கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 31, 2012

மறக்க முடியாத பத்து இடங்கள். (Top Ten Land Marks)

ஒன்று : தனுஷ்கோடி

1

பாதி இளைஞனாகவும், பாதிச் சிறுவனாகவும் இருந்த போது அப்பா, அம்மாவோடு ஒரு கோடைக் காலத்தில் இந்த அழிந்த நிலத்துக்கு சென்றிருந்தேன், எங்களைத் தவிர மனிதர்களே இல்லாத மாதிரி ஒரு தனிமை எங்களைச் சுற்றிக் காற்றில் அடைபட்டிருந்தது, கண்ணுக்கு எட்டிய வரையில் ஓவென்று கிடைத்த இடைவெளிகளில் எல்லாம் காற்றும், திட்டுத் திட்டாய் நீரும், மணலும் மனிதனின் எல்லா விதமான ஆக்கிரமிப்புகளையும் அகற்றி விட்டு இயற்கை இந்தத் தீவில் ஒய்யாரமாய் உட்கார்ந்திருந்தது, பாதி நீரும், பாதிப் பாறைகளும் சுற்றிக் கிடக்க முழுதும் அழிந்து விடாத ஒரு கோவிலின் முன்பாக அமர்ந்து இருந்தபோது அங்கிருந்த வாழ்க்கையும், மனிதர்களும் நினைவில் வந்து அழைக்கழித்தார்கள், கடலின் அலைகள் ஏதுமறியாத குழந்தைகளைப் போல கரைகளைத் தொடுவதும், பின்னோக்கி ஓடுவதுமாய் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. புதைந்து போன அந்த ஊரையும், அதன் மனிதர்களையும் திரும்பப் பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது, கடலின் ஆழத்தில் அவர்கள் அமிழ்ந்து கரையேற முடியாமல் போன அந்த நாட்களின் வலி மிகுந்த தருணங்களை கொஞ்சமாய் மீதமிருந்த கட்டிடங்கள் நினைவு படுத்தியபடியே இருந்தன. சுறுசுறுப்பாய் இயங்கிய ஒரு நகரத்தின் சுவடுகளில் சுற்றுலாச் செல்வது கொடுமையானது தான், ஆனாலும் இறப்பு அங்கே ஓங்காரமாய் உலவித் திரியும் காற்றின் ஓசையைப் போல எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொதுவானதாய் இருக்கிறது என்ற உண்மையை மனசுக்குள் உரக்கச் சொல்லியபடி இன்னும் அழியாத ஒரு நகரத்துக்குத் திரும்பி வந்தேன், திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி…….

இரண்டு : கன்னியாகுமரி

2

தூத்துக்குடி NIIT யில் பணியாற்றிய போது, ஓய்வு கிடைக்கும் போதெல்லாம் கன்னியாகுமரிக்குச் சென்று விடுவேன், உலகின் கடைக்கோடி ஒன்றில் நின்று கொண்டிருக்கிறோம் என்கிற அற்புதமான உணர்வு அங்கே கிடைக்கும், காந்தி மண்டபத்துக்குப் பின்னே இருக்கிற கட்டுச் சுவற்றில் அமர்ந்து கொண்டு ஒரு நாள் மாண்டலின் சீனிவாசின் இசையைக் கேட்டபடி சுற்றி இருந்த மனிதர்களின் களிப்பில் கரைந்து கொண்டிருந்தேன், இன்று வரைக்கும் வேறெங்கும் கிடைக்காத வாழ்வின் அளப்பரிய தருணம் என்று அதைத் தான் சொல்வேன். அலைகள் கால்களை நனைக்கும் போது  குதித்துப் பின்னோடும் எமது ஊரகக் குழந்தைகள், அவர்களின் கள்ளமறியாத சிரிப்பின் அலைகள் மூன்று பெருங்கடல்களின் அலைகளைத் தோற்கடித்த விதம், மூன்று வெவ்வேறு நிறங்களில், முத்திசைகளையும் விழுங்கியபடி அசைந்தாடும் கடல் நீர், அதன் பிரம்மாண்டம், இவை எல்லாம் மனித வாழ்க்கையை கடற்கரையில் கிடக்கிற ஒரு மணல் துகள் போல உணரச் செய்யும் அதி அற்புதமான உணர்வுகள். வாழ்க்கையின் மீதிருந்த அவநம்பிக்கையையும், சலிப்பையும் கன்னியாகுமரி அறவே இல்லாமல் செய்து விடும் பேராற்றல் நிரம்பியது. பகலில் படகில் செல்கிற போதே அச்சம் ஆட்டி எடுக்கிற இந்தக் கடலில் ஒரு நள்ளிரவில் நீந்திச் சென்று அமர்ந்திருந்த விவேகானந்தரின் நினைவுகள், அலைகள் கரைகளோடு எப்போதும் பேசிக் கொண்டிருக்கிற ரகசியம் போல நெஞ்சில் நிறைந்திருக்கிறது. உலகின் எந்த மனிதனும் பார்த்தே தீர வேண்டிய கடற்கரை கன்னியாகுமரியின் கடற்கரை. உலகப் பொது மறையை எழுதி இறவாப் புகழ் பெற்ற எம் மொழியின் முன்னோடியை முக்கடலின் வரலாற்றுச் சாட்சியமாய் நிறுத்திய முன்னாள் முதல்வர் கலைஞரின் நினைவுகளும் அந்தக் கடற்காற்றில் கலந்து திரிகிறது.

மூன்று : மேடை வேப்பமரம் – மருதங்குடி

3

பிள்ளையார்பட்டியின் பின்புறமாக பரவிக் கிடக்கும் குன்றுகளைக் கடந்து கொஞ்சம் முன்னேறினால் வயல்களும், நீர்நிலைகளும் சூழ்ந்து கிடக்கும் ஒரு பழங்குடிகளின் கிராமம், இந்த வயல்களில் உழன்று தான் எம்மை உலகுக்கு அறிமுகம் செய்தார்கள் எனது பாட்டனும், பூட்டனும், தமிழின் தொன்மையான பண்பாடுகள் பலவற்றை இந்த வேப்ப மர மேடையில் இருந்து தான் வேடிக்கை பார்த்தபடி கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன், பசியும், பட்டினியும் பெருகிக் கிடந்தாலும் விடுதலையையும், பண்பாட்டையும் மறந்து விடாத மக்களின் அமர்விடம், காரல் மார்க்சையும், வில்லியம் வோர்ட்ஸ்வோர்த்தையும் இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு முன்னதாகவே வீட்டுக்குள் கொண்டு வந்த மனிதர்கள், சங்கத் தமிழையும், காந்தியையும், பெரியாரையும் தேடி வர வைத்த மண்டைச் சுரப்பர்கள். உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் உழவர்களுக்கு நன்றி சொல்வதற்காய் இந்த வேப்ப மர மேடையை வருடம் ஒருமுறையாவது தொட்டு வணங்கி விட வேண்டுமென்பது எனது வாழ்க்கையின் மாறாத வழக்கமாய் மாறி இருக்கிறது. உலகின் மிகப்பெரிய பட்டங்களை எல்லாம் சுமந்த மனிதர்களோடு எளிதாய் இயல்பாய் உரையாடி மகிழும் எனக்கு இந்த மரத்தடி மனிதர்களோடு உரையாடுவதில் சிக்கலிருக்கிறது, எந்தப் பூச்சும் இல்லாமல் வெள்ளந்தியாய் இதயத்தின் உள்ளிருந்து பேசுவது எப்படி என்று இவர்களிடம் இன்னமும் கற்றுக் கொண்டே இருக்கிறேன்.

நான்கு – "பாங்க் ங்கா வளைகுடா – தாய்லாந்து

4

இயற்கை மனிதர்களோடு பேசும் இடங்களை மட்டுமே பார்த்துக் களித்திருந்த எனக்கு மனிதர்களைப் பேச விடாமல் செய்த இடமாக இது தோன்றியதில் வியப்பில்லை, பசுமை நிறத்தில் அதிக ஆரப்பாட்டம் செய்யாத அமைதியான கடலுக்கு நடுவே திகீரென்று உயர்ந்து கிடக்கும் மலைக்குன்றுகள், அதோடு ஒட்டிக் கிடக்கும் குறுஞ்செடிகள் என்று வியப்பின் உச்சிக்குக் கொண்டு செல்லும் இயற்கையின் விந்தையான புதிர்கள் நிரம்பிய இடம், "லைம்ஸ்டோன்" பாறைகள் கடலால் அரிக்கப்பட்டு விழுதுகளைப் போலத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் அழகை ஒருநாளில் ரசித்து உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியவே முடியாது. பசிய மரங்கள் சூழக் கிடக்கும் குடைவரைகள், வானுயர எழும்பி நிற்கும் நெடிய பாறைக் குன்றுகள் மனிதனின் மனதை ஒரு மாதிரியான குழப்பம் கொள்ள வைக்கும் வலிமை கொண்டவை, "பாங் நா" கடற்க் குகைகளின் ஓரமாக நான் சென்ற படகு சென்ற போது எனது மனதுக்குள் இப்படித் தோன்றியது, "உணவுப் பொருட்களை அல்லது கைவினைப் பொருட்களை விற்கும் இந்த மீனவக் குடும்பத்து பெண்ணொருத்தியை மணந்து கொண்டு இங்கேயே இருந்து விடலாமா?" (கலவரத்தைத் தூண்ட நினைப்பவர்கள் கவனத்திற்கு – இந்தப்பயணம் திருமணத்துக்கு முன்பு நிகழ்ந்தது). தாய்லாந்து நாட்டின் கடற்கரை கிராமங்களில் வாழும் மனிதர்கள் உண்மையில் வரம் பெற்றவர்கள், உலகின் ஒட்டு மொத்த இயற்கை அழகும் அவர்களின் வீட்டருகே அலையடிக்கிறது.

ஐந்து : கங்கை கொண்ட சோழபுரம்

5 (2)

இது மனிதர்களால் கட்டப்பட்டதா, அல்லது வேற்றுக் கிரகவாசிகள் யாரேனும் இந்தக் கோவிலைக் கட்டுவதற்கு உதவி இருப்பார்களா என்கிற ஐயம் எனக்குள் இன்னமும் இருக்கிறது, கோவில் விமானத்தின் பிரம்மாண்டம், வெகு தொலைவில் இருக்கும் போதே மனதை பிசைய வைக்கிறது, ஏறத்தாழ உலகின் பிரம்மாண்டக் கட்டிடமான "அங்கோர்வாட்" டின் உள்ளூர் வடிவம் மாதிரி இருக்கிறது, நந்திக்கு அருகில் செல்லும் போதே உங்கள் கைகளில் வாளும், மார்பில் கவசங்களும் வந்தேறி விடும், வரலாற்றுப் புரிந்துணர்வோடு, இந்தக் கோவிலைப் பற்றிக் கொஞ்சமாவது அறிந்த ஒரு மனிதனால் இயல்பான மனநிலையில் இந்தக் கோவிலைச் சுற்றிப் பார்க்க முடியாது, சுற்றிப் படர்ந்திருக்கும் புல்வெளியிலும் மண் மேடுகளிலும் புதைந்த வரலாற்றின் எச்சம் பீறிட்டுக் கசியும் ஒரு அற்புதமான மன எழுச்சியை நான் உணர்ந்த இடம், ராசேந்திர சோழனின் கனவுகளும், அவனுடைய மனமும் எத்தனை பிரம்மாண்டமானவை என்று ஒவ்வொரு முறை இந்தக் கோவிலின்  விமானத்தைப் பார்க்கும் போதும் நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். அமைதியாக ஓடும் காவிரியின் கரைகளில் தமிழ் மன்னர்களின் போர் வெற்றியை உலகுக்குச் சொல்லியபடி நிற்கும் அந்தக் கோபுரங்களை எத்தனை முறை பார்த்தாலும் சலிப்பு உண்டாகும் வாய்ப்பே இல்லை.

ஆறு : சிறுமலர் நடுநிலைப்பள்ளி – செஞ்சை – காரைக்குடி

6

கைகளை விரித்தபடி சாந்தமான முகத்தோடு நின்று கொண்டிருக்கும் இயேசு கிறிஸ்துவின் சிலைக்கு முன்பாக இருக்கிற ஆறாம் வகுப்பு, ஏழாம் வகுப்பு, எட்டாம் வகுப்பு அறைகளில் அமர்ந்து லாரன்ஸ் ஐயாவின் தமிழையோ, ஸ்டீபன் சாரின் ஆங்கிலத்தையோ, புஷ்பராஜ் சாரின் அறிவியல் சமன்பாடுகளையோ இனியொரு முறை கேட்டுக் கொண்டிருக்க முடியாதா என்று ஏங்க வைக்கும் இடம், வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான எட்டு ஆண்டுகளை நான் இந்தப் பள்ளியின் அறைகளில் தான் கழித்திருக்கிறேன், மனித உணர்வுகளை, வாழ்க்கைப் பண்புகளை இன்னும் எல்லாவற்றையும் வண்ணக் கலவையாய் எனக்குள் ஊற்றிப் பார்த்து மகிழ்ந்த உயர்ந்த ஆசிரியர்கள், ஒழுக்கம் நிறைந்த அந்தச் சூழல், பாம்பு பிடிக்கப் பழகிக் கொடுத்த நாட்டான் கம்மாய் சேவியர், முதல் முதலில் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை எனக்காக இயக்கிய சங்கர நாராயணன் என்று மிக இயல்பாய் உணர வைத்த நண்பர்கள். இப்போதும் விடுமுறை நாட்களில் சென்று பூட்டிக் கிடக்கும் வகுப்பறைகளில் நான் அமர்ந்திருந்த இடங்களை சாளரங்கள் வழியாகப் பார்க்க வைக்கிற ஒரு கவர்ச்சியை அந்த வகுப்பறைகள் எப்படித் தனக்குள் வைத்திருக்கின்றன என்பது வியப்பான விஷயம் தான். எனது அழுகை, எனது சிரிப்பு, எனது நட்பு, எனது பரிசுகள், எனது பாடல்கள் என்று ஒரு மனிதனை வகுப்பறை எப்படி வளர்க்கிறது என்று இங்கு வரும் போதெல்லாம் நினைவு கொண்டே இருக்கிறேன்.

ஏழு : மரைன் டிரைவ் – மும்பை

7

நிரவிக் கிடக்கும் கருங்கல் பாறைகளில் மோதிச் சிதறும் அரபிக் கடலின் நீர்த்துளிகள் அவ்வப்போது கால்களை நனைக்க சீறிப் பாயும் படகுகளை வேடிக்கை பார்த்தபடி மாலையை இங்கு கழிப்பது ஒரு மகிழ்ச்சியான அனுபவம், மும்பையின் எளிய உழைக்கும் மக்களும், அடுக்கு மாடிகைக் குடியிருப்புக்காரர்களும், உலகின் எல்லா நாடுகளைச் சேர்ந்த மனிதர்களும் இங்கு ஒரே தெருவைச் சேர்ந்தவர்களைப் போல நடந்து செல்வது தான் இந்த இடத்தின் தனிச் சிறப்பு, அதற்காகவே எனக்கு இந்த இடத்தைப் பிடிக்கும், ஏறக்குறைய மும்பையின் உயர்ந்த கட்டிடங்கள் அத்தனையும் கடலுக்கு வெகு அருகே முளைத்துக் கிடப்பதைப் போலத் தோன்றும், இரவு கவிழத் துவங்க வெளிச்சப் புள்ளிகள் கடலை ஒட்டிய அந்த வளைந்த பாதையில் நகரத் துவங்குவதைத் தொலைவில் இருந்து பார்ப்பது சலிப்பை உண்டாக்காத ஒரு காட்சியாகவே இன்றும் இருக்கிறது, அலுவலக வேலைகளுக்காக அடிக்கடி மும்பை செல்லும் இப்போதும் கூட ஒரு முறை மரைன் டிரைவின் சாலையோர நடைபாதைகளில் நடந்து செல்வதை மறப்பதே இல்லை, ஒவ்வொரு முறை இந்தக் அரபிக் கடல் ஓரத்தில் நடந்து செல்கிற போதும் ஒரு ஆப்ரிக்கனின் புன்னகையோ, ஒரு ஐரோப்பியனின் சிரிப்போ எதிர்ப்பட்டு விடும், உலகை மிகச் சிறியதாக ஒரு உருண்டையான கிராமம் இருக்கிறதென்று நாம் நம்புவதற்கு நமக்கு அருகில் இருக்கும் இடங்களில் மிக முக்கியமான இடம் மும்பை.

எட்டு : சோமேஷ்வர் – மங்களூர் – கர்நாடகா

8

சோமேஷ்வர் கடற்கரை அதன் மாறுபட்ட நில அமைப்பிற்காக மிகப் பழமையானது, கரும்பாறைகளும், குன்றுகளும் நிரம்பிய அந்தக் கடற்கரை ஊர்ப்புறங்களில் இருந்து ஏறத்தாழ இருநூறு அடி கீழே இருக்கிறது, கோவிலின் பின்புறத்தில் இருந்து பார்க்கும் போது கடல் ஒரு முரட்டுக் குழந்தையைப் போல தொலைவில் சூரிய ஒளியோடு விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது, மாலையின் கதிர்கள் கடல் பரப்பெங்கும் சிதறி தங்க நிறத் துகள்களைப் போல மின்னும் போது பக்கத்தில் இருக்கிற குன்றின் மீதேறி இருட்டைத் தேடுவது ஒரு அற்புத அனுபவமாக இருக்கும், சோமேஷ்வர் கடற்கரையின் குதிரை, குதிரைக்காரச் சிறுவனின் வாழ்க்கை, தாழக் கிடந்து அலையடிக்கிற கடல், கடலைப் பார்த்தபடி ஒய்யாரமாக வீற்றிருக்கிற மலைக் குன்றுகள், வழிபாட்டுக்கென வந்து செல்லும் உள்ளூர்வாசிகள் என்று கண்ணுக்கே எட்டும் தொலைவு வரை இயல்பான வாழ்க்கையின் சுவடுகள் கிடைப்பதில்லை, கடலும், அடர்ந்த காடுகள் நிரம்பிய மலைக் குன்றுகளும் ஒட்டியபடியே இருக்கும் இந்தியக் கடற்கரைகளில் வாழிடப் பகுதியில் இருந்து வெகுவாக உயரம் குறைந்த கடற்கரை சோமேஷ்வர், ஏறத்தாழ படங்களில் பார்க்கிற நியூசிலாந்து கடற்கரைகளைப் போல மிகுந்த அழகும், கவர்ச்சியும் கொண்ட சோமேஷ்வர் ஒரு முறை கண்டிப்பாகப் பார்த்து ரசிக்க வேண்டிய கடற்கரை.

ஒன்பது : பைரப்பட்டனா – சன்னபட்டனா – கர்நாடகா

9

இந்த ஊர்  சுற்றுலாத் தளம் அல்ல, இந்த ஊருக்கு வரைபடங்களில் எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை, நகரங்களின் இரைச்சல் மிகுந்த சாலையை விட்டு இறங்கி வெகு தொலைவு உள்ளே வர வேண்டும், சரியான சாலைகளோ, போக்குவரத்து வசதிகளோ இந்தக் கிராமத்தில் இல்லவே இல்லை, ஆனாலும் மரங்களும், கேப்பை வயல்களும் நிறைந்த நிலப்பகுதியில்  தங்கள் ஆடு மாடுகளோடு நெருக்கமாகப் படுத்துறங்கும் இந்த ஊரின் மனிதர்கள் அன்புக்குப் பெயர் போனவர்கள், மொழியும், இனமும் ஒன்றாக இராத இந்த மனிதனைத் தனது அண்ணன் என்று கொண்டாடும் ஒரு தங்கையின் ஊர் இது, இந்த கிராமத்தின் வீதிகள் ஒட்டு மொத்த இந்தியாவின் சராசரி வீதிகளைப் போல அத்தனை நெருக்கம் நிறைந்த மனிதர்களைக் கொண்டது, இங்கு பறவைகள் திண்ணைகளில் அமரும் அளவுக்கு அன்பு நிரம்பிக் கிடக்கிறது, ஆடுகள் சில நேரங்களில் கன்றுக் குட்டிகள் கூட மனிதர்களின் மடியில் உறங்கும் அளவுக்கு இங்கு தாய்மையும், பெண்மையும் வழிந்தோடிக் கிடக்கிறது, மொழியை, நிலப்பரப்பை, உடைகளை, பண்பாட்டை, கலாச்சார அடையாளங்களை, உணவுப் பழக்கங்களை எல்லாம் கடந்து உயிர்களின் அன்பு எத்தனை வலிமையானது என்கிற வாழ்க்கையின் மிக உயர்ந்த சமன்பாட்டை எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த ஊர் என்பதால் அடிக்கடி என்னை இந்த ஊரின் தெருக்களில் சந்திக்க முடியும்.

பத்து – அரசு ஊழியர் குடியிருப்பு – சிவகங்கை

10

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சிவகங்கையில் நாங்கள் வாழ்ந்த அந்த அரசுக் குடியிருப்பு வீட்டருகில் சென்று அதன் மாடிப்படிச் சுவர்களை தடவிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னாள், வினோதமான எனது செயல்பாடுகளை அந்த வீட்டின் தற்போதைய உரிமையாளர்கள் கொஞ்சம் அச்சத்தோடு வெளியே நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு “யார் நீங்கள், என்ன வேண்டும் உங்களுக்கு?” என்று கேட்டார்கள். என்ன சொல்வது அவர்களிடம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, நான் சறுக்கி விளையாடிய இந்த மாடிப்படிச் சுவர்களை அவர்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை, அந்த வீட்டுச் சாளரத்தின் அருகில் இருக்கும் அடர்ந்த மரக்கிளைகளில் எனக்கு சில அணில் நண்பர்கள் என்று சொல்லவா?  புளியங்காய்களைப் பறித்து கொஞ்சம் உப்பும் மிளகாயும் சேர்த்து இந்த மாடிப் படிகளின் கீழே நான் எப்போதோ விளையாடிக் கொண்டிருந்ததைச்  சொல்லவா? , என்னுடைய நெடுநாள் வாழ்க்கை அவர்கள் இப்போது தங்கி இருக்கிற வீட்டின் உள்ளே புதைந்து கிடந்ததை அவர்களிடம் நான் எப்படி விளக்கிச் சொல்வது? நான் சிறுவனாய் இருந்தபோது நிகழ்த்திய உரையாடல்களின் மிச்சம் அந்த வீட்டுக்குள் ஒளிந்திருப்பதை அவர்கள் அறிய மாட்டார்கள். வீடு என்கிற பருப்பொருளின் உள்ளே பொதிந்து கிடக்கிற மனித மனதின் எல்லையற்ற உள்ளீடுகளை நான் முதன் முதலாய்க் கண்டுணர்ந்த பரப்பு என்பதால் எத்தனை இடங்களுக்குப் போனாலும், எத்தனை வீடுகளில் வசித்தாலும் அந்தச் சின்னஞ்சிறு  வீட்டின் சுவர்கள் எனக்குக் காட்டிய நெருக்கத்தை வழங்கவே முடியாது, அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு துகளும் நான் என்கிற அகப்பொருளை உள்ளிழுத்துக் கொண்டவை, நான் என்பது அந்த வீட்டில் புதைந்திருக்கும் எனது நினைவுகளும் சேர்ந்ததே…….

***********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 28, 2012

மறக்க முடியாத திரைப்படங்கள். (Top Ten)

பத்து : வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்.

1

பள்ளிக் காலத்தில் வரி விலக்கு அளிக்கப்பட்டு வெறும் இருபத்தைந்து பைசாவுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட நினைவு தெரிந்த நாட்களின் முதல் திரைப்படம், இன்றைக்கு வரைக்கும் "வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்" என்கிற ஒரு வரலாற்றுப் பாத்திரத்தின் வடிவத்தை வேறு எந்த ஒரு மாற்று ஊடகத்தின் தாக்கத்துக்கும் ஆளாக்காமல் எனக்குள் (அனேகமாக நம் அனைவருக்குள்ளும்) வைத்திருக்கும் திரைப்படம், திரைப்படம் எத்தனை வலிமையான கலை என்பதை நான் இன்று வரை வியக்கும் ஒரு திரைப்படம், ஒரு நடிகனின் மகத்தான அடையாளங்களை, மிடுக்கை, மேதமைகளை தன்னந்தனியனாக நின்று களமாடும் "சிவாஜி கணேசன்" என்கிற நமது கலைஞனை வியந்து பார்க்க வைத்த திரைப்படம் என்று பல குறிப்புகளை இந்தப் படம் தனக்குள் கொண்டிருந்தாலும், அவை எல்லாவற்றையும் கடந்த ஒரு ரசிகனுக்கான எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியது என்பது தான் இந்தப் படத்தின் தனிச்சிறப்பு, வரலாற்று முகவரி, விடுதலைப் போராட்டத்தின் பதிவுகள், நகைச்சுவை, காதல், பாடல்கள் என்று ஒரு காட்சியிலும் தொய்வு இல்லாமல் நகர்த்தப்பட்ட பொழுது போக்குச் சித்திரமாகவும் இந்தப் படம் இன்று வரை வரலாற்றில் அழியாமல் இருப்பது ஒரு வியக்கத்தக்க சாதனை.

 

ஒன்பது : எங்க வீட்டுப் பிள்ளை

2

என்னுடைய வயதில் இந்தப் படத்தை பார்க்காத எவரும் இருக்கவே முடியாது என்கிற அளவுக்குத் தமிழக மக்களால் வீதியெங்கும் விரும்பிப் பார்க்கப்பட்ட திரைப்படம், தமிழகத்தின் ஏதாவது ஒரு வீதியில் எண்பதுகளின் துவக்கம் முதல் இன்று வரையில் தொடர்ந்து இந்தப் படத்தை மக்கள் ஒரு எழுச்சியான மனநிலையோடு இன்னமும் பார்த்துக் கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள், புழுதி மணக்கும் தெருக்களில் நண்பர்களோடு அமர்ந்து இந்தத் திரைப்படத்தை அமர்ந்து பார்க்கும் வாய்ப்பு எனக்கும் கிடைத்தது. ராமுவாக அவர் திக்கித் திணறும் காட்சிகளாகட்டும், இளங்கோவாக அவர் சாட்டையை வீசும் லாவகமாகட்டும் எம்.ஜி.யார் என்கிற ஒரு மிகப்பெரிய உருவகத்தை இன்று வரையில் அவரது திரைப்படங்கள் எப்படி உருவாக்கின என்பதற்கான ஒரு அப்பட்டமான சான்றாக இந்தப் படத்தை நான் சொல்லுவேன். தனது திரைப்படங்களைப் பார்க்க வருகிற எளிய உழைக்கும் மக்களின் மனதில் ஒரு தலைவனாக எப்படி அமர வேண்டும் என்று அவர் திட்டமிட்டார், அவர் திட்டமிடவில்லை என்றாலும் கூடத் தங்களின் வணிக வெற்றிக்காக அப்படி ஒரு திட்டமிடலை நோக்கி அவர் தள்ளப்பட்டார். எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒவ்வொரு சிக்கலையும் நாயகர்கள் எப்படிக் கடந்து வெளியேறுவார்கள் என்கிற எதிரப்பார்ப்பைத் திரைப்படத்தின் கடைசி வரை இயக்குனர் வைத்திருந்தது தான் இன்று வரைக்கும் இந்தப் படம் மனதில் நிலைப்பதன் ஒரே காரணம்.

எட்டு : "ப்ரூஸ் லீ’ஸ் ட்ரூ ஸ்டோரி" (The Bruce Lee’s True Story)

3

வன்முறையை எந்தக் காரணங்களுக்காகவும் விரும்பாத என்னை ஈர்த்துத் தன்னை நோக்கி வரச் செய்த ஒரு மகத்தான நடிகன் ப்ரூஸ் லீ, இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்த்து விட்டு ஒரு மூன்று நாட்களுக்கு நான் தென்னை மரங்களை அவரைப் போலவே பயிற்சி செய்து வீழ்த்தி விடலாம் என்று முட்டாள் தனமாக நம்பிக் கைகளால் வெட்டத் துவங்கி இருந்தேன். உடல் மொழிகலாகட்டும், முக பாவனைகலாகட்டும் ப்ரூஸ் லீ ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தின் இளைஞர்களைத் தனது மாறுபட்ட வசீகரத்தால் கொள்ளை கொண்டவர். வேகத்தையும், பயிற்சியையும் கலந்து தன்னுடைய நிஜ வாழ்க்கைக்கும், திரைப்படக் காட்சிகளுக்குமிடையிலான தொலைவை அவர் இல்லாமலே செய்து வைத்திருந்தார். சீனர்களின் தற்காப்புக் கலைகள் குறித்த ஒரு மிகப்பெரிய பிம்பத்தை இவரே துவக்கி வைத்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன், ஒரு கவிஞனாக, ஒரு திரைப்படத் தயாரிப்பாளனாக, ஒரு நடிகனாக, ஒரு விளையாட்டு வீரனாக, ஒரு தத்துவ மாணவனாக வாழ்வின் பல்வேறு திசைகளில் பயணித்த இந்த மனிதனின் வாழ்க்கை குறித்த இந்தப் படம் வாழ்க்கையில் நிச்சயம் மறக்க முடியாத ஒரு திரைப்படம் என்பதில் எப்போதும் எனக்கு ஐயமே இல்லை.

ஏழு : நாயகன்

4

திரைப்படக் கலை குறித்த நடைமுறை சாத்தியங்களை மறைத்து அதனை வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாற்றும் தமிழ்ச் சூழலில் என்னுடைய பதின் வயதில் இந்தப் படம் வெளியாகி இருந்தது. மணி ரத்னத்தின் படம் என்று சொல்வதை விடவும் இதனை ஒரு கமலஹாசன் திரைப்படம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு திரைப்படத்தின் எல்லாப் பகுதியையும் விழுங்கிக் கொண்டு விடுகிற நடிகராக அவர் விஸ்வரூபம் எடுத்திருப்பார். ராஜாவின் இசை, பி சி ஸ்ரீராமின் ஒளிப்பதிவு, தோட்டா தரணியின் அற்புதமான கலை வடிவங்கள் என்று  தொழில் நுட்ப வெளிச்சத்தை தமிழ்த் திரையுலகின் மீது அள்ளித் தெளித்த திரைப்படம், ஒரு ஓவியம் போல் செதுக்கப்பட்ட திரைக்கதையின் ஓட்டம், பார்வையாளனை உள்  விழுங்கிக் கொள்கிற ஒரு நேர்த்தியை முதன் முதலாக எனக்கு உணர்த்திய திரைப்படம். இன்று வரைக்கும் இன்னொரு முறை பார்த்தாலும் சலிப்பைத் தராத காட்சி அமைப்புகள் தான் இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய வலிமை. தமிழ் ரசிகனின் எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாவற்றையும் "காட் பாதர்" மாதிரியான தழுவல்களுக்குள் நுழைப்பதும் கூட அத்தனை எளிதான ஒரு செயலாக இருக்க முடியாது. மணி ரத்னத்தின் மீதான அரசியல் பார்வைகள், விமர்சனங்கள், முரண்கள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி அவரை ஒரு தமிழின் முன்னணி இயக்குனராக இன்றளவும் என்னைப் போன்ற கொஞ்சம் மண்டை வீங்கிப் பார்வையாளனை நம்ப வைக்க அவர் எடுத்த முதலும் கடைசியுமான படம் இது தான்.

ஆறு: தளபதி

5

நாயகனின் காலகட்டத்தில் வெளியாகி, அதே நேரம் நாயகனைப் போல பெரிய அளவிலான உழைப்பெல்லாம் இல்லாமல் வெற்றி அடைந்த திரைப்படம் மட்டுமில்லை, ரஜினி என்கிற ஒரு பிம்பத்தை வணிக ரீதியாகவும், துறை ரீதியாகவும் நிலை நிறுத்திய திரைப்படம், ரொம்பவே இளமையாகவும் அழகாகவும் ரஜினியை இந்தப் படத்தில் மாற்றி இருப்பார்கள், கல்லுக்குள் ஈரம் மாதிரி வன்முறை மனிதர்களுக்குள் ஒளிந்திருக்கிற இயல்பான மனித உணர்வுகளைக் காட்டும் படம் என்பதால் ஒரு வேளை இந்தப் படம் என்னைக் கவர்ந்திருக்க வேண்டும், எந்த நேரமும் ரஜினியை நடிப்பில் விழுங்கிச் சாப்பிட்டு விடும் மம்மூட்டியின் திறமைக்கு நடுவே தன்னை ஒரு நடிகனாகவும் ரஜினி உறுதி செய்து கொண்ட படம். இசை, ஒளிப்பதிவு, கவிதையைப் போன்ற உரையாடல்கள் என்று திரைப்படக் கலையின் பல்வேறு வடிவங்களை வெற்றியின் குறியீட்டுக்குள் கொண்டு வந்த ஒரு திரைப்படம். சந்தோஷ் சிவனின் இயல்பான நேர்த்தியான ஒளிப்பதிவும் இந்தப் படத்தை இன்றளவும் என்னை நினைவு கொள்ள வைப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது.

ஐந்து :  தவமாய்த் தவமிருந்து.

6

இயக்குனர்கள் மீதான ஒரு மரியாதையும், அவர்கள் குறித்த ஒரு கூர்ந்த பார்வையையும் எனக்குள் கொண்டு வந்து நிறுத்திய படம், தான் வாழ்கிற வாழ்க்கைச் சூழலில் நிகழ்கிற எளிய மக்களின் வாழ்க்கையை அவர்களின் வலிகளை, அவர்களின் உரையாடலை ஒரு வெற்றிகரமான திரைப்படமாகப் பதிவு செய்து நெஞ்சில் நீங்காத இடத்தை உண்டாக்கிய மதிப்புக்குரிய நண்பர் சேரனின் திரைப்படம், அப்பாவின் மடியில் புழுதி படிய விளையாடித் திரிந்த என்னைப் போன்ற எண்ணற்ற மனிதர்களை நெகிழச் செய்த திரைப்படம், ஒவ்வொரு காட்சியையும், அதன் நேர்த்தியையும் வியக்கும் அளவுக்கு ஒரு செல்லுலாய்ட் சிற்பம் என்று தயங்காமல் என்னால் சொல்ல முடியும், கிராமங்களில் வாழும் தமிழ்க் குடும்பங்களின் கதை, ஊரகத் தமிழ் மக்களின் உணர்வுகள் என்று "அட, நம்ம வாழ்க்கை குறித்த கதைகளையும் திரைப்படமாக்கலாம் போல" என்கிற நம்பிக்கையை உண்டாக்கிய திரைப்படம். ஒரு தகப்பனின் பாசத்தையும், அவனது உழைக்கும் வாழ்வின் வலிகளையும் கவிதைகளை வாசிப்பது போல குருதி நாளமெங்கும் ஊசியாய் இறக்கும் திறமையை ஒரு இயக்குனராக சேரன் மிகத் திறம்பட வெளிப்படுத்தி இருப்பதே இந்தப் படம் எப்போதும் நினைவுகளில் நீங்காத இடம் பிடிக்க ஒரு இன்றியமையாத காரணம்.

நான்கு :  ப்ரேவ் ஹார்ட்.

7

தொழில் நுட்பமும், வரலாறும், உடல் மொழிகளும் இணைந்து ஒரு புதிய கோணத்தில் திரைப்படங்களை அணுக வைத்த திரைப்படம், இயக்கமும், நடிப்பும் மெல் கிப்சன், ஸ்காட் மக்களுக்கும், ஆங்கிலேயர்களுக்கும் இடையில் நிலவும் இன்றைக்கு வரைக்குமான வெகு நுட்பமான பகையுணர்வை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்ட இந்தத் திரைப்படம் மறக்க முடியாத ஒரு பார்வையாளன் அனுபவத்தை எனக்கு வழங்கியது, வெகு நேர்த்தியான காட்சி அமைப்புகள், ஒவ்வொரு காட்சிக்காகவும்  கலைஞர்கள் காட்டி இருக்கும் அக்கறை, ஈடுபாடு போன்றவற்றைப் பார்க்கும் போது திரைப்படக் கலையில் நாம் இன்னும் செல்ல வேண்டிய தொலைவு கண் முன்னே வந்து நிற்கிறது. பிறப்பால் ஒரு ஆஸ்திரேலியராகவும், தொழில் நிமித்தம் அமெரிக்காவில் வாழும் ஒரு மனிதரால் தொடர்பே இல்லாத இன்னொரு நாட்டின் வரலாற்று நிகழ்வுகளைப் புனைவாக்கி மிகப்பெரிய வெற்றி முடியும் என்கிற மலைப்பை இன்று வரைக்கும் எனக்கும் உண்டாக்கும் ஒரு திரைப்படம். மிக மெல்லிய காதல், மன்னர்களின் மிடுக்கு, செருக்கு என்று வேற்று மொழிப் படம் என்கிற உணர்வையே காட்சி அமைப்புகளால் மறைத்து விடுகிற ஒரு அற்புதமான திரைப்படம்.

மூன்று : செவன் சாமுராய் (Seven Samurai)

8

திரைப்பட உலகின் நுட்பங்களை அறிந்து கொள்ள நினைக்கிற எவரும் பார்க்க வேண்டிய ஒரு திரைப்படம், ஜப்பானியக் கிராமத்தின் பயிர்களைக் காக்கப் போராடும் ஏழு போர் வீரர்களுக்கும், விவசாயிகளுக்கும் இடையிலான உறவையும், வாழ்க்கை முறையையும் வெகு நுட்பமாகச் சொல்கிற அகிரா குரசோவாவின் அற்புதமான திரைப்படம், தனது கதை சொல்லும் பாணியில் உள்ள நேர்த்தியையும், ஒழுங்கையும், உழைப்பையும் காட்டி மேற்குலகை இந்தப் படத்தின் மூலமாக அகிரா ஒரு உலுக்கு உலுக்கினார் அன்று சொன்னால் அது மிகையில்லை, பசியில் இருக்கிற ஒரு மதிப்புக்குரிய போர் வீரனைத் தேடுவதாகட்டும், தேர்வு செய்வதில் காட்டும் சமரசம் செய்து கொள்ளாத தன்மையாகட்டும், முக பாவனைகள், நுட்பமான ஒலிக்குறிப்புகள் என்று படம் முழுவதும் இன்று வரைக்கும் ஒரு பாடமாகவே இருக்கிறது. முதன் முதலாக திரைக்கலையில் வாழ்வின் பல்வேறு கோணங்களை, நிகழ்வுகளை ஒன்றுக்கு ஒன்று தொடர்பு செய்து காட்சிப் படுத்தும் "பிளாட்" முறையை இந்தத் திரைப்படமே அறிமுகம் செய்து வைத்தது. இயக்குனர்களின் உழைப்பு என்பது திரைப்படக் கலையில் சமரசம் செய்ய முடியாத ஆற்றல் என்பதை இந்தப் படத்தின் மூலம் உலகுக்கு உரக்கச் சொன்னார் அகிரா. நூற்றாண்டுகளில் மறக்க முடியாத திரைப்படம்.

இரண்டு : ஆரண்ய காண்டம்

9

ஒரு பார்வையாளனாக மூன்று மணி நேரம் என்னைக் கட்டிப் போட்ட சமீபத்திய படம் என்று சொல்லலாம், இந்தப் படம் ஏனைய தமிழ்ப் படங்களில் இருந்து தனது கதை சொல்லும் பாணியில் மாறி இருந்ததே அதற்கான முழுமையான காரணம், வழங்கு திறனில் எந்த நாட்டின் முன்னணி இயக்குனருக்கும் சளைக்காத ஒரு வேறுபட்ட அனுபவத்தை நமக்கு வழங்கியதற்காக அதன் இயக்குனர் தியாகராஜன் குமாரராஜாவுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்.ஏறக்குறைய தமிழின் முதல் நியோ – நோயர் திரைப்படம், வழங்கு திறனில் எந்தப் புதுமையையும் உண்டாக்க நினைக்காத நமது வணிக இயக்குனர்களுக்கு நடுவில் ஒரு புரட்சியை உண்டாக்கியவர். திரைக்கு நடுவே பார்வையாளனைத் தூக்கிப் போட்டது மாதிரியான கோணங்கள், ஒலிக் குறிப்புகளில் உருவாக்கப்படும் அதிர்வுகள் என்று பல்வேறு தொழில் நுட்ப அதிர்வலைகளை உண்டாக்கிய திரைப்படம். பெண்களை மையமாக வைத்துப் பாத்திரங்களால் பேசப்படும் கொச்சையான உரையாடல்கள் மாதிரியான சில விஷயங்களில் கூடுதல் கவனம் செலுத்தி இருந்தால் இன்னும் சில படிகள் மேலே வைத்துப் பார்க்கப்பட்டிருக்கும். இருந்தாலும் தமிழில் கதை சொல்லும் வழியில் ஒரு புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததற்காகவே என் நினைவில்  நீங்காத இடம் பிடிக்கும் திரைப்படங்களில் இது எப்போதும் ஒன்று.

ஒன்று : டைட்டானிக்

10

பிரம்மாண்டத்தைத் தவிர்த்து வர்க்க வேறுபாடுகள், இயல்பான மனித உணர்வுகள், காதல், மேல்தட்டு மக்களின் வறட்டு கௌரவம் போன்ற பல்வேறு வாழ்வியல் கூறுகளை ஒரு கவிதையைப் போலச் சொன்ன திரைப்படம், ஒரு திரைப்படத்தை உண்டாக்குவதற்கான உழைப்பு, அந்தத் துறை மீது இயக்குனருக்கு இருக்கிற ஈடுபாடு, நம்பிக்கை என்று திரைப்படக் கலையின் பிரம்மாண்டமான தாக்கத்தை மீண்டும் ஒரு முறை கண்ணில் நிறுத்திய திரைப்படம், தொழில் நுட்பம், கலை, ஒப்பணை, வரலாற்றுக் குறிப்புகளின் போது செய்ய வேண்டிய மிக முக்கியமான குறிப்புகள், மனித உணர்வுகளைக் காட்சிப் படுத்தும் நேர்த்தி, வரலாற்று நிகழ்வை படம் பிடிக்கிற ஒழுங்கு, நிகழ்வுகளுக்கு ஏற்ற ஒலிக்குறிப்புகள், பின்னணி இசை என்று பல்வேறு கோணங்களில் திரைப்படக் கலையின் வலிமையை உறுதி செய்து கொண்ட ஒரு திரைப்படம், இவற்றை எல்லாம் தாண்டி படம் முழுக்க இயக்குனர் அள்ளித் தெளித்திருக்கும் வர்க்க முரண்களின் கவிதைத் தனமான காட்சிகளே இந்தப் படத்தை அழிக்க முடியாத ஒரு நினைவுப் பொக்கிஷமாக எனக்குள் அடை  காக்கிறது . ஜேம்ஸ் கேமரூன் ஒரு மிக முக்கியமான இந்த நூற்றாண்டின் இயக்குனர்.

************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஒக்ரோபர் 22, 2012

பாதையில் பூத்த மலர்கள் – (பகுதி – 1)

Rural-development-in-India-3

அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பும் வழியில் மழை காட்டுக்குள் இருந்து தப்பி வந்த பெரிய யானையைப் போல மனிதர்களைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தது, சாலைகளை நனைப்பதும், மரங்களை அசைப்பதுமாய் மழை பாலமொன்றில் ஏறிக் கொண்டிருந்தது, சூழல்களை மறந்த சின்னக் குழந்தையைப் போலவே மழை பெருநகரச் சாலைகளில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது.

மழையின் இயக்கம் அதிகரிக்கும் போது மனிதர்களின் இயக்கம் அத்தனை எளிதானதல்ல, இயல்பான வேகத்தில் இயங்க முடியாத மனிதன் மழையில் முடக்கப்பட, சிறகுகள் நனைந்து, இரை தேடித் பறக்க முடியாத பறவைகளைப் போல அடைந்து விடுகிறான். மழையின் போது பொது இடங்களில் மனிதர்கள் வேறுபாடுகளைத் துறந்து விடுகிறார்கள், ஒரு முழு நாளைக்கு மேலான ஒன்று கூடலில் மனிதர்கள் வேறுபாடுகளை அறிந்து கொள்கிறார்கள், அது பழக்கமாகவும், தவிர்க்க முடியாததாகவும் மாற்றப்பட்டு விட்டது, அருகில் இருக்கும் வாய்ப்புகளில் இந்திய மனிதர்கள் ஒரு வார இடைவெளியில் உங்கள் மதம் குறித்தும், ஒரு மாத இடைவெளியில் உங்கள் சாதி குறித்தும் அறிந்து கொள்ள ஆவலோடு இருக்கிறார்கள்.

மழைக்கு இந்த வேறுபாடுகளில் நம்பிக்கை இல்லை, காலம் காலமாக பெய்து கொண்டே இருக்கும் மழை எல்லா மனிதர்களையும் நனைக்கிறது, எல்லா மனிதர்களின் கூரைகளிலும் பாகுபாடின்றி விழுந்து புரள்கிறது, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வியர்வைகளைக் கழுவித் தெருக்களின் வழியாக புகுந்து சாதி இந்துக்களின் வீட்டு வழியாகப் பயணித்துக் கண்மாய்களிலும், ஆறுகளிலும், கடலிலும் அனைவருக்கும் பொதுவானதாகவே கிடக்கிறது. ஆயினும் மனிதர்கள் தொடர்ந்து நீருக்குத் தீட்டுக் கழிக்கிறார்கள், மழை யாவற்றையும் உள்வாங்கியபடி தன் போக்கில் பெய்து கொண்டே இருக்கிறது.

வீட்டுக்குள் நுழைந்த பிறகும் மழைக்கட்டியில் இருந்து பிரிந்த சீவல்கள் மிதந்து கீழிறங்கி நகரத்தை நனைத்துக் கொண்டே இருந்தது. நகரம் தனது வழக்கமான இரைச்சலை நிறுத்தி வீடுகளுக்குள் ஒடுங்கிக் கிடந்தது, மழை குறித்த எந்தச் சுவடுகளும் இல்லாமல் குழந்தை விலைக்கு வாங்கப்பட்ட வண்ணக் களிமண்ணை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். தொலைவிலிருந்து முன்னோக்கி நகரும் ஊர்தியொன்றின் விளக்கொளியில் மழையின் விழுதுகள் மத்தாப்புச் சிதறல்களைப் போல தார்ச்சாலையில் தேங்கிய நீரில் உடைந்து பரவியதைக் கண்டபோது மனம் தனக்குள் பொதிந்து வைத்திருந்த காலத்தின் துண்டுகளை தூசி தட்டத் துவங்கியது. மழைதான் எத்தனை கலவையான உணர்வுகளையும், வாழ்க்கையையும் மனிதர்களுக்குள் அள்ளித் தெளித்திருக்கிறது.

மழை உயிர் வாழ்க்கையைத் தன் துளிகளால் நிரப்புகிறது, மழை பூக்களின் மடல்களை விரிக்கிறது, மழை கதிரவனின் வெம்மையைப் புவிப் பந்தின் மேலோட்டில் இருந்து துரத்துகிறது, மழை பால்வெளிக்கும் நமக்குமான இடைவெளியை தனது நீண்ட பிணைப்புச் சங்கிலியால் நிரப்புகிறது, தனித்து விடப்பட புவிப் பந்தின் சிறகுகளைத் தனது மென்மையான துளிகளால் வருடிக் கொடுக்கிறது, மழை விவசாயக் கிராமங்களில் எளிய மக்களின் துணையாய் இருக்கிறது, நிலங்களை நோக்கியும், பயிர்களை நோக்கியும் கண்களை அகலத் திறக்கும் மனிதர்களின் நம்பிக்கையாய் மழை தான் இன்னும் இருக்கிறது.

17788487854cfdd743b11dd

வாழ்க்கையின் பல்வேறு நிலைகளில் மனித மனத்தின் காழ்ப்புகளை எல்லாம் கடந்து, நிலமும், மொழியும் துணையாய்க் கிடக்கும் கிழிந்த மனிதர்களின் இதயங்களுக்கு எந்த வேறுபாடுகளும் இன்றிப் பொழிந்து மழை தான் பொருளாகிறது. பிறக்கும் போதிலிருந்தே மழை என் கூடவே வருகிறது, மழை என்னிடம் வேறுபாடுகளை அறியாத நண்பனாய் இருக்கிறது, அடையாளங்களால் கட்டப்பட்ட அணைக்கட்டுகளில் சிக்கிக் கொண்டு விட்ட என் பழைய நண்பர்களைப் போலன்றி அது வர்ண பேதங்கள், பிறப்பின் அடையாளங்கள் எதுவுமின்றித் எல்லா இடங்களுக்கும் என் கூடவே வந்திருக்கிறது.

என் இளமைக் காலத்தில் கிராமப் புறங்களில் விழுந்த மழை இன்னும் அழகானதாய் இருந்தது, மழை முடிந்த ஒரே இரவில் ஊரெங்கும் பூத்துக் குலுங்கும் தும்பைப் பூக்களும், அவற்றில் அமர்வதற்காய் விரைந்தபடி சிறகடிக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளும் மழையை எதிர் நோக்கிக் காத்துக் கிடந்தன. மரங்கள் நீராடிய மகிழ்ச்சியில் பின் வரும் காற்றின் மீது தெளிக்க மழையை இலைகளில் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளும் அழகு மறக்க முடியாதது. மழை முடிந்து வரும் யாவும், அழகாய் இன்னும் செழிப்பாய் இருப்பது போலவே தெரியும், மழைக்குப் பின் வரும் சூரியன் தனது வெம்மையைப் பறி கொடுத்து விட்டு வேறு வழியின்றிக் குளிர்ந்து விடுகிறான், மழைக்குப் பின் வரும் காற்று மெல்லிசை போல மனதுக்குள் வீசுகிறது. மழைக்குப் பின் வரும் குருவிகள், தும்பிகள், அவற்றின் ஓசை யாவும் அழகிய நிலவொளியில் ஆடும் நதியலைகளைப் போலவே மென்மையாய் வாழ்க்கையின் மேன்மையை நமக்கு உணர்த்திச் சென்றன.

விவரம் தெரிந்து முதல் மழையை நான் ஊரணிக் கரையில் பார்த்தேன், சுற்றி இருந்த நடைபாதையை விட்டுத் தள்ளி இருந்த புளியமரங்களின் கீழே சூரியன் இறங்கிக் கொண்டிருந்தான், பிள்ளையார் கோவிலுக்கு அருகில் இருக்கும் அரச மரத்தடியில் எரியும் மின்விளக்கைத் தவிர ஊரில் மின்சார இணைப்புப் பெற்றிருந்த வீடுகள் மிகக் குறைவான ஒரு காலம், வேப்பமரத்தைச் சுற்றி மண்ணால் கட்டப்பட்டிருந்த மேடையில் பெரியப்பாவும், சூராவும் அருகருகே படுத்திருந்தார்கள், சூராவை ஒரு நாய் என்று எளிதாகச் சொல்லி விட முடியாது, அது ஏறத்தாழ ஒரு பேசத் தெரியாத ஒரு மனிதனின் மதிப்பை ஒத்திருந்தது. ஐயா மற்றும் பெரியப்பாவின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவர்களின் வாழ்க்கையோடு மிக நெருக்கமாய் இருந்த சூராவைப் பற்றி நினைக்கும் போது ஒரே வீட்டில், ஒரே தெருவில், ஒரே அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பில் தனித் தனித் தீவுகளாக வசிக்கும் நகர மனிதர்கள் ஏனோ பரிதாபமாய் நிழலாடுகிறார்கள்.

Children-4

இப்போதெல்லாம் கிராமங்களிலும் திண்ணைகள் இல்லாத சுற்றுச் சுவரால் எல்லைகளைச் சுருக்கிக் கொண்ட வீடுகள் பெருகி விட்டன, பெரும்பாலான திண்ணைகள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன,திண்ணைகள் ஒன்று கூடலின் சின்னமாக, அன்பான மனிதர்களின் உறைவிடமாக இருந்த நினைவுகளை நமது குழந்தைகளுக்கு எப்படிச் சொல்வது என்று புரியவில்லை, தடுக்குகளும், தாயமும், பல்லாங்குழிகளும் தங்களுக்கே உரித்தான ஓசை எழுப்பியபடி மனிதர்களை மிக எளிமையான உயிர் வாழ்க்கைப் பொருளாக வைத்திருந்த ஒரு நூற்றாண்டு அனுபவத்தை நம் குழந்தைகள் இழந்து விட்டார்கள்.

திண்ணையில் ஐயாவிடம் கதை கேட்க எப்போதும் சில மனிதர்கள் இருந்தார்கள், தனது மலேசிய வாழ்க்கையின் நினைவுகளை ஒரு கீறல் விழுந்த இசைத்தட்டைப் போல ஐயா திண்ணையில் அமர்ந்தபடி சொல்லிக் கொண்டே இருந்தாலும் அதில் ஒரு அலாதியான சுவை இருந்தது, மனிதர்களின் கதை, ஊரின் கதை, நாடுகளின் கதை, என்று புவிப்பந்தின் கதையை தனக்கு அருகில் இருக்கும் இன்னொரு மனிதரிடம் இருந்து தானே கற்கத் துவங்குகிறான் ஒவ்வொரு மனிதனும்.

வாழ்க்கையும் கூட அப்போது ஒரு சுவையான கதையைப் போலவே இருந்தது, பள்ளியில் இருந்து வந்தவுடன், "லண்டியன்" விளக்கை எடுத்துத் துடைத்து வைப்பது எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான வேலை, யாரிடமும் கொடுக்காமல் தானே செய்து வந்த அந்த வேலையை ஐயா என்னிடம் எப்போது கொடுத்தார் என்று நினைவில்லை, லண்டியன் விளக்கைத் துடைத்துப் பற்ற வைத்து நிலைக் கம்பியில் தொங்க விடுவது ஒரு கவிதையை எழுதுவதைப் போல அழகானது.

லண்டியன் விளக்கின் மேலிருக்கும் "பிஸ்டன்" மாதிரியான மேற்புறத்தை மேலிழுத்து, கண்ணாடிக் குடுவையை சரித்துப் பின் அதனை வெளியே எடுக்க வேண்டும், முதல் நாள் எரிதலில் படிந்திருக்கும் கரும்புகையை பிடி துணியைக் கொண்டு அழுந்தத் துடைத்து, திரியில் படிந்திருக்கும் சாம்பலை நீக்கிய பின்பு அதனை ஆட்டிப் பார்க்க வேண்டும், களுக்கென்று தளும்பும் மண்ணெண்ணெயின் இருப்பை உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும், பிறகு நெருப்பைத் திரியில் பொருத்தி எரிதழலின் உயரம் சீராக இருக்கிறதா என்பதை ஒருமுறை பார்த்து விட்டு வீட்டின் மையத்தில் நீளமாய்த் தொங்கும் கம்பியில் விளக்கைத் தொங்க விடும் போது ஒரு வெளிச்சம் பரவும் பாருங்கள், நகரத்தின் விலை உயர்ந்த சர விளக்குகள் அள்ளித் தெளிக்கும் வண்ணக் கனவுகளை விடவும் அந்த லண்டியனில் இருந்து பரவும் மெல்லிய வெளிச்சம் மிக அழகானது, ஏனெனில் அதன் ஒளியில் எப்போதும் அமைதி படிந்திருந்தது.

dsc04223

மழைக்கால வானத்தின் கீழே காளை மாடுகளைப் போலப் படுத்திருக்கிற சில மலைக் குன்றுகளின் பின்னே மறைந்திருந்தது எங்கள் ஊர். தரையெங்கும் தும்பைச் செடிகள் சில்லிட்டுப் பரவிக் கிடக்க, வண்ண வண்ணமாய் எண்ணற்ற பூச்சிகளும், பச்சைத் தவளைகளும் வேரடியில் விளையாடிக் களிக்கும். மேற்பரப்பில் தெளிக்கப்பட்டிருக்கும் வெண்ணிறப் பூக்களில் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் வட்டமடிக்கும், ரெட்டைப் பாப்பாத்திகளைப் பிடித்து அதன் மெல்லிய உடலை நூலால் கட்டி விளையாடுவதைக் குற்றம் என்று தவிக்கிற இன்றைய மனசு, அந்த நாளில் அதைக் கொண்டாடி மகிழ்ந்தது, அதே மனம் தான், அதே மனிதர்கள் தான், வேடிக்கையான வாழ்க்கை.

அந்த மழை நாட்களில் ஊசித்தட்டான் பிடிக்கிற நண்பர்கள் திறமையானவர்கள் என்று திடமாக நாங்கள் நம்பினோம், வழக்கமான தட்டான்களின் பருத்த உடலமைப்பில் இருந்து விலகி ஒரு வெளிநாட்டுக்காரனைப் போல எப்போதேனும் வியப்பான காட்சி தரும் ஊசித் தட்டானைப் பிடிப்பது ஒரு அற்புதமான கலையாக இருந்தது, முதலில் டவுசரை இருக்கக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும், ஆவாரம் பூச்செடியின் உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் ஊசித் தட்டானை அடையாளம் கண்ட பிறகு, முழங்கால்களை மடக்கி ஒரு பூனையைப் போலப் பதுங்கி ஓசையின்றி நகர்ந்து செடியிலோ, இலையிலோ கைகள் படாமல் ஊசித் தட்டானின் பின்புற நீட்சியைப் பிடித்து விட வேண்டும், அவ்வளவுதான், நெப்போலியனுக்கு எதிரான வாட்டர்லூ வெற்றியைப் போல அன்றைய நாள் கொண்டாடப்படும், ஊசித் தட்டானை அறிமுகம் செய்து அதை எப்படிப் பிடித்தோம் என்பதையும் நண்பர்களுக்கு விளக்கி வெற்றிப் பெருமிதத்தோடு நடந்தால் மேகங்கள் டவுசரைப் பிடித்தபடி கூடவே வரும்.

கண்மாய்க் கரைகளில் விளையாடப்படும் அணிலா, ஆமையா என்றொரு அப்போது ஒரு விளையாட்டு உண்டு, அணில்கள் ஒரு அணியாகவும், ஆமைகள் ஒரு அணியாகவும் பிரிந்து கொள்வது, அணில் அணிச் சிறுவர்கள் மரங்களில் இருக்க வேண்டும், ஆமை அணிச் சிறுவர்கள் நிலத்தில் இருக்க வேண்டும், பத்து எண்ணி முடிப்பதற்குள் அணில்கள் நிலத்தில் கால் படாது மரங்களில் தொற்றி ஏறிக் கொண்டு விட வேண்டும், இலை. செடி, கொடிகளோடு ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஆமை அணிக்காரர்களை, அணில்களும், நிலத்தோடு எங்கேனும் உரசிக் கொண்டிருக்கும் அணில் அணிக்காரர்களை ஆமைகளும் பிடிக்க வேண்டும், பிடிபடாமல் இருக்கக் குரங்குகளைப் போல மரங்களிலேயே பொழுது சாயும் வரைக்கும் திரிந்தலைந்த காலங்கள்.

போதாக்குறைக்கு மாமரங்களும், புளியமரங்களும் கிடைக்கும் அணில் அணிக்காரர்கள் கீழே இறங்குவதே இல்லை, புளியம் பிஞ்சுகளை உரசி உப்பு வைத்துத் தின்பது, பால் சுரக்கும் மாங்காயையும், காராங்காயையும் சேர்த்து பல் கொடுகத் தின்று விட்டு நாக்கு வெந்து போய் வீட்டுக்குப் போனால் நடுமண்டையில் கொட்டு விழும். கண்மாய்க்கு நெருக்கமாய் இருக்கிற கோணப் பனை மரங்களின் பாதியில் ஏறி நீரில் குதித்து வீட்டுக்கு ஓடி விடும் சில அணில்களை இன்றைக்கு வரைக்கும் பிடிக்க முடியாமல் இருக்கிற இழப்பின் வலியை யாரால் தான் உணர முடியும்.

மழைக்கால மாலைகளில் தூறலாய்த் துவங்கி முன்னிரவில் கொட்டி முடித்து மரங்களில் இருந்து மழைத் துளிகள் வடிந்து கொண்டிருக்கையில் வீட்டுக்குள் உறக்கத்துக்கான ஒத்திகை நடக்கும், மழை முடிந்த பிறகு வரும் பட்டுப்பூச்சிகள், வெட்டுக்கிளிகள் சூழப் பனை ஓலைகளால் கட்டப்பட்டிருந்த அடுப்படியில் அப்பத்தாவுக்கு அருகே படுத்துக் கொண்டு ஆயிரம் தலை வாங்கிய அபூர்வ சிந்தாமணிக் கதையைக் கேட்கிற வாய்ப்பு எல்லா மனிதர்களுக்கும் கிடைத்து விடுவதில்லை தான். ஏழு கடல் தாண்டி, ஏழு மலை தாண்டி அக்காவைக் காப்பாற்றப் புறப்படும் தங்கையின் கதை அது.

பெண்களின் துயரங்களை எத்தனை அழகாய்க் கதையாய்ப் புனைந்து விட்டார்கள், பறக்கும் குதிரைகள் முன்னொரு காலத்தில் சின்னச் சொரண்டையின் மதாக்கரையில் மேய்ந்து கொண்டிருந்ததை தான் பார்த்ததாகவும், புதிருக்குப் பதில் சொல்லிப் பரிசாய்ப் பெற்ற அந்தக் குதிரையில் ஏறித்தான் சின்னச் சிந்தாமணி பவள மலையின் உச்சியில் இருக்கும் தாழம்பூக் குகைக்குள் நுழைந்தாள் என்று குரலைக் குழைத்து ஒரு தேர்ந்த கதை சொல்லியைப் போல அப்பத்தாவின் குரல் மழையோடு இழைந்து கொண்டிருக்க, மழையோ பனை ஓலைகளில் சொட்டிக் கொண்டிருக்கும்.

beautiful_india_34

பவள மலையும், பறக்கும் குதிரைகளும் கண்மாய்க் கரைகளை ஒட்டிய மலையடிக் காடுகளில் எங்கேனும் இருக்கக் கூடும் என்று எட்டாம் வகுப்பு முடிக்கும் வரை என்னை உறுதியாக நம்ப வைத்தன அப்பத்தாவின் கதைகள். அவரது கதைகள் ஒருநாளும் முடிந்து போவதே இல்லை, குழந்தை என்னிடம் இப்போதெல்லாம் கதைகள் கேட்கிற போது ஒரு ஊருல ஒரு நரியைத் தாண்டி கதையை நகர்த்துவது பெரிய சிரமமாய் இருக்கிற போது அப்பத்தாவின் கதைகள் எப்படி காலத்துக்கும் முடியாமல் தொடர்ந்தன என்கிற கேள்வி விடையில்லாமல் நின்று கொண்டிருக்கிறது.

வாய்க்கால்களை அடைக்கவும், மதகுகளைத் திறக்கவுமாய் நள்ளிரவிலும் மனிதர்கள் மழையில் நனைந்தபடி பிஞ்சைக் காடுகளை ஒட்டிய பாதைகளில் பேசிக் கொண்டே நடந்தார்கள். தங்கள் மண்ணையும், மண்ணைச் சுற்றி இருக்கிற எல்லாவற்றையும் நேசிப்பதைத் தவிர அந்த மனிதர்கள் வேறொன்றும் பெரிதாய்ச் சாதிக்கவில்லை, சாதிப்பது குறித்து அவர்கள் பெரிதாய் அக்கறை கொண்டிருந்ததாகவும் நினைவில்லை. ஆனாலும் உலக நாகரீகங்களை எங்கள் மக்கள் அங்கிருந்து தான் வளர்த்துத் தழைக்கச் செய்தார்கள்.

மழைக்காலம் முடிந்து முன்பனிக் காலம் துவங்கும் அந்த நாட்களின் காலையில் நெற்கதிரின் வாசம் காற்றெங்கும் நிறைந்து கிடக்கும், வயல்பரப்பை விட்டுத் தொலைவில் இருந்தாலும் காற்று வயல்வெளிகளின் வாசத்தை வீட்டுக்குள் கொண்டு வந்து விடும், ஊர் முழுக்க வைக்கோல் போர்களால் நிரம்பிக் கிடக்கும், கருக்கறுவாலும் கையுமாய் தலையை அள்ளி முடிந்தபடி பெண்களும், அவர்களின் பின்னே பள்ளிக்குச் செல்லாத குழந்தைகளும் களத்து மேடுகளை நோக்கிப் படையெடுக்கத் துவங்குவார்கள், களத்து மேடுகள் எங்கள் கிராமங்களின் கலைக் கூடாரங்கள், பாட்டும், கூத்துமாய் விளைந்த பயிரைப் பதப்படுத்தி வரும் காலங்களை வசந்த காலமாய் மாற்றும் அந்தக் கலைக்கூடாரங்கள் ஏறத்தாழ அழிந்தே போய்விட்டன. அறுத்த நெற்கதிர்களை உலர்த்தி, சாணியிட்டு மெழுகிய பொட்டல் வெளிகளில் கொட்டிப் பரப்பி காலை மாடுகளை நீளச் சுற்றில் நடத்தி நெல்மணிகளை முடிந்த அளவுக்கு உதிர்க்க வேண்டும், நெல்லையும் காய்ந்த அதன் கதிர்களையும் பிரித்தெடுத்து மூட்டைகளில் கட்டி முடிப்பது ஓரிரு நாட்களில் முடிந்து போகிற வேலையில்லை, பாதுகாப்புக்காக இரவுகளில் வீட்டுக்கு ஒருவரோ இருவரோ களத்து மேடுகளில் காவலிருக்க வேண்டும்.

10103_s6s

ஏனெனில் களத்து மேட்டுக் காலங்களில் களவாணிகளைப் பற்றிய கிசுகிசுப்புகள் திண்ணைகளெங்கும் உலவிக் கொண்டிருக்கும். களவாணிகள் கைகளில் பெரிய வீச்சருவாளையும், உடும்புகளையும் சுமந்து கொண்டு வருவதாகவும், உயரமான வீடுகளிலும்,மதில்களிலும் ஏறுவதற்காக அவர்கள் உடும்பைப் பயன்படுத்துவதாகவும் சின்னையா தாத்தா சிறுவர்களை பயமுறுத்திக் கொண்டிருப்பார். களவாணிகள் வந்து எடுத்துச் செல்வதற்கான ஒரு பொருளான விளைந்த நெல்லைத் தவிர வேறொன்றும் எங்கள் ஊரில் இல்லை, ஆகவே களத்து மேட்டுக் காலங்களில் மட்டுமே அவர்களைப் பற்றிய செய்திகள் உலவித் திரியும், கடைசி வரையில் சின்னையா சொன்ன களவாணிகளை பார்க்க முடியாமல் போனதில் எனக்கு வருத்தம் தான், நிலவும், விண்மீன்களும் வேடிக்கை பார்த்திருக்க அன்பானவர்களின் அருகில் ஓலைப்பாய்களில் எந்தக் கவலைகளும் இன்றி மல்லாந்து படுத்து உருளும் அந்தப் பொன்னான காலத்தின் நினைவுகளை யார் தான் திருப்பிக் கொடுக்க முடியும்.

(இன்னும் பூக்கும்……..)

little-things-photo

பெங்களூரின் அதிகாலைக் காற்று திறந்த கதவுகளின் வழியாக குளிரோடு வழிந்து கொண்டிருந்தது, திரும்பிய பக்கமெல்லாம் தென்படும் அலுப்பூட்டும் சுவர்கள், இரவெல்லாம் சுவர்களுக்குள் அடைபட்டுக் கிடந்து, வெளிறிய முகங்களோடு வேலைக்குப் போகும் மனிதர்கள்.

எங்கோ ஒரு வீட்டின் காலை அவசரத்தை உணர்த்தும் "குக்கர்" ஓசை, உறக்கம் கலைப்பதற்காகத் திரும்பிப் படுக்கும் நிறைமொழியின் அசைவுகள் என்று அந்த நாள் ஒரு வழக்கமான நாளாகவே இருக்கும் என்று நினைத்திருக்கும் போது அலைபேசி ஒலித்தது,

பெயர் இல்லை, யாராக இருக்கும் என்கிற குழப்பத்தோடு நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து அலைபேசியை எடுப்பதற்குள் அழைப்பு நின்றிருந்தது. பதிவாகி இருந்த எண்ணுக்குத் திரும்ப அழைத்த போது கரகரத்த குரலில் மும்பை அலுவலக நண்பன் சாய்நாத் தயங்கியபடி "காலை நேரத்தில் தொந்தரவு செய்கிறேனா?" என்றபடி தொடர்ந்தான்.

"ஒரு உதவி செய்ய வேண்டும் ஹரிஷ்" (அறிவழகன் என்கிற பெயரின் வட இந்திய மொழியாக்கம்), "சொல்லுங்க சாய்நாத்", எனக்குத் தெரிந்த ஒரு நண்பரின் குழந்தைக்கு இதயத்தில் பெரிய ஓட்டை இருக்கிறது, அவர்கள் புட்டபர்த்தி மருத்துவமனைக்குச் சென்று கேட்டதில் அறுவை சிகிச்சை செய்யும் வசதி இல்லை என்று திருப்பி அனுப்பி விட்டார்கள், இப்போது பெங்களூரில் இருக்கிறார்கள், ஜெயதேவா மருத்துவமனையில் இலவச அறுவை சிகிச்சை செய்கிறார்கள் என்று யாரோ சொன்னார்களாம், அது குறித்து நீங்கள் முடிந்தால் விசாரித்து அவர்களுக்கு உதவ முடியுமா?". என்று நிறுத்தினான் சாய்நாத்,

"குழந்தை இப்போது எங்கே இருக்கிறது? என்ன வயது? என்று நான் கேட்டபோது சாய்நாத் சொன்னான் "இரண்டு வயது". அன்றைய காலை நொடி நேரத்தில் அவசரமயமாகிப் போனது. ஜெயதேவா மருத்துவமனையின் முகப்பில் அவர்கள் இருக்கிறார்கள், குழந்தையின் தந்தையின் அலைபேசி எண்ணை உங்களுக்கு நான் குறுஞ்செய்தியாக அனுப்புகிறேன், இயன்றால் அவர்களுக்கு உதவி செய்யுங்கள்" என்கிற சொற்களை என் காதுகளுக்குள் செலுத்தி விட்டு அலைபேசி அடங்கிப் போனது.

இரண்டு வயதுக் குழந்தைக்கு இதயத்தில் ஓட்டை, தாயும் தந்தையும் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு ஊர் ஊராய் அலைகிறார்கள் என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள், எத்தனை வலி நிரம்பிய பயணம் அது, வாழ்க்கை பரிசளித்த குழந்தையின் இதயத்தில் இருக்கிற ஓட்டையில் தேங்கிக் கிடக்கிற தங்கள் சுக துக்கங்களோடு அவர்களின் தவிப்பு கண்களில் நிழலாடியது,

இடைவெளியில் அலைபேசி எண்ணைக் குறுஞ்செய்தியாக அனுப்பி இருந்தான் சாய்நாத்.குழந்தையின் தந்தைக்கு அழைத்தபோது மராட்டி கலந்த ஹிந்தியில் "நாங்கள் ஜெயதேவா மருத்துவமனையின் முகப்பில் அமர்ந்திருக்கிறோம், விசாரணை அலுவலகம் ஒன்பது மணிக்குத் திறக்கும் என்று சொல்கிறார்கள், அதுவரை நாங்கள் இங்கேயே இருப்போம், உங்களைக் குறித்து சாய்நாத் சாப் சொன்னார்" என்றார். "சரி அங்கேயே இருங்கள், நானும் ஒன்பது மணிக்கு அங்கே வருகிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பத் தயாரானேன்.

ஜெயதேவா மருத்துவமனை நான் வசிக்கிற வீட்டில் இருந்து வெகு தூரமில்லை என்றாலும் பெங்களூரின் காலை நேரச் சாலைகள் பீதியூட்டும் நெருக்கடி மிகுந்தவை, சாகசங்கள், உரையாடல்கள் எல்லாம் முடிந்து ஜெயதேவா மருத்துவமனையின் வாயிலுக்குள் நுழைந்து நேரத்தைப் பார்த்த போது 9.20 ஆகிவிட்டிருந்தது, மீண்டும் ஒருமுறை அலைபேசியில் குழந்தையின் தந்தையை அழைத்து அவர்கள் இருக்கிற இடத்தை அடைந்த போது மருத்துவமனை தனது வழக்கமான இரைச்சலுடன் அன்றைய பொழுதைத் துவக்கி இருந்தது,

ஏக்நாத்தும் அவரது மனைவியும் எழுந்து வணக்கம் சொன்னார்கள், அந்த வணக்கத்தின் பின்னே ஒரு குழந்தையின் உயிரும், அதைக் காக்கும் வேண்டுதலும் நிரம்பி இருப்பதாக நான் உணரத் துவங்கினேன், இருவரும் மிக இளவயதுக்காரர்கள், ஏக்நாத்துக்கு மிஞ்சிப் போனால் இருபத்தைந்து வயது இருக்கக் கூடும், அவரது மனைவியோ இன்னொரு குழந்தையைப் போலிருந்தார்.

மராட்டிய மாநிலத்தின் ஊராகப் பகுதிகளில் நிகழும் இளவயதுத் திருமணங்களில் அதிகம் பாதிப்படைவது குழந்தைகள் தான் என்கிற உண்மை ஏனோ முகத்தில் அறைந்து நின்றது. குழந்தை ஒரு அழகிய மலரைப் போல உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள், தன்னைச் சுற்றி நிகழும் போராட்டங்கள் ஏதும் அறியாதவளாக அவள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அப்படி இருப்பதே நல்லது, வாழ்க்கையையும் அதன் வலியையும் மனிதர்கள் உணரத் துவங்கும் போது அவர்களுக்கு வயதாகி விடுகிறது, குழந்தைகள் வயதான மனிதர்களின் வலியைக் குறைக்க அனுப்பப்பட்ட அற்புத மலர்கள், அவர்கள் விடும் மூச்சுக் காற்றின் நறுமணங்களில் தான் அழுகிய வாழ்க்கையின் நாற்றம் கொஞ்சமேனும் மட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.

Stone-Age-For-Kids

நாங்கள் பல்வேறு அலுவலர்களையும், மருத்துவர்களையும் அன்று சந்தித்தோம், கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்தக் குழந்தையின் வலி குறித்து ஜெயதேவா மருத்துவமனை அத்தனை அக்கறை காட்டவில்லை, குறைந்தபட்ச செலவுத் தொகையைக் கட்டினால் மட்டுமே இங்கு அனுமதி கிடைக்கும் என்றும், அனுமதி கிடைத்த பிறகு குறைந்தது இருபது நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்கிற மக்கள் தொடர்பு அலுவலர் சொன்னபோது அந்தப் பெற்றோரின் கண்கள் களைப்படைந்து உள்வாங்கியது போலிருந்தது.

பதினைந்து நாட்களுக்குள் அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும் என்றும் தவறினால் உயிருக்கு எந்த வகையிலும் உறுதி அளிக்க முடியாது என்று மும்பை சியோன் மருத்துவமனை ஒரு குறிப்பு எழுதி அனுப்பி இருந்தது. நாராயண ஹ்ருதயாலயா மருத்துவமனை ஒன்றே எஞ்சி இருக்கும் வாய்ப்பு, இரண்டு மாடுகளையும், கொஞ்சம் நிலத்தையும் விற்று விட்டு இந்தக் குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்றி விட வேண்டும் என்று தவிக்கிற அந்தப் பெற்றோரின் முன்னாள் நானும் ஒரு குழந்தையைப் போலச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன்.

அவர்களின் கையில் நாற்பதாயிரம் ரூபாய் பணம் இருக்கிறது, குறைந்தது இந்த அறுவை சிகிச்சைக்கு இரண்டில் இருந்து மூன்று லட்சம் வரை செலவாகக் கூடும் என்று சந்தித்த மருத்துவர்கள் அனைவரும் சொல்லி இருந்தார்கள், நம்பிக்கை குறைந்து கொண்டே வந்தது. நம்பிக்கையிழந்த மனத்தைக் குழந்தையின் சிரிப்பும் விளையாட்டும் சிலிர்ப்பூட்டி சிறகுகள் பொருத்தியது.

எனது அலுவலகத்தின் இயக்குநருக்குத் தொடர்பு கொண்டு குழந்தையின் நிலை குறித்து நீண்ட நேரம் விளக்கி நீங்கள் உதவியே ஆக வேண்டும் என்று சொன்னவுடன் அவர் "அந்தப் பெற்றோரிடம் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது என்று கேட்டுச் சொல்" என்றார். அவர்களிடம் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் இருக்கலாம் என்றவுடன், நான் நிறுவனத்தின் சார்பில் ஐம்பதாயிரம் தருகிறேன், பிறகு இன்று மாலையில் முதலாளியிடம் பேசி அவரிடம் இருந்து ஏதேனும் உதவி பெற இயலுமா என்று முயற்சிக்கிறேன், நீ அவர்களோடு இருந்து உதவி செய் என்று சொல்லி விட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தார்.

நம்பிக்கை வலுப்பெற ஆரம்பித்தது, ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் ரூபாய் வரை கையில் இருக்கிறது என்னுடைய வங்கிக் கணக்கில் இருக்கும் இருபதாயிரம் ரூபாயையும் சேர்த்து. சித்தி செச்சாரே என்கிற அந்த இரண்டு வயதுக் குழந்தை விளையாடிக் கொண்டும் சிரித்துக் கொண்டும் எங்களோடு பயணித்துக் கொண்டே இருக்கிறாள், நான் அவ்வப்போது அந்தக் குழந்தையின் இதயம் வழக்கமான குழந்தைகளை விடவும் மிக வேகமாகத் துடிப்பதை ஒரு விதமான கலக்கத்தோடு பார்த்தபடி பயணிக்க வேண்டியிருந்தது.

பள்ளியில் இருந்து சீருடைகளோடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த எண்ணற்ற குழந்தைகளை வழி நெடுகப் பார்த்தபடி நாங்கள் நாராயண ஹ்ருதயாலயா மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்தோம், பல்வேறு விசாரணைகள் மற்றும் சந்திப்புகளின் முடிவில் நாங்கள் கொலின் ஜான் என்கிற மிகப்பெரிய மருத்துவரின் இணை மருத்துவரைச் சந்தித்தோம்.

கௌரவ் செட்டி என்று அழைக்கப்படும் அவர் ஒரு மருத்துவருக்கான கனிவையும், புன்னகையையும் தன்னுடைய கடும் பணிச் சுமைகளுக்கு இடையே மறக்காமல் வைத்திருந்தார், ஒருவிதமான மன்றாட்ட மனநிலையில் என்னுடைய ஆற்றலை எல்லாம் பயன்படுத்தி அந்த மருத்துவரிடம் நான் ஏறக்குறைய அரை மணி நேரம் பேசினேன்.

இறுதியில் குறிக்கப்பட்டிருந்த இருந்த இரண்டு லட்சம் ரூபாயில் தன்னுடைய அறுவை சிகிச்சைக் கட்டணமான இருபத்து ஐந்தாயிரத்தை இந்தக் குழந்தைக்காக நான் வழங்குகிறேன் என்று தன்னுடைய முத்திரைத் தாளில் அவர் எழுதிக் கையெழுத்திட்டார்.

மேலும் சில சலுகைகளை வழங்கும்படி கட்டணச் சலுகைப் பிரிவுக்கும் அவர் குறிப்பு எழுதி இருந்தார். இறுதியாக மருத்துவமனை ஒரு லட்சத்து அறுபதாயிரம் ரூபாய் பணம் செலுத்தி நீங்கள் குழந்தையை அனுமதிக்கலாம் என்றும் இரண்டு மூன்று நாட்களில் அறுவை சிகிச்சை செய்யலாம் என்றும் சொல்லி முடித்தார்கள் கட்டணப் பிரிவு அலுவலர்கள். அன்றைய நாள் முடிவுக்கு வந்திருந்தது, மருத்துவமனை அருகிலேயே ஒரு சிறிய தங்கும் விடுதியில் அறையைப் பதிவு செய்து அவர்களை ஓய்வெடுக்கச் சொல்லி விட்டு வீடு திரும்பினேன்.

மனம் முழுவதும் சித்தி செச்சாரே என்கிற அழகிய மலர் போன்ற அந்தக் குழந்தையின் முகம் நிறைந்திருந்தது, இரவில் மகிழ்ச்சியும் மனித வாழ்க்கையின் மகத்துவமும் நிரம்பிய அந்த அழைப்பு எனது இயக்குனரிடம் இருந்து வந்தது, ஒரு லட்சம் தவிர்த்து மீதித் தொகையை நமது முதலாளி வழங்குவதாகச் சொல்லி இருக்கிறார், நீங்கள் நாளை அலுவலகத்தில் பணத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் கடுமையான பணச் சிக்கல்கள், நிதிச் சுமைகள் வந்த போதெல்லாம் நான் காத்து வைத்திருந்த நேர்மையும், கடும் உழைப்பும் என்னுடைய முதலாளிகளின் தவிர்க்க இயலாத தேவையாக இருந்ததன் பலனை இந்தக் குழந்தைக்காக நான் அறுவடை செய்து கொண்டேன்.

பொழுது வேகமாக புலர்ந்து விட்டிருந்ததோ இல்லை மனம் பொழுதை வேகமாய்ப் புலர வைத்திருந்ததோ தெரியவில்லை, குழந்தைகள் தொட்டிச் செடிகளை உடைத்து விட்டதற்காகப் பெற்றோர்களிடம் பணம் வசூலிக்கும் என் வீட்டு முதலாளி சிக்கிய யாரிடமோ தன்னுடைய பொருளீட்டு புராணம் பாடிக் கொண்டிருந்தார்.

அலுவலகம் சென்று நிதியாளரிடம் பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு மருத்துவமனை வந்த போது பதினோரு மணியாகி இருந்தது, குழந்தையைப் பல்வேறு சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தி அறுவை சிகிச்சைக்கு உடல் தயாராக இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்டு அனுமதிப் பிரிவில் "ஒரு லட்சத்து முப்பதாயிரம் ரூபாயைப் பெற்றுக் கொண்டு குழந்தையை அனுமதியுங்கள் மீதிப் பணத்தை நாளை கட்டுகிறோம்" என்று நான் சொன்னபோது அவர்கள் மறுத்தார்கள், மீதிப் பணத்தையும் இப்போதே கட்டினால் மட்டுமே அனுமதிக்க முடியும் என்று தங்கள் ஒழுங்கு விதிகள் சொல்வதாக அவர்கள் சில காகிதங்களைக் காட்டினார்கள்.

அந்தப் புதிய சிக்கலைச் சமாளிக்க என்னுடைய அதிகம் பயன் படுத்தப்படாத கடன் அட்டை துணைக்கு வந்தது, மீதிப் பணத்தை கடன் அட்டையில் இருந்து பெற்றுக் கொண்டு ஒப்புதல் சீட்டில் என்னைக் கையெழுத்திடச் சொன்னபோது பல புதிய பொருட்களை குடும்பத்திற்காகவோ, குழந்தைக்காகவோ வாங்கிய போதெல்லாம் இல்லாத நிறைவும், மகிழ்ச்சியும் அந்த அறையெங்கும் நிரம்பி இருந்தது. அனுமதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் கூடவே ஒருவர் தங்கி இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டதால் குழந்தையின் தாய் குறித்து அதிகம் கவலை இல்லை.

ஏக்னாத்தை வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லலாம் என்கிற முடிவோடு குழந்தையை அவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் விட்டு விட்டுத் திரும்பும் போது மருத்துவரின் சொற்கள் காதில் எதிரொலித்தன, "அறுவை சிகிச்சையின் போது குழந்தை பிழைப்பதற்கான வாய்ப்பு அறுபது விழுக்காடு வரையில் இருக்கிறது". அந்த சொற்களின் பின்னே ஒளிந்திருக்கும் மரணத்தின் முப்பது விழுக்காடு எனது கால்களையே தடுமாறச் செய்தது என்றால் பெற்றவர்களின் மனம் என்ன பாடுபடும், திரும்பி ஒருமுறை அந்தக் குழந்தையின் கள்ளங்கபடமற்ற சிரிப்பை உள்வாங்கினேன், ஏதோ ஒரு கோவிலில் இருந்து கொண்டு வந்திருந்த விபூதியை அந்தக் குழந்தையின் மேலே பூசிக் கொண்டிருந்தாள் அந்தத் தாய், அவளுக்குத் தெரியாது இங்கிருக்கும் மருத்துவர்களே இந்தக் குழந்தையைக் காக்கப் போகும் கடவுளரென்று…..

ஏக்நாத் வீட்டுக்கு வருவதற்கு மறுத்தார், "நான் இங்கேயே இருக்கிறேன் சார், என் மனைவிக்கு ஹிந்தியும் தெரியாது, மருத்துவர்கள் ஏதாவது சொன்னால் கூட அவரால் புரிந்து கொள்ள முடியாது" என்று பிடிவாதமாய்ச் சொன்னவரின் கண்களில் தனது குழந்தையைப் பிரிந்து வர முடியாத ஒரு தாயின் ஏக்கம் நிறைந்திருந்தது. மூன்றாம் நாள் காலையில் மீண்டும் மருத்துவமனைக்குச் சென்றபோது தனது அழுக்குப் பையோடு வாசலில் நின்றிருந்தார் ஏக்நாத் என்கிற அந்த பாசம் நிரம்பிய தந்தை.

இரவு "எங்கே உறங்கினீர்கள் ஏக்நாத்?" என்று கேட்டபோது எதிர்த் திசையில் இருந்த புதரை நோக்கிக் கையைக் காட்டினார், தன்னுடைய குழந்தை பிழைத்துக் கொள்ளும் என்றால் நான் இதை விடக் கொடிய வனப் பகுதியிலும் படுத்துறங்கத் தயாராக இருப்பதாகச் சொன்னபோது அவரது கண்களில் நீர் முட்டிக் கொண்டிருந்ததை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. நான் வேறு பக்கமாய்த் திரும்ப முயற்சி செய்தேன், சொற்கள் முடிந்து போகிற கணங்களில் ஒரு துளிக் கண்ணீர் பேரிலக்கியமாகிறது, மிதமிஞ்சிய மகிழ்ச்சியிலும், மிதமிஞ்சிய கவலையிலும் மனிதர்களிடம் மீதமிருப்பது சில கண்ணீர்த் துளிகள் மட்டும்தானே.

அறுவை சிகிச்சை செய்வதற்கு இன்னும் இரண்டு மூன்று நாட்கள் கூட ஆகலாம் என்கிற செவிலியர்களின் சொற்களை நம்பி நான் அலுவலகம் திரும்பினேன், பிற்பகல் இரண்டு முப்பது மணிக்கு ஏக்நாத்திடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது, "இன்றே அறுவை சிகிச்சை செய்கிறார்களாம் சார்", குழந்தைக்குக் காலையில் இருந்து ஏதும் கொடுக்க வேண்டாம் என்று சொல்லி இருக்கிறார்கள், நீங்கள் வந்தால் எங்களுக்கு ஆறுதலாய் இருக்கும் என்கிற அவரது குரல் உடைந்து நொறுங்கி இருந்தது.

dad-kid

அலுவலகத்தில் அனுமதி பெற்றுக் கொண்டு மருத்துவமனை வந்து சேர்ந்த போது குழந்தைக்குப் பச்சை நிறத்தில் ஆடை அணிவித்திருந்தார்கள், தங்கள் குறிப்புகளை எல்லாம் முடித்துக் கொண்ட பின்னர் குழந்தையை மருத்துவர்கள் கேட்டபோது அந்தத் தாய் தனது குழந்தையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு கொடுக்க மறுத்தார், "மேரா பச்சே, மேரா பச்சே" என்கிற அந்தத் தாயின் அழுகுரல் மருத்துவமனைகளின் சுவர்களில் பட்டு எதிரொலித்தது.

உயிர் வாழ்க்கையின் அடையாளமான உடலோடு மனிதன் போராடிக் கொண்டே இருக்கிறான், உடலை மையமாக வைத்து நடக்கிற இந்த வாழ்க்கை என்கிற விளையாட்டில் மனிதன் கடைசியில் என்றோ ஒருநாள் தோற்றுப் போயாக வேண்டும், ஆனாலும் விடாது போராடும் மனிதனின் துணிச்சலும், அவனது ஆற்றலும் அளவிட முடியாதது மட்டுமில்லை என்றாவது ஒருநாள் அவன் வெற்றி பெறுவதற்கான அவனது பயிற்சியாகவும் இருக்கக் கூடும்.

குழந்தை சித்திக்கு இது இறுதிப் படுக்கையாகவும் இருக்கக் கூடும், அவளது உடல் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் இன்று வெற்றி பெறுமேயானால் இன்னும் அறுபது எழுபது ஆண்டுகள் எந்தச் சிக்கலும் இல்லாமல் உயிர் வாழ முடியும் என்கிற நம்பிக்கையே அந்தக் கணத்தில் மேலோங்கி இருந்தது. நாங்கள் காத்திருப்புப் பகுதியில் அமர வைக்கப்பட்டோம், அறுவை சிகிச்சை முடிந்த பிறகு ஒலிபெருக்கியில் நாங்கள் அழைக்கப்படுவோம்.

அந்த அறை முழுவதும் தந்தையை அனுப்பி விட்டுக் காத்திருக்கும் மக்களும், மக்களை அனுப்பி விட்டுக் காத்திருக்கும் பெற்றோரும் நிரம்பிக் கிடந்தார்கள், தங்கள் அன்பானவர்களின் பெயரை அந்த ஒலிபெருக்கி எப்போது சொல்லப் போகிறது என்று காத்துக் கிடக்கும் மனிதர்களிடையே காலம் கடத்துவது என்பது எத்தனை வலி மிகுந்ததாய் இருக்கிறது, பார்ப்பவர்களிடமெல்லாம் அவர்கள் நம்பிக்கையையும், நல்ல செய்திகளையும் எதிர்பார்க்கிறார்கள், நம்பிக்கையும், வலியும் நாற்காலிகள் எங்கும் நிரம்பி வழிகிறது.

நான்கு முப்பத்தைந்து மணிக்கு ஒலிபெருக்கியில் பெருகி வழிந்தது "சித்தி செச்சாரே" என்கிற அந்தப் பெயர், பெயரின் பாதிச் சொல் ஒலிபெருக்கியில் ஒட்டிக் கிடந்த போதே காணாமல் போயிருந்தார்கள் சித்தியின் பெற்றோர், சிக்கல் என்னவென்றால் என்னுடைய நுழைவுச் சீட்டும் அவர்களிடமே இருந்தது தான், நுழைவுச் சீட்டின்றி எங்கேயும் நுழைவதில் நம்மை (தமிழர்களை) விஞ்ச யார் இருக்கிறார்கள், சில சாகசங்கள் புரிந்து நானும் மூன்றாம் தளத்தை அடைந்தேன்.

காலுறைகள், நீல நிற அங்கிகளை அணிந்து கொண்டு நாங்கள் அந்த உயர் பாதுகாப்பு அறையின் நடைப்பகுதியில் நடக்கத் துவங்கியபோது சொற்களும், சூழலும் மறைந்து ஒரு மெல்லிய கயிற்றைப் போல ஏதோ ஒன்று கழுத்தை இறுக்குகிறது, எந்தச் சிக்கல்களும் இல்லாமல் அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமாக நடந்து முடிந்ததாக கௌரவ் செட்டி என்கிற அந்தக் கடவுள் எங்களைப் பார்த்துச் சொல்கிறார், பெயரும் முகமும் மறைக்கப்பட்டு அவளருகில் நின்று உயிர்ப் பாதுகாப்பு எந்திரங்களை இயக்கியபடி குழந்தையின் பிஞ்சுப் பாதங்களை மெல்ல நகற்றும் அந்த இளம் மருத்துவரின் கரங்களில் ஒரு முத்தம் கொடுக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது.

கடக்கும் செவிலியர்களின் தலையைச் சுற்றி ஒளிவட்டம் தெரிகிறது, நாங்கள் வெளியேறி மருத்துவமனை முகப்புக்கு வந்த போது அந்தக் குழந்தையின் தாய் என்னை பார்த்துக் கை கூப்புகிறார், உலகில் நான் பெற்ற மிகச் சிறந்த வணக்கம் அது, என்னுடைய வாழ்க்கையின் நாட்கள் முழுமைக்கும் அந்த வணக்கம் போதுமானதாகவும், நிறைவானதாகவும் இருக்கிறது. "மேரா பச்சே மில்கயா", மேரா பச்சே மில்கயா" (என் குழந்தை எனக்குக் கிடைத்து விட்டது) என்று கட்டிப் பிடித்து அழும் "ஏக்நாத்" என்கிற அந்தத் தந்தை தான் எத்தனை மேன்மையான மனிதன்.

universal_love____by_sundeepr

நன்றி மருத்துவர்களே (டாக்டர்.கொலின் ஜான் & டாக்டர் கௌரவ் செட்டி), இந்த விவசாயியின் குழந்தைக்காக உங்கள் கட்டணங்களை மட்டுமே இழந்தீர்கள், ஆனால், உலகின் மனசாட்சியில் இடம் பெற்றீர்கள். ஏக்நாத்திடம் விடைபெற்று வெளியே வருகிறேன் நான்,

உடல்களால் நிரம்பிய வாழ்க்கை வெளியெங்கும் பரவிக் கிடக்கிறது, இப்போது உயிர் ததும்ப அழுவதும், உயிர் ததும்பச் சிரிப்பதுமே எனக்கான இறுதி வாய்ப்பாக இருக்கிறது, இம்முறை என்னுடைய தேர்வு உயிர் ததும்ப அழுவது……..

***************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மே 23, 2012

ஆத்தா நான் பாசாயிட்டேன்….

29042-appreciation-of-creative-design

பத்தாம் வகுப்புப் படித்துக் கொண்டிருந்த போது எங்களோடு முத்துச்சாமி என்றொரு மாணவன் படித்தான், வகுப்பில் முதல் மாணவன், எல்லா ஆசிரியர்களுக்கும் பிடித்தமான செல்லப் பிள்ளையாக வலம் வரும் முத்துச்சாமியைப் பார்த்தால் எங்களுக்கெல்லாம் வியப்பாக இருக்கும்,

அவனுடைய நடை உடை பாவனைகளில் எல்லாம் ஒருவிதமான உயர்தனிச் செம்மை இருப்பதாகவும், அவனைப் போல மாணவர்கள் இந்தப் பள்ளிக்குக் கிடைத்த அரிய பரிசென்றும் ஆசிரியர்கள் அள்ளி விடுவார்கள்,

"அவன் மூத்………குடித்தாலும் உனக்கெல்லாம் அறிவு வராது" மாதிரியான சொற்களை உதிர்க்கும் முட்டாள் ஆசிரியர்கள் கூட எங்கள் வகுப்பறைகளில் உண்டு, முத்துச்சாமி அறிவு என்று சொல்லப்படும் உள்ளீடுகள் எல்லாவற்றிலும் சராசரி மாணவர்களை விடவும் மிகக் கீழ் நிலையில் இருந்தான்,

அவனுடைய பொது அறிவு, அரசியல் அறிவு, விளையாட்டு அறிவு, ஏன் அறிவியல் அறிவே கூட மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் தான் இருந்தது, அவன் எந்தவொரு ஒருங்கிணைவு நிகழ்வுகளிலும் பங்கு கொள்வதில்லை, குழு விளையாட்டுக்களில் இருந்தும் கூட ஆசிரியர்கள் அவனுக்கு விலக்கு அளித்திருந்தார்கள்.

கலை, இலக்கியம் போன்ற துறை சார்ந்த ஈடுபாடுகள் யாவும் இல்லாத மனப்பாட இயந்திரமாக இருந்த அவனது கல்வியை ஆசிரிய சமூகம் ஆகா, ஓகோ என்றெல்லாம் புகழ்ந்து உச்சி முகர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள், வயது முதிர்ந்த ஆசிரியர் ஒருவரை முரட்டு மாணவர்கள் இருவர் கிண்டல் செய்து அவரை உளவியல் ரீதியாகக் காயம் செய்து சிரித்துக் கொண்டிருக்கையில் கடைசி இருக்கைகளில் அமர்ந்திருந்த முட்டாள் என்றும், எதற்கும் பயனற்றவன் என்றும் ஆசிரியர்களால் சொல்லப்பட்ட பெரியசாமி தான் துணிந்து அவர்கள் இருவரையும் மிரட்டி அமைதியாக இருக்கச் செய்தான்.

தலைமை ஆசிரியர் விசாரணை செய்த போதும் கூட உண்மையை உரக்கச் சொல்வதற்கு முத்துச்சாமியோ அவனது புனித மூத்திரமோ தயாராக இல்லை. தேர்வுகள் முடிந்து முடிவுகள் வந்த அந்த மாலையில் முத்துச்சாமிக்கு "கட் அவுட்" வைக்காத குறையாக அவனது மதிப்பெண்கள் இருந்தன, நானூற்று எண்பது மதிப்பெண்கள் பெற்று முத்துச்சாமி மாவட்டத்தில் இரண்டாமிடமோ என்னவோ வாங்கி இருந்தான்,

அதன் பிறகு முத்துச்சாமி எங்கள் கண்களில் இருந்து மறைந்து போனான், வேறு ஏதோ ஒரு சிறந்த பள்ளியில் சேர்ந்து படிக்கப் போகிறேன் என்று சொல்லி விடை பெற்ற முத்துச்சாமியை பிறகு சந்திக்கவே முடியவில்லை.

30344-positivo-education-software-creative-wallpaper

முத்துச்சாமி வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய இலக்குகளை எல்லாம் அடையப் போகிறான், அவன் விஞ்ஞானி ஆகி விடுவான், எரோப்லேன் ஒட்டுவான் என்றெல்லாம் ஆசிரியர்கள் அடுத்த வகுப்புகளில் கதை சொல்லத் துவங்கி இருந்தார்கள், நீண்ட காலங்கள் கழித்து இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு முறை ஊருக்குச் சென்ற போது முத்துச்சாமியை நான் சந்தித்தேன்,

மிதிவண்டியை இடுப்பில் சாய்த்தபடி இன்னொரு பள்ளி நண்பனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த முத்துச்சாமியின் கைகளில் புகை கசிந்து கொண்டிருந்தது. நீண்ட குழப்பத்தில் அடையாளங்களை உறுதி செய்து அருகில் சென்று முத்துச்சாமியிடம் நலம் விசாரித்தேன், பிறகு கேட்டே ஆக வேண்டும் என்று மனதுக்குள் இருந்த அந்தக் கேள்வியை அவனிடம் கேட்டேன், "முத்துச்சாமி நீ இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?", இங்கே பக்கத்தில் ஒரு மின்கருவிகள் விற்பனை செய்யும் கடையில் வேலை செய்கிறேன் என்று முத்துச்சாமி சொன்னபோது எனக்குப் பகீரென்றது.

முத்துச்சாமியை ஏறத்தாழ ஒரு ஏரிக்கரை ஐயனார் ரேஞ்சுக்கு வழிபட்டு, அவனை மனப்பாடக் கல்வியில் புதைத்து சமூக அறிவையோ, அரசியல் அறிவையோ, மொழி அறிவையோ அறவே வழங்க மறுத்த நமது கல்வி முறையும் அதனைக் கற்பிக்கும் ஆசிரிய சமூகமும் தான் எத்தனை ஆபத்தானதாக இருக்கிறது. (விதிவிலக்கான ஐம்பது விழுக்காட்டு ஆசிரியர்கள் மன்னிக்கவும்).

நேற்று தமிழகத்தில் வெளியான பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடிவுகள் குறித்து செய்தி எழுதும் அல்லது ஒளிபரப்பும் ஊடகங்கள் அத்தகைய ஆசிரியர்களுக்குக் கொஞ்சமும் குறைவில்லாத ஆபத்து நிரம்பியவர்கள் என்பதில் எனக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை.

அவர் இதிலே முதலிடம், இவர் அதிலே முதலிடம், இவர் வாயிற்று வலியோடு எழுதினார், இவர் இரண்டு கால்கள் இல்லாமல் வாயால் எழுதினார், இவர் அப்பா மிதிவண்டி ஓட்டுகிறார், இவர் சாப்பிடாமல் பட்டினியைக் கிடந்தது எழுதினார் என்று அதிக மதிப்பெண் பெரும் மாணவ மாணவியரை ஒரு வழிபாட்டு நிலைக்குச் கொண்டு செல்வது மட்டுமன்றி இதனை ஒரு உளவியல் சிக்கல் மிகுந்த நாளாக ஊடகங்கள் மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மாணவர்கள் தேர்வு எழுதுவது என்பதே இந்திய மனப்பாடக் கல்வி முறையில் மிகப் பெரிய உளவியல் நெருக்கடி, இதில் தேர்வு முடிவுகளை வெளியிடுகிறேன் பேர்வழி என்று நமது அச்சு ஊடகங்கள் நிலை நிறுத்தும் பிம்பங்கள் நேர்மறையாக இந்தச் சமூகத்திற்கு ஆற்றும் பணிகளை விட எதிர்மறை விளைவுகளே அதிகம். தேர்வு முறை அல்லது மதிப்பெண் குறியீடுகளை அடைவது என்பது மாணவப் பருவத்தில் நிகழும் ஒரு இயல்பான நடைமுறை,

அதில் இருக்கும் ஏற்ற இறக்கங்களை அவர்கள் அதிகச் சலனம் இல்லாமல் திருத்திக் கொள்ளவும், அடுத்த முயற்சி செய்யவும் நாம் அவர்களுக்கு வழி கொடுக்க வேண்டும், கடந்த சில ஆண்டுகளில் ஊடகங்கள் ஊதிப் பெரிதாக்கும் நிகழ்வுகளில் இந்தப் பத்தாம் வகுப்பு மற்றும் பன்னிரண்டாம் வகுப்புத் தேர்வு முடிவுகள் மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களைப் பெறுகின்றன.

30298-positivo-creative-wallpaper-digital-education

பல்வேறு நாடுகளில், ஏன் இந்தியாவிலேயே கூட மதிப்பெண்களால் அடையாளம் செய்யப்படாத, குறியீடுகளால் அடையாளம் செய்யப்படுகிற தர வரிசையை மட்டுமே தேர்வு முடிவாக வைத்திருக்கிறார்கள், ஒரு மதிப்பெண்ணால் மன அழுத்த நோய்க்கு ஆளாகிப் போகும் எத்தனையோ குழந்தைகளை நான் பார்த்திருக்கிறேன்,

மனப்பாடம் செய்கிற திறன் குறைவாக இருக்கிற மாணவர்கள் அனைவரும் முட்டாள்கள் என்கிற மிகப்பெரிய உளவியல் நெருக்கடியை நமது குழந்தைகளுக்கு நீண்ட காலமாய் நாம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

காலனி ஆதிக்க அடிமைகளுக்கான கல்வி முறையை உருவாக்கிய மெக்காலேவின் உதவியாளர்களை இந்தியக் கல்வி முறையின் உயர் கல்விக் கூடங்களும் இன்னும் கடைபிடித்துக் கொண்டிருப்பதே ஒரு மிகப் பெரிய சிக்கல். அந்த மாணவி முதலிடம் பெற்று சக மாணவிகளால் அல்லது மாணவர்களால் தூக்கிப் பிடிக்கப்படும் போது நிகழ்கிற மிகப்பெரிய மன அழுத்தத்துடனே ஒவ்வொரு மாணவரும் வீடு திரும்புகிறார்கள்.

ஊரகப் பகுதிகளில் மிகப் பெரிய அளவில் இத்தகைய சூழல் இல்லை என்றாலும் கூட மதிப்பெண்கள் குறித்த பல்வேறு உளவியல் நெருக்கடிகளோடு வாழும் மாணவர்களை நகர்ப்புறங்களில் வழியெங்கும் நாம் சந்தித்துக் கொண்டே வருகிறோம், பள்ளிகளிலும், வகுப்பறைகளிலும் உண்டாக்கப்படும் உளவியல் நெருக்கடிகள் தவிர்த்து இப்போது ஊடகங்களில் உருவாக்கப்படும் நெருக்கடி ஒரு புதிய சிக்கலாக உருவெடுக்கிறது,

ஒரு மாணவனின் மனப்பாடத் திறனை (அதாவது இந்தியாவில் கல்வித் திறன்) அவனைச் சுற்றி இருக்கும் பல்வேறு வாழ்க்கைச் சூழல்கள் முடிவு செய்கின்றன, அவனது பொருளாதார நிலை, அவனது சமூக நிலை, அவனது குடும்பச் சூழல் இவற்றை எல்லாம் கடந்து ஒரு மாணவன் நிர்ணயம் செய்யப்படுகிற மதிப்பெண்களைப் பெரும் சவால் என்பது ஏறத்தாழ முதலாளித்துவ உலகின் குதிரை பேரம்.

அதிக மதிப்பெண் பெறுகிற குதிரைகள் உடனடியாகக் கல்லூரிகளில் இருந்தே வேலைக்குத் தேர்வு செய்யப்படுகிறார்கள், அதாவது சிறந்த அடிமைகளை அவர்கள் தேர்வு செய்து தங்கள் இருப்பை உறுதி செய்து கொள்கிறார்கள்.

"படிச்சா அந்தப் புள்ளை மாதிரிப் படிக்கனும்டா, பாரு பேப்பர்ல பேரு, பேட்டி, நீயும் தான் இருக்கியே" தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகும் கடந்த சில ஆண்டுகளில் தமிழகத்தின் பட்டி தொட்டியெங்கும் ஒலிக்கும் பெற்றோர்களின் இந்தக் குரலை ஒரு நாளேனும் நீங்களும் கேட்டிருப்பீர்கள்,இந்தக் குரல் தான் எத்தனை குரூரமானது, அறிவீனம் நிறைந்தது என்பதை நீங்கள் என்றாவது அறிந்திருக்கிறீர்களா?

Education_Wallpapers

மதிப்பெண்களும், மனப்பாட அறிவும் மட்டுமே ஒரு மனிதனின் இருப்பை முடிவு செய்வதில்லை நண்பர்களே, ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் பல்வேறு சூழல்களில், பல்வேறு சிந்தனைத் தாக்கங்களோடு வளர்க்கப்படுகிறான், ஒவ்வொரு தனி மனிதனின் சொற்களும் செயலும் வெவ்வேறு இலக்குகளை நோக்கிப் பயணம் செய்கின்றன,

வேறு எல்லா விதமான வழிகளையும் அடைத்து மதிப்பெண்களை மட்டுமே இலக்கு வைத்து ஓடும் இயந்திரக் குதிரைகளாக நாம் நமது மாணவர்களை ஓடச் சொல்கிறோம், அதற்கு ஊடகங்களும், அரச நிறுவனங்களும் துணை நிற்பது குற்றம், இந்தக் குற்றத்திலிருந்து நாம் விடுபட்டே ஆகவேண்டி இருக்கிறது.

மதிப்பெண்களால் அடையாளம் செய்யப்படுகிற முத்துச்சாமிகளை விடவும், அவர்களின் மனப்பாடக் கல்வி அறிவை விடவும், ஒழுங்கீனமாக நடந்து கொண்ட மாணவர்களை வகுப்பறையில் தட்டிக் கேட்ட பெரியசாமி என்கிற அந்த மாணவன் மிகச் சிறந்தவன், மதிப்பீடுகள் நிரம்பியவன்,

இந்த சமூகத்தில் நிகழும் ஒழுங்கீனங்களைத் தட்டிக் கேட்கும் மனத்துணிவும், சமூக, அரசியல் உணர்வும் பெரியசாமியிடம் நிறையவே இருந்தது. இன்றைய தமிழ்ச் சூழலில் முத்துச்சாமிகளை விடவும், பெரியசாமிகளே தேவையானவர்கள்.

தமிழ்ச் சமூகம் ஒரு சிக்கலான கால கட்டத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறது, ஒரே நாளில் எமது குருதியோடும், சதையோடும் ஒட்டிக் கிடந்த குழந்தைகளும், பெண்களும் ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டார்கள், ஏறத்தாழ ஐம்பதாயிரம் மனித உயிர்கள், எந்தச் சுவடுகளும் இன்றிக் கொத்துக் குண்டுகளாலும், வேதியியல் குண்டுகளாலும் ஒரே நாளில் அழித்துத் துடைக்கப்பட்டார்கள்.

அரசியல் அறிவும், சமூக விழிப்புணர்வும், நிகழ்கால வாழ்க்கை குறித்த எந்தச் சிந்தனைகளும் அற்ற முத்துச்சாமிகளை உருவாக்குவதில் பெரிய முத்துச்சாமிகளாகிய நாம் மிகுந்த கவனமாய் இருந்தோம், ஆகவே நம்மிடம் பெரியசாமிகள் இல்லாமல் போனார்கள், இருந்த ஒன்றிரண்டு பெரியசாமிகளும் காட்சி சாலைப் பொருட்களைப் போலப் பார்க்கப்படும் ஒரு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்.

30321-positivo-creative-wallpaper-computer-company

மதிப்பெண்களால் உருவாக்கப்பட்ட நமது மாணவர்கள், மிக அருகில் அழிந்து கொண்டிருந்த மனித உயிர்கள் குறித்த எந்தத் தாக்கமும் இல்லாதவர்களாக இயந்திரங்களைப் போல வகுப்பறைகளில் அமர்ந்திருந்தார்கள், பள்ளியில் கற்றுத் தரப்படுகிற உயர்தர முதலாளிகளின் அடிமைகளை உருவாக்கும் கல்வியைத் தவிர்த்து நிகழ்கால அரசியலை, சமூக இயக்கத்தை, பொருளாதார ஆற்றல்களை, விடுதலை பெற்ற மனித வாழ்க்கையை நமது குழந்தைகளுக்கு யார் தான் சொல்லிக் கொடுப்பார்களோ தெரியவில்லை.

அப்படியான விழிப்புணர்வை இந்தச் சமூகம் பெறும் நாளில் மதிப்பெண்களைத் தாண்டி மனித அறிவை, அறத்தை அளவிடும் பல்வேறு செய்திகளை நமது ஊடகங்கள் வெளியிடக் கூடும்.கடந்த ஞாயிற்றுக் கிழமையன்று சென்னை மெரீனாக் கடற்கரையில் நிகழ்ந்த முள்ளிவாய்க்கால் படுகொலைக்கு நினைவேந்தும் நிகழ்வுக்கு வந்திருந்த மனிதர்களை விடவும், கடற்கரையில் களியாட்டம் போட வந்த மனிதர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாய் இருந்ததற்கான மிக முக்கியமான காரணம் நமது கல்வி முறை தான் என்று சொன்னால் நீங்கள் சிரிக்கக் கூடும், ஆனாலும், அதுதான் உண்மை.

சமூக அரசியல் அறிவும், நிகழ்கால அரசியலின் புரிதலும் இல்லாத ஒரு கல்வி முறை மனப்பட இயந்திரங்களையும் முதலாளித்துவ அடிமைகளையும் தொடர்ந்து வெற்றிகரமாக உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. கடந்த காலங்களில் நமது ஊடகங்களும், நாமும் கொண்டாடிய மதிப்பெண்களால் உருவான எரிக்கரை ஐயனார்களில் எத்தனை பேர் இந்தத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்கும், அதன் மேன்மைக்கும் உழைத்திருக்கிறார்கள் என்று ஒரு கணக்கெடுத்துப் பாருங்கள்,

543235_388623824512114_100000935005439_1044800_1658077064_n

ஒன்றிரண்டு விதி விலக்குகளைத் தவிர ஏனையவர்கள் எல்லாம் வெற்றிகரமான முதலாளித்துவ அடிமைகளாய் எந்தச் சமூகப் பங்காற்றல்களும் இல்லாமல் காற்றில் கரைந்த பெருங்காயமாய் மாறிப் போயிருப்பார்கள். மதிப்பெண்களால் அடையாளம் செய்யப்படுகிற கல்விமுறையில் இருந்து எமது குழந்தைகளைக் காப்பாற்றும் மீட்பரை எந்த ஜெருசலேம் பெற்றுக் கொடுக்கும்????

*****************

PIC 1 கடந்த ஆண்டின் ஒரு அற்புதமான மாலைப் பொழுதில் சோமேஷ்வர் கடற்கரையின் விளிம்பில் நுரைத்துப் பொங்கும் அலை அவ்வப்போது கால்களை நனைக்க நானும் கொஞ்சம் தொலைவில் குழந்தையும் நின்று கொண்டிருந்தோம், அலைகள் அதிகம் இல்லாமல் நீர்ப்பரப்பில் தங்க நிறத்தில் மின்னிய சூரியக் கதிர்களை வியந்தபடி நாங்கள் நின்றிருந்த போது தொலைவில் மிக உயரமாய் எழும்பியபடி ஆர்ப்பரித்து வரும் பெரிய அலை ஒன்றை நான் பார்த்தேன்.

ஏறத்தாழ கண்ணுக்கு எட்டாத தொலைவில் ஒரு நகரும் திட்டைப் போல கரையை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த அந்த அலை என்னைக் கலக்கமுற வைக்கிறது, நான் ஓடிச் சென்று அருகில் விளையாடிக் கொண்டிந்த குழந்தையை தூக்கி மடியில் பொருத்தி கடல் நீரின் விளிம்பில் இருந்து வெகு தொலைவு சென்று விட்டேன், அந்த அலை கொஞ்சமாய் வலுவிழந்து எல்லா அலைகளையும் போலவே சில சங்குகளைக் கரையில் தள்ளியும், சில குப்பைகளை உள்ளிழுத்துமாய் ஓய்ந்து போனது, ஆனாலும் நான் என்கிற இந்த மனிதனின் உள்ளுணர்வு எங்கே அந்த அலை கரைகளை ஆட்கொண்டு என் குழந்தையிடம் வந்து விடுமோ என்று நான் அஞ்சினேன், எனக்குள் இருக்கிற ஆதி மனிதனின் எச்சமாய் இருக்கிறது அந்த அச்சம், என் குழந்தை என்றில்லை, அவ்விடத்தில் எந்தக் குழந்தை நின்று கொண்டிருந்தாலும் நான் அதையே செய்திருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன்.

2009 ஆம் ஆண்டு இதே மாதத்தில் ஒரு பங்கரில் இருந்து எட்டிப் பார்த்தபடி "குண்டடி பட்ட தனது தாயின் மடியில் இருந்து தலை தூக்கி வெளியே நிற்கும் தனது தந்தையை ஒரு குழந்தை "அப்பா, இங்க வந்துருங்க, இங்க வந்துருங்க" என்று இடை விடாது கூக்குரலிடுகிறது, அந்தத் தந்தை போரின் பெயரால் சில மனித மிருகங்கள் வானில் இருந்து வீசி எறியும் கொத்துக் குண்டுகளைப் படம் பிடிப்பதில் மும்முரமாய் இருக்கிறார், அந்தக் குழந்தையின் முகத்தில் வழியும் வேதனையும், சொற்களில் அடங்காத வலியும் என் குழந்தையின் வலியைப் போலவே இருந்தது, அதன் சின்னஞ்சிறு இதழ்களில் புரண்டு வீழும் சொற்கள் என் குழந்தையின் மழலைச் சொற்களைப் போலவே இருந்தது, ஆனாலும் அந்தக் காட்சிகளைக் கண்ணில் நீர் வழியப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியே இருக்கவில்லை.

தெருவில் பதாகைகளை ஏந்தியபடி அரசுகளிடம் கதறியும், தொண்டை வெடிக்க முழக்கமிட்டபடியும் சாலைகளை மறித்தோம், நெடுஞ்சாலையில் துரத்தித் துரத்தி அடிக்கப்பட்டோம், எனக்கு மிக அருகில் ராசன் ஐயா என்கிற வயது முதிர்ந்த அந்த மனிதரை இந்திய தேசியத்தின் இரக்கமற்ற காவலர்கள் குருதி சொட்ட அடித்தார்கள், வலி வலி என்று கதறும் முதியவர்களில் இருந்து அவர் வேறுபட்டவராய் இருந்தார், "இந்திய அரசே போரை நிறுத்து, போரை நிறுத்து" என்று விடாது முழங்கிக் கொண்டே இருந்தார். ஆனாலும் எங்கள் உயிருக்கு எந்த அச்சுறுத்தலும் இல்லை, நாங்கள் கொல்லப்பட மாட்டோம் என்று எங்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும், முன்னதாக பங்கருக்கில் இருந்து கூக்குரலிட்ட அந்தக் குடும்பத்தில், குழந்தை உட்பட யாரும் பிழைத்திருக்கவில்லை, அவர்கள் கேட்பதற்கும், புதைப்பதற்கும் கூட நாதியற்று புல்டோசர்களினால் குழிகளில் போட்டு மறைக்கப்பட்டார்கள்.

PIC 3எனது செவிப்பறைகளில் நிரந்தரமாய் ஒரு ஓலம் தங்கி இருக்கிறது, அது தாய்ப்பறவையை இழந்த ஒரு குருவிக் குஞ்சின் சன்னமான நெடிய அழுகுரல் போலிருக்கிறது, உயர்ந்த மலைச் சிகரங்களில், ஆழக் கடலின் அமானுஷ்ய அமைதியில், ஆட்களற்ற ஆற்றங்கரைகளில், நகரத்துக்கு அப்பால் வெகு தொலைவில் மலர்கள் சூழ்ந்த ஒரு கிராமத்தில், என் மொழியின் சுவடுகள் இல்லாத இன்னொரு சந்தடி மிகுந்த நகரத்தில் இன்னும் குழந்தைகளின் விளையாட்டுப் பொம்மைகளைப் போல வீடுகள் காட்சி அளிக்கும் உயரப் பறத்தல்களில் எல்லாமும் இடைவிடாது துரத்தி வந்து என் செவிப்பறைகளில் கேட்கும் அந்த அழுகுரலைக் கடக்கும் மனவலிமை கிடைக்கவே இல்லை இந்த மூன்று ஆண்டுகளில்.

அங்கே மரங்கள் இருந்தன, மரத்தடியில் களைத்து உறங்கிக் கிடக்கும் சனங்கள் இருந்தார்கள், உச்சிக் கிளைகளில் சில பறவைகளும், அதன் கூடுகளும் இருந்தன, இன்னும் அங்கே அழியாத குழந்தைகளின் மிதிவண்டித் தடங்கள், அவர்கள் வளர்த்த நாய்க்குட்டிகள், வளர்க்க ஆட்கள் இன்றி தெருவில் விடப்பட்ட மாடுகள், அவற்றின் "அம்மாமாஆஆ" என்கிற அடிவயிற்றைப் பிசையும் அழுகுரல் என்று துயரம் தெருவெங்கும் மீளக் குடியமர்த்தப்பட்டிருக்கிறது. சிலர் ஏகாதிபத்தியங்களின் கூட்டுப் போர் இது என்று சொல்கிறார்கள், இன்னும் சிலரோ முதலீட்டியத்தின் கொடும் விளைவுகளில் இதுவும் ஒன்று என்று சொல்கிறார்கள், சிலர் இரண்டு இனங்களுக்கிடையே நிகழ்ந்த ஆளுமைப் போர் இது என்றும், எளிய மக்களின் வாழ்க்கை பணயம் வைக்கப்பட்ட ஒரு விடுதலைப் போர் என்று இன்னும் சிலரும், ஒரு தனி மனிதனின் மரணத்துக்குப் பழி தீர்க்கும் இன்னொரு பெண்மணியின் போர் என்றும் போரைக் கோட்பாடுகளில் அடைத்து வரலாற்று வெளியின் இடைவெளிகளை நிரப்பிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

கொஞ்ச நாளைக்கு முன்பு அம்மாவிடம் அழுது பிடித்து அகிலன் என்கிற சுள்ளான் வாங்கிய குட்டி மிதிவண்டியின் அருகிலேயே தலை உடைபட்டு, நசுங்கிச் செத்துப் போன அந்தக் குழந்தையின் அழுகுரல் உங்கள் காதுகளில் கேட்கவேயில்லையா தமிழர்களே.

அப்பாவின் மடியிலேயே படுத்து உறங்கிப் பழக்கப்பட்டுப் போன சுகந்தி என்கிற அம்முவின் இறந்து போன உடலை விடாது இரண்டு நாட்களாய் அனைத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு தகப்பனின் கண்ணீரை நீங்கள் கடைசி வரைக்கும் கண்டு கொள்ளவே இல்லையே எம் மக்காள்.

ஓலைப்பாயில் வைத்துச் சுருட்டிக் கொடுக்கப்பட்ட தனது தாயின் முலைகளை பாலுக்காய் முட்டியபடி அழுது தவித்துப் பின் மரித்துப் போன மஞ்சு என்கிற பட்டுவின் பிஞ்சு விரல்களை ஆட்படுத்திக் கொள்ள அந்தக் கொடுந்தினத்தில் யாருமே இல்லையே என் தமிழ்க் குலமே,

தம்பியின் கைகளைப் பிடித்தபடி தப்பிக்க ஓடியபோது விழுந்த குண்டில் கால்கள் இரண்டும் துண்டித்துக் கிடக்க தம்பியின் கைகளை விடாது பற்றிக் கொண்டிருந்த திருநம்பியின் வலியில் நமது வாழ்க்கையின் வலி முழுதும் கரைந்து போகுமே என் அருமை மூத்த குடியே,

அம்மா, அப்பா, அண்ணா, தம்பி, மாமா, மச்சான், அம்மம்மா, அப்பப்பா என்று அலறித் தவித்தபடி எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் இறந்து போன எமது மக்களைக் காக்க மறந்து நாம் எப்படித்தான் வீழ்ந்து கிடந்தோம் எனதருமை மாணவர்களே,

PIC 2 புகை மண்டிய ஒரு காலைப் பொழுதில் அந்த வீடு அன்பின் அடையாளமாய் நின்றிருந்தது, நிரஞ்சன் என்கிற தனது சித்தப்பாவின் கால்களில் கிள்ளி விட்டு அம்மாவின் சேலைக்குள் சென்று ஒளிந்து கொண்டு மடை திறந்த வெள்ளமாய்ச் சிரிக்கும் தயா என்கிற அந்தக் குட்டிப் பையனை விரட்டி அவனது காதுகளைத் திருகிப் பின் அவனது இடுப்பைப் பிடித்து ஒரு முறை சுற்றியபடி அவன் கன்னத்தில் முத்தமிடும் சித்தப்பாவின் பிணத்தருகே தனியாகக் கிடந்த தயாவின் தலையை நீங்கள் என்றாவது ஒருநாள் பார்க்கத்தான் வேண்டும் தமிழர்களே, பட்டுப்போன அந்தத் தலையின் பக்கவாட்டில் இருந்த கன்னங்களில் முத்தங்களின் ஈரம் உலர்ந்து ஒட்டிப் போயிருக்கிறது, நமது இதயச் சுவர்கள் மட்டும் தான் தமிழர்களே ஈரத்தின் சுவடுகளே இல்லாமல் வறண்டு தகிக்கிறது.

நீண்ட நாளைக்கு முன்னொரு மாலைப் பொழுதில் "மாமாகிட்ட கதைக்க வேணுமாம்" என்று சொல்லி அவளுடைய பிஞ்சுக் கரங்களில் கொடுக்கப்படும் அலைபேசியில் இருந்து வழிந்தோடும் "மாஆமா…………, நீங்க எங்க வீட்டுக்கு எப்ப வருவீங்க" என்று கேட்ட அந்த முகம் தெரியாத வன்னிக் காட்டுக் குழந்தையின் மழலைக் குரல் என்னுடைய படுக்கையெங்கும் நிறைந்து கிடக்கிறது, உறக்கம் வரும் போதும் சரி, விழிப்பு வரும் போதும் சரி பின்னொரு நாளில் சிதைந்து சடலமாய்க் கண்ணில் விழுந்த அந்தப் பிஞ்சு உயிரின் பிம்பமாய் உலகம் காட்சி அளிக்கிறது. அந்தக் கொடிய நினைவுகள் அழிக்க இயலாத பெருஞ்சித்திரமாய் இந்த  உயிரில்  ஒட்டிக் கிடக்கிறது, வலிமையான, மன உறுதி கொண்ட மனிதனாக இருந்த எனது முந்தைய வாழ்க்கையை அந்தச் சித்திரம் மாற்றி மெல்லிய  ஓசைகளை

இரவில் கேட்டாலே திடுக்கிட்டு எழச் செய்யும் ஒரு மனவலிமை அற்ற மனிதனாக என்னை மாற்றி இருக்கிறது.

சில பக்கங்களை எழுதி முடித்து ஒரு படைப்பை நிறைவு செய்ய முயலும் போதெல்லாம் பங்கருக்குள் கிடந்து "அப்பா, இங்க வந்துருங்க, அப்பா இங்க வந்துருங்க" என்று கதறி அழுகிற அந்த என் தமிழ்க் குழந்தையின் குரல் காற்றில் ஒரு அனாதையின் குரலைப் போலப் பெருகி மனமெங்கும் நிரம்பி படைப்புகளையும், இலக்கியங்களையும் கேலி செய்கிறது. ஆனாலும் இந்தத் தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டேதான் இருக்கிறது, எந்தக் குற்ற உணர்வும், சமூகக் கடமையும் இல்லாது எங்கள் எழுத்தாளர்களின் பேனா முனைகள் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன, நாற்பதாயிரத்துக்கும் அதிகமான எமது தமிழ்ச் சொந்தங்கள் அழிந்த இந்த நாளில் கூட எமது மக்கள் சொல்லத் தயங்கிய எத்தனையோ உண்மைகளை, எமது பெண்கள் விழுங்கித் தீர்த்த பாலியல் வன்முறைகளை இல்லை என்று நிறுவுவதற்கும், உலக இலக்கியவாதிகளின் வெள்ளை முடிகளைப் பிடுங்கவுமாய்

எங்கள் எழுத்தாளர்களின் பேனா முனைகள் இயங்கிக் கொண்டே தான் இருக்கின்றன, எங்கள் அழுகுரலைத் தேடித் பயணம் செய்ய நாங்கள் எப்போதும் சில வெள்ளை மனிதர்களைத் தான் தேட வேண்டியிருந்தது, நடிகர்கள் காலைக் கடன் கழிப்பது, நடிகைகள் முதலிரவை நேரடி ஒளிபரப்பு செய்வது மாதிரியான மிக முக்கியமான பணிகளில் எமது காட்சி ஊடகங்களை மூழ்கி இருக்க எமது மக்களின் சிதைந்த உறுப்புகளைக் கருப்பு வெள்ளையில் பிரதி எடுத்து வீதிகளில் கொடுக்க சில இளைஞர்களே இருந்தார்கள். இருக்கிறார்கள்.

PIC 4 இவை யாவும் பற்றித் துளியேனும் அக்கறையின்றி எமது மக்கள் இலங்கைத் தீவுக்குள் இன்னமும் அடிமைகளைப் போல, பிச்சைக் காரர்களைப் போல முகாம்களில் கிடத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள், இந்தியாவில் இருந்து செல்லும் பறவைகளிடமும், ஜெனீவாவில் இருந்து வரும் ஓக் மரங்களிடமும் கூட அவர்கள் ஓடோடிச் சென்று தங்கள் காணாமல் போன குழந்தைகளைக் குறித்தோ, தங்களுக்கு வழங்கப்படும் உணவு குறித்தோ புகார் சொல்கிறார்கள், மனுக் கொடுக்கிறார்கள், தங்கள் தேசியக் கனவை மட்டுமல்ல, வாழும் உரிமையையும் கூடத் தாங்கள் இழந்து விட்டதாக அவர்கள் வெற்றுடலைத் தூக்கிக் கொண்டு அலையும் மனித அவலங்களாக மாறிப் போயிருக்கிறார்கள்.

இந்த நாளில் நமக்குத் தேவையாய் இருப்பது விடுதலை முழக்கங்களும், அரசியல் வணிகக் கோஷங்களும் அல்ல, இன்னும் பங்கர்களின் ஓசைகளிலேயே வாழும் எமது குழந்தைகளின் கைகளை மெல்லப் பற்றி அவர்களின் கண்களில் கொஞ்சம் நம்பிக்கையை விதைக்கும் அளப்பரிய பணி நமக்கு முன்னே இருக்கிறது, ஈழத்தின் பெயரில் அரசியல், ஈழத்தின் பெயரில் கனவுத் தூண்களோ, நினைவுத் தூண்களோ எழுப்ப நன்கொடை, துரும்பையும் அசைக்காத வரட்டுக் கூச்சலிடும் தமிழ் தேசியக் குஞ்சுகள், எஞ்சி இருக்கிற குழந்தைகளையாவது இந்த கல் தோன்றி, மண் தோன்றி, மயிர் தோன்றி என்று புராணம் பேசுகிற இயக்கங்கள் காக்கத் தலைப்படுமா என்று தெரியவில்லை.

போரின் கொடுங்கரங்களில் இருந்து தப்பிப் பிழைத்திருக்கும் எமது குழந்தைகளின் அச்சம் போக்கி, அவர்களின் கல்வி மற்றும் சமூகத் தேவைகளை நிறைவு செய்யும் ஒரு வலிமையான அமைப்பைக் கட்டமைப்பதும், அந்த அமைப்பின் மூலமாகத் திரட்டப்படும் பொருளை அரசுகளின் முட்டுக் கொடுத்தலோடு அவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கிற பணியை ஈழத்தை முன்னிறுத்தி அரசியல் செய்யும் எந்தத் தமிழக அரசியல் கட்சியும் முன்னெடுத்ததாகத் தெரியவில்லை. ஈழ மக்களின் வலியும், வாழ்க்கையும் இங்கிருக்கிற பெரும்பாலான அரசியல், இலக்கிய வணிகர்களின் புகழ் மற்றும் பொருள் வாழ்க்கை அடையாளப்படுத்தலை நோக்கியே இயங்குகிறது. இந்த அடையாளங்களைத் தாண்டி சமூகப் பொருளாதார வழியாக அவர்களுக்கு உதவும் அரசியல் வழிமுறைகள் குறித்து மிகத் தீவிரமாக நாம் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இந்த நாள் வாழ்க்கை என்பதற்கான முழுமையான பொருளை எனக்கு உணர்த்திய நாள், வாழ்க்கை மிக அழகானதென்றும், அற்புதமானதென்றும் முதலீட்டிய ஊடகங்கள் கூவிக் கூவி எளிய மனிதர்களையும், அவர்களின் உழைப்பையும் தங்களின் சந்தை வணிகக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கும் இந்த அழுகி நாற்றமெடுக்கும் சமூகத்தில் இந்த நாளே உண்மையான உலகின் மனசாட்சியை எனக்குக் காட்டியது, இந்த நாளில் உலகம் அதன் வேறு திசைகளில் வழக்கம் போலவே இயங்கிக் கொண்டிருந்தது, ஒரே நாளில் நாற்பதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மனித உயிர்களைக் காவு கொண்டு மிகப் பெரிய குழிகளில் போட்டு மூடி விட்டு அந்த நிலங்களில் வளர்ச்சிப் பணிகளை மேற்கொள்வதாகச் சொல்லும் அரசுகள், அவற்றின் பின்னே ஒளிந்திருக்கும் அதிகாரக் கனவுகள் என்று உண்மைகளை உரக்கச் சொல்லிய இந்த நாளில் தான் தமிழர்களின் உண்மையான அரசியல் தோற்றம் பெறுகிறது.

PIC 4 இந்த நாளும் ஒரு  IPL  போட்டியோடு  பல தமிழர்களுக்கு முடிந்து போகலாம், ஆனால் என்னுடைய பாதையெங்கும் பங்கருக்குள் இருந்து ஓலமிட்ட அந்தப் பெயர் தெரியாத குழந்தையின் கூக்குரல் விதைக்கப்படிருக்கிறது, அகிலனின் மிதிவண்டிகள், சுகந்தியின் அப்பாவுடனான உறக்கம், மஞ்சுவின் பிஞ்சு விரல்கள், திருநம்பியின் 

துண்டிக்கப்பட்ட கால்கள் , தயாவின் கள்ளமற்ற புன்னகை என்று எமது மக்களின் புதைந்து போன கனவுகள் எனது படுக்கை எங்கும் நிரம்பிக் கிடக்கிறது, உடல் என்கிற கூட்டுக்குள் அடைந்து கிடக்கிற உயிர் வாழ்க்கை என்கிற எனது இயக்கம் அந்த மக்களின் அழுகுரலை ஆற்றுப்படுத்தவே முடியாத குற்ற உணர்வோடு கூடவே ஒருநாள் நின்று போகலாம், ஆனாலும் எனது 

கல்லறைகளின் வழியாகப் பயணிக்கும் காற்று ஒருநாள் நீதி கிடைத்த செய்தியை என் காதுகளில் உரக்கச் சொல்லும். அப்போது பங்கருக்குள் இருந்து ஓலமிட்ட அந்தக் குழந்தையின் அழுகுரல் என் செவிப்பறைச் சுவர்களில் இருந்து நிரந்தரமாய் நின்றிருக்கும். வெறுப்பின் அரசியலும், அழுகுரலும் இல்லாத ஒரு புதிய புவிப்பந்தின் மரக்கிளைகளின் கீழே எங்கள் மழலைகள் மகிழ்ந்திருக்க அதன் உச்சிக் கிளைகளில் ஒரு பறவை கூடு கட்டத் துவங்கும்………………அப்போது போர் நிரந்தரமாய் முடிவுக்கு வந்திருக்கும்………….

********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஏப்ரல் 26, 2012

முதலீட்டிய அரசியலில் அறமும், அறிவும்.

michael-hacker-capitalism

பல நாட்டுக்காரர்கள் அமர்ந்திருந்த ஒரு கூட்டத்தில் அவர்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப்பட்டது, உங்களிடம் இரண்டு பசு மாடுகள் இருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம், நீங்களும் உங்கள் அரசாங்கமும் அவற்றை வைத்து என்ன செய்வீர்கள்?, இதுதான் கேள்வி.

ஒரு மாட்டை நாங்கள் வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் இன்னொன்றை பசு இல்லாத பக்கத்துக்கு வீட்டுக்காரர் வைத்துக் கொள்ளட்டும் என்றும் எங்கள் அரசாங்கம் சொல்லும் அதனை நாங்களும் ஒப்புக் கொள்வோம் என்று சீனர் சொன்னார்.

இரண்டு பசுக்களையும் எங்கள் அரசாங்கம் எடுத்துக் கொண்டு எங்களுக்குப் பால் கொடுக்கும் என்று ஒரு க்யுபாக்காரரும், வடகொரியரும் சொன்னார்கள்.

மூன்றாவது பசுவை எங்களுக்கு வழங்க வேண்டும் என்று நாங்கள் புரட்சி செய்வோம் என்று பிரெஞ்சுக்காரர் சொன்னார்.

மூன்றாவது பசுவை எங்களுக்கு வழங்க ஏராளமான கடனை வழங்கி வேறொரு நாட்டு விவசாயியின் பசு வளர்க்கும் உரிமையைப் பெற்று எங்கள் அரசாங்கம் அந்தக் கடனைச் சரி செய்யும் என்று ஒரு அமெரிக்கர் சொன்னார்.

பசுவின் உருவத்தைப் பத்தில் ஒன்றாகச் சுருக்கி அதன் பால் கொடுக்கும் திறனை இருபது மடங்காக உயர்த்தி கௌக்கிமேன் என்று ஒரு புதிய பசு இனத்தை எங்கள் அரசாங்கம் உருவாக்கும், அதற்கு நாங்கள் இரவு பகல் பாராது உழைப்போம் என்று ஒரு ஜப்பானியர் சொன்னார்.

எங்கள் அரசாங்கத்திடம் 50000000000 பசுக்கள் இருக்கிறது, அவற்றில் ஒன்றும் எங்களுக்குச் சொந்தமானதில்லை, அவற்றை வளர்ப்பதற்காக கிடைக்கும் பணத்தில் எங்களுக்கு எல்லாமே கிடைக்கும் என்று ஒரு ஸ்விஸ் நாட்டுக்காரர் சொன்னார்.

நீங்கள் பசு வைத்திருந்தால் புலி ஊருக்குள் வரக்கூடும் என்று இரண்டு பசுக்களையும் எங்கள் அரசாங்கம் எடுத்துக் கொண்டு பாலைக் கறந்து அதில் விஷம் கலந்து தமிழர்களிடம் விற்று விடும் என்று இலங்கையர் ஒருவர் சொன்னார்.

கடைசியாக இந்தியரின் முறை வந்தது, முதலில் எங்களிடம் இருக்கும் இரண்டு பசுக்களையும் நாங்கள் சரியாக வழிபடக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், பசுவுக்குச் சொந்தமான பாலை நாம் கறப்பது குற்றம் என்று அறிவித்து அமெரிக்காவில் இருந்து பாலை இறக்குமதி செய்ய சிறப்பு வரி விதித்து இது "புனிதப் பசுக்களின் நாடு" என்று எங்கள் அரசாங்கம் அறிவித்து விடும் என்று சொன்னார்.

நகைச்சுவையாக இருந்தாலும் சில திறப்புக்களைக் கொண்டிருந்த பொருளாதாரத் தத்துவங்கள் குறித்த வேடிக்கையான கதை இது.

அறம் சார்ந்த அரசியலும், அறிவு சார்ந்த அரசியலும் ஒரு மரத்தின் இருவேறு கிளைகள், ஆனால் அறமும், அறிவும் வெவ்வேறு மரங்கள், இப்படித்தான் நாம் அறம் சார்ந்த அரசியலையும், அறிவு சார்ந்த அரசியலையும் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

அரசியலுக்குள் செல்வதற்கு முன்னராக நாம் அறம் குறித்தும், அறிவு குறித்தும் ஒரு தெளிவான முடிவுக்கு வர வேண்டியிருக்கிறது, அறிவு ஒரு மனிதனிடம் உள்ளீடு செய்யப்படுகிறது, மாறாக அறம் ஒரு மனிதனிடமிருந்து வெளியிடப்படுகிறது, அறம் ஒரு மனிதனின் உள்ளார்ந்த உணர்வாக தன்னை இன்னொரு உயிராக சிந்திக்க வைக்கிறது, மாறாக அறிவு ஒரு மனிதனின் சூழலில் இருந்தும், அவனது கல்வியில் இருந்தும் பெறப்படுகிறது.

பல நேரங்களில், அறத்தை அறிவு அடித்து விழுங்குகிறது, தன்னலம் சார்ந்த வாழ்வியலைக் கற்றுக் கொடுக்கிறது. இன்றைய முதலீட்டிய உலகின் கல்வி முறை முற்றிலுமாக விளிம்பு நிலை மனிதர்களைப் புறம் தள்ளி மேட்டுக் குடியினருக்கான உலகைப் படைப்பதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறது, அறிவின் பெரும்பகுதியை இன்றைய கல்வி முறையும், வளர்ப்புச் சூழலும் முடிவு செய்யும் நிலையில், நாம் அரசியலில் அறிவு சார்ந்த நிலைப்பாட்டை எடுப்போமேயனால் அது இவ்வுலகின் நிலைத்தன்மையைக் குலைக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

அரசியல் என்பது சமூகக் கட்டமைப்பின் குறைகளைக் களையவும், நீதியை நிலைநாட்டவும், அமைதியைப் பேணவுமே தோற்றப்பாடு கொள்கிறது, இந்த மூன்றின் திறவு கோலாக சமூக அறமே இருக்க முடியும், தனி மனித அறம் என்று சொல்லப்படுகிற எந்த சொல்லாடலும் தனி மனிதனின் அறிவு குறித்தே நிலை கொள்கிறது.

மாறாக அறம் ஒரு மனிதனுக்கும் (உயிருக்கும்), இன்னொரு மனிதனுக்கும் இடைப்பட்ட உறவிலேயே துவக்கம் கொள்கிறது, இன்னொரு மனிதனின் வாழ்வியலில் இருக்கும் சிக்கல்களை உணர்ந்து அவற்றைக் களைய முனையப்படும் எந்த ஒரு முயற்சியுமே சமூக அறம் எனப்படுகிறது, ஆகவே தனி மனித அறம் என்பது சமூக அறம் என்றே புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும்.

Capitalism-sell-ur-soul2

மிகச் சுருக்கமாக ஒரு எடுத்துக்காட்டுச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், சட்ட திட்டங்களுக்கு உட்பட்டு பல்லாண்டுகளாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் மனிதர்களைத் தூக்கிலிட வேண்டும் என்று சொல்வது அறிவு சார்ந்த அரசியல் என்றால், சட்ட திட்டங்களைக் கடந்து அந்த மனித உயிர்களின் மீது அன்பு செலுத்தி அவர்களை மன்னித்து விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்று சொல்வது அறம் சார்ந்த அரசியல்.

இன்றைய முதலாளித்துவ உலகின் அறிவு சார்ந்த அரசியல், அது செய்யும் கல்வி எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு தனி மனிதனை என்ன செய்தேனும் பொருள் சேர்ப்பதில் முன்னிலை பெற்ற மனிதனாக மாற்றி விடக் கங்கணம் கட்டிச் செயல்படுகின்றன, இன்றைய சமூகத்தில் பெரும்பான்மையான பெற்றோரும், மாணவரும் மிகப் பெரும் பணக்காரனாக எந்தக் கல்வி சிறந்தது என்றே பயணம் செய்கிறார்கள்.

அறிவு சார்ந்த அரசியல் இப்படியான ஒரு முதலாளித்துவ உலகைக் கட்டமைப்பதில் தான் முனைப்புடன் செயல்படுகிறது, மாறாக அறம் சார்ந்த அரசியல் என்பதும், அது உருவாக்கும் கல்வி என்பதும் உணவும், உறைவிடமும் இல்லாமல் வாழ்க்கையை எதிர் கொள்ளும் எனது சக சமூக மனிதனுக்கு நானும், எனது கல்வியும், அரசியலும் எந்த விதத்தில் பயன்பட முடியும் என்று ஆழமாகச் சிந்திக்கிறது.

அறிவு சார்ந்த அரசியல் என்பது ஒரு புறம் பெரும் பணக்காரர்களை உருவாக்கிக் கொண்டே பயணிக்கிறது, அந்தப் பயணத்தின் கீழ் நசுக்கப்படும் விளிம்பு நிலை மக்களைக் குறித்த எண்ணங்களைத் தோற்றுவித்து அவர்களுக்கான உரிமைகளைப் பெற்றுக் கொடுப்பது அறம் சார்ந்த அரசியல். இவ்வுலகில் பிறக்கும் எந்த ஒரு உயிரும் நம்மைப் போலவே வாய்ப்புகளையும், வசதிகளையும் பெற்று வாழும் தகுதி உடையது என்கிற அடிப்படை அறத்தில் இருந்தே உலகம் தழைக்கிறது,

மாறாக இன்றைய அறிவு என்பது பொருள் ஈட்டி மற்றவரை முந்திச் சென்று வசதியாக வாழும் பண்ணை முதலாளிகளை உருவாக்கி விடுகிறது, அறிவு என்கிற சொல்லாடலின் புரிதலே மழுங்கிப் போய் வாழ்வதற்குப் பயன்படும் கருவியே அதுவென்று மாற்றம் கொண்டு விட்டது, மாறாக அறமே அறிவாக நமது குழந்தைகளுக்கு உணர்த்தப்படுமென்றால் சமநீதியும், சம வாழ்நிலையும் கொண்ட உயர் தனிச் சமூகத்தை நம்மால் படைக்க முடியும்.

ஒரு ஆப்ரிக்க நாட்டில் உள்ளரங்கு விளையாட்டுப் போட்டிகளில் 200 மீட்டர் தடை தாண்டும் ஓட்டப் பந்தயம் நடந்து கொண்டிருந்தது, கடும் போட்டியாளர்கள் என்று சொல்லப்படுகிற இரு வீரர்கள் போட்டியிட்டார்கள், மிக நெருக்கமாக ஓடிக் கொண்டிருந்த போது முதலாவது வீரன் கம்பத்தினால் தடுக்கப்பட்டுக் கீழே விழுகிறான், பின்னால் வந்து கொண்டிருந்த இரண்டாவது வீரனுக்கான சரியான வாய்ப்பு அது, நீண்ட காலமாக முதல் வீரனை வெல்ல வேண்டுமென்ற வெறியைத் தனித்துக் கொள்ளலாம்.

ஆனாலும் பார்க்கிறான் இரண்டாமவன், கீழே விழுந்தவனின் தலையில் காயம்பட்டிருக்கிறது, கடும் ரத்தப் போக்கு உருவாக்கி இருக்கிறது என்பதை அறிகிறான், உடனடியாக நின்று தன்னுடைய கையுறைகளைக் கழற்றி அவனது தலையில் அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டு அவனது ரத்தப் போக்கைக் குறைக்கிறான், பிறகு காப்பாற்றப்படுகிறான்.

மருத்துவர்கள் ரத்தப் போக்கை உடனடியாக நிறுத்தி இருக்கவில்லை என்றால் அவன் மரணித்திருப்பான் என்று சொல்கிறார்கள், அந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றவனையும், பதக்கம் வென்றவர்களையும் இந்த உலகம் நினைவில் கொள்ளவில்லை, இரண்டாம் விளையாட்டு வீரனுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த அறிவு தொடர்ந்து ஓடு, இலக்கைத் தவிர எதனையும் நோக்காதே என்கிறது, ஆனால் அவனுக்குள் கிடந்த அறம் சக மனிதனை மரணத்தில் இருந்து காப்பாற்று என்கிறது. இதுதான் அறிவுக்கும், அறத்துக்கும் என்றைக்கும் இருக்கிற வேறுபாடு. இது அரசியலுக்கும் பொருந்தும், சமூகவியலுக்கும் இன்னும் எல்லாவற்றுக்கும் பொருந்தும்.

பொருள், மனித சமூகத்தை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தும் காரணியாக சிலரால் அறியப்படுகிறது, பொருளைத் தாண்டி அதனை நோக்கி மனிதனை உந்தும் இயல்புணர்ச்சிகள் இந்த மனித சமூகத்தை ஆளுமை செய்கிறது என்று சொல்பவர்களும் அதற்கான தங்கள் அழுத்தமான காரணங்களை அடுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.

மனித இயல்புணர்வுகளும், பொருளும் இன்பங்களையும், துன்பங்களையும் வழங்கும் இன்றியமையாத காரணிகள் என்பதை இருசாரரும் ஒப்புக் கொள்கிறார்கள். மார்க்சியம் பொருளை மையப்படுத்துகிறது, ஹேகலின் உணர்வுகளால் கட்டமைக்கப்படும் கோட்பாடுகள் பொருளை இரண்டாம் நிலையிலும், மனித இயல்புணர்வுகளை முதலாவதாகவும் சித்தரிக்க முயல்கிறது.

தத்துவங்களைக் கண்டறிய இயலாத, கோட்பாடுகளின் உட்பொருளை விளங்கிக் கொள்ள இயலாத தனிப் பொருளாக வாழ்க்கை சிலருக்கு அச்சத்தில் உறைந்து போய்க் கிடக்கிறது, அப்படித்தான் காரணங்கள் தெரியாமல் எதற்காக மரணிக்கிறோம் என்பது தெரியாமல் இந்த நாகரீக உலகில் குழந்தைகள் போரினால் இறந்து போகிறார்கள், குழந்தைகளின் இறப்பிலும் தத்துவங்களைத் தேடி அல்லது கோட்பாடுகளை உள்ளீடு செய்து நம்மைப் போன்றவர்களின் உலகம் தொடர்ச்சியாக இயங்கிக் கொண்டே இருக்கிறது.

காரணங்கள் எதுவும் தேவைப்படாத கள்ளமற்ற சிரிப்பையும், தாயின் மடிப் பாலுக்கு அழுகையையும் மட்டுமே அறிந்த குழந்தைகள் உலக அரசியலுக்காக, இனங்களின் வெற்றி முழக்கதிற்காக, நிலப்பரப்புகளின் எல்லை விரிவாக்கத்திற்காக, அச்சடிக்கப்பட்ட காகிதங்களில் அடங்கி இருக்கும் மதிப்புக்காகக் கொல்லப்படுகிறார்கள், அவர்களின் கொலை நிலங்களின் மீது கட்டமைக்கப்படும் கல்லறைகளில் எந்த வெட்கமும் இன்றி மனிதர்கள் பல நிறக் கொடிகளை நட்டு வைத்து நடனமாடுகிறார்கள்.

நாகரீகம் தழைத்து வாழ்கிறது என்று மேடைகளில் உலகத் தலைவர்கள் முழக்கமிடுகிறார்கள், முடிவில் ஆயுதங்களை வாங்குவதும், விற்பதுமான தங்கள் உயர் நாகரீகச் சந்தைகளை அறிமுகம் செய்வதற்கும், அவற்றில் நிகழும் மோதல்களைச் சரி செய்வதற்குமான உடன்பாடுகளின் பெயரில் சபைகளை அமைக்கிறார்கள்.

2779189650101688296S600x600Q85

உழைப்பும், அதன் மதிப்பும் பொருளாதாரத்தை உறுதி செய்கிற காரணிகளில் மிக இன்றியமையாதன. உழைப்பில் இருவேறு பக்கங்களாய் உடல் சார்ந்த உழைப்பும், மனம் சார்ந்த மூளை உழைப்பும் திகழ்கின்றன. பொருளாதாரக் கோட்பாடுகளில், சித்தாந்தங்களில் சொல்லப்படுவதைப் போல உடல் உழைப்பிற்கும், மூளை உழைப்பிற்கும் பெரிய வேறுபாடுகள் இல்லை, இவை இரண்டுக்குமான சமநிலையில் மட்டுமே உலகம் இயங்க முடியும்.

மூளை உழைப்பாளர்களின் கொள்கை வகுப்புக்களை முன்னெடுக்க உடல் உழைப்பும், உடல் உழைப்பின் சிரமங்களைக் குறைக்க மூளை உழைப்பின் தேவையும் ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தே இருக்க முடியும்.. ஆனால், பொருளாதார உலகமயமாக்கலில் இவ்விரு உழைப்பிற்குமான மதிப்பில் மிகப் பெரிய வேறுபாடு உருவாக்கப்பட்டது. அதாவது மூளை உழைப்பாளர்களின் மதிப்பு, உடல் உழைப்பாளர்களின் மதிப்பை எண்ணிப் பார்க்க இயலாத அளவிற்கு உயரத்தில் கொண்டு வைத்தது.

உயிரியக்க இயல்புணர்வுகளும், பொருளும் இணையும் போதே இரண்டுக்குமான தேவைகள் நிறைவடைகிறது, உயிரியக்க இயல்புணர்வுகளே தேவைகளை நோக்கி மனிதனைத் தள்ளி விடுகிறது, தேவைகளை நோக்கித் தள்ளப்பட்ட மனிதன் பொருளைத் தேடி ஓடுகிறான், வழியில் சந்திக்கும் இடர்களை எப்படி வெற்றிகரமாகச் சமாளிப்பது என்று பொருளீட்டலில் வெற்றி கண்ட முன்னோடி மனிதன் பாடம் சொல்கிறான்.

அறிவு அதற்கானதென்று அவனுக்கு முதலீட்டியக் கல்வி முறை நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது, முடிவில் தனது விரிந்த எல்லைகளைக் காக்கவும், பரந்த தேசங்களை நிலை நிறுத்தவுமாய் கூட்டம் கூட்டமாய்க் கொலைகளைச் செய்யும் படையணிகளை நாகரீகத்தின் ஒரு பகுதி என்று மனிதன் நம்பும் அளவிற்கு முதலீட்டியம் அவனை அறத்தின் வழியிலிருந்து வெகு தொலைவு வழி நடத்தி இருக்கிறது.

மிகுந்த சினத்தின் காரணமாக உணர்வு வயப்பட்ட மனிதன் ஒருவன் நிகழ்த்தும் குழந்தைக் கொலை ஒன்றை மிகப்பெரிய குற்றமாகவும், தலைப்புச் செய்தியாகவும் சொல்லும் முதலீட்டிய அரசுகளும், ஊடகங்களும் சீருடை அணிந்த படைகளால் கூட்டம் கூட்டமாய்க் கொல்லப்படும் குழந்தைகளைக் கண்டு கொள்வதில்லை.

நில எல்லைகளும், பொருள் குவிப்பு மையங்களும் முதலீட்டியத்தின் மிகப் பெரிய பலமாக இருப்பதால், என்ன விலை கொடுத்தேனும் இவற்றைக் காத்துக் கொள்ள முதலீட்டிய அரசுகள் போர் புரிகின்றன. ஏனைய உயிரினங்களின் உயிரும், எளிய உழைக்கும் எளிய மக்களின் உயிரும் முதலீட்டியத்தின் உதிரிப் பாகங்களைப் போல இந்த உலகில் நிலை கொண்டிருப்பது தான் முதலீட்டியத்தில் நாம் கண்டடைகிற இறுதிச் சிக்கல்.

புவி வெம்மையடைதல், எரிபொருட்களின் இருப்புத் தீருதல், வளிமண்டலத்தில் ஓட்டை விழுதல், காடுகளைத் தொடர்ந்து அழித்தல், பல்வேறு ஆயுதங்களால் போர் நிகழ்த்தி பெண்களையும் குழந்தைகளையும் அழித்தொழித்தல், அறிவென்ற பெயரில் முதலீட்டியச் சிந்தனைகளை வளர்த்தெடுத்தல், சக மனிதன் அல்லது உயிர் குறித்த எந்தத் தீவிர உணர்வுகளும் இல்லாது தன் வழியில் பயணித்தல், தேவைக்கும் மிக அதிகமான சொத்துச் சேர்த்தல், அதையே வெற்றி என்று கொண்டாடும் அரசுகளை உருவாக்குதல் என்று முதலீட்டியம் தத்துவ விளக்கங்களில் இருந்தும், மனித அறத்தில் இருந்தும் வெளியேறி வெகு காலம் ஆகி விட்டது. முதலீட்டியக் கோட்பாடுகளில் நம்பிக்கை இல்லாத மனிதக் குழுக்களையும் கூட தனது அசுர பலத்தால் வெற்றி கொண்டு வாகை சூடி இருக்கும் முதலீட்டிய அறிவில் இருந்து நமது குழந்தைகளைக் காக்க நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்கிற கேள்வியே இறுதியில் தொக்கி நிற்கிறது.

484px-Anti-capitalism_color

"சீனர்களும், இந்தியர்களும் அதிக அளவில் மகிழுந்துகளை வாங்கிக் குவிப்பதால் தான் உலகில் எரிபொருள் வேகமாகத் தீர்ந்து வருகிறது" என்று சில நாட்களுக்கு முன்னர் அமெரிக்கக் அதிபர் "பாரக் ஒபாமா" சொன்னது ஏனோ இந்த நேரத்தில் நினைவுக்கு வருகிறது, முதலீட்டியம் இதே வேகத்தில் பயணிக்குமேயானால் இன்னும் சில நாட்களில் அவர் இப்படியும் சொல்லக் கூடும்.

"சீனர்களும், இந்தியர்களும் அதிக அளவில் உலகில் உயிர் வாழ்வதால் தான் எல்லாமே விரைவில் தீர்ந்து வருகிறது."

எவர் கண்டது, இதன் மறைமுகப் பொருள் இதுவாகவும் இருக்கலாம், "உபரி மனிதர்களை எல்லாம் போட்டுத் தள்ளு, முதலாளிகளுக்கான உலகத்தைக் காப்பாற்று."

                                          ***********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஏப்ரல் 17, 2012

திராவிடம் – தமிழ் தேசியத்தின் திறவுகோல்.

ayothidasar

திராவிடம் என்கிற வெளிக்குள் வளர்ந்து பயிரான தமிழ் தேசியம் இப்போது அறுவடைக்குத் தயாராகிவிட்டது, தேர்தல் கால அறுவடையின் போது பெரு நட்டமடைந்த திராவிடப் பெருநில விவசாயிகளே இன்று இந்தக் குரலை முன்னின்று எழுப்பி வருகிறார்கள், ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற அல்லது முதலாளித்துவ அரசியலின் பலன்களை பெற்றுத் தங்கள் குடும்பங்களைப் பல தலைமுறைக்கும் செழிக்கச் செய்யும் இவர்களின் நுட்பமான அரசியலை உணர்ந்து கொண்டே நாம் இந்த விவாதக் களத்திற்குள் நுழைய வேண்டியிருக்கிறது.

திராவிடம் என்கிற கருத்தியல் ஏறத்தாழ நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே ஆரியம் என்கிற குறியீட்டு மரபுகளுக்கு மாற்றாக முன்வைக்கப்பட்டது, கல்வி, பொருளாதாரம், வழிபாட்டு நம்பிக்கைகள், கலை மற்றும் பண்பாட்டு விழுமியங்களில் கடும் நெருக்கடிகளையும், பின்னடைவையும் கண்ட பல்வேறு சமூகக் குழுக்கள் அத்தகைய நெருக்கடியை எதிர்த்து எழுச்சி பெற வேண்டிய தேவை இருந்தது, அந்தத் தேவைகளின் விளைபொருளாக திராவிடம் என்கிற கருத்தியல் உருவாக்கம் கொண்டது.

காலனி ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கு முந்தைய நிலவியல் அடிப்படையிலான அரசியல், தீர்க்கமான தேசிய உணர்வுகள் அற்ற ஒரு காலகட்டத்தில் திராவிடம் என்கிற கருத்தியல் இன்றைய தென் மாநிலங்கள் நான்கின் உழைக்கும் மக்களையும் அவர்களின் தொன்மையான ஆழ்மன வேட்கைகளையும் ஆட்கொண்டு காக்கும் திறன் கொண்ட மாற்றுச் சிந்தனையாகவே உருவெடுத்தது. திராவிட அரசியல் என்கிற கருத்தாக்கம் தமிழகத்தை மையமாக வைத்து ஏனைய தென் மாநிலங்களையும் சார்ந்து வளர்ந்தது என்பதற்கான திடமான ஆதாரங்கள் இல்லை, ஒப்பீட்டு நோக்கில் கர்நாடகா, ஆந்திரா, கேரளா போன்ற அண்டை மாநிலங்களில் திராவிட அரசியல் கருத்தாக்கம் மிகப்பெரிய தாக்கம் விளைவிக்கவில்லை.

தமிழர்களைத் தவிர திராவிட அரசியலின் மாற்றங்களை ஏனைய தென் மாநிலங்களின் எந்தப் பிரிவும் உள்வாங்கிக் கொள்ளவில்லை என்கிற முகத்திலறையும் உண்மையையும் நாம் உணர்ந்தாக வேண்டும். திடமான வரலாற்று ஆய்வுகளின் துணையின்றிக் கிடைக்கப்பெற்ற சில தொல்லியல் ஆதாரங்களை வைத்து உருவாக்கப்பட்ட "ஆரியம்" என்கிற குறியீட்டு அடக்குமுறை அல்லது ஆளுமை வடிவங்களில் மேலோங்கி இருந்த பார்ப்பன அதிகார மையங்களுக்கு எதிராகவே திராவிடம் நிலை நிறுத்தப்பட்டது.

rettamalai-srinivasan

ஆரியம் என்கிற குறியீட்டு அடையாளத்துக்கு எதிராகப் பார்ப்பனர் அல்லாத பல்வேறு அறிவுக் குழு உறுப்பினர்களால் உருவாக்கப்பட்ட திராவிடம் என்கிற கருத்தாக்கத்தை பெருமளவில் தமிழகத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம் கொண்டு சேர்த்த பெருமை தந்தை பெரியாரையே சேரும்.அதே வேளையில் பெரியார் தொடர்ந்து சூழலுக்குப் பொருந்துகிற சிந்தனைகளை அல்லது கருத்தியக்கங்களை உருவாக்குவதில் எப்போதும் மிகுந்த துணிவோடிருந்தார், எந்த ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட சிந்தனை மரபையும் நோக்கி விடாப்பிடியாக நகர்வதை அவர் விரும்பவில்லை என்கிற உண்மையையும் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

தென்னிந்தியாவில் காலனி ஆதிக்கத்தின் முன்பாகவே மன்னராட்சி முறை மற்றும் சமஸ்தான அரசியல் நிகழ்வுகளின் மையப்புள்ளிகளாக கோவில்களும், மடாலயங்களும் மாற்றம் காணத் துவங்கி இருந்தன, மனித உணர்வுகளைக் குலைக்கும் பல்வேறு கண்டுபிடிப்புகளை அல்லது கற்பிதங்களை நோக்கி அரசுகளும், சமஸ்தானங்களும் நகரத் துவங்கி இருந்தன, பிறப்பு மற்றும் இறப்பு குறித்த மனித உயிரின் அச்சங்களை மூலதனமாக்கி புதிய நம்பிக்கைகளை உருவாக்கும் தங்கள் முயற்சிகளில் பார்ப்பனர்கள் பெரு வெற்றி அடைந்தார்கள்.

கார்ல் மார்க்ஸ் சொல்வதைப் போல சரணடைதல் கோட்பாட்டின் உயர் நிலைகளைத் தங்கள் உதவியின்றி யாரும் அடைய இயலாது என்கிற எல்லைக் கோட்டை பார்ப்பனர்கள் உருவாக்கிக் கொண்ட போது அதன் எதிர் வினையாகவே திராவிடம் என்கிற கோட்பாட்டு அரசியல் துவக்கம் பெற்றது. சரணடைதல் கோட்பாட்டின் மூலமாக சிலை வழிபாட்டு முறைகளையும், புராண இதிகாசத் தத்துவ மரபுகளையும் பார்ப்பனர்கள் உருவாக்கி தென்னிந்தியா முழுவதும் பரவிக் கிடந்த சிறு தெய்வ வழிபாட்டு முறைகளை அழித்தொழிக்க முற்பட்டார்கள், பெருமளவில் செலவு செய்து கட்டப்பட்ட கோவில்களின் மூலமாகத் தங்கள் இருப்பையும், வாழ்வையும் கத்தியின்றி ரத்தமின்றி மிக எளிமையாக மாற்றி அமைத்துக் கொண்டார்கள்.

எளிய மக்களின் கலை மற்றும் பண்பாட்டு வெளிகளை முறைப்படுத்தப்பட்டவாய்ப்பாடுகளுக்குள் கொண்டு வந்து அவற்றை வேற்றினத்தவர் யாரும் கற்றுக் கொண்டு வெளிப்படுத்துகிற வாய்ப்பை தங்கள் கைகளிலேயே ஒரு சுக்கானைப் போல அவர்கள் வைத்திருந்தார்கள், பயன்பாட்டு மொழியாக அவர்கள் வெவ்வேறு தென்னிந்திய மொழிகளைப் பேசினாலும் கூட கோவில் கருவறைகளில் சமஸ்க்ருதம் என்கிற புதிரை இன்றளவும் அவர்கள் தொடர்ந்து நிலை நிறுத்திக் கொண்டதன் காரணம் நிலையான பொருள் மற்றும் சமூக  வாழ்க்கை குறித்த அச்சம் என்றே சொல்லலாம்.குவிக்கப்படிருந்த அரசவை மையங்களில் இருந்து ஒரு புதிய அதிகார மையத்தைக் கோவில்களின் மூலம் கட்டமைப்பதில் பார்ப்பனர்கள் பெரிய அளவில் வெற்றி அடைந்தார்கள், மன்னர்களின் அல்லது சமஸ்தானத் தலைமைகளின் மிக நெருங்கிய ஆலோசகர்களாக கோவில்களின் வழியாகப் பார்ப்பனர்கள் நிலை பெற்றார்கள்.

PERIYAR

காலனி ஆதிக்கமும், அதற்கு முந்தைய சமஸ்தானங்களும் வழங்கிய அங்கீகாரம், பொருள் மற்றும் அதிகார ஆசைகளை நோக்கி ஆரியம் என்கிற குறியீட்டு அரசியல் வெற்றி கண்டிருந்த காலத்தின் மாற்றுக் குறியீட்டு அரசியலே திராவிடம் என்கிற கருத்தாக்கம். 1891 இல் அயோத்தி தாசரின் "திராவிட மகாஜன சபை" உருவாக்கப்பட்ட போது பிராமணர்களுக்கு எதிரான அவர்களின் ஆரியக் குறியீடுகளுக்கு எதிரான ஒரு நுட்பமான அறிவுசார் அரசியல் இயக்கமாகவே அது தோற்றம் கொண்டிருந்தது. பிராமணர்கள் அல்லாத அறிவுக் குழுக்களின் அடையாளமாக அன்றைய ஆதிக்க மகா சமூகங்களின் புகலிடமாக இருந்த "திராவிட மகாஜன சபை" சமூக நீதிக்கான முழுமையான தீர்வாக முன்வைக்கப்படவில்லை என்ற போதிலும், அதுவே இன்றைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் சமூக நீதி கண்ட வெற்றிகளின் அடிப்படையாக இருந்தது என்பதைப் பெரியாரைக் கடந்து நாம் உணர்ந்து கொண்டே ஆக வேண்டும்.

ஆகவே திராவிடம் என்கிற குறியீட்டு அடையாளம் மறைபொருளாகக் கிடந்த பார்ப்பனர்களின் ஆரியக் குறியீட்டின் எதிர்ப் பொருள். கல்வி, பொருளாதாரம், கலை மற்றும் பண்பாட்டு விழுமியங்களில்  திராவிட அரசியல் கருத்தாக்கத்தால் பெறப்பட்ட விழிப்புணர்வும், பயன்களும் அந்தக் கருத்தியலை நோக்கித் தீவிரமாக இயங்கும் பல்வேறு தலைவர்களை உருவாக்கியபடியே இருந்தது, தெரிந்தோ, தெரியாமலோ உழைக்கும் எளிய மக்களின் உரிமைகள் குறித்தும் அவர்கள் முழக்கமிட வேண்டியிருந்தது. திராவிடம் ஒரு வெகு மக்களின் அரசியல் இயக்கமாக மாற்றமடைந்தது.

திராவிடத்தின் விலை பொருட்களைத் தங்கள் உழைப்பாலும், ஊடகத் திறனாலும் ஒரு அரசியல் இயக்கமாக உருவாக்கிய பலரில் தந்தை பெரியார் முன்னிலை பெற்றார், அவரது எதைப் பற்றியும் கவலை கொள்ளாத, அச்சம் சிறிதளவேனும் இல்லாத தான்தோன்றி மனப்போக்கு திராவிட இயக்கத்தின் வலிமையான தலைவராக அவரை மாற்றியது. ஏனைய திராவிட இயக்கத் தலைவர்கள் செய்யத் தயங்கிய பல்வேறு உடைப்புகளையும், அதிர்வு தரும் திறப்புகளையும் அவர் தனி மனிதனாக நின்று நடத்திக் காட்டினார். வலிமையான நெடுங்கால வரலாறு கொண்ட ஆரியக் குறியீடுகளை அடித்து நொறுக்கி ஆட்டம் காண வைத்தார். தமிழகமெங்கும் திராவிடம் என்கிற ஒரு புதிய குறியீட்டு அடையாளத்தை உண்டாக்குவதில் அவரது தொடர்ச்சியான உழைப்பும், ஈடுபாடும் வெற்றி கண்டது.

annadurai image_jpg (12)

நான்கடுக்கின் முதல் நிலையில் இருந்த பார்ப்பனர்களின் ஆளுமையை எதிர்த்துத் தோற்றமும், வளர்ச்சியும் கண்ட திராவிடம் ஆட்சி அதிகாரத்தையும், சமூக நீதியையும் தனது இரண்டாம் நிலைக் குழுவிற்கு முழுமையாக வழங்கியது, மூன்றாம் தளத்தின் பாதி விழுக்காட்டு மக்களுக்கு திராவிடத்தின் பயன்கள் கிடைக்கப்பெற்ற போதும், மீதிப் பாதி மக்களுக்கும், கடைசி மற்றும் நான்காவது தளத்தில் கிடந்த மனிதர்களுக்கும் அந்த வாய்ப்பை திராவிடமே மறுக்கத் துவங்கியது, அந்தப் புள்ளியில் இருந்தே திராவிட அரசியல் கருத்தியல் வடிவத்திலிருந்து திசை மாறி வாக்கு வங்கி அரசியலின் சாதியக் கட்டமைப்புகளுக்குள் வீழத் துவங்கியது.

தனி மனித நலன்களை நோக்கியும், ஆரியக் குறியீட்டு அரசியலின் பாதையிலும் பயணிக்கத் துவங்கிய திராவிடம் தனது திட்டங்களை வரையறை செய்து கொள்ளத் தயங்கிப் பின்வாங்கியது. மன்னர்களாலும், சமஸ்தானங்களாலும் காலனி ஆதிக்க ஆற்றல்களின் மூலமாகவும் பறித்துக் கொள்ளப்பட்டுக் கோவில்களுக்கு சொந்தமாக்கப்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் தள வர்ணப் பிரிவினருக்கு நிலைத்தன்மை அற்ற வாழ்க்கையும், உரிமைகளும் அமைந்திருந்ததை திராவிட இயக்கங்களின்  ஆட்சி முறை அரசியல் மாற்றி அமைப்பதற்கான எந்த உறுதியான திட்டத்தையும் முன்வைக்காமல் பின்தங்கியது.

மண்டல வழியான சாதிவாரிக் கணக்கெடுப்பின் மூலமாகத் தேர்தல் அரசியலில் வெற்றிகளைப் பெறும் ஒரு எதிர்த்திசை அரசியலை திராவிட இயக்கங்கள் தேர்வு செய்த போது சமூக நீதியை நோக்கிய அதன் பயணம் வியப்பான மாற்றங்களைச் சந்தித்தது, எந்தக் குறியீட்டுக்கு எதிராகத் துவங்கப்பட்டதோ அதனையே தலைமையாக ஏற்றுக் கொள்கிற ஒரு மனநிலைக்கு அது தள்ளப்பட்டதன் காரணிகளை ஆய்வு செய்யும் போது திராவிட இயக்க அரசியல் வெகு நுட்பமாக அதே வர்ணக் கொள்கைகளை உள்வாங்கிக் கொண்டு தன்னைச் சமரசம் செய்து கொண்டிருப்பது தெளிவாகப் புரியும்.

INDIA-ELECTION

ஆயினும், தமிழ்த் தேசிய அரசியல் இதற்கான தீர்வாக இருக்க முடியுமா? என்கிற மிகப் பெரிய கேள்வியை இந்த இடத்தில நாம் எதிர் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது, தமிழ்த் தேசிய அரசியல் என்கிற கோட்பாடு எதிர்காலத்தில் வலிமையானதாக மாற்றம் பெறும் சாத்தியக் கூறுகளை இங்கிருக்கிற எந்தத் தமிழ்த் தேசியவாதியும் உரிமை கொண்டாட இயலாது, தமிழ்த் தேசியத்தின் சிந்தனை எல்லைகளைத் தொடர்ந்து தங்கள் திரளான பல்வேறு போராட்ட வடிவங்களின் மூலம் கட்டி அமைத்த பெருமை ஈழத் தமிழர்களையே சாரும்.

தொடர்ச்சியாக அவர்களின் மொழி சார் தேசியச் சிந்தனைகளுக்கு தமிழகமும், திராவிடமும் மிக முக்கியக் காரணிகளாக இருந்தன என்பதை மறுக்க முடியாது. தமிழ்த் தேசிய அரசியல் கருத்தாக்கம் தனது குழந்தைப் பருவத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறது, மன்னராட்சியின் மகத்துவங்களையும், தமிழ் நிலங்களை ஆண்ட சில மன்னர்களின் பதிவு செய்யப்பட வரலாற்று வெற்றிகளையும் மட்டுமே மையமாக வைத்துக் கொண்டு தமிழ்த் தேசிய அரசியலை நகர்த்தலாம் என்கிற ராஜராஜ சோழர்களின் சுவரொட்டிகள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வரலாற்றையும், கண்ணீரையும் மறுதலிக்கும் ஒரு வழிபாட்டு மனநிலை என்பதில் மாற்றுக் கருத்தே இல்லை.

திராவிட அரசியலின் அல்லது அதன் தலைவர்களின் தோல்வி இன்று தமிழ்த் தேசிய அரசியலை ஒரு பாடு பொருளாக மாற்றி இருக்கிறது, திராவிட அரசியலின் மூலமாகப் பெற இயலாத அதிகாரக் கைப்பற்றுதளைக் குறுக்கு வழிகளில் பெற முயற்சி செய்யும் தெளிவற்ற குழப்பவாதிகளின் கூடாரமாக இன்றைய தமிழ்த் தேசியக் கருத்தாக்கம் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழர் என்கிற உலகின் ஆதிக்குடிகள் இன்றளவில் ஒரு தனித் தேசிய அடையாளத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்களா என்ற கேள்வியும் மில்லியன் டாலர் பெறுமதி கொண்டது.

தனது அடிப்படைப் பண்பாட்டில் இருந்தும், மொழியின் மீதான செறிவான காதலில் இருந்தும், அரசியல் நுண்ணறிவில் இருந்தும் வெகு தொலைவு அடித்துச் செல்லப்பட்டிருக்கும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் கூறுகளைத் தேடிக் கண்டடைந்து ஒருங்கிணைத்து, இந்தியா என்கிற பொருளாதார அடியாளிடம் இருந்து தப்பிப் பிழைத்து நாம் தமிழ்த் தேசியத்தினைக் கட்டி அமைப்பது வெகு தொலைவில் ஒரு கனவைப் போல நிலை கொண்டிருக்கிறது.

MGR-0016

ஆரியக் குறியீடான பார்ப்பனர்களின் கைகளில் இருந்து போராடிப் பெறப்பட்ட சமூக நீதியை இன்று பார்ப்பனரல்லாத எல்லாத் தரப்பு மக்களும் தங்களுக்கான அடையாளமாய்ப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆயினும், கடைநிலையில் உடல் உழைப்பையும், தங்கள் விலை நிலங்களையும் மட்டுமே சார்ந்து வாழ்கிற ஒடுக்கப்பட்ட மனிதனை அவனது தளைகளில் இருந்து விடுவிக்கும் பணியை எந்தத் தமிழ்த் தேசியவாதியும் ஏற்றுக் கொள்வதாகவோ, குறைந்த பட்சம் ஒப்புக் கொள்வதாகவோ இல்லை.

மொழிச் செறிவான குடும்ப அமைப்பும், தெளிந்த ஆய்வு நோக்கிலான வரலாற்று வழிக் கல்வியும், சரியான பகிர்வுத் தன்மை கொண்ட பொருளாதார அறிவும், சாதிய மனக்கட்டிலிருந்து விடைபெறும் துணிவும் கொண்ட ஒரு பெரும்பான்மை சமூகத்தை உருவாக்கும் அடிப்படைப் பணிகளைத் தமிழ்த் தேசியவாதிகள் செய்வார்களேயானால் அது ஒரு நெடும் பயணத்திற்கான மிகச் சரியான திட்டமிடுதலாக இருக்கக் கூடும். அதே வேளையில் திராவிடம் என்கிற கருத்தாக்கம் நமக்கு வழங்கிய பயன்களையும், வரலாற்றுப் படிப்பினைகளையும் புரிந்து கொள்வது மட்டுமன்றி, பன்னெடுங்காலமாக ஒரே மாதிரியான கலை மற்றும் பண்பாட்டு விழுமியங்களைக் கொண்டு இயங்கும் நிலவியல் சார்ந்த குழுக்களை ஒன்றிணைக்கும் பணியையும் நாம் செய்தாக வேண்டும், திராவிடத்தின் கீழாக அடைபட்டிருக்கும் பண்பாடு மற்றும் சமூக அறிவியல் சார்ந்த கூறுகளைப் புறந்தள்ளி ஒரு தீவிரமான தமிழ்த் தேசிய அரசியலைப் பேசுவது என்பது வெறுப்பினால் கட்டமைக்கப்படுகிற குழப்ப அரசியல் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

திராவிட அரசியல் தான் தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் தாய், அதுவே ஒரு மிகப்பெரிய குறியீட்டு விலங்கில் இருந்து தமிழ்ச் சமூகத்தை மீட்டெடுத்தது, தமிழை அறிவியலுக்குத் தகுதியானதாய் மாற்ற எழுத்தைச் சீரமைத்தது, வட இந்தியாவில் மட்டுமே அறியப்பட்ட அம்பேத்கர் என்கிற அறிவுலக ஆசான் முதற்கொண்டு இன்னும் பல ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் விடுதலைக்கான வழிகளை திராவிடமே நமக்கு அறிமுகம் செய்தது, மொழிமாற்றம் செய்து தந்தது.கல்வியும், பொருளும் எல்லா மனிதனுக்கும் பொதுவானது என்றும், மானமும் அறிவுமே மனிதர்க்கு அழகு என்றும் உணரச் செய்தது.

article-2120782-12583E28000005DC-831_634x443

புற்றீசல்கள் போலத் தோற்றம் கண்டிருக்கும் பல்வேறு தமிழ்த்தேசியச் சிந்தனைகளின் மையம் திராவிடம் என்கிற வெற்றி பெற்ற கருத்தாக்கத்தை உடைக்கச் செய்யும் எதிரிகளின் சூழ்ச்சிக்குப் பலியாகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது, திராவிடக் குறியீட்டு அரசியலை முற்றிலுமாகப் புறந்தள்ளி நம்மால் இப்பரந்த புவிப்பரப்பில் ஒரு தேசத்தைக் கட்டமைப்பது பெரியாரைக் கன்னடர் என்கிற ஒற்றை வரி விமர்சனத்தில் நிறுத்தித் தடை செய்வதைப் போல ஆபத்து நிறைந்த விளையாட்டு. திராவிடத்தால் விளைந்த நன்மைகளை உள்ளடக்கி, அதன் பின்னடைவுகளைச் சீர் செய்து அந்த வெற்றி பெற்ற கருத்தாக்கத்தின் வழியே பயணித்து தமிழ்த் தேசியம் என்கிற முன்மாதிரித் தேசியத்தைப் படைக்கப் புறப்படும் யாவரும் வெற்றி பெற வாழ்த்துக்கள், அந்த வெற்றி மனித குலத்தின் வரலாற்றை மாற்றி அமைக்கும் மாசற்ற அறத்தின் வெற்றியாகட்டும்.

************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஏப்ரல் 16, 2012

மெல்லிசை வழிந்த ஜன்னல்…….(சிறுகதை)

beautiful_girl_face-wide

என்னுடைய இரவுகள் மிக அழகானதாக இருந்தன, பூத்துக் குலுங்கும் வேப்பமரத்தின் வாசனையின் கீழமர்ந்து வானத்தை அருகில் பார்க்கிற கணங்களைக் கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள், மேகங்கள் கிளைகளின் ஊடாக நகரும் போது உண்டாகும் அதிர்வை நீங்கள் அறிவீர்களா? மலைகளாலும், பள்ளத்தாக்குகளாலும் சூழப்பட்ட ஒரு பழமையான கிராமத்தின் கூரைகளுக்கு மேலே நிறங்களை மாற்றி மினுமினுக்கும் ஏராளமான விண்மீன்களைக் கொண்ட வானமும், விசித்திரமான ஒரு நாட்டுப் படகைப் போல அவற்றிடையே நீந்திக் கொண்டிருக்கும் நிலவையும் பார்ப்பது என்னைப் போல நடக்க முடியாத இரண்டு கால்களும் சூம்பிப் போயிருக்கும் ஒரு மனிதனுக்கு எத்தனை அழகானதாக இருக்கிறது.

கோரைப்பாயை விரித்து வேப்பமர மேடையில் அமர்ந்து கொண்டு இரவுகளில் வெகுநேரம் பீடி சுற்றிக் கொண்டிருப்பேன் நான், இழந்து போன எனது கால்களின் வலுவை கைகளுக்கு நானாகவே மடை மாற்றிக் கொண்டிருந்தேன், பீடி இலைகளும், புகையிலையும் கொண்டு வந்து கொடுக்கும் சையது அண்ணனின் கருணை எனக்கு அதிகமாகவே இருந்தது, பீடி இலைகள் வராமல் போகிற சில நாட்களில் கூட எனக்கான கட்டுக்களை அவர் எப்படியாவது கொண்டு வந்து கொடுப்பார், நான் சொல்கிற இடங்களை மாற்றியபடியும், எனக்கான உணவைத் தயாரித்துக் கொடுத்தபடியும் அம்மா அந்த மழைக் கிராமத்தில் நீண்ட காலமாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்.

அம்மாவுக்கு அவ்வப்போது வந்து போகிற மூச்சிரைப்பும், அந்த நாட்களில் அவளது படுக்கையும் தவிர பெரிய கவலைகள் என்னிடத்தில் இல்லாமல் இருந்தது, மாறிக்கொண்டே இருக்கிற வானத்தின் காட்சிகள், அவ்வப்போது நகர்ந்து போகிற சில விண்மீன்கள், வேப்ப மரத்தில் அமர்ந்து தனது மலேசியப் பயணத்தை நாள் தவறாது விவரிக்கும் மணிமுத்து ஐயா, வெற்றிலைப் பையோடு வந்து "பாண்டி, சாப்புட்டியாப்பு" என்று வாஞ்சையோடு கேட்டு முகவாயைத் தடவும் மேலமாகாணத்துக் கிழவி, புளியம்பழம் பறிக்கக் கல்லெறியும் சிறுவர்கள், ஊருணிக் கரையில் கிரிக்கெட் விளையாடும் இளைஞர்கள் என்று காட்சிகளால் கடந்தோடிக் கொண்டே இருந்தது என் வாழ்நாட்கள்.

எனக்குப் பன்னிரண்டு வயது இருக்கும் வரையில் அம்மா மாதம் ஒருமுறை  நகரத்தின் பெரிய மருத்துவமனைக்கு என்னை அழைத்துப் போகத் தவறியதே இல்லை, நிறைய மாத்திரைகளும், மருந்துகளும் என்னுடைய  வலுவிழந்த  கால்களை ஏனைய சிறுவர்களைப் போல மாற்றி விடும் என்று அம்மா தீவிரமாக நம்பிக் கொண்டிருந்தாள், வெளிநாட்டில் இருந்து வந்து எனது முழங்காலின் கிண்ணங்களில் ஒரு மரக்கட்டையை வைத்துத் தட்டிப் பார்த்தபடி ஒருநாள் அம்மாவின் நம்பிக்கையை உடைத்தார் அந்த வளர்ந்த மருத்துவர், தனக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த உள்ளூர் மருத்துவர் ஒருவரிடம் அவர் விளங்காத ஆங்கிலத்தில் ஏதோ சொன்னார்.

ஒரு குறிப்பேட்டில் அவர் சொன்னதை எழுதிக் கொண்டு வெகு நேரம் கழித்து உள்ளூர் மருத்துவர் அம்மாவிடம் இப்படிச் சொன்னார், "அம்மா, சத்து மாத்திரைகள் மூன்று மாதத்திற்கு எழுதித் தருகிறேன், தொடர்ந்து கொடுங்கள், உங்கள் பையனால் இனிமேல் நடக்க முடியாது, கிராமப் பஞ்சாயத்துக்களில் சக்கர நாற்காலி வாங்குவதற்கென்று அரசாங்கம் பணம் கொடுக்கிறது, அதற்கு மனுப் போடுங்கள், பஞ்சாயத்துத் தலைவருக்கு வேண்டுமானால் நான் ஒரு கடிதம் தருகிறேன்" என்று சொல்லி விட்டு விடு விடுவென்று ஒரு அச்சிடப்பட்ட தாளில் எதையோ எழுதிக் கொடுத்தார், கைகள் நடுங்க அந்தக் கடிதத்தை வாங்கி கொண்டு என்னை இடுப்பில் அமர்த்திக் கொண்டு அம்மா நடக்க ஆரம்பித்தார்.

அந்த நீண்ட நெடிய நடைபாதை முழுக்க நடக்க இயலாத மனிதர்கள் நிரம்பிக் கிடந்தார்கள், அவர்களின் உலகம் மற்றவர்களின் உலகத்தை விடவும் மிக மெல்லச் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதாக நான் உணரத் தொடங்கினேன், அம்மாவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்து கொண்டே இருந்தது, அவளிடம் கடைசியாக இருந்த நம்பிக்கையும் இரண்டு மரக்கட்டைச் சுத்தியல் தட்டுதலால் தகர்க்கப்பட்டு விட்டது. நான் நகரத்தை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன், அது இந்தத் தாயின் கண்ணீரை நின்று திரும்பிப் பார்க்க இயலாத வண்ணம் சுறுசுறுப்பாய் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

நிலவு மேகங்களுக்குள்ளும், வேப்ப மரத்தின் கிளைகளுக்கிடையேயும் ஒளிந்து விளையாடிக் கொடிருந்த ஒருநாள் இரவில் அம்மா இறந்து போனாள், நான் நடக்க இயலாதவன் என்கிற நினைவை என்னிடம் இருந்து அகற்ற நினைத்த ஒரே ஒரு மனித உயிரும் அப்போது இந்த உலகை விட்டுப் பிரிந்து போனதாய் உணரத் துவங்கினேன் நான், ஊரிலிருந்து அண்ணன் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு மறுநாள் வந்திருந்தான், அம்மா கடைசி வரையில் காடு கரைகளில் உழைத்தே சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள், எப்போதாவது வேண்டா வெறுப்பாக அண்ணன் கொடுக்கும் பணத்துக்கு அண்ணியிடம் எப்போதும் தவறாத கணக்கிருக்கும்,

குழந்தைகளும் நகரத்தின் மீது அதீதப் பற்றுக் கொண்டவர்களாய் இந்த மலைக் கிராமத்தின் பழங்கதைகள் குறித்து ஏதும் அறியாதவர்களாய் மாறிப் போயிருந்தார்கள், பேரன் பேத்திகளின் மீது உயிரையே வைத்திருந்த அந்தக் கிழவியின் மரணத்துக்காக ஒரு துளிக் கண்ணீர் சிந்தும் நாகரீகத்தைக் கூட அவர்களின் நகரமும், கழுத்துப்பட்டை கட்டக் கற்றுக் கொடுக்கும் பள்ளிக்கூடங்களும் கற்றுக் கொடுக்காது போனது தான் அம்மாவின் மரணத்தை விடப் பெரிய துயரமாய் இருந்தது எனக்கு. அம்மாவின் உடலை எரித்து விட்டு நனைந்த உடைகளோடு நுழைந்த அண்ணியும், இன்னும் சிலரும், வீடு குறித்தும், அதில் இருக்கும் பங்குகள் குறித்தும் பேசத் துவங்கினார்கள், என்னுடைய கால்களை விட மனம் வலுவற்றதாய் இருந்தது. நான் வழக்கம் போலவே வேப்ப மர மேடையில் அமர்ந்து எப்போதும் அழகானதாய் இருந்த வானத்தைப் பார்த்தேன், கருமேகங்களால் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு ஏதுமற்றதாய் இருந்தது அது. வானம் ஏதுமற்றதுதானே……

15 Must Know Facts about Dreams (12)

ஊர் கூடிப் பேசி வீட்டை அண்ணன் பெயருக்கு மாற்றுவதாகவும், அண்ணன் என்னைத் தன்னோடு வைத்துப் பராமரிப்பதாகவும் முடிவானது, ஊரை விட்டுப் பிரிந்து போவேன் என்பதை நான் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை, எப்போதாவது கொடுக்கிற சில நூறு ரூபாய்த் தாள்களைத் தவிர அண்ணனிடம் இருந்து பெரிதாய் நான் எதையும் பெற்றுக் கொண்டதில்லை, ஒரே ஒரு நீண்ட உரையாடலையும், ஒரு ஆழமான  புன்னகையையும் கூட, அவன் கொடுக்கிற அந்த நூறு ரூபாய்த் தாள்களில் சிலவற்றை நான் இன்னும் பத்திரமாய் வைத்திருக்கிறேன் என்கிற யாருக்கும் தெரியாத உண்மை அம்மாவோடு புதைந்து போனது. சில மலைக் குன்றுகளைத் தாண்டி நிறைய மனிதர்களைக் கொண்ட அந்த நகரத்துக்கு மூன்றாம் நாளே நாங்கள் புறப்பட்டோம்.

துணைக்கு வந்த பெரியப்பாவின் கண்களில் ஒருவிதமான கலக்கம் குடி கொண்டிருந்தது, "பாண்டி, அண்ணனுக்குச் செரமம் குடுக்காம இருல, ஒங்க அண்ணன் நல்லவந்தான், என்னமோ வந்து சேந்தவ சரியில்ல" என்று காதில் கிசுகிசுத்தார். "அண்ணன் நல்லவனாய் இருந்தால், அம்மா இவ்வளவு சீக்கிரம் செத்துப் போயிருக்க மாட்டாள்" என்று மனசுக்குள் நினைத்தபடி தலையை ஆட்டினேன், அவருக்கு என் மீது அலாதிப் பிரியம் இருந்தது, அவர் கொஞ்சம் பணம் படைத்தவராய் இருந்தால் நிச்சயம் என்னை இந்த நகரத்துக்கு அனுப்பி இருக்க மாட்டார், ஊர்கூடி என்னை என்ன செய்வதென்று பேசிக் கொண்டிருந்த போதும் "நான் குடிக்கிற கஞ்சில கொஞ்சம் இவனுக்கும் குடுத்துப் பொழச்சிக்கிடுவேன் தவசி, பாண்டிய வேணுமின்னா இங்கேயே விட்டுட்டுப் போகச் சொல்லுங்க" என்று பஞ்சாயத்துத் தலைவரிடம் கண் கலங்கினார் பெரியப்பா.  அந்த இரவில் பேருந்துச் சாளரத்தின் வழியாக நான் வானத்தைப் பார்த்தேன், தெளிந்த அலைகள் இல்லாத கடலைப் போல அது பறந்து விரிந்திருந்தது, நிலவு மேற்கில் இருந்து கண்களுக்கு வர நெடு நேரமாகலாம்.

கணக்கற்ற மனிதர்களின் வருகையை அன்றாடம் பதிவு செய்து தனது வழக்கமான இறுக்கத்தோடு இயங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த நகரத்தின் பெயர் தெரியாத வீதிக்குள் புகுந்து கொண்டது இந்தக் கால்களை இழந்தவனின் வாழ்க்கை, "முருகப்பா சில்க்ஸ்" என்று எழுதப்பட்டு வெளிறிய ஓரம் கிழிந்த பையொன்றில் அந்த மலைக் கிராமத்தில் இருந்து நீண்ட தூரம் பயணித்து வந்திருந்தன என்னுடைய உடமைகள். நீண்ட காலமாக அம்மா நான் சாப்பிட்டவுடன் வாய் துடைக்கும் பூத்துண்டு ஒன்றுதான் இப்போதைக்கு எனக்கிருக்கும் சொத்து. பெரியப்பா அன்று இரவே கிளம்பிப் போனார், போகும் போது மறக்காமல் அண்ணியிடம் இப்படிச் சொன்னார், "அம்மா, தாய் தகப்பன் இல்லாத பயலாப் போய்ட்டான், ஒங்கள விட்டா இந்த நொண்டிப் பயலுக்கு வேற நாதி கெடையாது, இன்னொரு புள்ளையா நெனச்சுப் பாத்துக்க தாயி, ஒனக்குப் புண்ணியமாப் போகும்".

நாட்கள் நகரத் துவங்கின, நிலைத்த நாற்காலி ஒன்றையும், இரவில் கதைகள் கேட்கும் குழந்தைகளையும் தவிர வேறொன்றும் இல்லாததாய் என்னுடைய உலகம் சுருங்கிப் போனது, அகண்ட வானத்தையும், சிதறிக் கிடக்கிற விண்மீன்களையும், என்னுடைய உலகைச் சலனமின்றி வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த நிலவையும் கூட நான் இழக்க வேண்டியிருந்தது, வரிசையாக இருந்த வாடகை வீட்டு வாசலில் எப்போதாவது தவழ்ந்து செல்கிற போது நான் வானத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தது.வேப்ப மர மேடையின் கீழிருந்து நான் கண்ட அந்த வானம் நினைவுகளாய்ச் சுருங்கிப் போனது. சமைப்பதற்கும், பாத்திரங்களைக் கழுவி அடுக்குவதிலும், குவிக்கப்படுகிற துணிகளின் அழுக்கைப் போக்கி வாளியில் போட்டு வைப்பதுமாய் என்னுடைய இருப்பை நான் உறுதி செய்து கொண்டிருந்தேன், சுடு சொற்களும், சுமைகளும் இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை நகரம் என் கால்களுக்கு மாற்றாய் வழங்கி இருந்தது.

ஒரு வெம்மை நிறைந்த நாளின் நடுப்பகலில் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த போது வழக்கம் போலவே ஜன்னலைப் பார்த்தேன், ஜன்னலின் வெளியே மிக அருகில் உயர்ந்திருந்த அந்தக் கட்டிடமும், அதன் பெரிய கதவுகளும் ஒரு காட்சிப் பொருளாகி இருந்தன எனது தனிமைக்கு, அவ்வப்போது சிரிப்பும் மகிழ்ச்சியுமாய் கடக்கும் அந்தக் கட்டிடத்தின் மனிதர்கள் நினைவில் தங்கிப் போனார்கள், நெடு நாளைக்குப் பிறகு அன்று அந்த வீட்டுக்கு புதிதாய் ஒரு பெண் வந்திருந்தாள், என்னைப் போலவே ஒரு அண்ணன் வீட்டுக்கு வந்திருந்த பெண்ணாகவோ அக்கா வீட்டுக்கு வந்திருந்த தங்கையாகவோ இருக்கக் கூடும்.

வாசலில் கிடந்த ஊஞ்சல் போன்றதொரு இருக்கையில் அமர்ந்தபடி ஆடிக் கொண்டிருக்கும் அந்தப் பெண்ணுக்கு பதினேழு வயது இருக்கலாம், அவளது நீண்ட கூந்தல் வேப்ப  மரக் காட்சிகளின் எச்சம் போல காற்றில் அலைந்து கொண்டிருந்தது, துருதுருவென்று தேனுக்கு அமர்ந்த ஒரு பட்டாம்பூச்சியின் சிறகசைப்பைப் போலிருந்தது  அவளது கண்கள், கோதுமை நிறத்தில் ஒரு சிற்பம் போல அவ்வப்போது கண்களில் தென்படத் துவங்கிய அந்தப் பெண்ணின் நளினமான அசைவுகள் எனக்குள் ஒரு பரவசத்தை உண்டாக்கத் துவங்கி இருந்தது, எப்போதாவது ஜன்னலின் உட்புறமாகத் தெரியும் எனது அசைவுகளை அவளும் கவனிக்கத் துவங்கி இருந்தாள், நீண்ட நெடிய இந்தக் கால் இழந்தவனின் பகல்களை அவளுடைய வருகை மிக எளிமையானதாய் மாற்றிக் கொண்டிருந்தது.

அருகில் யாருமில்லாத ஒரு நண்பகலில் ஒரு புன்னகையை எனக்கு அவள் பரிசாகக் கொடுத்த போது நான் முதன் முறையாக வாழ்வதின் பொருளை உணர்ந்து கொள்ள  முயற்சி செய்தேன், விளையாட்டும் குறும்புகளும் நிறைந்த அந்தப் பெண்ணின் கால்கள் ஒரு துடிப்பான வெட்டுக் கிளியின் பறத்தல் போல என் நினைவுகளின் வெளியில் குறுக்கும் நெடுக்குமாய்ப் கீறலிட்டபடி இருந்தன. புன்னகைக்கும் சிரிப்புக்கும் இடையிலான ஒரு அழகான ஒலியை அவள் எழுப்பும் போதெல்லாம் இந்த கால்களை இழந்தவனின் நகரம் கூடக் கொஞ்சம் கருணை மிகுந்ததாய் மாறிப் போனதில் வியப்பில்லைதான், எங்கிருந்தோ வரும் ஒரு மெல்லிசையில் கலந்த  சொற்களைப் போல அவள் எந்த அனுமதியும் இல்லாமல் எனக்குள் நிரம்பிப் போனாள்.

dream

கண்ணாடித் தொட்டிக்குள் அங்குமிங்குமாய் அலைகிற தங்க மீன்களைப் போல அவளது புன்னகையும், கையசைவுகளும் என் ஜன்னலை நிரப்பிக் கொண்டே இருந்தன. அவ்வப்போது காற்றில் அலைகிற கூந்தலைக் கற்றையாய்ப் பிடித்து முறுக்கி ஒரு ரப்பர் வளையத்துக்குள் அவள் அடைக்கிற போதும் தவறாது வெளியே கிடக்கும் இரண்டொரு கற்றைகள் அடர்ந்த இடைவெளி இல்லாத அவளது புருவங்களின் மீது புரளத் தலைப்பட்டன. ஒரு இளவரசியின் நெற்றியைப் போலக் குவிந்து உற்றுப் பார்த்தபடி ஜன்னலின் வழியாக அவள் வாரித்தரும் புன்னகைக்காகவே நான் இப்போது கவலைகள் இல்லாமல் வாழத் துவங்கி இருந்தேன், ஒரு மாலையில் "ஜின்சி அக்கா, ஜின்சி அக்கா" என்று மாடிக்குள் விழுந்த பந்தைக் கூவி அவளிடம் கேட்ட அண்ணன் மகனிடம் இருந்து அறிந்து கொண்டேன் அவளுடைய அற்புதமான பெயரை.

ஜின்சி இப்போது எனக்கு மிக நெருக்கமானவளாய் மாறி இருந்தாள், நண்பகலில் கைகளை அசைத்து நான் சாப்பிட்டேனா என்று கேட்கும் அளவுக்கு எங்கள் ஜன்னல் நட்பு வளரத் துவங்கியது, இடுப்பை ஊன்றி வீடெங்கும் நகர்ந்து வேலைகளை விரைந்து முடித்து ஜன்னலின் அருகே நிலைத்துக் கிடந்த நாற்காலியில் தாவி அமரும் வரை எனது உலகம் மெதுவானதாகவும், பிறகு ஒரு பளிங்குத் தரையில் சொடுக்கி விடப்பட்ட பம்பரம் போலவுமாய் மாறி மாறிச் சுழன்றது. அவள் கண்களில் எனக்காகத் தேக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பரிவும், புன்னகையும் அம்மாவுக்குப் பிறகு இந்த உலகத்தை நான் நேசிக்கக் காரணமாய் இருந்தது, நகரத்தின் கொடுஞ்சொற்களால் நிரம்பி மரத்துப் போய்க் கிடந்த எனது நினைவுச் செல்களை தனது கணக்கிலடங்காத புன்னகைகளால் நிரப்பி மலர்களின் வாசனையால் தினந்தோறும் நிரப்பிக் கொண்டிருந்தாள் ஜின்சி.

எனது வலுவற்ற  கால்கள் ஒரு தொட்டிச் செடியில் துளிர்க்கிற துளசிச் செடியைப் போல மலரத் துவங்கும் கனவுகளை நான் கண்டேன். ஊறிச் செழிக்கிற  ஒரு துளி அன்பும், சில துண்டுப் புன்னகைகளும் தான் இந்த உலகத்தை எல்லோருக்கும் பொதுவானதாக மாற்றிக் கொண்டே இருக்கிறது. ஜின்சியோடு கூடவே எனக்குச் சில ஜன்னல் நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள், ஜின்சி வீட்டு வாசலின் ஓரத்தில் வளர்ந்து மதில் சுவர் முழுதும் படர்ந்து கிடந்த மஞ்சள் நிற  போகேன்வில்லா கொடி, அதன் மீது அவ்வப்போது ஓடிக் களிக்கும் இரண்டு குட்டி அணில்கள், எப்போதாவது வந்தமரும் ஒரு அடர் நிறக் காக்கை. ஜின்சியின் வருகை எப்போதாவது தாமதமாகும் போது போகைன்வில்லாவின் சில மலர்க் கொத்துக்களோடு உரையாடவும், அணில் குட்டிகளை அதட்டுவதுமாய் எனக்கான காலம் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

நெடு நாட்களுக்குப் பின்னால் ஒருநாள் அதிகாலையில் நான்  ஜின்சியை ஜன்னலில் பார்த்தேன், அவள் முகம் வாடிப் போயிருந்தது, வழக்கமான புன்னகையும், குறும்புகளும் இல்லாத அந்த முகம் அணிகலன்கள் இல்லாத ஒரு இளவரசியின் முகத்தைப் போலப் பொருத்தமற்றுக் கிடந்தது, அவள் என்னிடம் ஏதோ சொல்வதற்கு முயற்சி செய்வதைப் போலிருந்தது, ஆனாலும், அந்தக் காலையில் அதிக நேரம் என்னால் அங்கு அமர்ந்திருக்க முடியாது, கால்களை இழந்து சோற்றுக்காகவும், ஒரு வீட்டின் உரிமையை மாற்றுவதன் மாற்றாகவும் நகரத்துக்கு வந்திருக்கிற என்னால் எல்லா மனிதர்களையும் போல மனமெங்கும் வழிந்து பெருகும் காதலையும், அன்பையும் அள்ளி எறிந்து விட முடியுமா என்ன? பகல் ஒளியை நிரப்பிய அந்த நாளின் ஜன்னலில் ஜின்சியின் முகம் தென்படவே இல்லை, ஓலமிட்டு அழுதபடி மனம் கண்களை ஜன்னலை நோக்கியே உந்தித் தள்ளிக் கொண்டிருந்தது. ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு…………..பதினைந்து, இருபது, நாற்பது………….நாட்களின் எண்ணிக்கை கூடிக் கொண்டே போனபோதும் ஜின்சியின் முகத்தை நான் பார்க்கவே முடியவில்லை, 

போகேன்வில்லாவின் மலர்க்கொத்துக்கள் வழக்கம் போலவே ஆடிக் கொண்டிருந்தன, சவப்பெட்டியைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருக்கும் மலர்கள் எப்போதாவது காற்றில் அசைவதைப் போல, அணில் குட்டிகள் இரண்டும் இப்போதும் ஓடிக் கொண்டே இருக்கின்றன, அதட்ட முடியாத துயரத்தைத் சுவற்றில் பதித்தபடி, மிகக் கடினமான ஒரு நகர்தலைத் தொடங்கி அன்று இரவு நான் மொட்டை மாடிக்கு வந்திருந்தேன், நகரம் ஒரு கார்த்திகை மாதத்துக் கோவிலைப் போல விளக்குகளால் மின்னிக் கொண்டிருந்தது, தெளிவானதாகவும், ஓரங்கள் வெளிறிப் போனதாயும் வானம் மங்கலாய் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு என் கண்களில் பட்டது.

gyebnar

சுற்றுச் சுவர்களில் முழங்காலைப் பதித்தபடி அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன் நான், எங்கோ தொலைவில் எனது வேப்ப மர மேடையும், அதன் கீழே அன்பு நிரம்பிய மனிதர்களும் இந்த வானத்தின் கீழே வாழக் கூடும், எங்கோ தொலைவில் அம்மாவைப் போலவே கருணையும், அன்பும் நிரம்பிய ஜின்சி என்கிற பெண் வாழக்கூடும், அவளது நினைவுகளில் இந்தக் கால்களை இழந்த மனிதனின் ஒரு துளிப் புன்னகையேனும் தேங்கிக் கிடக்கக் கூடும். என்னைப் போன்ற எண்ணற்ற மனிதர்களின் வாழ்க்கையை அப்படியான  நினைவுகளும், கனவுகளுமே நகர்த்தியபடி இருக்கிறது. இருளில் கைகளால்  தடவி படிக்கட்டுக்களைக் கண்டு பிடித்தேன், துவண்ட கால்களை ஒரு குப்பையைப் போல வாரி கீழே இறங்கத் துவங்கினேன் நான். ஜன்னலுக்குள் என்றேனும் ஒரு நாள் ஜின்சியின் புன்னகை மீண்டும் மலரக் கூடும் என்கிற நம்பிக்கையோடு…………

***************

 

சாலையோர மரங்களின் கிளைகளில் பனி இறங்கி அது இயல்பை விடவும் தாழக் கிடந்தது. நீண்ட தடுப்பு வேலிகளின் மீது இலைகள் நீரைச் சொட்டிக் கொண்டு இருந்தன. குளிர் அவ்வளவாகப் பழக்கம் இல்லாது இருப்பினும், நான் குளிரோடு ஒரு போர் நடத்தப் பழகிக்கொண்டு இருந்தேன். குளிரில் முடங்கிப் போய் வீட்டுக்குள் படுத்துக் கிடப்பது என் குழந்தைகளை மன அழுத்தம் கொள்ள வைக்குமோ என்று நான் அஞ்சியதே அதற்குக் காரணம். அவர்கள் மிகப் புதிதான ஒரு தேசத்துக்கு வந்திருக்கிறார்கள். தங்களுடைய இயல்பான மண்ணையும் மக்களையும் விட்டுவிட்டுத் தொலைதூரத்தில் இருக்கும் ஒரு நகரத் துக்கு அவர்களைப் பழக்குவது என்னுடைய வாழ்க்கையின் புதிய சவாலாக இருந்தது.

ஆறு மணிக்கெல்லாம் இந்தச் சாலைகளில் யாரும் இயல்பாக நடந்து செல்வதை நான் பார்த்திருக்கவில்லை. கனத்த கம்பளிப் போர்வைகளுக்குள் உடலைச் சுருட்டி, அறைகளில் எரியும் கதப்புகளில் குளிர் காயும் மக்கள் நிரம்பிய நாட்டில் நான் அதிகாலைகளில் நடக்கப் பழகியிருந்தேன். எப்போதாவது குளிர் குறைந்த காலை நேரங்களில் முகிலனையும் என்னோடு அழைத்து வரத் தொடங்கி இருந்தேன். மங்கிய வெள்ளி நிறத்தில் தன்னைச் சுற்றி விரிந்து இருக்கும் இந்தப் புதிய உலகை, என் கை விரல்களை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கி இருந்தான் அவன். இன்று முகிலன் என்னோடு வரவில்லை. தனியாக நடப்பதும் தனிமையாக உணர்வதும் சில நேரங்களில் மனதைக் காற்று பிடுங்கப்பட்ட ஒரு பலூனைப் போலச் சுழற்றி எறிவதும் சில நேரங்களில் உயரப் பறக்கவிடுவதுமாய் விளையாடிப் பார்க்கிறது வாழ்க்கை.

p76

நான் வாழ்ந்தாக வேண்டும். என் குழந்தைகளின் மகிழ்ச்சிக்காகவும் அவர்களின் மேன்மைக்காகவும் பரந்து விரிந்து கிடக்கிற இந்தப் பெருநகரத்தை நான் எதிர்கொள்ள வேண்டும். நகரம் எங்கும் விறகடுப்பின் புகை மண்டிக்கிடப்பதைப் போலப் பனிப் பொழிவு மிகத் தீவிரமாக இருந்தது. வீடுகளின் முக்கோண முகப்புகளில் பனியின் ஈரம் கசிந்து ஓவியங்களாக ஒழுகிக்கொண்டு இருந்தன. பீட்டர்ஸ்பெர்க் தேவாலயக் கதவுகளைத் திறந்துகொண்டு இருந்தான் அரக்கு வண்ணக் குளிர் சட்டையும் நீல நிறப் பனித் தொப்பியும் அணிந்திருந்த காவலாளி.

தேவாலயத்தின் மிகப் பெரிய மணி, தலைகீழாகக் கட்டப்பட்டு இருந்த ஒரு கிணற்றைப் போலத் தொங்கிக்கொண்டு இருந்தது. அதில் இருந்து ஓசை ஏதும் இல்லாது இருப்பினும், மனத்தின் எங்கோ ஒரு மூலையில் அது எழுப்பும் ஓசை மிகத் துல்லியமாக எனக்குள் ஒலித்துக் கொண்டு இருந்தது. தும்பிக்கை போல நீண்டு கிடந்த அதன் பெண்டுலத்தைக் கயிற்றின் வழியாக அசைத்து மணியின் சுற்றுச் சுவர்களில் மோதிக் கிளப்பும் பிரமாண்ட ஓசை, என் சொந்த ஊரின் புகழ்பெற்ற முருகன் கோயிலை எனக்கு நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருந்தது.

அதிகாலையில் அங்கு இருந்து வெளிக் கிளம்பும் சீர்காழி கோவிந்தராஜனின் குரல், அடைபட்ட சிங்கத்தின் கர்ஜனையைப் போல எங்கள் தெருவுக்குள் பெருக்கெடுத்து ஓடிவரும். கோயிலின் வெளிப் பிராகாரத்தில் ஒலிக்கும் அந்த மணியோசை இல்லாத நாட்களே என் இளமைக் காலத்தில் இல்லாதிருந்தது. அம்மாவின் கையைப் பிடித்தபடி, அவளுடைய இன்னொரு கையில் இருக்கும் பூசைக் கூடையின் அசைவைப் பார்த்தபடி நடந்த காலம் அது. வீடு திரும்பியவுடன், தேங்காய்த் துண்டும் பாதிப் பழமும் கிடைக்கும்.

விழாக் காலங்களில் களைகட்டும் வித விதமான தள்ளு வண்டிப் பொருட்கள், வண்ணக் காற்றாடிகளைச் சுழற்றியபடி வரும் வயோதிகர்கள், மூங்கிலில் தொங்கிக்கொண்டு இருக்கும் பொம்மை ஒன்றில் இருந்து இழுத்துச் சுருட்டி கண்ணாடித் தாளில் அடைக்கப்படும் ஜவ்வு மிட்டாய்க்காரர்கள்… இவை எல்லாம் பஞ்சு மிட்டாயின் வண்ணத்தைப் போல நெஞ்சுக் கூட்டுக்குள் அப்பிக் கிடந்தன.

அந்த மணியோசையை மறக்க விரும்பி நான் வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினேன். ஏனெனில், அந்த மணியோசை எனக்குள் ஓர் இனம் புரியாத பிரிவின் வேதனையை உணர்த்துவதாக இருந்தது. பெரும் பாலைவனம் ஒன்றில் சிறகு முறித்து எறியப்பட்ட ஒரு பறவையைப் போல என்னை உணரவைக்கும் அந்த மணியோசை, அச்சமூட்டுவதாக மாறிப்போனது. இப்போது குளிர் கொஞ்சம் குறைந்து மனிதர்கள் ரோமம் மண்டிக்கிடந்த விநோத ஆடுகளைப்போல நடக்கத் தொடங்கி இருந்தார்கள்.

இனி வீடு திரும்ப வேண்டும். குழந்தைகள் இருவரும் எழுந்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கான தேநீர் தயாரிக்கும் பணியை என் மனைவி தொடங்கி இருப்பாள். தனக்கான வாழ்க்கை அல்லது விருப்புகள் குறித்த எந்தத் தடயங்களும் இல்லாது வாழும் ஒரு பெண்ணாக என் மனைவி மாறிவிடுவாள் என்று நான் கற்பனைகூடச் செய்தது இல்லை. அவள் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போலப் பிடிவாதம் செய்பவளாகவும் தனக்கான விருப்புகளை எப்போதும் நினைவுறுத்திக்கொண்டு இருப்பவளாகவும் இருந்ததை நினைத்துப் பார்த்தேன். அவளை மீண்டும் அப்படிப் பார்க்க வேண்டும் என்று மனம் ஏங்கியபடி குளிரில் நடுங்கியது.

இப்போது நான் என் வீட்டின் படிக்கட்டுகளில் ஏறிக்கொண்டு இருந்தேன். வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், வெளிநடைப் பகுதியின் நாற்காலிகளில் அமர்ந்து தேநீர் குடித்துக்கொண்டு இருந்த முகிலனையும் கண்மணியையும் கண்டேன். எனது அரவம் கண்டு திரும்பிய முகிலன், ”காலை வணக்கம், அப்பா” என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னான். திரும்ப வணக்கம் சொல்லிவிட்டு, நானும் அவர்களுக்கு அருகில் அமர்ந்தேன். மிக வேகமாக இந்த நாட்டின் கலாசாரத்தை முகிலன் கற்றுக்கொண்டுவிட்டான். வாழ்க்கை, இடங்களுக்கேற்ப மாறக் கூடியது என்பதை அவனுக்கு மெல்ல உணர்த்தியபடி இருந்தேன் நான்.

நேரம் கிடைக்கும்போது எல்லாம் அவனுடைய பழைய நினைவுகளை இந்த நகரத்தின் விநோதமான ஓசைகளுக்குள் நான் கரைக்க முயற்சித்தேன். நாங்கள் அமர்ந்திருந்த நடையின் சாளரங்களின் வழியாக, வெளிப்புற உலகம் மெள்ள ஒளி ஏறிக் கொண்டு இருந்தது.

கட்டடங்கள், சாலைகள், சாலைகளில் நகரும் ஊர்திகள், முகம் தெரியாத மனிதர்களின் நடை என்று நகரம் விழித்துக்கொண்டு இருந்தது. என் கண்களில் தேங்கிக்கிடந்த பழைய காலைக் காட்சிகள் ஏனோ நகரத்தின் நிகழ்காலத்தைத் தாண்டி விழித் திரைகளை உறுத்திக்கொண்டு இருந்தது.

அது ஒரு மார்கழி மாதத்தின் காலை நேரமாக இருக்க வேண்டும். வாசலில் கிளைத்திருந்த வேப்ப மரத்தின் கிளைகளில் எப்போதும் காலையில் வந்து அமரும் கிளிகள், அம்மாவும் அக்காவும் கோலம் போடுவதைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தன. திண்ணையின் ஓரத்தில் கிடக்கிற மர நாற்காலியில் அப்பா வழக்கம் போலத் தேநீர் குடித்துக்கொண்டு இருப்பார். முகப்புத் தோட்டத்தின் அவரைக் கொடிகளில் ஒட்டிக்கிடந்த பூச்சிக் கூடுகளை நீக்கியபடி, ”பாம்புச் சட்டை ஒண்ணு கெடக்குது, தர்மா. பிள்ளைகளைக் கவனமா இருக்கச் சொல்ல வேணும். வெறகு அடப்பை ஒருக்கா சுத்தப்படுத்த வேணும்” என்று சித்தப்பா உரக்கப் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்.

அப்பா அவரைக் கவனிக்கிறாரா? இல்லையா என்பது குறித்தெல்லாம் அவர் கவலை கொள்வது கிடையாது. அவர் போக்கில் பேசி முடித்துவிட்டு அடுத்த வேலைக்குச் சென்றுவிடுவார். கவனிக்காமல் இருப்பது போலத் தெரிந்தாலும் சித்தப்பாவின் ஒவ்வொரு சொல்லும் அப்பாவின் நினைவுகளில் தங்கி இருக்கும் என்பதை நாங்கள் அறிவோம். எந்தப் புற ஆற்றல்களாலும் பிரிக்க முடியாத சகோதரர்களாக அவர்கள் நீண்ட காலமாக வாழ்ந்து இருந்தார்கள். அப்போது புஞ்சையில் பயிரிடப்பட்டு இருந்த தட்டைப் பயறின் வாசம், உயிர் வாழ்வின் சிலிர்ப்பாகத் தெருவெங்கும் நிரம்பிக் கிடந்தது.

நான் முகிலனின் கேள்வி ஒன்றுக்குப் பதில் அளிக்க வேண்டி நினைவுகளில் இருந்து திரும்பினேன். அவன் இப்போது தீவிரமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, ”அப்பா, நாம் இனி எப்போதாவது நிரந்தரமாகத் திரும்பிச் செல்வதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றனவா?” என்று கேட்டான். அவன் வேறு ஏதாவது திசையில் பயணிப்பானா என்று எதிர்நோக்கியபடி நான் நீண்ட அமைதி காத்தேன்.

கூடச் சேர்ந்து அமைதி காத்துவிட்டு, அவன் விட்ட இடத்துக்கே திரும்ப வந்தான். ”நாம் திரும்பிச் சென்றால், நம்முடைய பழைய வீட்டில் வாழ முடியுமா? இப்போது அங்கே யார் இருப்பார்கள்?” என்னுடைய பதிலுக்காக அவன் காத்திருப்பது, ஓலைகளை அரிக்கும் கறையான்களின் ஓசையைப் போல என் நரம்புச் செல்களைத் தீண்டியது. இனி அமைதி வழிக்கு வராது. நான் பதில் சொல்லியே தீர வேண்டும்.

”முகில், வகுப்பில் யாரும் இந்தக் கேள்வியை உன்னிடம் கேட்டார்களா?” என்று கேட்டுவிட்டு, அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தேன். ”இந்தக் கேள்வியை வாரம் இரண்டு மூன்று முறையாவது யாராவது கேட்டுவிடுகிறார்கள் அப்பா” என்று சொல்லிவிட்டு, என் முகத்தில் பதிலுக்கான தொடக்க ரேகைகளைக் கவனிக்கத் தொடங்கினான் முகிலன்.

”இந்தப் பால்வெளியில் எத்தனை கோள்கள் இருக்கின்றன முகில்?” என்று திரும்ப ஒரு கேள்வி கேட்டேன். அவன், ”ஒன்பது, இல்லையில்லை எட்டு” என்று ஏறத்தாழக் கத்தினான். ”சரி, அவற்றுக்குஎல்லாம் நாடு இருக்கிறதா?” என்று நான் கேட்டபோது, ஏளனமாகச் சிரித்தான் முகில். ”அப்பா, நாடுகளே அதற்குள்ளாகத்தானே இருக்கின்றன. இது என்ன கேள்வி?”.

”சரி, நீ தினமும் மாலையில் பார்க்கிற நீள்கழுத்துப் பறவைகளுக்கு நாடு இருக்கிறதா?”.

”இல்லை, அவை குளிர் காலத்தில் ஒரு கண்டத்திலும் வெயில் காலத்தில் இன்னொரு கண்டத்திலும் இருக்கும்” என்று பெருமிதமாகச் சொன்னான் முகிலன்.

”சரி, நீ அடிக்கடி கடற்கரையில் பார்க்கும் கடல் சிங்கங்களுக்கும் குதிரைகளுக்கும் நாடு உண்டா?” என்று மீண்டும் நான் கேட்டபோது, அமைதி காத்தான் முகில். பிறகு முகத்தை வேறு பக்கமாகத் திருப்பிக்கொண்டு, ”இல்லையப்பா” என்று மிக மெல்லிய குரலில் சொன்னான். ”பிறகு ஏன் மனிதர்களுக்கு மட்டும் ஒரு நாடு தேவையாக இருக்க வேண்டும்?” என்று நான் தொடர்ந்தேன். ஒரு வகுப்பாசிரியரின் உறுதியோடு பேசத் தொடங்கினான் முகிலன்,

”அப்பா, கடல் சிங்கங்களிடமும் குதிரைகளிடமும் யாரும் அடையாள அட்டைகளைக் கேட்பது இல்லை. அவற்றுக்கு யாரும் மாதம் ஒருமுறை மருத்துவப் பரிசோதனைகள் செய்வது இல்லை. எனக்கும் கண்மணிக்கும் நாடு தேவையாக இல்லையென்றால், இடம்பெயர்ந்தவர்கள் என்று ஏன் இங்கு எங்களை அழைக்கிறார்கள். சலுகைகள் பெறத் தகுதியானவர்கள் என்று ஏன் எங்களை இழிவு செய்கிறார்கள்?” என்று கேள்விகளை வீசத் தொடங்கினான்.

நான் அமைதியாகவே இருந்தேன். அவன் மிகுந்த அறிவாளியாகவும் சூழலைக் கூர்ந்து கவனிப்பவனாகவும் வளர்வதைக் கண்டு மகிழ்வதா? அல்லது அவனுடைய மனம் மீள முடியாத தனிமையில் உழல்வதைக் கண்டு வருந்துவதா? என்று குழம்பியபடி ஒருவிதமான குற்ற உணர்வில் தவிக்கத் தொடங்கினேன் நான்.

முகிலனின் அம்மா அறைக்குள் நுழைந்தபோது, கண்மணியிடம் ஒரு சிறுகதை சொல்லிக்கொண்டு இருந்தான் முகிலன். அந்தக் கதையில் வழக்கம் போலவே கடல் சிங்கங்களும் நீள்கழுத்துப் பறவைகளும் இடம்பெற்று இருந்தன. பள்ளி செல்வதற்கான நேரம் நெருங்கிக்கொண்டு இருப்பதாக, முகிலனின் அம்மா நினைவுபடுத்தியபோது, எங்கள் உரையாடல் முற்றுப்பெற்றது.

வேலைப்பளு நிரம்பிய அந்த அலுவலக நாளில் உணவு இடைவேளையின் போது ஒருமுறை வீட்டுக்குத் தொடர்பு கொண்டு, ”குழந்தைகள் வந்துவிட்டார்களா?” என்று மனைவியிடம் கேட்டேன். பிறகு மாலையில் ஒருமுறை உலக வரைபடம் வேண்டும் என்று முகிலன் பேசினான். பனிப்பொழிவு தொடங்கும் முன்பாகவே வீடு திரும்ப வேண்டும். கார் நிறுத்தும் இடத்துக்கு நடந்து சென்றபோது, பாதையெங்கும் பனி மூடிக்கிடந்தது. அதனை வழித்துத் துடைக்கும் சிவப்பு அங்கி அணிந்த சில பணியாளர்கள், மும்முரமாக வேலை செய்து கொண்டு இருந்தார்கள். துடைக்கப்பட்ட பாதையின் மீது விழுந்து தெறித்த பனிக்கட்டி ஒன்றைப் பார்த்தபோது, என் நினைவுகள் நிகழ்காலத்தை விடுத்து நெடுந்தொலைவு பயணித்தன.

அந்த மழைக் கால மாலையின் பொன்னிற வெயில் அடுப்படிக் கூரையின் நிழலை வாசலில் வீழ்த்தி இருந்தது. இரவு உணவுக்கான நெருப்பில் இருந்து கசிந்த புகை, சுவரில் பதிந்திருந்த சிமென்ட் கிராதியில் சுருள் சுருளாகப் புரண்டுகொண்டு இருந்தது. பள்ளி முடித்துத் திரும்பிய பிள்ளைகள் தின்பண்டங்களைத் தின்றபடி விளையாடிக் கொண்டு இருந்தார்கள். அப்பா, இன்னும் வேலை முடிந்து வந்திருக்கவில்லை. சித்தப்பா, எங்கிருந்தோ அறுத்துக் கொண்டு வந்திருந்த தழைகளை மாடுகளுக்கு ஏறத்தாழ ஊட்டிக்கொண்டு இருந்தார். ”எங்கன நகண்டு போறவ?” என்று சீதாவின் முதுகில் அவர் பொத்தி அடிக்கும் போது, அது தலையைத் திருப்பி அவரை முட்டுவது போலப் பாவனை செய்யும்.

பிறகு சித்தப்பா அருகில் சென்று தழைக்கட்டு ஒன்றை எடுத்து முகத்துக்கு நேராக நீட்டும்போது, தன் சொரசொரப்பான நீண்ட நாக்கை நீட்டி ஒருமுறை அவருடைய கையை நக்கியபடி தின்னத் தொடங்கும். சொற்களால் வர்ணிக்க முடியாத உறவு அது. எங்கள் மீது அவர் காட்டும் நேசத்துக்குக் கொஞ்சமும் குறையாத அளவைத் தொழுவத்தில் இருந்த மாடுகளும் பெற்றுக் கொண்டு இருந்தன. சடசடவென அப்போது பெய்த மழை ஓர் அழிக்க முடியாத பிம்பம். அம்மா அடுப்படியில் இருந்து இறங்கி கொல்லையின் வேலிகளில் காய்ந்துகொண்டு இருந்த துணிகளை அள்ளித் தோளில் சரித்தபடி வீட்டுக்குள் ஓடினார். நான் திண்ணையில் இருந்து வீட்டுக்குள் செல்லும்படி சித்தப்பாவால் பணிக்கப்பட்டேன். அறையின் நிலைக்கதவில் சாய்ந்து கொண்டு அந்த அதிசயமான மழையை நான் வேடிக்கை பார்த்தேன்.

p76a

சின்னச் சின்ன உருண்டைகளாக மாறி மழைத்துளிகள் கட்டிக் கட்டியாக ஓட்டிலும் கூரையிலும் விழுந்து ஒலி எழுப்பின. சித்தப்பா அடுப்படிக்குள் ஓடிச்சென்று முறத்தையும் ஒரு போத்தலையும் எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்கு வந்தார். முறத்தை வாசலில் வைத்து விட்டு அதில் விழுகிற மழைக்கட்டிகளை எடுத்து போத்தலில் சேகரித்தபடி அம்மாவிடம் ஆலங்கட்டி மழை குறித்துச் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார் சித்தப்பா. தான் சிறு வயதில் இருந்தபோது இப்படித்தான் ஒருமுறை ஆலங்கட்டி மழை பெய்ததாகவும் அதனை போத்தலில் சேகரித்த அப்பப்பா விஷக்கடிக்கு நல்ல மருந்தென்றும் இந்த நீர் இருக்கும் இடத்தை அரவம் நெருங்குவது இல்லை என்றும் சித்தப்பா சொன்னது எனக்கு வியப்பானதாகவும் ஆர்வமூட்டுவதாகவும் இருந்தது.

கார்கள் செல்லும் இந்தப் பாதையில் பெய்கிற பனிமழை கூட ஆலங்கட்டி மழை போலத்தான் இருக்கிறது. அடுப்படியும், சித்தப்பாவும், தோட்டமரங்களும் இல்லாத வெறுமையான ஆலங்கட்டி மழை.

கார் நிற்கும் இடத்துக்கு வந்து, இரண்டொரு முறை முயற்சித்த பிறகு, ஒரு மழைக்கால நாரையின் கீறலான இரைச்சலைப் போலக் குரல் எழுப்பியபடி இயங்கத் தொடங்கியது என்னுடைய ‘ஒபெல் பெர்சா’. நினைவுகள் ததும்பும் என் உடலைச் சுமந்தபடி பயணிக்கத் தொடங்கியது கார்.

வரும் வழியில் ‘லாச்சி டௌன் ஸ்ட்ரீட்’ சென்று மறக்காமல் உலக வரைபடத்தை வாங்கிக்கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தபோது, இருட்டத் தொடங்கி இருந்தது. இறுக்கிக் கட்டப்பட்டு இருந்த காலணிகளைக் கழற்றி, மர அலமாரியில் வைத்துவிட்டு உள்ளறைக்குள் நுழைந்தபோது, முகிலன் கையில் இருந்த உலக வரைபடத்தைப் பிடுங்கிக் கொண்டான். சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து நான் கொஞ்சம் ஓய்வுகொண்டபோது, வரைபடத்தை விரித்துத் தன்னுடைய மேசையில் பரப்பிக்கொண்டு இருந்தான் முகிலன்.

நான் அவனுடைய நடவடிக்கைகளைப் பார்த்தபடி அசைவற்றுக் கிடந்தேன். அவனுக்கு நேரெதிராக அமர்ந்திருந்த கண்மணிக்கு எதையோ காட்டப் போவதாகச் சொல்லிய முகிலனின் கண்களில் ஒளி ஊடுருவி இருந்தது.

”இப்போது நான் மாலையில் உனக்குச் சொன்ன இடங்களைக் காட்டப்போகிறேன்” என்று ரகசியமான குரலில் முகிலன் தன் தங்கையை ஆர்வமூட்டினான். முகிலனின் கண்கள் கிளைத்துப் படர்ந்திருந்த அந்தச் சிக்கலான கோடுகளுக்குள் எதையோ தேடிப் பயணித்தன. அநேகமாக என் கண்களும் இப்போது முகிலனின் கைகளோடு சேர்ந்து நகர, இடது கையின் நடு விரலில் அந்த இடத்தை அழுத்தியபடி தன்னுடைய தங்கையின் பக்கமாகத் திரும்பி இப்படிச் சொன்னான் முகிலன். ”இதுதான் நம்மட ஊர், நம்மட வீடு, தோட்டம் எல்லாம் இங்கேதான் இருக்கிறது. நம்மட அம்மம்மா, அப்பப்பா எல்லாம் இங்கேதான் இருந்தார்கள். நாமளும் ஒருநாள் இங்கேதான் போகணும்.”

அண்ணனின் ஏற்ற இறக்கமான குரலை யும் அதன் வழியே பொங்கி வழியும் உணர்ச்சிகளையும் வழக்கமான வியப்புடன் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டு இருந்தாள் கண்மணி.

முகிலனின் அருகில் சென்று அவனை என் வயிற்றோடு அணைத்துக் கொண்டு, வரைபட மேசையில் வளைந்த கோடுகளில் அமிழ்ந்து கிடந்த எங்கள் நிலப்பரப்பைப் பார்க்க முயன்றேன் நான். கலங்கித் தளும்பிய என் கண்ணீரில் தடித்து பின் மறையத் தொடங்கியது அந்தப் பெயர்.

இரவுப் பூசைக்கான பீட்டர் ஸ்பெர்க் தேவாலய மணி தொலைவில் உரக்க ஒலிக்கத் தொடங்கி, அதன் பிரமாண்ட ஒலி வெகு தொலைவில் தன்னுடைய மனிதர்களைத் தொலைத்து வெறிச்சோடிக் கிடக்கும் எங்கள் தெருக்களின் மரங்களில் சென்று அடைந்து கொள்வதாக உணரத் தொடங்கினேன் நான். மீண்டும் ஒருமுறை யாருமற்ற பாலை நிலத்தில் சிறகு முறிக்கப்பட்ட பறவையைப் போல வீழ்ந்து கிடந்தேன். நகரம் எங்கும் ஆலங்கட்டி மழை பெய்து கொண்டு இருந்தது. முறங்களும் போத்தல்களும் கொண்டு சேகரிக்க முடியாதபடி……..

சிறுகதை – கை.அறிவழகன்

ஓவியங்கள் : ஸ்யாம்

நன்றி – ஆனந்த விகடன் (11-04-2012 – இதழ்)

clip_image002

************

 

 

 

 

« Newer Posts - Older Posts »

பிரிவுகள்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,386 other followers

%d bloggers like this: