பணியாற்றிய போது, ஓய்வு கிடைக்கும் போதெல்லாம் கன்னியாகுமரிக்குச் சென்று விடுவேன், உலகின் கடைக்கோடி ஒன்றில் நின்று கொண்டிருக்கிறோம் என்கிற அற்புதமான உணர்வு அங்கே கிடைக்கும், காந்தி மண்டபத்துக்குப் பின்னே இருக்கிற கட்டுச் சுவற்றில் அமர்ந்து கொண்டு ஒரு நாள் மாண்டலின் சீனிவாசின் இசையைக் கேட்டபடி சுற்றி இருந்த மனிதர்களின் களிப்பில் கரைந்து கொண்டிருந்தேன், இன்று வரைக்கும் வேறெங்கும் கிடைக்காத வாழ்வின் அளப்பரிய தருணம் என்று அதைத் தான் சொல்வேன். அலைகள் கால்களை நனைக்கும் போது  குதித்துப் பின்னோடும் எமது ஊரகக் குழந்தைகள், அவர்களின் கள்ளமறியாத சிரிப்பின் அலைகள் மூன்று பெருங்கடல்களின் அலைகளைத் தோற்கடித்த விதம், மூன்று வெவ்வேறு நிறங்களில், முத்திசைகளையும் விழுங்கியபடி அசைந்தாடும் கடல் நீர், அதன் பிரம்மாண்டம், இவை எல்லாம் மனித வாழ்க்கையை கடற்கரையில் கிடக்கிற ஒரு மணல் துகள் போல உணரச் செய்யும் அதி அற்புதமான உணர்வுகள். வாழ்க்கையின் மீதிருந்த அவநம்பிக்கையையும், சலிப்பையும் கன்னியாகுமரி அறவே இல்லாமல் செய்து விடும் பேராற்றல் நிரம்பியது. பகலில் படகில் செல்கிற போதே அச்சம் ஆட்டி எடுக்கிற இந்தக் கடலில் ஒரு நள்ளிரவில் நீந்திச் சென்று அமர்ந்திருந்த விவேகானந்தரின் நினைவுகள், அலைகள் கரைகளோடு எப்போதும் பேசிக் கொண்டிருக்கிற ரகசியம் போல நெஞ்சில் நிறைந்திருக்கிறது. உலகின் எந்த மனிதனும் பார்த்தே தீர வேண்டிய கடற்கரை கன்னியாகுமரியின் கடற்கரை. உலகப் பொது மறையை எழுதி இறவாப் புகழ் பெற்ற எம் மொழியின் முன்னோடியை முக்கடலின் வரலாற்றுச் சாட்சியமாய் நிறுத்திய முன்னாள் முதல்வர் கலைஞரின் நினைவுகளும் அந்தக் கடற்காற்றில் கலந்து திரிகிறது.

மூன்று : மேடை வேப்பமரம் – மருதங்குடி

3

பிள்ளையார்பட்டியின் பின்புறமாக பரவிக் கிடக்கும் குன்றுகளைக் கடந்து கொஞ்சம் முன்னேறினால் வயல்களும், நீர்நிலைகளும் சூழ்ந்து கிடக்கும் ஒரு பழங்குடிகளின் கிராமம், இந்த வயல்களில் உழன்று தான் எம்மை உலகுக்கு அறிமுகம் செய்தார்கள் எனது பாட்டனும், பூட்டனும், தமிழின் தொன்மையான பண்பாடுகள் பலவற்றை இந்த வேப்ப மர மேடையில் இருந்து தான் வேடிக்கை பார்த்தபடி கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன், பசியும், பட்டினியும் பெருகிக் கிடந்தாலும் விடுதலையையும், பண்பாட்டையும் மறந்து விடாத மக்களின் அமர்விடம், காரல் மார்க்சையும், வில்லியம் வோர்ட்ஸ்வோர்த்தையும் இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு முன்னதாகவே வீட்டுக்குள் கொண்டு வந்த மனிதர்கள், சங்கத் தமிழையும், காந்தியையும், பெரியாரையும் தேடி வர வைத்த மண்டைச் சுரப்பர்கள். உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் உழவர்களுக்கு நன்றி சொல்வதற்காய் இந்த வேப்ப மர மேடையை வருடம் ஒருமுறையாவது தொட்டு வணங்கி விட வேண்டுமென்பது எனது வாழ்க்கையின் மாறாத வழக்கமாய் மாறி இருக்கிறது. உலகின் மிகப்பெரிய பட்டங்களை எல்லாம் சுமந்த மனிதர்களோடு எளிதாய் இயல்பாய் உரையாடி மகிழும் எனக்கு இந்த மரத்தடி மனிதர்களோடு உரையாடுவதில் சிக்கலிருக்கிறது, எந்தப் பூச்சும் இல்லாமல் வெள்ளந்தியாய் இதயத்தின் உள்ளிருந்து பேசுவது எப்படி என்று இவர்களிடம் இன்னமும் கற்றுக் கொண்டே இருக்கிறேன்.

நான்கு – "பாங்க் ங்கா வளைகுடா – தாய்லாந்து

4

இயற்கை மனிதர்களோடு பேசும் இடங்களை மட்டுமே பார்த்துக் களித்திருந்த எனக்கு மனிதர்களைப் பேச விடாமல் செய்த இடமாக இது தோன்றியதில் வியப்பில்லை, பசுமை நிறத்தில் அதிக ஆரப்பாட்டம் செய்யாத அமைதியான கடலுக்கு நடுவே திகீரென்று உயர்ந்து கிடக்கும் மலைக்குன்றுகள், அதோடு ஒட்டிக் கிடக்கும் குறுஞ்செடிகள் என்று வியப்பின் உச்சிக்குக் கொண்டு செல்லும் இயற்கையின் விந்தையான புதிர்கள் நிரம்பிய இடம், "லைம்ஸ்டோன்" பாறைகள் கடலால் அரிக்கப்பட்டு விழுதுகளைப் போலத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் அழகை ஒருநாளில் ரசித்து உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியவே முடியாது. பசிய மரங்கள் சூழக் கிடக்கும் குடைவரைகள், வானுயர எழும்பி நிற்கும் நெடிய பாறைக் குன்றுகள் மனிதனின் மனதை ஒரு மாதிரியான குழப்பம் கொள்ள வைக்கும் வலிமை கொண்டவை, "பாங் நா" கடற்க் குகைகளின் ஓரமாக நான் சென்ற படகு சென்ற போது எனது மனதுக்குள் இப்படித் தோன்றியது, "உணவுப் பொருட்களை அல்லது கைவினைப் பொருட்களை விற்கும் இந்த மீனவக் குடும்பத்து பெண்ணொருத்தியை மணந்து கொண்டு இங்கேயே இருந்து விடலாமா?" (கலவரத்தைத் தூண்ட நினைப்பவர்கள் கவனத்திற்கு – இந்தப்பயணம் திருமணத்துக்கு முன்பு நிகழ்ந்தது). தாய்லாந்து நாட்டின் கடற்கரை கிராமங்களில் வாழும் மனிதர்கள் உண்மையில் வரம் பெற்றவர்கள், உலகின் ஒட்டு மொத்த இயற்கை அழகும் அவர்களின் வீட்டருகே அலையடிக்கிறது.

ஐந்து : கங்கை கொண்ட சோழபுரம்

5 (2)

இது மனிதர்களால் கட்டப்பட்டதா, அல்லது வேற்றுக் கிரகவாசிகள் யாரேனும் இந்தக் கோவிலைக் கட்டுவதற்கு உதவி இருப்பார்களா என்கிற ஐயம் எனக்குள் இன்னமும் இருக்கிறது, கோவில் விமானத்தின் பிரம்மாண்டம், வெகு தொலைவில் இருக்கும் போதே மனதை பிசைய வைக்கிறது, ஏறத்தாழ உலகின் பிரம்மாண்டக் கட்டிடமான "அங்கோர்வாட்" டின் உள்ளூர் வடிவம் மாதிரி இருக்கிறது, நந்திக்கு அருகில் செல்லும் போதே உங்கள் கைகளில் வாளும், மார்பில் கவசங்களும் வந்தேறி விடும், வரலாற்றுப் புரிந்துணர்வோடு, இந்தக் கோவிலைப் பற்றிக் கொஞ்சமாவது அறிந்த ஒரு மனிதனால் இயல்பான மனநிலையில் இந்தக் கோவிலைச் சுற்றிப் பார்க்க முடியாது, சுற்றிப் படர்ந்திருக்கும் புல்வெளியிலும் மண் மேடுகளிலும் புதைந்த வரலாற்றின் எச்சம் பீறிட்டுக் கசியும் ஒரு அற்புதமான மன எழுச்சியை நான் உணர்ந்த இடம், ராசேந்திர சோழனின் கனவுகளும், அவனுடைய மனமும் எத்தனை பிரம்மாண்டமானவை என்று ஒவ்வொரு முறை இந்தக் கோவிலின்  விமானத்தைப் பார்க்கும் போதும் நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். அமைதியாக ஓடும் காவிரியின் கரைகளில் தமிழ் மன்னர்களின் போர் வெற்றியை உலகுக்குச் சொல்லியபடி நிற்கும் அந்தக் கோபுரங்களை எத்தனை முறை பார்த்தாலும் சலிப்பு உண்டாகும் வாய்ப்பே இல்லை.

ஆறு : சிறுமலர் நடுநிலைப்பள்ளி – செஞ்சை – காரைக்குடி

6

கைகளை விரித்தபடி சாந்தமான முகத்தோடு நின்று கொண்டிருக்கும் இயேசு கிறிஸ்துவின் சிலைக்கு முன்பாக இருக்கிற ஆறாம் வகுப்பு, ஏழாம் வகுப்பு, எட்டாம் வகுப்பு அறைகளில் அமர்ந்து லாரன்ஸ் ஐயாவின் தமிழையோ, ஸ்டீபன் சாரின் ஆங்கிலத்தையோ, புஷ்பராஜ் சாரின் அறிவியல் சமன்பாடுகளையோ இனியொரு முறை கேட்டுக் கொண்டிருக்க முடியாதா என்று ஏங்க வைக்கும் இடம், வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான எட்டு ஆண்டுகளை நான் இந்தப் பள்ளியின் அறைகளில் தான் கழித்திருக்கிறேன், மனித உணர்வுகளை, வாழ்க்கைப் பண்புகளை இன்னும் எல்லாவற்றையும் வண்ணக் கலவையாய் எனக்குள் ஊற்றிப் பார்த்து மகிழ்ந்த உயர்ந்த ஆசிரியர்கள், ஒழுக்கம் நிறைந்த அந்தச் சூழல், பாம்பு பிடிக்கப் பழகிக் கொடுத்த நாட்டான் கம்மாய் சேவியர், முதல் முதலில் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை எனக்காக இயக்கிய சங்கர நாராயணன் என்று மிக இயல்பாய் உணர வைத்த நண்பர்கள். இப்போதும் விடுமுறை நாட்களில் சென்று பூட்டிக் கிடக்கும் வகுப்பறைகளில் நான் அமர்ந்திருந்த இடங்களை சாளரங்கள் வழியாகப் பார்க்க வைக்கிற ஒரு கவர்ச்சியை அந்த வகுப்பறைகள் எப்படித் தனக்குள் வைத்திருக்கின்றன என்பது வியப்பான விஷயம் தான். எனது அழுகை, எனது சிரிப்பு, எனது நட்பு, எனது பரிசுகள், எனது பாடல்கள் என்று ஒரு மனிதனை வகுப்பறை எப்படி வளர்க்கிறது என்று இங்கு வரும் போதெல்லாம் நினைவு கொண்டே இருக்கிறேன்.

ஏழு : மரைன் டிரைவ் – மும்பை

7

நிரவிக் கிடக்கும் கருங்கல் பாறைகளில் மோதிச் சிதறும் அரபிக் கடலின் நீர்த்துளிகள் அவ்வப்போது கால்களை நனைக்க சீறிப் பாயும் படகுகளை வேடிக்கை பார்த்தபடி மாலையை இங்கு கழிப்பது ஒரு மகிழ்ச்சியான அனுபவம், மும்பையின் எளிய உழைக்கும் மக்களும், அடுக்கு மாடிகைக் குடியிருப்புக்காரர்களும், உலகின் எல்லா நாடுகளைச் சேர்ந்த மனிதர்களும் இங்கு ஒரே தெருவைச் சேர்ந்தவர்களைப் போல நடந்து செல்வது தான் இந்த இடத்தின் தனிச் சிறப்பு, அதற்காகவே எனக்கு இந்த இடத்தைப் பிடிக்கும், ஏறக்குறைய மும்பையின் உயர்ந்த கட்டிடங்கள் அத்தனையும் கடலுக்கு வெகு அருகே முளைத்துக் கிடப்பதைப் போலத் தோன்றும், இரவு கவிழத் துவங்க வெளிச்சப் புள்ளிகள் கடலை ஒட்டிய அந்த வளைந்த பாதையில் நகரத் துவங்குவதைத் தொலைவில் இருந்து பார்ப்பது சலிப்பை உண்டாக்காத ஒரு காட்சியாகவே இன்றும் இருக்கிறது, அலுவலக வேலைகளுக்காக அடிக்கடி மும்பை செல்லும் இப்போதும் கூட ஒரு முறை மரைன் டிரைவின் சாலையோர நடைபாதைகளில் நடந்து செல்வதை மறப்பதே இல்லை, ஒவ்வொரு முறை இந்தக் அரபிக் கடல் ஓரத்தில் நடந்து செல்கிற போதும் ஒரு ஆப்ரிக்கனின் புன்னகையோ, ஒரு ஐரோப்பியனின் சிரிப்போ எதிர்ப்பட்டு விடும், உலகை மிகச் சிறியதாக ஒரு உருண்டையான கிராமம் இருக்கிறதென்று நாம் நம்புவதற்கு நமக்கு அருகில் இருக்கும் இடங்களில் மிக முக்கியமான இடம் மும்பை.

எட்டு : சோமேஷ்வர் – மங்களூர் – கர்நாடகா

8

சோமேஷ்வர் கடற்கரை அதன் மாறுபட்ட நில அமைப்பிற்காக மிகப் பழமையானது, கரும்பாறைகளும், குன்றுகளும் நிரம்பிய அந்தக் கடற்கரை ஊர்ப்புறங்களில் இருந்து ஏறத்தாழ இருநூறு அடி கீழே இருக்கிறது, கோவிலின் பின்புறத்தில் இருந்து பார்க்கும் போது கடல் ஒரு முரட்டுக் குழந்தையைப் போல தொலைவில் சூரிய ஒளியோடு விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது, மாலையின் கதிர்கள் கடல் பரப்பெங்கும் சிதறி தங்க நிறத் துகள்களைப் போல மின்னும் போது பக்கத்தில் இருக்கிற குன்றின் மீதேறி இருட்டைத் தேடுவது ஒரு அற்புத அனுபவமாக இருக்கும், சோமேஷ்வர் கடற்கரையின் குதிரை, குதிரைக்காரச் சிறுவனின் வாழ்க்கை, தாழக் கிடந்து அலையடிக்கிற கடல், கடலைப் பார்த்தபடி ஒய்யாரமாக வீற்றிருக்கிற மலைக் குன்றுகள், வழிபாட்டுக்கென வந்து செல்லும் உள்ளூர்வாசிகள் என்று கண்ணுக்கே எட்டும் தொலைவு வரை இயல்பான வாழ்க்கையின் சுவடுகள் கிடைப்பதில்லை, கடலும், அடர்ந்த காடுகள் நிரம்பிய மலைக் குன்றுகளும் ஒட்டியபடியே இருக்கும் இந்தியக் கடற்கரைகளில் வாழிடப் பகுதியில் இருந்து வெகுவாக உயரம் குறைந்த கடற்கரை சோமேஷ்வர், ஏறத்தாழ படங்களில் பார்க்கிற நியூசிலாந்து கடற்கரைகளைப் போல மிகுந்த அழகும், கவர்ச்சியும் கொண்ட சோமேஷ்வர் ஒரு முறை கண்டிப்பாகப் பார்த்து ரசிக்க வேண்டிய கடற்கரை.

ஒன்பது : பைரப்பட்டனா – சன்னபட்டனா – கர்நாடகா

9

இந்த ஊர்  சுற்றுலாத் தளம் அல்ல, இந்த ஊருக்கு வரைபடங்களில் எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை, நகரங்களின் இரைச்சல் மிகுந்த சாலையை விட்டு இறங்கி வெகு தொலைவு உள்ளே வர வேண்டும், சரியான சாலைகளோ, போக்குவரத்து வசதிகளோ இந்தக் கிராமத்தில் இல்லவே இல்லை, ஆனாலும் மரங்களும், கேப்பை வயல்களும் நிறைந்த நிலப்பகுதியில்  தங்கள் ஆடு மாடுகளோடு நெருக்கமாகப் படுத்துறங்கும் இந்த ஊரின் மனிதர்கள் அன்புக்குப் பெயர் போனவர்கள், மொழியும், இனமும் ஒன்றாக இராத இந்த மனிதனைத் தனது அண்ணன் என்று கொண்டாடும் ஒரு தங்கையின் ஊர் இது, இந்த கிராமத்தின் வீதிகள் ஒட்டு மொத்த இந்தியாவின் சராசரி வீதிகளைப் போல அத்தனை நெருக்கம் நிறைந்த மனிதர்களைக் கொண்டது, இங்கு பறவைகள் திண்ணைகளில் அமரும் அளவுக்கு அன்பு நிரம்பிக் கிடக்கிறது, ஆடுகள் சில நேரங்களில் கன்றுக் குட்டிகள் கூட மனிதர்களின் மடியில் உறங்கும் அளவுக்கு இங்கு தாய்மையும், பெண்மையும் வழிந்தோடிக் கிடக்கிறது, மொழியை, நிலப்பரப்பை, உடைகளை, பண்பாட்டை, கலாச்சார அடையாளங்களை, உணவுப் பழக்கங்களை எல்லாம் கடந்து உயிர்களின் அன்பு எத்தனை வலிமையானது என்கிற வாழ்க்கையின் மிக உயர்ந்த சமன்பாட்டை எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த ஊர் என்பதால் அடிக்கடி என்னை இந்த ஊரின் தெருக்களில் சந்திக்க முடியும்.

பத்து – அரசு ஊழியர் குடியிருப்பு – சிவகங்கை

10

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சிவகங்கையில் நாங்கள் வாழ்ந்த அந்த அரசுக் குடியிருப்பு வீட்டருகில் சென்று அதன் மாடிப்படிச் சுவர்களை தடவிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னாள், வினோதமான எனது செயல்பாடுகளை அந்த வீட்டின் தற்போதைய உரிமையாளர்கள் கொஞ்சம் அச்சத்தோடு வெளியே நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு “யார் நீங்கள், என்ன வேண்டும் உங்களுக்கு?” என்று கேட்டார்கள். என்ன சொல்வது அவர்களிடம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, நான் சறுக்கி விளையாடிய இந்த மாடிப்படிச் சுவர்களை அவர்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை, அந்த வீட்டுச் சாளரத்தின் அருகில் இருக்கும் அடர்ந்த மரக்கிளைகளில் எனக்கு சில அணில் நண்பர்கள் என்று சொல்லவா?  புளியங்காய்களைப் பறித்து கொஞ்சம் உப்பும் மிளகாயும் சேர்த்து இந்த மாடிப் படிகளின் கீழே நான் எப்போதோ விளையாடிக் கொண்டிருந்ததைச்  சொல்லவா? , என்னுடைய நெடுநாள் வாழ்க்கை அவர்கள் இப்போது தங்கி இருக்கிற வீட்டின் உள்ளே புதைந்து கிடந்ததை அவர்களிடம் நான் எப்படி விளக்கிச் சொல்வது? நான் சிறுவனாய் இருந்தபோது நிகழ்த்திய உரையாடல்களின் மிச்சம் அந்த வீட்டுக்குள் ஒளிந்திருப்பதை அவர்கள் அறிய மாட்டார்கள். வீடு என்கிற பருப்பொருளின் உள்ளே பொதிந்து கிடக்கிற மனித மனதின் எல்லையற்ற உள்ளீடுகளை நான் முதன் முதலாய்க் கண்டுணர்ந்த பரப்பு என்பதால் எத்தனை இடங்களுக்குப் போனாலும், எத்தனை வீடுகளில் வசித்தாலும் அந்தச் சின்னஞ்சிறு  வீட்டின் சுவர்கள் எனக்குக் காட்டிய நெருக்கத்தை வழங்கவே முடியாது, அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு துகளும் நான் என்கிற அகப்பொருளை உள்ளிழுத்துக் கொண்டவை, நான் என்பது அந்த வீட்டில் புதைந்திருக்கும் எனது நினைவுகளும் சேர்ந்ததே…….

***********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 28, 2012

மறக்க முடியாத திரைப்படங்கள். (Top Ten)

பத்து : வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்.

1

பள்ளிக் காலத்தில் வரி விலக்கு அளிக்கப்பட்டு வெறும் இருபத்தைந்து பைசாவுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட நினைவு தெரிந்த நாட்களின் முதல் திரைப்படம், இன்றைக்கு வரைக்கும் "வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்" என்கிற ஒரு வரலாற்றுப் பாத்திரத்தின் வடிவத்தை வேறு எந்த ஒரு மாற்று ஊடகத்தின் தாக்கத்துக்கும் ஆளாக்காமல் எனக்குள் (அனேகமாக நம் அனைவருக்குள்ளும்) வைத்திருக்கும் திரைப்படம், திரைப்படம் எத்தனை வலிமையான கலை என்பதை நான் இன்று வரை வியக்கும் ஒரு திரைப்படம், ஒரு நடிகனின் மகத்தான அடையாளங்களை, மிடுக்கை, மேதமைகளை தன்னந்தனியனாக நின்று களமாடும் "சிவாஜி கணேசன்" என்கிற நமது கலைஞனை வியந்து பார்க்க வைத்த திரைப்படம் என்று பல குறிப்புகளை இந்தப் படம் தனக்குள் கொண்டிருந்தாலும், அவை எல்லாவற்றையும் கடந்த ஒரு ரசிகனுக்கான எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியது என்பது தான் இந்தப் படத்தின் தனிச்சிறப்பு, வரலாற்று முகவரி, விடுதலைப் போராட்டத்தின் பதிவுகள், நகைச்சுவை, காதல், பாடல்கள் என்று ஒரு காட்சியிலும் தொய்வு இல்லாமல் நகர்த்தப்பட்ட பொழுது போக்குச் சித்திரமாகவும் இந்தப் படம் இன்று வரை வரலாற்றில் அழியாமல் இருப்பது ஒரு வியக்கத்தக்க சாதனை.

 

ஒன்பது : எங்க வீட்டுப் பிள்ளை

2

என்னுடைய வயதில் இந்தப் படத்தை பார்க்காத எவரும் இருக்கவே முடியாது என்கிற அளவுக்குத் தமிழக மக்களால் வீதியெங்கும் விரும்பிப் பார்க்கப்பட்ட திரைப்படம், தமிழகத்தின் ஏதாவது ஒரு வீதியில் எண்பதுகளின் துவக்கம் முதல் இன்று வரையில் தொடர்ந்து இந்தப் படத்தை மக்கள் ஒரு எழுச்சியான மனநிலையோடு இன்னமும் பார்த்துக் கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள், புழுதி மணக்கும் தெருக்களில் நண்பர்களோடு அமர்ந்து இந்தத் திரைப்படத்தை அமர்ந்து பார்க்கும் வாய்ப்பு எனக்கும் கிடைத்தது. ராமுவாக அவர் திக்கித் திணறும் காட்சிகளாகட்டும், இளங்கோவாக அவர் சாட்டையை வீசும் லாவகமாகட்டும் எம்.ஜி.யார் என்கிற ஒரு மிகப்பெரிய உருவகத்தை இன்று வரையில் அவரது திரைப்படங்கள் எப்படி உருவாக்கின என்பதற்கான ஒரு அப்பட்டமான சான்றாக இந்தப் படத்தை நான் சொல்லுவேன். தனது திரைப்படங்களைப் பார்க்க வருகிற எளிய உழைக்கும் மக்களின் மனதில் ஒரு தலைவனாக எப்படி அமர வேண்டும் என்று அவர் திட்டமிட்டார், அவர் திட்டமிடவில்லை என்றாலும் கூடத் தங்களின் வணிக வெற்றிக்காக அப்படி ஒரு திட்டமிடலை நோக்கி அவர் தள்ளப்பட்டார். எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒவ்வொரு சிக்கலையும் நாயகர்கள் எப்படிக் கடந்து வெளியேறுவார்கள் என்கிற எதிரப்பார்ப்பைத் திரைப்படத்தின் கடைசி வரை இயக்குனர் வைத்திருந்தது தான் இன்று வரைக்கும் இந்தப் படம் மனதில் நிலைப்பதன் ஒரே காரணம்.

எட்டு : "ப்ரூஸ் லீ’ஸ் ட்ரூ ஸ்டோரி" (The Bruce Lee’s True Story)

3

வன்முறையை எந்தக் காரணங்களுக்காகவும் விரும்பாத என்னை ஈர்த்துத் தன்னை நோக்கி வரச் செய்த ஒரு மகத்தான நடிகன் ப்ரூஸ் லீ, இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்த்து விட்டு ஒரு மூன்று நாட்களுக்கு நான் தென்னை மரங்களை அவரைப் போலவே பயிற்சி செய்து வீழ்த்தி விடலாம் என்று முட்டாள் தனமாக நம்பிக் கைகளால் வெட்டத் துவங்கி இருந்தேன். உடல் மொழிகலாகட்டும், முக பாவனைகலாகட்டும் ப்ரூஸ் லீ ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தின் இளைஞர்களைத் தனது மாறுபட்ட வசீகரத்தால் கொள்ளை கொண்டவர். வேகத்தையும், பயிற்சியையும் கலந்து தன்னுடைய நிஜ வாழ்க்கைக்கும், திரைப்படக் காட்சிகளுக்குமிடையிலான தொலைவை அவர் இல்லாமலே செய்து வைத்திருந்தார். சீனர்களின் தற்காப்புக் கலைகள் குறித்த ஒரு மிகப்பெரிய பிம்பத்தை இவரே துவக்கி வைத்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன், ஒரு கவிஞனாக, ஒரு திரைப்படத் தயாரிப்பாளனாக, ஒரு நடிகனாக, ஒரு விளையாட்டு வீரனாக, ஒரு தத்துவ மாணவனாக வாழ்வின் பல்வேறு திசைகளில் பயணித்த இந்த மனிதனின் வாழ்க்கை குறித்த இந்தப் படம் வாழ்க்கையில் நிச்சயம் மறக்க முடியாத ஒரு திரைப்படம் என்பதில் எப்போதும் எனக்கு ஐயமே இல்லை.

ஏழு : நாயகன்

4

திரைப்படக் கலை குறித்த நடைமுறை சாத்தியங்களை மறைத்து அதனை வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாற்றும் தமிழ்ச் சூழலில் என்னுடைய பதின் வயதில் இந்தப் படம் வெளியாகி இருந்தது. மணி ரத்னத்தின் படம் என்று சொல்வதை விடவும் இதனை ஒரு கமலஹாசன் திரைப்படம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு திரைப்படத்தின் எல்லாப் பகுதியையும் விழுங்கிக் கொண்டு விடுகிற நடிகராக அவர் விஸ்வரூபம் எடுத்திருப்பார். ராஜாவின் இசை, பி சி ஸ்ரீராமின் ஒளிப்பதிவு, தோட்டா தரணியின் அற்புதமான கலை வடிவங்கள் என்று  தொழில் நுட்ப வெளிச்சத்தை தமிழ்த் திரையுலகின் மீது அள்ளித் தெளித்த திரைப்படம், ஒரு ஓவியம் போல் செதுக்கப்பட்ட திரைக்கதையின் ஓட்டம், பார்வையாளனை உள்  விழுங்கிக் கொள்கிற ஒரு நேர்த்தியை முதன் முதலாக எனக்கு உணர்த்திய திரைப்படம். இன்று வரைக்கும் இன்னொரு முறை பார்த்தாலும் சலிப்பைத் தராத காட்சி அமைப்புகள் தான் இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய வலிமை. தமிழ் ரசிகனின் எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாவற்றையும் "காட் பாதர்" மாதிரியான தழுவல்களுக்குள் நுழைப்பதும் கூட அத்தனை எளிதான ஒரு செயலாக இருக்க முடியாது. மணி ரத்னத்தின் மீதான அரசியல் பார்வைகள், விமர்சனங்கள், முரண்கள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி அவரை ஒரு தமிழின் முன்னணி இயக்குனராக இன்றளவும் என்னைப் போன்ற கொஞ்சம் மண்டை வீங்கிப் பார்வையாளனை நம்ப வைக்க அவர் எடுத்த முதலும் கடைசியுமான படம் இது தான்.

ஆறு: தளபதி

5

நாயகனின் காலகட்டத்தில் வெளியாகி, அதே நேரம் நாயகனைப் போல பெரிய அளவிலான உழைப்பெல்லாம் இல்லாமல் வெற்றி அடைந்த திரைப்படம் மட்டுமில்லை, ரஜினி என்கிற ஒரு பிம்பத்தை வணிக ரீதியாகவும், துறை ரீதியாகவும் நிலை நிறுத்திய திரைப்படம், ரொம்பவே இளமையாகவும் அழகாகவும் ரஜினியை இந்தப் படத்தில் மாற்றி இருப்பார்கள், கல்லுக்குள் ஈரம் மாதிரி வன்முறை மனிதர்களுக்குள் ஒளிந்திருக்கிற இயல்பான மனித உணர்வுகளைக் காட்டும் படம் என்பதால் ஒரு வேளை இந்தப் படம் என்னைக் கவர்ந்திருக்க வேண்டும், எந்த நேரமும் ரஜினியை நடிப்பில் விழுங்கிச் சாப்பிட்டு விடும் மம்மூட்டியின் திறமைக்கு நடுவே தன்னை ஒரு நடிகனாகவும் ரஜினி உறுதி செய்து கொண்ட படம். இசை, ஒளிப்பதிவு, கவிதையைப் போன்ற உரையாடல்கள் என்று திரைப்படக் கலையின் பல்வேறு வடிவங்களை வெற்றியின் குறியீட்டுக்குள் கொண்டு வந்த ஒரு திரைப்படம். சந்தோஷ் சிவனின் இயல்பான நேர்த்தியான ஒளிப்பதிவும் இந்தப் படத்தை இன்றளவும் என்னை நினைவு கொள்ள வைப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது.

ஐந்து :  தவமாய்த் தவமிருந்து.

6

இயக்குனர்கள் மீதான ஒரு மரியாதையும், அவர்கள் குறித்த ஒரு கூர்ந்த பார்வையையும் எனக்குள் கொண்டு வந்து நிறுத்திய படம், தான் வாழ்கிற வாழ்க்கைச் சூழலில் நிகழ்கிற எளிய மக்களின் வாழ்க்கையை அவர்களின் வலிகளை, அவர்களின் உரையாடலை ஒரு வெற்றிகரமான திரைப்படமாகப் பதிவு செய்து நெஞ்சில் நீங்காத இடத்தை உண்டாக்கிய மதிப்புக்குரிய நண்பர் சேரனின் திரைப்படம், அப்பாவின் மடியில் புழுதி படிய விளையாடித் திரிந்த என்னைப் போன்ற எண்ணற்ற மனிதர்களை நெகிழச் செய்த திரைப்படம், ஒவ்வொரு காட்சியையும், அதன் நேர்த்தியையும் வியக்கும் அளவுக்கு ஒரு செல்லுலாய்ட் சிற்பம் என்று தயங்காமல் என்னால் சொல்ல முடியும், கிராமங்களில் வாழும் தமிழ்க் குடும்பங்களின் கதை, ஊரகத் தமிழ் மக்களின் உணர்வுகள் என்று "அட, நம்ம வாழ்க்கை குறித்த கதைகளையும் திரைப்படமாக்கலாம் போல" என்கிற நம்பிக்கையை உண்டாக்கிய திரைப்படம். ஒரு தகப்பனின் பாசத்தையும், அவனது உழைக்கும் வாழ்வின் வலிகளையும் கவிதைகளை வாசிப்பது போல குருதி நாளமெங்கும் ஊசியாய் இறக்கும் திறமையை ஒரு இயக்குனராக சேரன் மிகத் திறம்பட வெளிப்படுத்தி இருப்பதே இந்தப் படம் எப்போதும் நினைவுகளில் நீங்காத இடம் பிடிக்க ஒரு இன்றியமையாத காரணம்.

நான்கு :  ப்ரேவ் ஹார்ட்.

7

தொழில் நுட்பமும், வரலாறும், உடல் மொழிகளும் இணைந்து ஒரு புதிய கோணத்தில் திரைப்படங்களை அணுக வைத்த திரைப்படம், இயக்கமும், நடிப்பும் மெல் கிப்சன், ஸ்காட் மக்களுக்கும், ஆங்கிலேயர்களுக்கும் இடையில் நிலவும் இன்றைக்கு வரைக்குமான வெகு நுட்பமான பகையுணர்வை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்ட இந்தத் திரைப்படம் மறக்க முடியாத ஒரு பார்வையாளன் அனுபவத்தை எனக்கு வழங்கியது, வெகு நேர்த்தியான காட்சி அமைப்புகள், ஒவ்வொரு காட்சிக்காகவும்  கலைஞர்கள் காட்டி இருக்கும் அக்கறை, ஈடுபாடு போன்றவற்றைப் பார்க்கும் போது திரைப்படக் கலையில் நாம் இன்னும் செல்ல வேண்டிய தொலைவு கண் முன்னே வந்து நிற்கிறது. பிறப்பால் ஒரு ஆஸ்திரேலியராகவும், தொழில் நிமித்தம் அமெரிக்காவில் வாழும் ஒரு மனிதரால் தொடர்பே இல்லாத இன்னொரு நாட்டின் வரலாற்று நிகழ்வுகளைப் புனைவாக்கி மிகப்பெரிய வெற்றி முடியும் என்கிற மலைப்பை இன்று வரைக்கும் எனக்கும் உண்டாக்கும் ஒரு திரைப்படம். மிக மெல்லிய காதல், மன்னர்களின் மிடுக்கு, செருக்கு என்று வேற்று மொழிப் படம் என்கிற உணர்வையே காட்சி அமைப்புகளால் மறைத்து விடுகிற ஒரு அற்புதமான திரைப்படம்.

மூன்று : செவன் சாமுராய் (Seven Samurai)

8

திரைப்பட உலகின் நுட்பங்களை அறிந்து கொள்ள நினைக்கிற எவரும் பார்க்க வேண்டிய ஒரு திரைப்படம், ஜப்பானியக் கிராமத்தின் பயிர்களைக் காக்கப் போராடும் ஏழு போர் வீரர்களுக்கும், விவசாயிகளுக்கும் இடையிலான உறவையும், வாழ்க்கை முறையையும் வெகு நுட்பமாகச் சொல்கிற அகிரா குரசோவாவின் அற்புதமான திரைப்படம், தனது கதை சொல்லும் பாணியில் உள்ள நேர்த்தியையும், ஒழுங்கையும், உழைப்பையும் காட்டி மேற்குலகை இந்தப் படத்தின் மூலமாக அகிரா ஒரு உலுக்கு உலுக்கினார் அன்று சொன்னால் அது மிகையில்லை, பசியில் இருக்கிற ஒரு மதிப்புக்குரிய போர் வீரனைத் தேடுவதாகட்டும், தேர்வு செய்வதில் காட்டும் சமரசம் செய்து கொள்ளாத தன்மையாகட்டும், முக பாவனைகள், நுட்பமான ஒலிக்குறிப்புகள் என்று படம் முழுவதும் இன்று வரைக்கும் ஒரு பாடமாகவே இருக்கிறது. முதன் முதலாக திரைக்கலையில் வாழ்வின் பல்வேறு கோணங்களை, நிகழ்வுகளை ஒன்றுக்கு ஒன்று தொடர்பு செய்து காட்சிப் படுத்தும் "பிளாட்" முறையை இந்தத் திரைப்படமே அறிமுகம் செய்து வைத்தது. இயக்குனர்களின் உழைப்பு என்பது திரைப்படக் கலையில் சமரசம் செய்ய முடியாத ஆற்றல் என்பதை இந்தப் படத்தின் மூலம் உலகுக்கு உரக்கச் சொன்னார் அகிரா. நூற்றாண்டுகளில் மறக்க முடியாத திரைப்படம்.

இரண்டு : ஆரண்ய காண்டம்

9

ஒரு பார்வையாளனாக மூன்று மணி நேரம் என்னைக் கட்டிப் போட்ட சமீபத்திய படம் என்று சொல்லலாம், இந்தப் படம் ஏனைய தமிழ்ப் படங்களில் இருந்து தனது கதை சொல்லும் பாணியில் மாறி இருந்ததே அதற்கான முழுமையான காரணம், வழங்கு திறனில் எந்த நாட்டின் முன்னணி இயக்குனருக்கும் சளைக்காத ஒரு வேறுபட்ட அனுபவத்தை நமக்கு வழங்கியதற்காக அதன் இயக்குனர் தியாகராஜன் குமாரராஜாவுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்.ஏறக்குறைய தமிழின் முதல் நியோ – நோயர் திரைப்படம், வழங்கு திறனில் எந்தப் புதுமையையும் உண்டாக்க நினைக்காத நமது வணிக இயக்குனர்களுக்கு நடுவில் ஒரு புரட்சியை உண்டாக்கியவர். திரைக்கு நடுவே பார்வையாளனைத் தூக்கிப் போட்டது மாதிரியான கோணங்கள், ஒலிக் குறிப்புகளில் உருவாக்கப்படும் அதிர்வுகள் என்று பல்வேறு தொழில் நுட்ப அதிர்வலைகளை உண்டாக்கிய திரைப்படம். பெண்களை மையமாக வைத்துப் பாத்திரங்களால் பேசப்படும் கொச்சையான உரையாடல்கள் மாதிரியான சில விஷயங்களில் கூடுதல் கவனம் செலுத்தி இருந்தால் இன்னும் சில படிகள் மேலே வைத்துப் பார்க்கப்பட்டிருக்கும். இருந்தாலும் தமிழில் கதை சொல்லும் வழியில் ஒரு புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததற்காகவே என் நினைவில்  நீங்காத இடம் பிடிக்கும் திரைப்படங்களில் இது எப்போதும் ஒன்று.

ஒன்று : டைட்டானிக்

10

பிரம்மாண்டத்தைத் தவிர்த்து வர்க்க வேறுபாடுகள், இயல்பான மனித உணர்வுகள், காதல், மேல்தட்டு மக்களின் வறட்டு கௌரவம் போன்ற பல்வேறு வாழ்வியல் கூறுகளை ஒரு கவிதையைப் போலச் சொன்ன திரைப்படம், ஒரு திரைப்படத்தை உண்டாக்குவதற்கான உழைப்பு, அந்தத் துறை மீது இயக்குனருக்கு இருக்கிற ஈடுபாடு, நம்பிக்கை என்று திரைப்படக் கலையின் பிரம்மாண்டமான தாக்கத்தை மீண்டும் ஒரு முறை கண்ணில் நிறுத்திய திரைப்படம், தொழில் நுட்பம், கலை, ஒப்பணை, வரலாற்றுக் குறிப்புகளின் போது செய்ய வேண்டிய மிக முக்கியமான குறிப்புகள், மனித உணர்வுகளைக் காட்சிப் படுத்தும் நேர்த்தி, வரலாற்று நிகழ்வை படம் பிடிக்கிற ஒழுங்கு, நிகழ்வுகளுக்கு ஏற்ற ஒலிக்குறிப்புகள், பின்னணி இசை என்று பல்வேறு கோணங்களில் திரைப்படக் கலையின் வலிமையை உறுதி செய்து கொண்ட ஒரு திரைப்படம், இவற்றை எல்லாம் தாண்டி படம் முழுக்க இயக்குனர் அள்ளித் தெளித்திருக்கும் வர்க்க முரண்களின் கவிதைத் தனமான காட்சிகளே இந்தப் படத்தை அழிக்க முடியாத ஒரு நினைவுப் பொக்கிஷமாக எனக்குள் அடை  காக்கிறது . ஜேம்ஸ் கேமரூன் ஒரு மிக முக்கியமான இந்த நூற்றாண்டின் இயக்குனர்.

************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஒக்ரோபர் 22, 2012

பாதையில் பூத்த மலர்கள் – (பகுதி – 1)

Rural-development-in-India-3

அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பும் வழியில் மழை காட்டுக்குள் இருந்து தப்பி வந்த பெரிய யானையைப் போல மனிதர்களைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தது, சாலைகளை நனைப்பதும், மரங்களை அசைப்பதுமாய் மழை பாலமொன்றில் ஏறிக் கொண்டிருந்தது, சூழல்களை மறந்த சின்னக் குழந்தையைப் போலவே மழை பெருநகரச் சாலைகளில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது.

மழையின் இயக்கம் அதிகரிக்கும் போது மனிதர்களின் இயக்கம் அத்தனை எளிதானதல்ல, இயல்பான வேகத்தில் இயங்க முடியாத மனிதன் மழையில் முடக்கப்பட, சிறகுகள் நனைந்து, இரை தேடித் பறக்க முடியாத பறவைகளைப் போல அடைந்து விடுகிறான். மழையின் போது பொது இடங்களில் மனிதர்கள் வேறுபாடுகளைத் துறந்து விடுகிறார்கள், ஒரு முழு நாளைக்கு மேலான ஒன்று கூடலில் மனிதர்கள் வேறுபாடுகளை அறிந்து கொள்கிறார்கள், அது பழக்கமாகவும், தவிர்க்க முடியாததாகவும் மாற்றப்பட்டு விட்டது, அருகில் இருக்கும் வாய்ப்புகளில் இந்திய மனிதர்கள் ஒரு வார இடைவெளியில் உங்கள் மதம் குறித்தும், ஒரு மாத இடைவெளியில் உங்கள் சாதி குறித்தும் அறிந்து கொள்ள ஆவலோடு இருக்கிறார்கள்.

மழைக்கு இந்த வேறுபாடுகளில் நம்பிக்கை இல்லை, காலம் காலமாக பெய்து கொண்டே இருக்கும் மழை எல்லா மனிதர்களையும் நனைக்கிறது, எல்லா மனிதர்களின் கூரைகளிலும் பாகுபாடின்றி விழுந்து புரள்கிறது, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வியர்வைகளைக் கழுவித் தெருக்களின் வழியாக புகுந்து சாதி இந்துக்களின் வீட்டு வழியாகப் பயணித்துக் கண்மாய்களிலும், ஆறுகளிலும், கடலிலும் அனைவருக்கும் பொதுவானதாகவே கிடக்கிறது. ஆயினும் மனிதர்கள் தொடர்ந்து நீருக்குத் தீட்டுக் கழிக்கிறார்கள், மழை யாவற்றையும் உள்வாங்கியபடி தன் போக்கில் பெய்து கொண்டே இருக்கிறது.

வீட்டுக்குள் நுழைந்த பிறகும் மழைக்கட்டியில் இருந்து பிரிந்த சீவல்கள் மிதந்து கீழிறங்கி நகரத்தை நனைத்துக் கொண்டே இருந்தது. நகரம் தனது வழக்கமான இரைச்சலை நிறுத்தி வீடுகளுக்குள் ஒடுங்கிக் கிடந்தது, மழை குறித்த எந்தச் சுவடுகளும் இல்லாமல் குழந்தை விலைக்கு வாங்கப்பட்ட வண்ணக் களிமண்ணை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். தொலைவிலிருந்து முன்னோக்கி நகரும் ஊர்தியொன்றின் விளக்கொளியில் மழையின் விழுதுகள் மத்தாப்புச் சிதறல்களைப் போல தார்ச்சாலையில் தேங்கிய நீரில் உடைந்து பரவியதைக் கண்டபோது மனம் தனக்குள் பொதிந்து வைத்திருந்த காலத்தின் துண்டுகளை தூசி தட்டத் துவங்கியது. மழைதான் எத்தனை கலவையான உணர்வுகளையும், வாழ்க்கையையும் மனிதர்களுக்குள் அள்ளித் தெளித்திருக்கிறது.

மழை உயிர் வாழ்க்கையைத் தன் துளிகளால் நிரப்புகிறது, மழை பூக்களின் மடல்களை விரிக்கிறது, மழை கதிரவனின் வெம்மையைப் புவிப் பந்தின் மேலோட்டில் இருந்து துரத்துகிறது, மழை பால்வெளிக்கும் நமக்குமான இடைவெளியை தனது நீண்ட பிணைப்புச் சங்கிலியால் நிரப்புகிறது, தனித்து விடப்பட புவிப் பந்தின் சிறகுகளைத் தனது மென்மையான துளிகளால் வருடிக் கொடுக்கிறது, மழை விவசாயக் கிராமங்களில் எளிய மக்களின் துணையாய் இருக்கிறது, நிலங்களை நோக்கியும், பயிர்களை நோக்கியும் கண்களை அகலத் திறக்கும் மனிதர்களின் நம்பிக்கையாய் மழை தான் இன்னும் இருக்கிறது.

17788487854cfdd743b11dd

வாழ்க்கையின் பல்வேறு நிலைகளில் மனித மனத்தின் காழ்ப்புகளை எல்லாம் கடந்து, நிலமும், மொழியும் துணையாய்க் கிடக்கும் கிழிந்த மனிதர்களின் இதயங்களுக்கு எந்த வேறுபாடுகளும் இன்றிப் பொழிந்து மழை தான் பொருளாகிறது. பிறக்கும் போதிலிருந்தே மழை என் கூடவே வருகிறது, மழை என்னிடம் வேறுபாடுகளை அறியாத நண்பனாய் இருக்கிறது, அடையாளங்களால் கட்டப்பட்ட அணைக்கட்டுகளில் சிக்கிக் கொண்டு விட்ட என் பழைய நண்பர்களைப் போலன்றி அது வர்ண பேதங்கள், பிறப்பின் அடையாளங்கள் எதுவுமின்றித் எல்லா இடங்களுக்கும் என் கூடவே வந்திருக்கிறது.

என் இளமைக் காலத்தில் கிராமப் புறங்களில் விழுந்த மழை இன்னும் அழகானதாய் இருந்தது, மழை முடிந்த ஒரே இரவில் ஊரெங்கும் பூத்துக் குலுங்கும் தும்பைப் பூக்களும், அவற்றில் அமர்வதற்காய் விரைந்தபடி சிறகடிக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளும் மழையை எதிர் நோக்கிக் காத்துக் கிடந்தன. மரங்கள் நீராடிய மகிழ்ச்சியில் பின் வரும் காற்றின் மீது தெளிக்க மழையை இலைகளில் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளும் அழகு மறக்க முடியாதது. மழை முடிந்து வரும் யாவும், அழகாய் இன்னும் செழிப்பாய் இருப்பது போலவே தெரியும், மழைக்குப் பின் வரும் சூரியன் தனது வெம்மையைப் பறி கொடுத்து விட்டு வேறு வழியின்றிக் குளிர்ந்து விடுகிறான், மழைக்குப் பின் வரும் காற்று மெல்லிசை போல மனதுக்குள் வீசுகிறது. மழைக்குப் பின் வரும் குருவிகள், தும்பிகள், அவற்றின் ஓசை யாவும் அழகிய நிலவொளியில் ஆடும் நதியலைகளைப் போலவே மென்மையாய் வாழ்க்கையின் மேன்மையை நமக்கு உணர்த்திச் சென்றன.

விவரம் தெரிந்து முதல் மழையை நான் ஊரணிக் கரையில் பார்த்தேன், சுற்றி இருந்த நடைபாதையை விட்டுத் தள்ளி இருந்த புளியமரங்களின் கீழே சூரியன் இறங்கிக் கொண்டிருந்தான், பிள்ளையார் கோவிலுக்கு அருகில் இருக்கும் அரச மரத்தடியில் எரியும் மின்விளக்கைத் தவிர ஊரில் மின்சார இணைப்புப் பெற்றிருந்த வீடுகள் மிகக் குறைவான ஒரு காலம், வேப்பமரத்தைச் சுற்றி மண்ணால் கட்டப்பட்டிருந்த மேடையில் பெரியப்பாவும், சூராவும் அருகருகே படுத்திருந்தார்கள், சூராவை ஒரு நாய் என்று எளிதாகச் சொல்லி விட முடியாது, அது ஏறத்தாழ ஒரு பேசத் தெரியாத ஒரு மனிதனின் மதிப்பை ஒத்திருந்தது. ஐயா மற்றும் பெரியப்பாவின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவர்களின் வாழ்க்கையோடு மிக நெருக்கமாய் இருந்த சூராவைப் பற்றி நினைக்கும் போது ஒரே வீட்டில், ஒரே தெருவில், ஒரே அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பில் தனித் தனித் தீவுகளாக வசிக்கும் நகர மனிதர்கள் ஏனோ பரிதாபமாய் நிழலாடுகிறார்கள்.

Children-4

இப்போதெல்லாம் கிராமங்களிலும் திண்ணைகள் இல்லாத சுற்றுச் சுவரால் எல்லைகளைச் சுருக்கிக் கொண்ட வீடுகள் பெருகி விட்டன, பெரும்பாலான திண்ணைகள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன,திண்ணைகள் ஒன்று கூடலின் சின்னமாக, அன்பான மனிதர்களின் உறைவிடமாக இருந்த நினைவுகளை நமது குழந்தைகளுக்கு எப்படிச் சொல்வது என்று புரியவில்லை, தடுக்குகளும், தாயமும், பல்லாங்குழிகளும் தங்களுக்கே உரித்தான ஓசை எழுப்பியபடி மனிதர்களை மிக எளிமையான உயிர் வாழ்க்கைப் பொருளாக வைத்திருந்த ஒரு நூற்றாண்டு அனுபவத்தை நம் குழந்தைகள் இழந்து விட்டார்கள்.

திண்ணையில் ஐயாவிடம் கதை கேட்க எப்போதும் சில மனிதர்கள் இருந்தார்கள், தனது மலேசிய வாழ்க்கையின் நினைவுகளை ஒரு கீறல் விழுந்த இசைத்தட்டைப் போல ஐயா திண்ணையில் அமர்ந்தபடி சொல்லிக் கொண்டே இருந்தாலும் அதில் ஒரு அலாதியான சுவை இருந்தது, மனிதர்களின் கதை, ஊரின் கதை, நாடுகளின் கதை, என்று புவிப்பந்தின் கதையை தனக்கு அருகில் இருக்கும் இன்னொரு மனிதரிடம் இருந்து தானே கற்கத் துவங்குகிறான் ஒவ்வொரு மனிதனும்.

வாழ்க்கையும் கூட அப்போது ஒரு சுவையான கதையைப் போலவே இருந்தது, பள்ளியில் இருந்து வந்தவுடன், "லண்டியன்" விளக்கை எடுத்துத் துடைத்து வைப்பது எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான வேலை, யாரிடமும் கொடுக்காமல் தானே செய்து வந்த அந்த வேலையை ஐயா என்னிடம் எப்போது கொடுத்தார் என்று நினைவில்லை, லண்டியன் விளக்கைத் துடைத்துப் பற்ற வைத்து நிலைக் கம்பியில் தொங்க விடுவது ஒரு கவிதையை எழுதுவதைப் போல அழகானது.

லண்டியன் விளக்கின் மேலிருக்கும் "பிஸ்டன்" மாதிரியான மேற்புறத்தை மேலிழுத்து, கண்ணாடிக் குடுவையை சரித்துப் பின் அதனை வெளியே எடுக்க வேண்டும், முதல் நாள் எரிதலில் படிந்திருக்கும் கரும்புகையை பிடி துணியைக் கொண்டு அழுந்தத் துடைத்து, திரியில் படிந்திருக்கும் சாம்பலை நீக்கிய பின்பு அதனை ஆட்டிப் பார்க்க வேண்டும், களுக்கென்று தளும்பும் மண்ணெண்ணெயின் இருப்பை உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும், பிறகு நெருப்பைத் திரியில் பொருத்தி எரிதழலின் உயரம் சீராக இருக்கிறதா என்பதை ஒருமுறை பார்த்து விட்டு வீட்டின் மையத்தில் நீளமாய்த் தொங்கும் கம்பியில் விளக்கைத் தொங்க விடும் போது ஒரு வெளிச்சம் பரவும் பாருங்கள், நகரத்தின் விலை உயர்ந்த சர விளக்குகள் அள்ளித் தெளிக்கும் வண்ணக் கனவுகளை விடவும் அந்த லண்டியனில் இருந்து பரவும் மெல்லிய வெளிச்சம் மிக அழகானது, ஏனெனில் அதன் ஒளியில் எப்போதும் அமைதி படிந்திருந்தது.

dsc04223

மழைக்கால வானத்தின் கீழே காளை மாடுகளைப் போலப் படுத்திருக்கிற சில மலைக் குன்றுகளின் பின்னே மறைந்திருந்தது எங்கள் ஊர். தரையெங்கும் தும்பைச் செடிகள் சில்லிட்டுப் பரவிக் கிடக்க, வண்ண வண்ணமாய் எண்ணற்ற பூச்சிகளும், பச்சைத் தவளைகளும் வேரடியில் விளையாடிக் களிக்கும். மேற்பரப்பில் தெளிக்கப்பட்டிருக்கும் வெண்ணிறப் பூக்களில் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் வட்டமடிக்கும், ரெட்டைப் பாப்பாத்திகளைப் பிடித்து அதன் மெல்லிய உடலை நூலால் கட்டி விளையாடுவதைக் குற்றம் என்று தவிக்கிற இன்றைய மனசு, அந்த நாளில் அதைக் கொண்டாடி மகிழ்ந்தது, அதே மனம் தான், அதே மனிதர்கள் தான், வேடிக்கையான வாழ்க்கை.

அந்த மழை நாட்களில் ஊசித்தட்டான் பிடிக்கிற நண்பர்கள் திறமையானவர்கள் என்று திடமாக நாங்கள் நம்பினோம், வழக்கமான தட்டான்களின் பருத்த உடலமைப்பில் இருந்து விலகி ஒரு வெளிநாட்டுக்காரனைப் போல எப்போதேனும் வியப்பான காட்சி தரும் ஊசித் தட்டானைப் பிடிப்பது ஒரு அற்புதமான கலையாக இருந்தது, முதலில் டவுசரை இருக்கக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும், ஆவாரம் பூச்செடியின் உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் ஊசித் தட்டானை அடையாளம் கண்ட பிறகு, முழங்கால்களை மடக்கி ஒரு பூனையைப் போலப் பதுங்கி ஓசையின்றி நகர்ந்து செடியிலோ, இலையிலோ கைகள் படாமல் ஊசித் தட்டானின் பின்புற நீட்சியைப் பிடித்து விட வேண்டும், அவ்வளவுதான், நெப்போலியனுக்கு எதிரான வாட்டர்லூ வெற்றியைப் போல அன்றைய நாள் கொண்டாடப்படும், ஊசித் தட்டானை அறிமுகம் செய்து அதை எப்படிப் பிடித்தோம் என்பதையும் நண்பர்களுக்கு விளக்கி வெற்றிப் பெருமிதத்தோடு நடந்தால் மேகங்கள் டவுசரைப் பிடித்தபடி கூடவே வரும்.

கண்மாய்க் கரைகளில் விளையாடப்படும் அணிலா, ஆமையா என்றொரு அப்போது ஒரு விளையாட்டு உண்டு, அணில்கள் ஒரு அணியாகவும், ஆமைகள் ஒரு அணியாகவும் பிரிந்து கொள்வது, அணில் அணிச் சிறுவர்கள் மரங்களில் இருக்க வேண்டும், ஆமை அணிச் சிறுவர்கள் நிலத்தில் இருக்க வேண்டும், பத்து எண்ணி முடிப்பதற்குள் அணில்கள் நிலத்தில் கால் படாது மரங்களில் தொற்றி ஏறிக் கொண்டு விட வேண்டும், இலை. செடி, கொடிகளோடு ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஆமை அணிக்காரர்களை, அணில்களும், நிலத்தோடு எங்கேனும் உரசிக் கொண்டிருக்கும் அணில் அணிக்காரர்களை ஆமைகளும் பிடிக்க வேண்டும், பிடிபடாமல் இருக்கக் குரங்குகளைப் போல மரங்களிலேயே பொழுது சாயும் வரைக்கும் திரிந்தலைந்த காலங்கள்.

போதாக்குறைக்கு மாமரங்களும், புளியமரங்களும் கிடைக்கும் அணில் அணிக்காரர்கள் கீழே இறங்குவதே இல்லை, புளியம் பிஞ்சுகளை உரசி உப்பு வைத்துத் தின்பது, பால் சுரக்கும் மாங்காயையும், காராங்காயையும் சேர்த்து பல் கொடுகத் தின்று விட்டு நாக்கு வெந்து போய் வீட்டுக்குப் போனால் நடுமண்டையில் கொட்டு விழும். கண்மாய்க்கு நெருக்கமாய் இருக்கிற கோணப் பனை மரங்களின் பாதியில் ஏறி நீரில் குதித்து வீட்டுக்கு ஓடி விடும் சில அணில்களை இன்றைக்கு வரைக்கும் பிடிக்க முடியாமல் இருக்கிற இழப்பின் வலியை யாரால் தான் உணர முடியும்.

மழைக்கால மாலைகளில் தூறலாய்த் துவங்கி முன்னிரவில் கொட்டி முடித்து மரங்களில் இருந்து மழைத் துளிகள் வடிந்து கொண்டிருக்கையில் வீட்டுக்குள் உறக்கத்துக்கான ஒத்திகை நடக்கும், மழை முடிந்த பிறகு வரும் பட்டுப்பூச்சிகள், வெட்டுக்கிளிகள் சூழப் பனை ஓலைகளால் கட்டப்பட்டிருந்த அடுப்படியில் அப்பத்தாவுக்கு அருகே படுத்துக் கொண்டு ஆயிரம் தலை வாங்கிய அபூர்வ சிந்தாமணிக் கதையைக் கேட்கிற வாய்ப்பு எல்லா மனிதர்களுக்கும் கிடைத்து விடுவதில்லை தான். ஏழு கடல் தாண்டி, ஏழு மலை தாண்டி அக்காவைக் காப்பாற்றப் புறப்படும் தங்கையின் கதை அது.

பெண்களின் துயரங்களை எத்தனை அழகாய்க் கதையாய்ப் புனைந்து விட்டார்கள், பறக்கும் குதிரைகள் முன்னொரு காலத்தில் சின்னச் சொரண்டையின் மதாக்கரையில் மேய்ந்து கொண்டிருந்ததை தான் பார்த்ததாகவும், புதிருக்குப் பதில் சொல்லிப் பரிசாய்ப் பெற்ற அந்தக் குதிரையில் ஏறித்தான் சின்னச் சிந்தாமணி பவள மலையின் உச்சியில் இருக்கும் தாழம்பூக் குகைக்குள் நுழைந்தாள் என்று குரலைக் குழைத்து ஒரு தேர்ந்த கதை சொல்லியைப் போல அப்பத்தாவின் குரல் மழையோடு இழைந்து கொண்டிருக்க, மழையோ பனை ஓலைகளில் சொட்டிக் கொண்டிருக்கும்.

beautiful_india_34

பவள மலையும், பறக்கும் குதிரைகளும் கண்மாய்க் கரைகளை ஒட்டிய மலையடிக் காடுகளில் எங்கேனும் இருக்கக் கூடும் என்று எட்டாம் வகுப்பு முடிக்கும் வரை என்னை உறுதியாக நம்ப வைத்தன அப்பத்தாவின் கதைகள். அவரது கதைகள் ஒருநாளும் முடிந்து போவதே இல்லை, குழந்தை என்னிடம் இப்போதெல்லாம் கதைகள் கேட்கிற போது ஒரு ஊருல ஒரு நரியைத் தாண்டி கதையை நகர்த்துவது பெரிய சிரமமாய் இருக்கிற போது அப்பத்தாவின் கதைகள் எப்படி காலத்துக்கும் முடியாமல் தொடர்ந்தன என்கிற கேள்வி விடையில்லாமல் நின்று கொண்டிருக்கிறது.

வாய்க்கால்களை அடைக்கவும், மதகுகளைத் திறக்கவுமாய் நள்ளிரவிலும் மனிதர்கள் மழையில் நனைந்தபடி பிஞ்சைக் காடுகளை ஒட்டிய பாதைகளில் பேசிக் கொண்டே நடந்தார்கள். தங்கள் மண்ணையும், மண்ணைச் சுற்றி இருக்கிற எல்லாவற்றையும் நேசிப்பதைத் தவிர அந்த மனிதர்கள் வேறொன்றும் பெரிதாய்ச் சாதிக்கவில்லை, சாதிப்பது குறித்து அவர்கள் பெரிதாய் அக்கறை கொண்டிருந்ததாகவும் நினைவில்லை. ஆனாலும் உலக நாகரீகங்களை எங்கள் மக்கள் அங்கிருந்து தான் வளர்த்துத் தழைக்கச் செய்தார்கள்.

மழைக்காலம் முடிந்து முன்பனிக் காலம் துவங்கும் அந்த நாட்களின் காலையில் நெற்கதிரின் வாசம் காற்றெங்கும் நிறைந்து கிடக்கும், வயல்பரப்பை விட்டுத் தொலைவில் இருந்தாலும் காற்று வயல்வெளிகளின் வாசத்தை வீட்டுக்குள் கொண்டு வந்து விடும், ஊர் முழுக்க வைக்கோல் போர்களால் நிரம்பிக் கிடக்கும், கருக்கறுவாலும் கையுமாய் தலையை அள்ளி முடிந்தபடி பெண்களும், அவர்களின் பின்னே பள்ளிக்குச் செல்லாத குழந்தைகளும் களத்து மேடுகளை நோக்கிப் படையெடுக்கத் துவங்குவார்கள், களத்து மேடுகள் எங்கள் கிராமங்களின் கலைக் கூடாரங்கள், பாட்டும், கூத்துமாய் விளைந்த பயிரைப் பதப்படுத்தி வரும் காலங்களை வசந்த காலமாய் மாற்றும் அந்தக் கலைக்கூடாரங்கள் ஏறத்தாழ அழிந்தே போய்விட்டன. அறுத்த நெற்கதிர்களை உலர்த்தி, சாணியிட்டு மெழுகிய பொட்டல் வெளிகளில் கொட்டிப் பரப்பி காலை மாடுகளை நீளச் சுற்றில் நடத்தி நெல்மணிகளை முடிந்த அளவுக்கு உதிர்க்க வேண்டும், நெல்லையும் காய்ந்த அதன் கதிர்களையும் பிரித்தெடுத்து மூட்டைகளில் கட்டி முடிப்பது ஓரிரு நாட்களில் முடிந்து போகிற வேலையில்லை, பாதுகாப்புக்காக இரவுகளில் வீட்டுக்கு ஒருவரோ இருவரோ களத்து மேடுகளில் காவலிருக்க வேண்டும்.

10103_s6s

ஏனெனில் களத்து மேட்டுக் காலங்களில் களவாணிகளைப் பற்றிய கிசுகிசுப்புகள் திண்ணைகளெங்கும் உலவிக் கொண்டிருக்கும். களவாணிகள் கைகளில் பெரிய வீச்சருவாளையும், உடும்புகளையும் சுமந்து கொண்டு வருவதாகவும், உயரமான வீடுகளிலும்,மதில்களிலும் ஏறுவதற்காக அவர்கள் உடும்பைப் பயன்படுத்துவதாகவும் சின்னையா தாத்தா சிறுவர்களை பயமுறுத்திக் கொண்டிருப்பார். களவாணிகள் வந்து எடுத்துச் செல்வதற்கான ஒரு பொருளான விளைந்த நெல்லைத் தவிர வேறொன்றும் எங்கள் ஊரில் இல்லை, ஆகவே களத்து மேட்டுக் காலங்களில் மட்டுமே அவர்களைப் பற்றிய செய்திகள் உலவித் திரியும், கடைசி வரையில் சின்னையா சொன்ன களவாணிகளை பார்க்க முடியாமல் போனதில் எனக்கு வருத்தம் தான், நிலவும், விண்மீன்களும் வேடிக்கை பார்த்திருக்க அன்பானவர்களின் அருகில் ஓலைப்பாய்களில் எந்தக் கவலைகளும் இன்றி மல்லாந்து படுத்து உருளும் அந்தப் பொன்னான காலத்தின் நினைவுகளை யார் தான் திருப்பிக் கொடுக்க முடியும்.

(இன்னும் பூக்கும்……..)

little-things-photo

பெங்களூரின் அதிகாலைக் காற்று திறந்த கதவுகளின் வழியாக குளிரோடு வழிந்து கொண்டிருந்தது, திரும்பிய பக்கமெல்லாம் தென்படும் அலுப்பூட்டும் சுவர்கள், இரவெல்லாம் சுவர்களுக்குள் அடைபட்டுக் கிடந்து, வெளிறிய முகங்களோடு வேலைக்குப் போகும் மனிதர்கள்.

எங்கோ ஒரு வீட்டின் காலை அவசரத்தை உணர்த்தும் "குக்கர்" ஓசை, உறக்கம் கலைப்பதற்காகத் திரும்பிப் படுக்கும் நிறைமொழியின் அசைவுகள் என்று அந்த நாள் ஒரு வழக்கமான நாளாகவே இருக்கும் என்று நினைத்திருக்கும் போது அலைபேசி ஒலித்தது,

பெயர் இல்லை, யாராக இருக்கும் என்கிற குழப்பத்தோடு நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து அலைபேசியை எடுப்பதற்குள் அழைப்பு நின்றிருந்தது. பதிவாகி இருந்த எண்ணுக்குத் திரும்ப அழைத்த போது கரகரத்த குரலில் மும்பை அலுவலக நண்பன் சாய்நாத் தயங்கியபடி "காலை நேரத்தில் தொந்தரவு செய்கிறேனா?" என்றபடி தொடர்ந்தான்.

"ஒரு உதவி செய்ய வேண்டும் ஹரிஷ்" (அறிவழகன் என்கிற பெயரின் வட இந்திய மொழியாக்கம்), "சொல்லுங்க சாய்நாத்", எனக்குத் தெரிந்த ஒரு நண்பரின் குழந்தைக்கு இதயத்தில் பெரிய ஓட்டை இருக்கிறது, அவர்கள் புட்டபர்த்தி மருத்துவமனைக்குச் சென்று கேட்டதில் அறுவை சிகிச்சை செய்யும் வசதி இல்லை என்று திருப்பி அனுப்பி விட்டார்கள், இப்போது பெங்களூரில் இருக்கிறார்கள், ஜெயதேவா மருத்துவமனையில் இலவச அறுவை சிகிச்சை செய்கிறார்கள் என்று யாரோ சொன்னார்களாம், அது குறித்து நீங்கள் முடிந்தால் விசாரித்து அவர்களுக்கு உதவ முடியுமா?". என்று நிறுத்தினான் சாய்நாத்,

"குழந்தை இப்போது எங்கே இருக்கிறது? என்ன வயது? என்று நான் கேட்டபோது சாய்நாத் சொன்னான் "இரண்டு வயது". அன்றைய காலை நொடி நேரத்தில் அவசரமயமாகிப் போனது. ஜெயதேவா மருத்துவமனையின் முகப்பில் அவர்கள் இருக்கிறார்கள், குழந்தையின் தந்தையின் அலைபேசி எண்ணை உங்களுக்கு நான் குறுஞ்செய்தியாக அனுப்புகிறேன், இயன்றால் அவர்களுக்கு உதவி செய்யுங்கள்" என்கிற சொற்களை என் காதுகளுக்குள் செலுத்தி விட்டு அலைபேசி அடங்கிப் போனது.

இரண்டு வயதுக் குழந்தைக்கு இதயத்தில் ஓட்டை, தாயும் தந்தையும் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு ஊர் ஊராய் அலைகிறார்கள் என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள், எத்தனை வலி நிரம்பிய பயணம் அது, வாழ்க்கை பரிசளித்த குழந்தையின் இதயத்தில் இருக்கிற ஓட்டையில் தேங்கிக் கிடக்கிற தங்கள் சுக துக்கங்களோடு அவர்களின் தவிப்பு கண்களில் நிழலாடியது,

இடைவெளியில் அலைபேசி எண்ணைக் குறுஞ்செய்தியாக அனுப்பி இருந்தான் சாய்நாத்.குழந்தையின் தந்தைக்கு அழைத்தபோது மராட்டி கலந்த ஹிந்தியில் "நாங்கள் ஜெயதேவா மருத்துவமனையின் முகப்பில் அமர்ந்திருக்கிறோம், விசாரணை அலுவலகம் ஒன்பது மணிக்குத் திறக்கும் என்று சொல்கிறார்கள், அதுவரை நாங்கள் இங்கேயே இருப்போம், உங்களைக் குறித்து சாய்நாத் சாப் சொன்னார்" என்றார். "சரி அங்கேயே இருங்கள், நானும் ஒன்பது மணிக்கு அங்கே வருகிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பத் தயாரானேன்.

ஜெயதேவா மருத்துவமனை நான் வசிக்கிற வீட்டில் இருந்து வெகு தூரமில்லை என்றாலும் பெங்களூரின் காலை நேரச் சாலைகள் பீதியூட்டும் நெருக்கடி மிகுந்தவை, சாகசங்கள், உரையாடல்கள் எல்லாம் முடிந்து ஜெயதேவா மருத்துவமனையின் வாயிலுக்குள் நுழைந்து நேரத்தைப் பார்த்த போது 9.20 ஆகிவிட்டிருந்தது, மீண்டும் ஒருமுறை அலைபேசியில் குழந்தையின் தந்தையை அழைத்து அவர்கள் இருக்கிற இடத்தை அடைந்த போது மருத்துவமனை தனது வழக்கமான இரைச்சலுடன் அன்றைய பொழுதைத் துவக்கி இருந்தது,

ஏக்நாத்தும் அவரது மனைவியும் எழுந்து வணக்கம் சொன்னார்கள், அந்த வணக்கத்தின் பின்னே ஒரு குழந்தையின் உயிரும், அதைக் காக்கும் வேண்டுதலும் நிரம்பி இருப்பதாக நான் உணரத் துவங்கினேன், இருவரும் மிக இளவயதுக்காரர்கள், ஏக்நாத்துக்கு மிஞ்சிப் போனால் இருபத்தைந்து வயது இருக்கக் கூடும், அவரது மனைவியோ இன்னொரு குழந்தையைப் போலிருந்தார்.

மராட்டிய மாநிலத்தின் ஊராகப் பகுதிகளில் நிகழும் இளவயதுத் திருமணங்களில் அதிகம் பாதிப்படைவது குழந்தைகள் தான் என்கிற உண்மை ஏனோ முகத்தில் அறைந்து நின்றது. குழந்தை ஒரு அழகிய மலரைப் போல உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள், தன்னைச் சுற்றி நிகழும் போராட்டங்கள் ஏதும் அறியாதவளாக அவள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அப்படி இருப்பதே நல்லது, வாழ்க்கையையும் அதன் வலியையும் மனிதர்கள் உணரத் துவங்கும் போது அவர்களுக்கு வயதாகி விடுகிறது, குழந்தைகள் வயதான மனிதர்களின் வலியைக் குறைக்க அனுப்பப்பட்ட அற்புத மலர்கள், அவர்கள் விடும் மூச்சுக் காற்றின் நறுமணங்களில் தான் அழுகிய வாழ்க்கையின் நாற்றம் கொஞ்சமேனும் மட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.

Stone-Age-For-Kids

நாங்கள் பல்வேறு அலுவலர்களையும், மருத்துவர்களையும் அன்று சந்தித்தோம், கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்தக் குழந்தையின் வலி குறித்து ஜெயதேவா மருத்துவமனை அத்தனை அக்கறை காட்டவில்லை, குறைந்தபட்ச செலவுத் தொகையைக் கட்டினால் மட்டுமே இங்கு அனுமதி கிடைக்கும் என்றும், அனுமதி கிடைத்த பிறகு குறைந்தது இருபது நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்கிற மக்கள் தொடர்பு அலுவலர் சொன்னபோது அந்தப் பெற்றோரின் கண்கள் களைப்படைந்து உள்வாங்கியது போலிருந்தது.

பதினைந்து நாட்களுக்குள் அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும் என்றும் தவறினால் உயிருக்கு எந்த வகையிலும் உறுதி அளிக்க முடியாது என்று மும்பை சியோன் மருத்துவமனை ஒரு குறிப்பு எழுதி அனுப்பி இருந்தது. நாராயண ஹ்ருதயாலயா மருத்துவமனை ஒன்றே எஞ்சி இருக்கும் வாய்ப்பு, இரண்டு மாடுகளையும், கொஞ்சம் நிலத்தையும் விற்று விட்டு இந்தக் குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்றி விட வேண்டும் என்று தவிக்கிற அந்தப் பெற்றோரின் முன்னாள் நானும் ஒரு குழந்தையைப் போலச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன்.

அவர்களின் கையில் நாற்பதாயிரம் ரூபாய் பணம் இருக்கிறது, குறைந்தது இந்த அறுவை சிகிச்சைக்கு இரண்டில் இருந்து மூன்று லட்சம் வரை செலவாகக் கூடும் என்று சந்தித்த மருத்துவர்கள் அனைவரும் சொல்லி இருந்தார்கள், நம்பிக்கை குறைந்து கொண்டே வந்தது. நம்பிக்கையிழந்த மனத்தைக் குழந்தையின் சிரிப்பும் விளையாட்டும் சிலிர்ப்பூட்டி சிறகுகள் பொருத்தியது.

எனது அலுவலகத்தின் இயக்குநருக்குத் தொடர்பு கொண்டு குழந்தையின் நிலை குறித்து நீண்ட நேரம் விளக்கி நீங்கள் உதவியே ஆக வேண்டும் என்று சொன்னவுடன் அவர் "அந்தப் பெற்றோரிடம் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது என்று கேட்டுச் சொல்" என்றார். அவர்களிடம் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் இருக்கலாம் என்றவுடன், நான் நிறுவனத்தின் சார்பில் ஐம்பதாயிரம் தருகிறேன், பிறகு இன்று மாலையில் முதலாளியிடம் பேசி அவரிடம் இருந்து ஏதேனும் உதவி பெற இயலுமா என்று முயற்சிக்கிறேன், நீ அவர்களோடு இருந்து உதவி செய் என்று சொல்லி விட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தார்.

நம்பிக்கை வலுப்பெற ஆரம்பித்தது, ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் ரூபாய் வரை கையில் இருக்கிறது என்னுடைய வங்கிக் கணக்கில் இருக்கும் இருபதாயிரம் ரூபாயையும் சேர்த்து. சித்தி செச்சாரே என்கிற அந்த இரண்டு வயதுக் குழந்தை விளையாடிக் கொண்டும் சிரித்துக் கொண்டும் எங்களோடு பயணித்துக் கொண்டே இருக்கிறாள், நான் அவ்வப்போது அந்தக் குழந்தையின் இதயம் வழக்கமான குழந்தைகளை விடவும் மிக வேகமாகத் துடிப்பதை ஒரு விதமான கலக்கத்தோடு பார்த்தபடி பயணிக்க வேண்டியிருந்தது.

பள்ளியில் இருந்து சீருடைகளோடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த எண்ணற்ற குழந்தைகளை வழி நெடுகப் பார்த்தபடி நாங்கள் நாராயண ஹ்ருதயாலயா மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்தோம், பல்வேறு விசாரணைகள் மற்றும் சந்திப்புகளின் முடிவில் நாங்கள் கொலின் ஜான் என்கிற மிகப்பெரிய மருத்துவரின் இணை மருத்துவரைச் சந்தித்தோம்.

கௌரவ் செட்டி என்று அழைக்கப்படும் அவர் ஒரு மருத்துவருக்கான கனிவையும், புன்னகையையும் தன்னுடைய கடும் பணிச் சுமைகளுக்கு இடையே மறக்காமல் வைத்திருந்தார், ஒருவிதமான மன்றாட்ட மனநிலையில் என்னுடைய ஆற்றலை எல்லாம் பயன்படுத்தி அந்த மருத்துவரிடம் நான் ஏறக்குறைய அரை மணி நேரம் பேசினேன்.

இறுதியில் குறிக்கப்பட்டிருந்த இருந்த இரண்டு லட்சம் ரூபாயில் தன்னுடைய அறுவை சிகிச்சைக் கட்டணமான இருபத்து ஐந்தாயிரத்தை இந்தக் குழந்தைக்காக நான் வழங்குகிறேன் என்று தன்னுடைய முத்திரைத் தாளில் அவர் எழுதிக் கையெழுத்திட்டார்.

மேலும் சில சலுகைகளை வழங்கும்படி கட்டணச் சலுகைப் பிரிவுக்கும் அவர் குறிப்பு எழுதி இருந்தார். இறுதியாக மருத்துவமனை ஒரு லட்சத்து அறுபதாயிரம் ரூபாய் பணம் செலுத்தி நீங்கள் குழந்தையை அனுமதிக்கலாம் என்றும் இரண்டு மூன்று நாட்களில் அறுவை சிகிச்சை செய்யலாம் என்றும் சொல்லி முடித்தார்கள் கட்டணப் பிரிவு அலுவலர்கள். அன்றைய நாள் முடிவுக்கு வந்திருந்தது, மருத்துவமனை அருகிலேயே ஒரு சிறிய தங்கும் விடுதியில் அறையைப் பதிவு செய்து அவர்களை ஓய்வெடுக்கச் சொல்லி விட்டு வீடு திரும்பினேன்.

மனம் முழுவதும் சித்தி செச்சாரே என்கிற அழகிய மலர் போன்ற அந்தக் குழந்தையின் முகம் நிறைந்திருந்தது, இரவில் மகிழ்ச்சியும் மனித வாழ்க்கையின் மகத்துவமும் நிரம்பிய அந்த அழைப்பு எனது இயக்குனரிடம் இருந்து வந்தது, ஒரு லட்சம் தவிர்த்து மீதித் தொகையை நமது முதலாளி வழங்குவதாகச் சொல்லி இருக்கிறார், நீங்கள் நாளை அலுவலகத்தில் பணத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் கடுமையான பணச் சிக்கல்கள், நிதிச் சுமைகள் வந்த போதெல்லாம் நான் காத்து வைத்திருந்த நேர்மையும், கடும் உழைப்பும் என்னுடைய முதலாளிகளின் தவிர்க்க இயலாத தேவையாக இருந்ததன் பலனை இந்தக் குழந்தைக்காக நான் அறுவடை செய்து கொண்டேன்.

பொழுது வேகமாக புலர்ந்து விட்டிருந்ததோ இல்லை மனம் பொழுதை வேகமாய்ப் புலர வைத்திருந்ததோ தெரியவில்லை, குழந்தைகள் தொட்டிச் செடிகளை உடைத்து விட்டதற்காகப் பெற்றோர்களிடம் பணம் வசூலிக்கும் என் வீட்டு முதலாளி சிக்கிய யாரிடமோ தன்னுடைய பொருளீட்டு புராணம் பாடிக் கொண்டிருந்தார்.

அலுவலகம் சென்று நிதியாளரிடம் பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு மருத்துவமனை வந்த போது பதினோரு மணியாகி இருந்தது, குழந்தையைப் பல்வேறு சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தி அறுவை சிகிச்சைக்கு உடல் தயாராக இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்டு அனுமதிப் பிரிவில் "ஒரு லட்சத்து முப்பதாயிரம் ரூபாயைப் பெற்றுக் கொண்டு குழந்தையை அனுமதியுங்கள் மீதிப் பணத்தை நாளை கட்டுகிறோம்" என்று நான் சொன்னபோது அவர்கள் மறுத்தார்கள், மீதிப் பணத்தையும் இப்போதே கட்டினால் மட்டுமே அனுமதிக்க முடியும் என்று தங்கள் ஒழுங்கு விதிகள் சொல்வதாக அவர்கள் சில காகிதங்களைக் காட்டினார்கள்.

அந்தப் புதிய சிக்கலைச் சமாளிக்க என்னுடைய அதிகம் பயன் படுத்தப்படாத கடன் அட்டை துணைக்கு வந்தது, மீதிப் பணத்தை கடன் அட்டையில் இருந்து பெற்றுக் கொண்டு ஒப்புதல் சீட்டில் என்னைக் கையெழுத்திடச் சொன்னபோது பல புதிய பொருட்களை குடும்பத்திற்காகவோ, குழந்தைக்காகவோ வாங்கிய போதெல்லாம் இல்லாத நிறைவும், மகிழ்ச்சியும் அந்த அறையெங்கும் நிரம்பி இருந்தது. அனுமதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் கூடவே ஒருவர் தங்கி இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டதால் குழந்தையின் தாய் குறித்து அதிகம் கவலை இல்லை.

ஏக்னாத்தை வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லலாம் என்கிற முடிவோடு குழந்தையை அவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் விட்டு விட்டுத் திரும்பும் போது மருத்துவரின் சொற்கள் காதில் எதிரொலித்தன, "அறுவை சிகிச்சையின் போது குழந்தை பிழைப்பதற்கான வாய்ப்பு அறுபது விழுக்காடு வரையில் இருக்கிறது". அந்த சொற்களின் பின்னே ஒளிந்திருக்கும் மரணத்தின் முப்பது விழுக்காடு எனது கால்களையே தடுமாறச் செய்தது என்றால் பெற்றவர்களின் மனம் என்ன பாடுபடும், திரும்பி ஒருமுறை அந்தக் குழந்தையின் கள்ளங்கபடமற்ற சிரிப்பை உள்வாங்கினேன், ஏதோ ஒரு கோவிலில் இருந்து கொண்டு வந்திருந்த விபூதியை அந்தக் குழந்தையின் மேலே பூசிக் கொண்டிருந்தாள் அந்தத் தாய், அவளுக்குத் தெரியாது இங்கிருக்கும் மருத்துவர்களே இந்தக் குழந்தையைக் காக்கப் போகும் கடவுளரென்று…..

ஏக்நாத் வீட்டுக்கு வருவதற்கு மறுத்தார், "நான் இங்கேயே இருக்கிறேன் சார், என் மனைவிக்கு ஹிந்தியும் தெரியாது, மருத்துவர்கள் ஏதாவது சொன்னால் கூட அவரால் புரிந்து கொள்ள முடியாது" என்று பிடிவாதமாய்ச் சொன்னவரின் கண்களில் தனது குழந்தையைப் பிரிந்து வர முடியாத ஒரு தாயின் ஏக்கம் நிறைந்திருந்தது. மூன்றாம் நாள் காலையில் மீண்டும் மருத்துவமனைக்குச் சென்றபோது தனது அழுக்குப் பையோடு வாசலில் நின்றிருந்தார் ஏக்நாத் என்கிற அந்த பாசம் நிரம்பிய தந்தை.

இரவு "எங்கே உறங்கினீர்கள் ஏக்நாத்?" என்று கேட்டபோது எதிர்த் திசையில் இருந்த புதரை நோக்கிக் கையைக் காட்டினார், தன்னுடைய குழந்தை பிழைத்துக் கொள்ளும் என்றால் நான் இதை விடக் கொடிய வனப் பகுதியிலும் படுத்துறங்கத் தயாராக இருப்பதாகச் சொன்னபோது அவரது கண்களில் நீர் முட்டிக் கொண்டிருந்ததை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. நான் வேறு பக்கமாய்த் திரும்ப முயற்சி செய்தேன், சொற்கள் முடிந்து போகிற கணங்களில் ஒரு துளிக் கண்ணீர் பேரிலக்கியமாகிறது, மிதமிஞ்சிய மகிழ்ச்சியிலும், மிதமிஞ்சிய கவலையிலும் மனிதர்களிடம் மீதமிருப்பது சில கண்ணீர்த் துளிகள் மட்டும்தானே.

அறுவை சிகிச்சை செய்வதற்கு இன்னும் இரண்டு மூன்று நாட்கள் கூட ஆகலாம் என்கிற செவிலியர்களின் சொற்களை நம்பி நான் அலுவலகம் திரும்பினேன், பிற்பகல் இரண்டு முப்பது மணிக்கு ஏக்நாத்திடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது, "இன்றே அறுவை சிகிச்சை செய்கிறார்களாம் சார்", குழந்தைக்குக் காலையில் இருந்து ஏதும் கொடுக்க வேண்டாம் என்று சொல்லி இருக்கிறார்கள், நீங்கள் வந்தால் எங்களுக்கு ஆறுதலாய் இருக்கும் என்கிற அவரது குரல் உடைந்து நொறுங்கி இருந்தது.

dad-kid

அலுவலகத்தில் அனுமதி பெற்றுக் கொண்டு மருத்துவமனை வந்து சேர்ந்த போது குழந்தைக்குப் பச்சை நிறத்தில் ஆடை அணிவித்திருந்தார்கள், தங்கள் குறிப்புகளை எல்லாம் முடித்துக் கொண்ட பின்னர் குழந்தையை மருத்துவர்கள் கேட்டபோது அந்தத் தாய் தனது குழந்தையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு கொடுக்க மறுத்தார், "மேரா பச்சே, மேரா பச்சே" என்கிற அந்தத் தாயின் அழுகுரல் மருத்துவமனைகளின் சுவர்களில் பட்டு எதிரொலித்தது.

உயிர் வாழ்க்கையின் அடையாளமான உடலோடு மனிதன் போராடிக் கொண்டே இருக்கிறான், உடலை மையமாக வைத்து நடக்கிற இந்த வாழ்க்கை என்கிற விளையாட்டில் மனிதன் கடைசியில் என்றோ ஒருநாள் தோற்றுப் போயாக வேண்டும், ஆனாலும் விடாது போராடும் மனிதனின் துணிச்சலும், அவனது ஆற்றலும் அளவிட முடியாதது மட்டுமில்லை என்றாவது ஒருநாள் அவன் வெற்றி பெறுவதற்கான அவனது பயிற்சியாகவும் இருக்கக் கூடும்.

குழந்தை சித்திக்கு இது இறுதிப் படுக்கையாகவும் இருக்கக் கூடும், அவளது உடல் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் இன்று வெற்றி பெறுமேயானால் இன்னும் அறுபது எழுபது ஆண்டுகள் எந்தச் சிக்கலும் இல்லாமல் உயிர் வாழ முடியும் என்கிற நம்பிக்கையே அந்தக் கணத்தில் மேலோங்கி இருந்தது. நாங்கள் காத்திருப்புப் பகுதியில் அமர வைக்கப்பட்டோம், அறுவை சிகிச்சை முடிந்த பிறகு ஒலிபெருக்கியில் நாங்கள் அழைக்கப்படுவோம்.

அந்த அறை முழுவதும் தந்தையை அனுப்பி விட்டுக் காத்திருக்கும் மக்களும், மக்களை அனுப்பி விட்டுக் காத்திருக்கும் பெற்றோரும் நிரம்பிக் கிடந்தார்கள், தங்கள் அன்பானவர்களின் பெயரை அந்த ஒலிபெருக்கி எப்போது சொல்லப் போகிறது என்று காத்துக் கிடக்கும் மனிதர்களிடையே காலம் கடத்துவது என்பது எத்தனை வலி மிகுந்ததாய் இருக்கிறது, பார்ப்பவர்களிடமெல்லாம் அவர்கள் நம்பிக்கையையும், நல்ல செய்திகளையும் எதிர்பார்க்கிறார்கள், நம்பிக்கையும், வலியும் நாற்காலிகள் எங்கும் நிரம்பி வழிகிறது.

நான்கு முப்பத்தைந்து மணிக்கு ஒலிபெருக்கியில் பெருகி வழிந்தது "சித்தி செச்சாரே" என்கிற அந்தப் பெயர், பெயரின் பாதிச் சொல் ஒலிபெருக்கியில் ஒட்டிக் கிடந்த போதே காணாமல் போயிருந்தார்கள் சித்தியின் பெற்றோர், சிக்கல் என்னவென்றால் என்னுடைய நுழைவுச் சீட்டும் அவர்களிடமே இருந்தது தான், நுழைவுச் சீட்டின்றி எங்கேயும் நுழைவதில் நம்மை (தமிழர்களை) விஞ்ச யார் இருக்கிறார்கள், சில சாகசங்கள் புரிந்து நானும் மூன்றாம் தளத்தை அடைந்தேன்.

காலுறைகள், நீல நிற அங்கிகளை அணிந்து கொண்டு நாங்கள் அந்த உயர் பாதுகாப்பு அறையின் நடைப்பகுதியில் நடக்கத் துவங்கியபோது சொற்களும், சூழலும் மறைந்து ஒரு மெல்லிய கயிற்றைப் போல ஏதோ ஒன்று கழுத்தை இறுக்குகிறது, எந்தச் சிக்கல்களும் இல்லாமல் அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமாக நடந்து முடிந்ததாக கௌரவ் செட்டி என்கிற அந்தக் கடவுள் எங்களைப் பார்த்துச் சொல்கிறார், பெயரும் முகமும் மறைக்கப்பட்டு அவளருகில் நின்று உயிர்ப் பாதுகாப்பு எந்திரங்களை இயக்கியபடி குழந்தையின் பிஞ்சுப் பாதங்களை மெல்ல நகற்றும் அந்த இளம் மருத்துவரின் கரங்களில் ஒரு முத்தம் கொடுக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது.

கடக்கும் செவிலியர்களின் தலையைச் சுற்றி ஒளிவட்டம் தெரிகிறது, நாங்கள் வெளியேறி மருத்துவமனை முகப்புக்கு வந்த போது அந்தக் குழந்தையின் தாய் என்னை பார்த்துக் கை கூப்புகிறார், உலகில் நான் பெற்ற மிகச் சிறந்த வணக்கம் அது, என்னுடைய வாழ்க்கையின் நாட்கள் முழுமைக்கும் அந்த வணக்கம் போதுமானதாகவும், நிறைவானதாகவும் இருக்கிறது. "மேரா பச்சே மில்கயா", மேரா பச்சே மில்கயா" (என் குழந்தை எனக்குக் கிடைத்து விட்டது) என்று கட்டிப் பிடித்து அழும் "ஏக்நாத்" என்கிற அந்தத் தந்தை தான் எத்தனை மேன்மையான மனிதன்.

universal_love____by_sundeepr

நன்றி மருத்துவர்களே (டாக்டர்.கொலின் ஜான் & டாக்டர் கௌரவ் செட்டி), இந்த விவசாயியின் குழந்தைக்காக உங்கள் கட்டணங்களை மட்டுமே இழந்தீர்கள், ஆனால், உலகின் மனசாட்சியில் இடம் பெற்றீர்கள். ஏக்நாத்திடம் விடைபெற்று வெளியே வருகிறேன் நான்,

உடல்களால் நிரம்பிய வாழ்க்கை வெளியெங்கும் பரவிக் கிடக்கிறது, இப்போது உயிர் ததும்ப அழுவதும், உயிர் ததும்பச் சிரிப்பதுமே எனக்கான இறுதி வாய்ப்பாக இருக்கிறது, இம்முறை என்னுடைய தேர்வு உயிர் ததும்ப அழுவது……..

***************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மே 23, 2012

ஆத்தா நான் பாசாயிட்டேன்….

29042-appreciation-of-creative-design

பத்தாம் வகுப்புப் படித்துக் கொண்டிருந்த போது எங்களோடு முத்துச்சாமி என்றொரு மாணவன் படித்தான், வகுப்பில் முதல் மாணவன், எல்லா ஆசிரியர்களுக்கும் பிடித்தமான செல்லப் பிள்ளையாக வலம் வரும் முத்துச்சாமியைப் பார்த்தால் எங்களுக்கெல்லாம் வியப்பாக இருக்கும்,

அவனுடைய நடை உடை பாவனைகளில் எல்லாம் ஒருவிதமான உயர்தனிச் செம்மை இருப்பதாகவும், அவனைப் போல மாணவர்கள் இந்தப் பள்ளிக்குக் கிடைத்த அரிய பரிசென்றும் ஆசிரியர்கள் அள்ளி விடுவார்கள்,

"அவன் மூத்………குடித்தாலும் உனக்கெல்லாம் அறிவு வராது" மாதிரியான சொற்களை உதிர்க்கும் முட்டாள் ஆசிரியர்கள் கூட எங்கள் வகுப்பறைகளில் உண்டு, முத்துச்சாமி அறிவு என்று சொல்லப்படும் உள்ளீடுகள் எல்லாவற்றிலும் சராசரி மாணவர்களை விடவும் மிகக் கீழ் நிலையில் இருந்தான்,

அவனுடைய பொது அறிவு, அரசியல் அறிவு, விளையாட்டு அறிவு, ஏன் அறிவியல் அறிவே கூட மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் தான் இருந்தது, அவன் எந்தவொரு ஒருங்கிணைவு நிகழ்வுகளிலும் பங்கு கொள்வதில்லை, குழு விளையாட்டுக்களில் இருந்தும் கூட ஆசிரியர்கள் அவனுக்கு விலக்கு அளித்திருந்தார்கள்.

கலை, இலக்கியம் போன்ற துறை சார்ந்த ஈடுபாடுகள் யாவும் இல்லாத மனப்பாட இயந்திரமாக இருந்த அவனது கல்வியை ஆசிரிய சமூகம் ஆகா, ஓகோ என்றெல்லாம் புகழ்ந்து உச்சி முகர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள், வயது முதிர்ந்த ஆசிரியர் ஒருவரை முரட்டு மாணவர்கள் இருவர் கிண்டல் செய்து அவரை உளவியல் ரீதியாகக் காயம் செய்து சிரித்துக் கொண்டிருக்கையில் கடைசி இருக்கைகளில் அமர்ந்திருந்த முட்டாள் என்றும், எதற்கும் பயனற்றவன் என்றும் ஆசிரியர்களால் சொல்லப்பட்ட பெரியசாமி தான் துணிந்து அவர்கள் இருவரையும் மிரட்டி அமைதியாக இருக்கச் செய்தான்.

தலைமை ஆசிரியர் விசாரணை செய்த போதும் கூட உண்மையை உரக்கச் சொல்வதற்கு முத்துச்சாமியோ அவனது புனித மூத்திரமோ தயாராக இல்லை. தேர்வுகள் முடிந்து முடிவுகள் வந்த அந்த மாலையில் முத்துச்சாமிக்கு "கட் அவுட்" வைக்காத குறையாக அவனது மதிப்பெண்கள் இருந்தன, நானூற்று எண்பது மதிப்பெண்கள் பெற்று முத்துச்சாமி மாவட்டத்தில் இரண்டாமிடமோ என்னவோ வாங்கி இருந்தான்,

அதன் பிறகு முத்துச்சாமி எங்கள் கண்களில் இருந்து மறைந்து போனான், வேறு ஏதோ ஒரு சிறந்த பள்ளியில் சேர்ந்து படிக்கப் போகிறேன் என்று சொல்லி விடை பெற்ற முத்துச்சாமியை பிறகு சந்திக்கவே முடியவில்லை.

30344-positivo-education-software-creative-wallpaper

முத்துச்சாமி வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய இலக்குகளை எல்லாம் அடையப் போகிறான், அவன் விஞ்ஞானி ஆகி விடுவான், எரோப்லேன் ஒட்டுவான் என்றெல்லாம் ஆசிரியர்கள் அடுத்த வகுப்புகளில் கதை சொல்லத் துவங்கி இருந்தார்கள், நீண்ட காலங்கள் கழித்து இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு முறை ஊருக்குச் சென்ற போது முத்துச்சாமியை நான் சந்தித்தேன்,

மிதிவண்டியை இடுப்பில் சாய்த்தபடி இன்னொரு பள்ளி நண்பனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த முத்துச்சாமியின் கைகளில் புகை கசிந்து கொண்டிருந்தது. நீண்ட குழப்பத்தில் அடையாளங்களை உறுதி செய்து அருகில் சென்று முத்துச்சாமியிடம் நலம் விசாரித்தேன், பிறகு கேட்டே ஆக வேண்டும் என்று மனதுக்குள் இருந்த அந்தக் கேள்வியை அவனிடம் கேட்டேன், "முத்துச்சாமி நீ இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?", இங்கே பக்கத்தில் ஒரு மின்கருவிகள் விற்பனை செய்யும் கடையில் வேலை செய்கிறேன் என்று முத்துச்சாமி சொன்னபோது எனக்குப் பகீரென்றது.

முத்துச்சாமியை ஏறத்தாழ ஒரு ஏரிக்கரை ஐயனார் ரேஞ்சுக்கு வழிபட்டு, அவனை மனப்பாடக் கல்வியில் புதைத்து சமூக அறிவையோ, அரசியல் அறிவையோ, மொழி அறிவையோ அறவே வழங்க மறுத்த நமது கல்வி முறையும் அதனைக் கற்பிக்கும் ஆசிரிய சமூகமும் தான் எத்தனை ஆபத்தானதாக இருக்கிறது. (விதிவிலக்கான ஐம்பது விழுக்காட்டு ஆசிரியர்கள் மன்னிக்கவும்).

நேற்று தமிழகத்தில் வெளியான பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடிவுகள் குறித்து செய்தி எழுதும் அல்லது ஒளிபரப்பும் ஊடகங்கள் அத்தகைய ஆசிரியர்களுக்குக் கொஞ்சமும் குறைவில்லாத ஆபத்து நிரம்பியவர்கள் என்பதில் எனக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை.

அவர் இதிலே முதலிடம், இவர் அதிலே முதலிடம், இவர் வாயிற்று வலியோடு எழுதினார், இவர் இரண்டு கால்கள் இல்லாமல் வாயால் எழுதினார், இவர் அப்பா மிதிவண்டி ஓட்டுகிறார், இவர் சாப்பிடாமல் பட்டினியைக் கிடந்தது எழுதினார் என்று அதிக மதிப்பெண் பெரும் மாணவ மாணவியரை ஒரு வழிபாட்டு நிலைக்குச் கொண்டு செல்வது மட்டுமன்றி இதனை ஒரு உளவியல் சிக்கல் மிகுந்த நாளாக ஊடகங்கள் மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மாணவர்கள் தேர்வு எழுதுவது என்பதே இந்திய மனப்பாடக் கல்வி முறையில் மிகப் பெரிய உளவியல் நெருக்கடி, இதில் தேர்வு முடிவுகளை வெளியிடுகிறேன் பேர்வழி என்று நமது அச்சு ஊடகங்கள் நிலை நிறுத்தும் பிம்பங்கள் நேர்மறையாக இந்தச் சமூகத்திற்கு ஆற்றும் பணிகளை விட எதிர்மறை விளைவுகளே அதிகம். தேர்வு முறை அல்லது மதிப்பெண் குறியீடுகளை அடைவது என்பது மாணவப் பருவத்தில் நிகழும் ஒரு இயல்பான நடைமுறை,

அதில் இருக்கும் ஏற்ற இறக்கங்களை அவர்கள் அதிகச் சலனம் இல்லாமல் திருத்திக் கொள்ளவும், அடுத்த முயற்சி செய்யவும் நாம் அவர்களுக்கு வழி கொடுக்க வேண்டும், கடந்த சில ஆண்டுகளில் ஊடகங்கள் ஊதிப் பெரிதாக்கும் நிகழ்வுகளில் இந்தப் பத்தாம் வகுப்பு மற்றும் பன்னிரண்டாம் வகுப்புத் தேர்வு முடிவுகள் மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களைப் பெறுகின்றன.

30298-positivo-creative-wallpaper-digital-education

பல்வேறு நாடுகளில், ஏன் இந்தியாவிலேயே கூட மதிப்பெண்களால் அடையாளம் செய்யப்படாத, குறியீடுகளால் அடையாளம் செய்யப்படுகிற தர வரிசையை மட்டுமே தேர்வு முடிவாக வைத்திருக்கிறார்கள், ஒரு மதிப்பெண்ணால் மன அழுத்த நோய்க்கு ஆளாகிப் போகும் எத்தனையோ குழந்தைகளை நான் பார்த்திருக்கிறேன்,

மனப்பாடம் செய்கிற திறன் குறைவாக இருக்கிற மாணவர்கள் அனைவரும் முட்டாள்கள் என்கிற மிகப்பெரிய உளவியல் நெருக்கடியை நமது குழந்தைகளுக்கு நீண்ட காலமாய் நாம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

காலனி ஆதிக்க அடிமைகளுக்கான கல்வி முறையை உருவாக்கிய மெக்காலேவின் உதவியாளர்களை இந்தியக் கல்வி முறையின் உயர் கல்விக் கூடங்களும் இன்னும் கடைபிடித்துக் கொண்டிருப்பதே ஒரு மிகப் பெரிய சிக்கல். அந்த மாணவி முதலிடம் பெற்று சக மாணவிகளால் அல்லது மாணவர்களால் தூக்கிப் பிடிக்கப்படும் போது நிகழ்கிற மிகப்பெரிய மன அழுத்தத்துடனே ஒவ்வொரு மாணவரும் வீடு திரும்புகிறார்கள்.

ஊரகப் பகுதிகளில் மிகப் பெரிய அளவில் இத்தகைய சூழல் இல்லை என்றாலும் கூட மதிப்பெண்கள் குறித்த பல்வேறு உளவியல் நெருக்கடிகளோடு வாழும் மாணவர்களை நகர்ப்புறங்களில் வழியெங்கும் நாம் சந்தித்துக் கொண்டே வருகிறோம், பள்ளிகளிலும், வகுப்பறைகளிலும் உண்டாக்கப்படும் உளவியல் நெருக்கடிகள் தவிர்த்து இப்போது ஊடகங்களில் உருவாக்கப்படும் நெருக்கடி ஒரு புதிய சிக்கலாக உருவெடுக்கிறது,

ஒரு மாணவனின் மனப்பாடத் திறனை (அதாவது இந்தியாவில் கல்வித் திறன்) அவனைச் சுற்றி இருக்கும் பல்வேறு வாழ்க்கைச் சூழல்கள் முடிவு செய்கின்றன, அவனது பொருளாதார நிலை, அவனது சமூக நிலை, அவனது குடும்பச் சூழல் இவற்றை எல்லாம் கடந்து ஒரு மாணவன் நிர்ணயம் செய்யப்படுகிற மதிப்பெண்களைப் பெரும் சவால் என்பது ஏறத்தாழ முதலாளித்துவ உலகின் குதிரை பேரம்.

அதிக மதிப்பெண் பெறுகிற குதிரைகள் உடனடியாகக் கல்லூரிகளில் இருந்தே வேலைக்குத் தேர்வு செய்யப்படுகிறார்கள், அதாவது சிறந்த அடிமைகளை அவர்கள் தேர்வு செய்து தங்கள் இருப்பை உறுதி செய்து கொள்கிறார்கள்.

"படிச்சா அந்தப் புள்ளை மாதிரிப் படிக்கனும்டா, பாரு பேப்பர்ல பேரு, பேட்டி, நீயும் தான் இருக்கியே" தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகும் கடந்த சில ஆண்டுகளில் தமிழகத்தின் பட்டி தொட்டியெங்கும் ஒலிக்கும் பெற்றோர்களின் இந்தக் குரலை ஒரு நாளேனும் நீங்களும் கேட்டிருப்பீர்கள்,இந்தக் குரல் தான் எத்தனை குரூரமானது, அறிவீனம் நிறைந்தது என்பதை நீங்கள் என்றாவது அறிந்திருக்கிறீர்களா?

Education_Wallpapers

மதிப்பெண்களும், மனப்பாட அறிவும் மட்டுமே ஒரு மனிதனின் இருப்பை முடிவு செய்வதில்லை நண்பர்களே, ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் பல்வேறு சூழல்களில், பல்வேறு சிந்தனைத் தாக்கங்களோடு வளர்க்கப்படுகிறான், ஒவ்வொரு தனி மனிதனின் சொற்களும் செயலும் வெவ்வேறு இலக்குகளை நோக்கிப் பயணம் செய்கின்றன,

வேறு எல்லா விதமான வழிகளையும் அடைத்து மதிப்பெண்களை மட்டுமே இலக்கு வைத்து ஓடும் இயந்திரக் குதிரைகளாக நாம் நமது மாணவர்களை ஓடச் சொல்கிறோம், அதற்கு ஊடகங்களும், அரச நிறுவனங்களும் துணை நிற்பது குற்றம், இந்தக் குற்றத்திலிருந்து நாம் விடுபட்டே ஆகவேண்டி இருக்கிறது.

மதிப்பெண்களால் அடையாளம் செய்யப்படுகிற முத்துச்சாமிகளை விடவும், அவர்களின் மனப்பாடக் கல்வி அறிவை விடவும், ஒழுங்கீனமாக நடந்து கொண்ட மாணவர்களை வகுப்பறையில் தட்டிக் கேட்ட பெரியசாமி என்கிற அந்த மாணவன் மிகச் சிறந்தவன், மதிப்பீடுகள் நிரம்பியவன்,

இந்த சமூகத்தில் நிகழும் ஒழுங்கீனங்களைத் தட்டிக் கேட்கும் மனத்துணிவும், சமூக, அரசியல் உணர்வும் பெரியசாமியிடம் நிறையவே இருந்தது. இன்றைய தமிழ்ச் சூழலில் முத்துச்சாமிகளை விடவும், பெரியசாமிகளே தேவையானவர்கள்.

தமிழ்ச் சமூகம் ஒரு சிக்கலான கால கட்டத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறது, ஒரே நாளில் எமது குருதியோடும், சதையோடும் ஒட்டிக் கிடந்த குழந்தைகளும், பெண்களும் ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டார்கள், ஏறத்தாழ ஐம்பதாயிரம் மனித உயிர்கள், எந்தச் சுவடுகளும் இன்றிக் கொத்துக் குண்டுகளாலும், வேதியியல் குண்டுகளாலும் ஒரே நாளில் அழித்துத் துடைக்கப்பட்டார்கள்.

அரசியல் அறிவும், சமூக விழிப்புணர்வும், நிகழ்கால வாழ்க்கை குறித்த எந்தச் சிந்தனைகளும் அற்ற முத்துச்சாமிகளை உருவாக்குவதில் பெரிய முத்துச்சாமிகளாகிய நாம் மிகுந்த கவனமாய் இருந்தோம், ஆகவே நம்மிடம் பெரியசாமிகள் இல்லாமல் போனார்கள், இருந்த ஒன்றிரண்டு பெரியசாமிகளும் காட்சி சாலைப் பொருட்களைப் போலப் பார்க்கப்படும் ஒரு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்.

30321-positivo-creative-wallpaper-computer-company

மதிப்பெண்களால் உருவாக்கப்பட்ட நமது மாணவர்கள், மிக அருகில் அழிந்து கொண்டிருந்த மனித உயிர்கள் குறித்த எந்தத் தாக்கமும் இல்லாதவர்களாக இயந்திரங்களைப் போல வகுப்பறைகளில் அமர்ந்திருந்தார்கள், பள்ளியில் கற்றுத் தரப்படுகிற உயர்தர முதலாளிகளின் அடிமைகளை உருவாக்கும் கல்வியைத் தவிர்த்து நிகழ்கால அரசியலை, சமூக இயக்கத்தை, பொருளாதார ஆற்றல்களை, விடுதலை பெற்ற மனித வாழ்க்கையை நமது குழந்தைகளுக்கு யார் தான் சொல்லிக் கொடுப்பார்களோ தெரியவில்லை.

அப்படியான விழிப்புணர்வை இந்தச் சமூகம் பெறும் நாளில் மதிப்பெண்களைத் தாண்டி மனித அறிவை, அறத்தை அளவிடும் பல்வேறு செய்திகளை நமது ஊடகங்கள் வெளியிடக் கூடும்.கடந்த ஞாயிற்றுக் கிழமையன்று சென்னை மெரீனாக் கடற்கரையில் நிகழ்ந்த முள்ளிவாய்க்கால் படுகொலைக்கு நினைவேந்தும் நிகழ்வுக்கு வந்திருந்த மனிதர்களை விடவும், கடற்கரையில் களியாட்டம் போட வந்த மனிதர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாய் இருந்ததற்கான மிக முக்கியமான காரணம் நமது கல்வி முறை தான் என்று சொன்னால் நீங்கள் சிரிக்கக் கூடும், ஆனாலும், அதுதான் உண்மை.

சமூக அரசியல் அறிவும், நிகழ்கால அரசியலின் புரிதலும் இல்லாத ஒரு கல்வி முறை மனப்பட இயந்திரங்களையும் முதலாளித்துவ அடிமைகளையும் தொடர்ந்து வெற்றிகரமாக உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. கடந்த காலங்களில் நமது ஊடகங்களும், நாமும் கொண்டாடிய மதிப்பெண்களால் உருவான எரிக்கரை ஐயனார்களில் எத்தனை பேர் இந்தத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்கும், அதன் மேன்மைக்கும் உழைத்திருக்கிறார்கள் என்று ஒரு கணக்கெடுத்துப் பாருங்கள்,

543235_388623824512114_100000935005439_1044800_1658077064_n

ஒன்றிரண்டு விதி விலக்குகளைத் தவிர ஏனையவர்கள் எல்லாம் வெற்றிகரமான முதலாளித்துவ அடிமைகளாய் எந்தச் சமூகப் பங்காற்றல்களும் இல்லாமல் காற்றில் கரைந்த பெருங்காயமாய் மாறிப் போயிருப்பார்கள். மதிப்பெண்களால் அடையாளம் செய்யப்படுகிற கல்விமுறையில் இருந்து எமது குழந்தைகளைக் காப்பாற்றும் மீட்பரை எந்த ஜெருசலேம் பெற்றுக் கொடுக்கும்????

*****************

« Newer Posts - Older Posts »

பிரிவுகள்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,479 other followers

%d bloggers like this: