கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஏப்ரல் 9, 2012

நினைவடைந்த மரக்கிளைகள்….

Mothers-love-their-children-animals-20186514-619-480

திறந்திருக்கும் சாளரங்களில் நெடிய இரவொன்று விழித்துக் கிடக்கிறது, பக்கத்தில் பகல் பரிசளித்த களைப்பில் ஒரு தாயும், அவள் மடியில் தலை அழுத்தி என் குழந்தையும் உறங்குகிறார்கள், செங்கல் சூளையொன்றில் இருந்து கிளம்பிய வெண்புகைச் சுருளைப் போல மேகங்கள், புதிர் நிரம்பிய நீல வானத்தின் கீழே நகர்ந்து செல்வது நினைவுகளை பின்னோக்கி இழுக்கிறது.

தனிமையைத் தன் பாதையெங்கும் நிறைத்தபடி தாழப் பறக்கும் ஒற்றைப் பறவையின் கூடப் பறக்கிறது மனம். மனித மனங்களின் கட்டுக்கடங்காத எல்லைகளை அடைத்தபடி வானுயரக் கிடக்கும் கட்டிடச் சுவர்களுக்குள் மானுடத்தின் வரலாறு கசிந்து கொண்டிருக்கிறது.

தாயின் மடியில் மட்டும் எப்போதும் வற்றாது சுரக்கும் பாலின் ஈரத்தில் தான் இந்த உலகம் நீண்ட காலமாய்ச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது, அதுவும் ஒரு மழைக்கால இரவுதானென்று நினைக்கிறேன், கல்லூரி முடித்துப் பொருள் சேர்க்கும் கனவுகளோடு தொலைதூரக் கடற்கரை நகரத்தில் தஞ்சம் புகுந்த எண்ணற்ற மனிதர்களில் நானும் ஒருவனாகி இருந்தேன்,

தொடர் வண்டிகளில் கனவுகளை நிரப்பியபடி வந்து சேர்ந்த அழுக்கடைந்த பயணப் பைகளை இறக்கிக் கொண்டிருந்தது "தாதர்" ரயில் நிலையம். தூரத்து உறவுக்கார நண்பனொருவனின் அறையில் பகலில் தங்கிக் கொள்ளும் அனுமதி பெறுவதே அத்தனை பெரிய சாதனையாகிப் போனது, வேலை தேடும் படலத்தில் நகரச் சாலைகளில் நடை பயின்று களைத்துத் துவண்டு போன கால்கள்.

சட்டைப் பையில் கிடந்த சில்லறைகளைப் பொறுக்கி இரவுக் கடையொன்றில் தேநீர் குடித்து வயிற்றை வற்ற விடாது பார்த்துக் கொள்ளும் கலையில் இரண்டொரு நாட்களில் தேர்ச்சி அடைந்திருந்தேன், அவரவருக்கான உணவுத் தேடலில் சலித்துப் போன மனிதர்கள் நிரம்பிய மாநகரத்தின் மையப் பகுதிக்கு இந்தப் புதிய மனிதனின் பசி ஒன்றும் அத்தனை கொடுமையானதல்ல,

நியான் விளக்குகளும், கொண்டாட்டங்களும் வெகு நேரம் தொடரும் இரவுக்குள், சில பருக்கைகள் சோறு கிடைக்காதா??? என்று ஏங்கித் தவிக்கும் மனிதனின் வலி அளவிட முடியாதது. மும்பை மாநகரத்தின் சோப்டாக்கள் அத்தகைய வலியால் கட்டப்பட்டவை, அதன் சதுரப்பெட்டி வாழிடங்களில் நகரம் உமிழ்கிற எச்சங்களைப் போல மனிதர்கள் எப்போதும் சுருண்டு கிடக்கிறார்கள்.

நானிருந்த அறையில் பகல் தனித்ததாகவும், இரவு நிரம்பி வழிவதாயும் இருந்தது, நான் ஏழாவது மனிதன், படுக்கை என்று அழைக்கப்படும் நீளமான ஒற்றைப் போர்வையில் அழுக்குத் துணிகளைச் சுருட்டித் தலையணை செய்து கொள்வது ஒன்றிரண்டு நாட்களில் கைகூடி இருந்தது.

நகரத்தில் கிராமத்தில் இன்னும் எல்லா இடங்களிலும் இலவசமாய்க் கிடைக்கிறது நிலவொளி. இனி எந்த நம்பிக்கைகளும் இல்லை இந்தப் புதியவன் பிழைக்க என்கிற இறுதி இரவுச் சிந்தனைகளோடு பசியில் புரண்டு கொண்டிருந்த அந்தக் கணங்கள் வற்றிக் கொண்டிருந்த நம்பிக்கைப் பயிர்களுக்கு நீரூற்றியவை.

கடந்து போகிற முக்காடு அணிந்த மராட்டியப் பெண்களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் நிகழ்காலத்தைக் களைத்துப் போடுகிறாள் அதே மாதிரியான உடை அணிந்த ஒரு தாய். அந்தத் தாயின் மொழி என்னுடையதில்லை, அந்தத் தாயின் வாழ்க்கைக்கும் எனக்கும் அன்று வரையில் எந்தத் தொடர்புகளும் இல்லை.

மணி பன்னிரண்டைத் தாண்டிய அந்த இரவில் மேலிருந்த தகரக் கூரை பொருத்தப் பெற்ற வீட்டின் உலோகப் படிக்கட்டுகளில் இருந்து இறங்கி வந்து, "ஏன் வெளியே படுத்திருக்கிறாய் மகனே?" என்று இந்தியில் கேட்ட அந்தத் தாயிடம் உடைந்த இந்தியில் இப்படிச் சொன்னேன்," உள்ளே இடமில்லை அம்மா, அதோடு கொஞ்சம் காற்றும் வருகிறதே, அதனால் தான் வெளியே படுத்திருக்கிறேன்" என்று பதில் சொல்லி விட்டுப் பக்கத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த சாக்கடையில் அலையும் ஒரு பெருச்சாளியைப் பார்த்தேன்.

20080806-232543-14

படுக்கையில் துணைக்குப் படுத்திருந்த காலித் தண்ணீர் பாட்டிலைக் காட்டி, "அம்மா, கொஞ்சம் நீர் நிரப்பித் தருவீர்களா? என்று என்னைக் கடந்த அந்தத் தாயிடம் கேட்டேன், "ஊப்பர் ஆஜாவ் பேட்டா" என்று என்னை மேலே வரச் சொல்லி விட்டு மீண்டும் உலோகப் படிக்கட்டுகளில் ஏறிச் சென்றவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்று பாட்டிலை நீட்டியபோது என்னை மேலும் கீழுமாய்ப் பார்த்தவர் என்ன நினைத்தாரோ தெரியாது, "சாப்பிட்டாயா மகனே?" என்று வாய் நிறையக் கேட்டார் பார்வதி என்கிற ஒரு தாய்.

கொஞ்சமாய் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த தன்மானம் ஒட்டுமொத்தமாய்ச் சரிந்து என் கண்ணீரைக் கசிய விட அந்தத் தாயின் உள்ளம் தவித்துப் போனது, விளக்குகளைப் போட்டுவிட்டு "ஷர்மி, ஷர்மி" என்று தன் மூத்த மகளை எழுப்பி விட்டு அடுப்பைப் பற்ற வைக்கத் துவக்கினாள் அந்தத் தாய்.

"யார் பெற்ற பிள்ளையோ, எத்தனை நாள் ஆயிற்றோ சாப்பிட்டு" என்று புலம்பித் தீர்த்தபடி என்னை அமரச் சொல்லிவிட்டு, "பகலில் கூடக் கேட்டேனே? உன்னிடம் சாப்பிட்டாயா என்று," "பொய் சொல்லி இருக்கிறான் அம்மா, எங்கள் மண்ணுக்குப் பிழைக்க வந்த பிள்ளைகள் இப்படிப் பட்டினி கிடப்பது பார்க்கச் சகிக்கவில்லையப்பா" என்று தூக்கக் கலக்கத்திலும் தாயின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்த ஷர்மி என்கிற அந்த இளம்பெண்ணிடம் என்னன்னெவோ சொல்லிப் புலம்பியபடி இருந்தாள் அந்தத் தாய். இரவும், நிலவும் மனிதர்களை வழக்கம் போலவே கடந்து போய்க் கொண்டிருந்தன.

மீதமிருந்த உருளைக் கிழங்கு சப்ஜியையும், ஆறு கனத்த ரொட்டிகளையும், அன்றிரவில் பரிமாறி என் பசியாற்றிய அந்தத் தாயின் உள்ளம் தான் எத்தனை மகத்தானது, எந்த இலக்கியத்தால் அந்தத் தாயின் உள்ளத்தை விளக்கிச் சொல்லி விட முடியும், இந்த உலகின் மனசாட்சியாய்க் கிடந்து எப்போதும் கனன்று கொண்டிருந்த பசியை என்னிடம் கடைசியாய் அடையாளம் கண்டதும் இன்னொரு தாய்தானே என்று நினைக்கும் போதெல்லாம் உயிரில் பாதி பெண்ணாகவே உணரப்படுகிறது.

ஏறத்தாழ இரண்டு வாரங்கள் எனக்கு வேலை கிடைக்கிற வரையில் அந்தத் தாய்க்கு என்னையும் சேர்த்து ஐந்து பிள்ளைகள். எனக்குள் கிடந்த மொழியையும், என் இலக்கியத்தையும் அணைந்து விடாது அடை காத்தவள் அந்த அடையாளம் தெரியாத மராட்டியத் தாய்.

இன்னொரு மழைக்காலத்தின் மாலைப் பொழுதில் வானூர்தியில் பயணித்து, மகிழுந்தில் இறங்கி அந்த மாநகரத்தை அடைந்த போதும் என் கால்கள் அந்தத் தாயின் இருப்பிடத்தை நோக்கியே நடந்தன, அடையாளம் காண முடியாத நகரப் பெருவெள்ளத்தில் கரைந்து காணாமல் போய் விட்ட பார்வதி என்கிற அந்தத் தாயை நான் சந்திக்கிற ஒவ்வொரு பெண்ணிடமும் கண்டு கொள்கிறேன்.

ஆம், தாயின் மடியில் எப்போதும் வற்றாமல் சுரக்கும் பாலின் ஈரத்தில் தானே இந்த உலகின் பயிர்கள் எப்போதும் செழிக்கிறது. பல்வேறு கணங்களில் வாழ்க்கை இப்படித்தான் புரியாத புதிரைப் போல நீண்டு தொடர்கிறது, கல்வி, இலக்கியம், பொருள், மொழி எல்லாவற்றையும் கடந்து ஒன்றிரண்டு பருக்கைச் சோற்றிலும், துளி அன்பிலும் முடிந்து போகிறது. கோட்பாடுகளை, பேரிலக்கியங்களை எல்லாம் அப்படிச் சுரக்கும் ஒரு துளி அன்பும், சில சோற்றுப் பருக்கைக்களுமே பண்படுத்திப் பாதுகாக்கின்றன.

mumbai-slum

*******************************************************************************************************************************************************************************************

நேற்றிரவில் அமர்ந்து ஆனந்த விகடன் சிறுகதைக்காக வந்திருந்த மின்னஞ்சல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது கண்ணில் பட்டது ஒரு பழைய நண்பனின் மின்னஞ்சல், வழக்கமான வணக்கம் இல்லாத அந்த மடலை வாசிக்க வாசிக்க வாழ்க்கை விஸ்வரூபம் எடுத்து நடுக்கமுறச் செய்தது.

தனது மொழியின் மீதும், தனது மக்களின் மீதும் தீராத அன்பு கொண்டிருக்கிற எந்த ஒரு மனிதனுக்கும் இப்படி ஒரு மடல் போதும் நிறைவான வாழ்க்கையை உணர்த்த………..அந்த மின்னஞ்சலை நண்பனின் மொழியிலேயே கீழே படியுங்கள்……….

"வார இதழ்கள் இங்கு எங்கு கிடைக்கும்?"

முகத்தைப் பார்த்தவர்… “தமிழா? மலையாளமா?” என்றார்..

“தமிழ்…”

“தமிழ் இங்கு கிடைக்காது… ஸ்டேசன் தான் போகணும்…”

ஹோட்டலில் ரிசப்சனில் கேட்டுவிட்டு படி இறங்கினேன்..

“ப்ளாட்ஃபார்ம் டிக்கெட் மறக்காமல் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்றவரிடம் திரும்பி நன்றி உதிர்த்துவிட்டு ரோட்டில் இறங்கி ஆட்டோவில் அமர்ந்து கொண்டேன்.

வணக்கம் அண்ணா.. வெகு நாட்கள் முன் முகநூலில் அறிமுகமான நட்பு உங்களது. உங்களுக்கு நினைவில் இருக்குமா தெரியவில்லை. உங்கள் வலைதளம் மற்றும் பக்கங்களில் உங்கள் எழுத்துக்களை வாசித்திருக்கிறேன். பின்னர் வெகு நாட்களாக உங்கள் பதிவுகளையும் படித்திருக்கவில்லை..வார இதழ்களையும் வாசித்து வெகு நாட்கள் ஆகி விட்டது..இன்று தற்செயலாக உங்கள் பக்கத்திற்கு வந்தபோது உங்கள் சிறுகதை ஆனந்தவிகடனில் வெளிவந்திருப்பதை அறிந்தேன்.. ஏனோ தெரியவில்லை..உடனே படிக்கவேண்டும் என்று தோன்றியதும் ஆட்டோவில் ஏறிவிட்டேன் ரயில் நிலையத்திற்கு..பணி நிமித்தம் சில நாட்களாக பரூச்-ல்(குஜராத்) இருக்கிறேன்.

"லயன்ல வாடா " என்றவனிடம் "ப்ளாட்ஃபார்ம் டிக்கெட்" என்றுவிட்டு இடையில் நுழைந்து டிக்கெட் எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே ஓடினேன். புத்தக ஸ்டாலைத் தேடி…

இரண்டாவது ப்ளாட்ஃபாரத்திற்கு படியில் இரண்டிரண்டாகக் குதித்து கடையை அடைந்து.. "தமிழ் வார இதழ் இருக்கிறதா?" என்றேன்.. பதிலில்லை..

மீண்டும் "தமிழ் வார இதழ் இருக்கிறதா?" என்றேன் இன்னும் சத்தமாக…

"இல்லை" என்றான்

இந்தியாவின் பழைய நகரமொன்றின் ரயில் நிலையத்தில் தமிழ் புத்தகம் இல்லை!!

வேறு எங்கு கிடைக்கும் என்றேன்..

நிமிர்ந்து, "ஷீத்தல் ஹோட்டல் பக்கம் போ..ஸ்டேசன் பின்னால்".. என்றான்…

வேகமாக மீண்டும் இரண்டிரண்டு படிகள் தாவி பின்னே இறங்கி ஹோட்டல் வாசலில் போய் நின்றேன்… சுற்றும் முற்றும் பார்த்ததில் ஒன்றும் தட்டுப்படவில்லை.. இஸ்திரி கடையா இல்லை டெய்லரா தெரியவில்லை..சட்டைகள் மடித்து கடையை மூடப் போன முதியவரிடம்…

"காக்கா.. புக்ஸ்…. தமிழ் புக்ஸ்… கஹாங் மிலேகா இதர்"…என்றேன்..

நெற்றியில் அரும்பிய வியர்வையைப் பார்த்தவர்…வெளியில் வந்து தோளில் கை போட்டு.. "ஓ.. பான் துக்கான் ஹேனா.. உஸ்கோ தோஓஓடா…. ஆகே… அவுர் ஏக் சோட்டாஸே துக்கான் ராயகா… வஹாங் தும்கோ ஜோ சாகியே.. ஸப் குச் மிலேகா.." என்றார்…

"தன்யவாத் காக்கா".. என்று அவரிடம் விரைவாக விடைபெறும்போது என் முதுகில் அவர் கைகள் ஆதரவாய்த் தட்டிவிட்டதை உணர்ந்தேன்..

விரைவாக நடந்து அந்த கடையை அடைந்தேன்… அம்மாவும் பிள்ளையும் இருந்தனர்.. மலையாள தோழர் அவர்.. ஆனந்தவிகடன் கேட்டு வாங்கியதும் முகம் வாடியது எனக்கு..

4.4.12

"இதற்கு அடுத்த இதழ் இல்லையா?"

"நாளைதான் வரும்" என்றார் சிரித்துக் கொண்டே…

19379_108544109162550_100000208834698_219494_4567599_nஏமாற்றத்துடன்.. இருந்தும் ஏதோ நப்பாசை.. திறந்து பார்க்க விரும்பியது மனம் உங்கள் சிறுகதை இதில் இருக்குமா!! என்று.. சுற்றும் முற்றும் பார்த்து பக்கத்தில் இருந்த ஹோட்டல் ஒன்றில் நுழைந்து, "ரொட்டி..சென்னா மசாலா".. என்று உட்கார்ந்து பாதி தேடிய நிலையில் ரொட்டியைக் கொண்டு வந்தான்.. "இப்ப மட்டும் சீக்கிரம் கொண்டுவந்துருங்கடா" என்று நினைத்துக் கொண்டே சாப்பிட்டுவிட்டு ஆட்டோவில் அறைக்குவந்து… மீதியையும் புரட்டினேன்..

சிரிப்பு..மகிழ்ச்சி..ஏமாற்றம்.. மூன்றும் ஒன்று கூடிக் கொண்டது… இருந்தும் வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு வைரமுத்துவின் மூன்றாம் உலகப் போரையும்.. தமிழருவி மணியனின் முதல் சிறுகதையையும் இரவு வெகுநேரம் படித்து விட்டு உறங்குவேன்…

ஐயகோ.. ஆனந்தவிகடன் நாளை எத்தனை மணிக்கு வரும் என்று கேட்க மறந்து தொலைத்துவிட்டேன் கடையில்.. நண்பரைக் காண வேறிடம் செல்வேன்.. செல்கிற வழியில்…!!அப்படிக் கிடைக்காவிடில் மீண்டும் ஆட்டோ ஏறி….. நிச்சயம் நாளை இந்நேரம் வாசித்திருப்பேன் உங்கள் சிறுகதையை…"

வெங்கடேசன் நீலகிருஷ்ணன்

https://www.facebook.com/#!/NVenkadesan

********************************************************************************************************************************************************************************************

இந்த மின்னஞ்சலைப் படித்த பிறகு மனம் சிறகு முறிந்து பாலை நிலத்தில் கிடக்கிற பறவையைப் போலவே துடித்துப் போனது, மொழி மனிதர்களை எப்படியெல்லாம் இயக்குகிறது, இலக்கியமும், கலையும் மனித மனதின் வேர்களை அசைக்கிறது என்கிற உண்மையை உணரத் துவங்கினேன் நான்.

தனது மொழியில், தனக்குப் பிடித்த ஒன்றை எழுதும் மனிதனை, இந்த மடலை விட, இந்த மடலை எழுதிய மனிதனின் மனத்தை விட ஏதேனும் ஒன்று பெருமைப்படுத்தி விட முடியுமா என்ன? எத்தனை உள்ளார்ந்த ஈடுபாடும், நெருக்கமும் இருந்தால் மொழி ஒரு மனிதனை இப்படியெல்லாம் அலைக்கழிக்கும், திணறடிக்கும், மீண்டும் ஒருமுறை குளிரின்றி நடுங்குகிறது உடல்.

"தம்பி உங்கள் அலைபேசி எண்ணை அனுப்புங்கள்" என்று ஒரு பதில் மடலைப் போட்டு விட்டு அவர் அனுப்பிய மின்னஞ்சலில் குறிக்கப்பட்டிருந்த நேரத்தைக் கவனிக்கிறேன், சனிக்கிழமை இரவு – 21 .52 என்றிருந்தது. இரவையும், பகலையும் கண்டு கொள்ளாது ஓடிக் கொண்டே இருக்கும் கடிகார முட்களைப் பார்த்தால் இரவு பத்து மணி, இருபது நிமிடங்கள். பத்து இருபத்து மூன்றுக்கு ஒருமுறை "ரெப்ரெஷ்" செய்கையில் கிடைக்கிறது அலைபேசி எண்.

குறிப்பிட்ட எண்ணில் அழைக்க முயற்சி செய்தால் தொடர்பு கிடைக்கவில்லை, தொடர்பு மறுக்கப்படுகிறது, மீண்டும் மீண்டும் முயன்றும் தொடர்பு கிடைக்காமல் தடுமாறிய மனம் வேறு சில எண்களை முயற்சிக்க அவை யாவுமே இணைக்கப்படவில்லை. தொலைத் தொடர்பில் ஏதோ சிக்கல்.

தொழில் நுட்பத்தால், மனித மனத்தின் ஏக்கங்களை, தவிப்புகளை, ஏமாற்றங்களைப் புரிந்து கொள்ளவே முடியாது என்கிற உண்மை உரைக்க மொட்டை மாடியில் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்தவனை நிலவு பாவமாய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

வெகுநேரம் கழித்து இணைப்புக் கிடைக்க மொழியை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்திச் செல்லும் அற்புதமான அந்த மனிதனின் குரல் மறுமுனையில் "அண்ணா" என்றது.

நான் படித்த எல்லா நூல்களின் பக்கங்களை விடவும், நான் எழுதிய எல்லாச் சிறுகதைகளின் கருக்களை விடவும், இவரது ஒருபக்க மின்னஞ்சல் மேலான இலக்கியம், ஏனெனில் இலக்கியம் என்பது தன் மொழியைத், தன் மக்களை இன்னும் ஒரு படி மேன்மையுறச் செய்யும் ஒரு துளி அன்பு…………

GiraffeBaby1

*************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 29, 2012

உறங்கும் தெருவில், இரவு ஆந்தைகள்.

giclee-owl-tree-limb

இலக்கியம் குறித்து வேடிக்கையாக இப்படிச் சொன்னார் லியோ டால்ஸ்டாய், "இலக்கியம் என்பது ஒன்று நகரத்திலிருந்து கிளம்பும் ஒருவனின் பயணமாக இருக்க வேண்டும், அல்லது நகரத்தை நோக்கி வரும் ஒருவனின் பயணமாக இருக்க வேண்டும்".

இலக்கியவாதி என்பவன் யார்? அவன் என்ன செய்கிறான்? அவன் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்கிற கேள்விகள் நீண்ட நெடுங்காலமாக இந்த மானுட சமூகத்தில் ஆவிகளைப் பற்றிய கதைகளைப் போல உலவி வருகிறது, ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் அவரவருக்கான மனநிலையில், உலகில் நின்று பல நேரங்களில் இதற்குப் பதில் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள், டால்ஸ்டாயில் இருந்து சாரு வரைக்கும் இலக்கியம் என்ன செய்கிறது?, என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று கருத்துரைக்கிறார்கள்.

"வாருங்கள், மூன்று தொகுதிகளைக் கொண்ட ஒரு நாவலை உங்களில் யார் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம், வாழ்க்கையையும், உங்களுக்கான இலக்கியத்தையும் முற்றிலுமாக நீங்கள் இழக்கத் தயாரானால்" என்று வலியோடு சொன்னார் "ஆஸ்கார் வைல்ட்".  இலக்கியவாதிகள், எழுத்தாளர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையைப் பணயம் வைத்தே தங்கள் பணியைச் செய்கிறார்கள், ஆனாலும், அவர்கள் நிறைவான சமூக மனசாட்சியாய் தாங்கள் வாழ்ந்திருப்பதாக உள்ளுக்குள் மகிழ்கிறார்கள், நிறைவடைகிறார்கள்.

எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் அவர்களுக்கு ஒரு அஞ்சல் அட்டையில் கவிதை எழுதி அனுப்பிய எனது பதிமூன்று வயதில் இலக்கியம் என்றால் என்ன என்று எனக்குத் தெரியாது. அவர் எனக்கு அனுப்பிய அஞ்சல் அட்டைப் பதிலில் “நிறையப் படி” என்கிற ஒற்றை வரியில் இலக்கியத்தை வடிகட்டி இருந்தார். ஆனாலும், ஒரு பதிமூன்று வயதுச் சிறுவனுக்குப் பதில் அனுப்ப வேண்டும் என்கிற அவரது குழந்தை மனம் ஒரு மிகப் பெரிய இலக்கியம்.

கடந்த பொங்கல் விழாவுக்கு மறுநாள் குன்றக்குடி தருமைக் கயிலைக் குறுமணி மேல்நிலைப்பள்ளியின் இலக்கியப் பெருமன்ற விழாவில் உரையாற்ற அழைத்திருந்தார்கள், அங்கே சில மாணவர்கள் “எழுத்தாளன் என்பவன் யார்?” என்கிற மிகச் சிக்கலான அந்தக் கேள்வியை என்னிடம் கேட்டார்கள்.

ஒரே ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பை மட்டும் எழுதி இருக்கிற, எழுத்தின் இலக்கணங்களையே இப்போதுதான் கற்கத் துவங்கி இருக்கிற என்னிடம் அந்தக் கேள்வியைக் அவர்கள் கேட்ட போது நான் திகைத்துப் போனேன், ஏனெனில் இப்படியெல்லாம் அவர்கள் கேள்வி கேட்பார்கள் என்று நான் நினைத்திருக்கவில்லை, நமது மாணவர்களின் மனநிலையில் பொதிந்து கிடக்கிற பேராற்றலின் ஒரு துளி அது.

நான் அந்த அவையில் பின்வருமாறு சொன்னேன், " எழுத்தாளன் என்கிற மனிதன் இந்த சமூகத்தை உற்று நோக்கியபடி எந்நேரமும் விழித்திருக்கிற ஒரு சக மனிதன், அவன் தன்னைச் சுற்றி நிகழும் எல்லாவற்றையும் கடந்து போகிற ஒரு சராசரி மனிதனில்லை, மாறாக அவ்விடத்தில் நின்று அந்த நிகழ்வுகளின் மூலமாய் இந்த மனித குலம் ஏதேனும் பாடம் கற்றுக் கொண்டு தன்னுடைய இருத்தலின் வலியைக் குறைத்துக் கொள்ள இயலுமா என்று பார்க்கிறான்.

வெகு தொலைவில் நிகழ்கிற ஒரு செய்தியையோ, மிக அருகில் நிகழ்கிற ஒரு இறப்பையோ ஒரு எழுத்தாளன் வாசித்தலிலும், அழுதலிலும் முடித்துக் கொள்வதில்லை, மாறாக அவன் அந்தச் செய்தியின் பின்புலத்தில் இருக்கும் நிலப்பரப்பை, அந்தச் செய்தியின் பின்னிருக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையை, அந்தச் செய்தியின் பின்னிருக்கும் வரலாற்றை இன்னும் எல்லாவற்றையும் தோண்டிப் பார்க்கிறான்.

அப்படிச் செய்வதால் அவனுடைய வாழ்வதற்காகக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிற நேரம் தொலைந்து போகிறது, அவனுக்காகக் காத்திருக்கிற அவனுடைய குழந்தையின் சிரிப்பும், விளையாட்டும் மறுக்கப்படுகிறது, ஆனாலும், அவன் இந்த மானுடப் பெரும் பரப்பின் பிரதிநிதியாகத் தன்னை மிகை கொள்கிறான்.

சாவின் மிக அருகில் சென்று அங்கிருக்கும் கண்ணீர் தோய்ந்த மனிதர்களின் மனங்களுக்குள் ஊடுருவிப் பார்க்கிறான், அந்த வலியின் சுவடுகளைத் தன் நினைவுகளில் தேக்கி வைத்துக் கொள்கிறான், கடந்து போகிற மனிதர்களின் வறண்ட மனசாட்சியை அவனது மனம் பின்னொரு நாளில் தனது எழுத்தின் மூலமாய் ஈரப்படுத்துகிறது, மனித உயிரின் உள்ளார்ந்த பண்படுத்தலை அவனது எழுத்து தீவிரமாகச் செய்ய முனைகிறது.

Literature

உயிர் வாழ்க்கையின் இருத்தலில் எப்போதும் படிந்திருக்கும் ஆறாத் துயரையும், அளப்பரிய மகிழ்ச்சியையும் அவன் தனது பேனாவின் மையூற்றும் குழிகளில் தேக்கி வைத்துக் கொண்டு தேவைப்படும் போது அவற்றைப் பகிர்ந்தளிக்கிறான். தனக்கு அருகில் இருக்கிற மனிதனின் வலியையும், தனக்குத் தொடர்பே இல்லாத மனிதர்களின் வலியையும் அவன் ஒரே நேர்கோட்டில் அளவிடுகிறான்.

தான் வாழும் சமூகத்தின் மனசாட்சி என்று தன்னைத் தானே அவன் கற்பனை செய்து கொள்கிறான், வழக்கமான உலகம் ஏனோ அவனையும் ஒரு வேலைக்குப் போகிற மனிதன் என்கிற அளவில் புறந்தள்ளிக் கடந்து செல்கிறது, அந்தப் புறந்தள்ளுதலை எள்ளி நகையாடியவாறு தன் போக்கில் அவன் பயணம் செய்து கொண்டே இருக்கிறான்.

ஆனால் அவனுடைய அந்தப் பயணம் தான் வரலாற்றின் சுவடுகளை, வரலாற்றில் மறைக்கப்பட்ட கறுப்புப் பக்கங்களை இந்த மானுட குலத்தின் பரப்பில் அள்ளி எறிந்து நீதி என்கிற ஒற்றைச் சொல்லை இன்னும் உயிரோடு வைத்திருக்கிறது."

இலக்கியத்தின் பக்கங்களில் இறைந்து கிடக்கும் வரிகள் வாசிக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனின் இதயத்தையும் முன்னும் பின்னுமாய் நகர்த்திப் பார்க்கின்றன, இலக்கியம் மட்டுமே இன்னொரு மனிதனுடைய மூளையின் மூலமாக உங்கள் மூளையை இயக்கிப் பார்க்கும் திறன் கொண்டதாய் இருக்கிறது, மொத்தத்தில் மனிதனை விலங்குகளிடம் இருந்து வெகு தொலைவுக்கு நகர்த்திக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருப்பது எழுத்தும், இலக்கியங்களுமே."

இப்படி எல்லாம் சொல்லி முடித்த பிறகு அவர்கள் கேள்வி கேட்பதை நிறுத்தி விடுவார்கள் என்று நான் நினைத்தது என்னுடைய முட்டாள்தனம் என்றே நினைக்கிறேன், இதையெல்லாம் அமைதியாகக் கேட்ட பிறகு அவர்கள் இன்னும் சிக்கலான ஒரு கேள்வியை என்னிடம் கேட்டார்கள்,

அந்தக் கேள்வி இதுதான்,

"செக்ஸ் புத்தகங்கள் எழுதுபவர்களும் இதே வரையறைக்குள் தான் வருவார்களா?".

அதிர்ச்சியும், திகிலுமாய் நான் ஒலிபெருக்கியில் நின்றிருக்க, ஆசிரியப் பெருமக்கள் சிலர் அவர்களை அடையாளம் காண முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார்கள், அவர்களை அமைதியாக இருக்கும்படி சொல்லிவிட்டு நான் தொடர்ந்தேன்,

"ஆம், நண்பர்களே, அவர்களும் இந்த வரையறைக்குள் தான் வருவார்கள், அவர்கள் இந்த உலகின் இருண்ட பக்கங்களில் வீழ்ந்து கிடக்கும் மனிதர்களின் மனசாட்சிக்குப் பிரதிநிதிகளாய் இருக்கிறார்கள், இந்த உலகம் தீங்கானது என்று குறிப்பிடுகிற நூல்கள் யாவும் வெட்கப்படும்படியான நமது இன்னொரு வாழ்க்கையின் நிழலாக இருக்கிறது. ஆகவே அவர்களும் இந்த வரையறைக்கு உள்ளாகவே வருவார்கள்”.

அவர்கள் முற்றிலுமாகப் புரிந்து கொண்டார்களா இல்லையா என்று உறுதியாக எனக்குத் தெரியாது, ஆனால், அன்று அவர்கள் என்னை இலக்கியம் குறித்து இன்னும் இன்னும் ஆழமாகச் சிந்திக்கத் தூண்டினார்கள், எழுத்தாளன் என்பவன் யார் என்கிற விளக்க முடியாத வரையறையைத் தேடி ஒரு ஆழ்கடலில் என்னை அவர்கள் தள்ளி விட்டார்கள். தெரிந்தோ தெரியாமலோ எழுத்து என்கிற படகின் மீது ஏறிக் கொண்டு விட்ட எனது வாழ்க்கையை அவர்கள் மீளாய்வுக்கு இட்டுச் சென்றார்கள்.

ஆர்க்குட் என்கிற சமூக இணையத் தளம் அப்போது கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த காலம், என்னுடைய அடையாளம் "பெரியார்", "திராவிடம்" என்கிற எல்லைகளில் நின்று கொண்டிருந்தது, விவாதங்கள் என்கிற பெயரில் அங்கு நிகழ்ந்த தனி மனிதத் தாக்குதல்களும், காழ்ப்புணர்வுகளும் இன்று நினைத்துப் பார்க்கும் போது சிறுபிள்ளைத்தனமாக இருக்கிறது, ஆனால், வாழ்க்கையின் மிக உயர்ந்த தத்துவங்களில் ஒன்றான அதன் போக்கிலான பாடங்கள் அங்கு தான் கிடைக்கத் துவங்கியது.

பிராமண நண்பர்களை நாங்கள் தாக்கிப் பதிவுகள் போடுவதும், எங்களைத் தாக்கி அவர்கள் பதில் பதிவுகள் போடுவதும் என்று அது ஒரு மிகப் பெரும் பொழுதுபோக்காகவே இருந்தது. இன்றைய பேராளுமைகள் பலர் கூட அந்த விவாதங்களில் பங்கு பெற்றிருந்தார்கள், ஒரு முறை ஏதோ ஒரு விவாதத்தில் "மீசை இல்லாத வீரமற்ற பயலுக" என்று நான் யாரையோ சொல்லப் போக, ஒரு பின்னூட்டம் வந்திருந்தது, மிக எளிமையான, சுருக்கமான பின்னூட்டம் அது, "அம்பேத்கருக்குக் கூடத்தான் மீசை இல்லை அறிவழகன்". விக்கித்துப் போனேன், இரண்டு மூன்று நாட்களாக எந்த இணைய விவாதங்களிலும் நான் பங்கு பெறவில்லை.

அந்தப் பின்னூட்டம் அப்படி ஒரு பாதிப்பை எனக்குள் விளைவித்திருந்தது. மீசை என்பது ஒரு மனிதனின் முகத்தில் தொக்கி நிற்கிற வரலாற்று எச்சம், அது ஒரு புற உடல் அடையாளம், அப்படியான ஒரு புற உடல் அடையாளத்தை வைத்து மனிதர்களை எடை போடுவதும், மனிதர்களின் பண்புகளை வரையறுப்பதும் எத்தனை அருவருப்பானது என்று உணர்ந்து கொண்டேன், அதன் பிறகு இன்று வரை விவாதங்களில் ஒழுங்கையும், நேர்மையையும் காப்பது எப்படி என்கிற அடிப்படை இலக்கியப் பாடத்தை அந்தப் பின்னூட்டமே எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது.

24137_1394863465275_1042855542_31154284_310676_n

அந்தப் பின்னூட்டத்தைப் போட்டவர் வேறு யாருமில்லை, திரைப்பட நூலுக்கான தேசிய விருது பெற்றவரும், மிகச் சிறந்த ஓவியருமாகிய அன்புக்குரிய ஐயா ஜீவானந்தம் அவர்கள் தான்.

பார்ப்பனர்கள் குறித்த மேலோட்டமான, வரையறை செய்யப்பட்ட சிந்தனைகளோடு சுற்றித் திரிந்த அந்தக் காலகட்டங்களில் ஒருமுறை ஈழத் தமிழர்கள் குறித்த விவாதம் ஒன்று இணையக் குழுமம் ஒன்றில் நடைபெற்றது, வசைகளும், கூப்பாடுகளும், கூச்சலும் நிரம்பிக் கிடந்த அந்த விவாதங்களில் குடுமியும், நாமமும் அணிந்த ஒரு நண்பர் ஈழத் தமிழ் மக்களின் வலியை உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய இதயத்தின் அடிநாதத்தில் இருந்து ஒலித்த அந்த ஓலம் என் நெஞ்சை உலுக்கியது, கடுமையாக வசை பாடினாலும் தம்பி என்று அன்போடு அழைக்கத் துவங்கினார், எனக்குள் வரையறை செய்யப்பட்ட அந்த பிம்பங்களை ஒற்றை மனிதராக அவர் உடைத்தார், ஈழத் தமிழ் மக்களின் வாழ்வுரிமையைப் பாதுகாக்காத காங்கிரஸ் அரசுக்கு எதிராக அவர் வீடு வீடாகச் சென்று துண்டறிக்கைகள் கொடுத்தார் என்பதும், மனித நேயம் கொண்ட மனிதராக இருந்தார் என்பதும் காலப் போக்கில் நான் அவரைப் பற்றி அறிந்து கொண்ட சில எளிய உண்மைகள.

குடுமியும், நாமமும் போட்டுக் கொண்டிருக்கிற மனிதர்கள் தமிழர்களின் எதிரி என்றல்லவா முந்தைய உலகம் எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது, இவரும் குடுமியும், நாமமும் தானே போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார், ஆனாலும் நம்மை விடவும் தமிழ் மீதும், தனது நெருங்கிய நிலப்பரப்பில் வாழும் தனது சொந்தங்களுக்காகவும் அதிகமாக உழைக்கிறாரே என்கிற விழிகள் விரிந்த வியப்போடு தான் அவரைப் பார்த்தேன்.

அவரும், அவரது அணுகுமுறையும், தான் நம்புகிற பழக்க வழக்கங்களைக் விடாது கடை பிடிக்கும் மனிதர்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியான கோட்பாட்டு நிலைகளுக்குள் வருவதில்லை என்கிற மிகப் பெரிய உண்மையை எனக்கு உணர்த்தின. “அண்ணா” என்றும் “தம்பி” என்றும் தொடரும் அவரது உள்ளத்துக்குள் சாதீயத்தின் சுவடுகள் இன்று வரைக்கும் அறவே இல்லை. நான் சந்தித்த முற்போக்கு முகமூடி அணிந்த வேடதாரிகள் பலரை விடவும், தனது அடையாளங்களை இழக்காமல் உள்ளடக்கத்தை முற்றிலும் துறந்த இந்த அண்ணன் சிறப்புக்குரியவர்.

310979_2497755799675_1126280455_32891875_1383852842_n

இலக்கியத்தின் வெவ்வேறு திசைகளை எனக்கு விளக்கிச் சொன்னவர் ஒரு முன்னோடி எழுத்தாளர், ஒரு தாயைப் போல என்னுடைய தான் தோன்றித்தனமான பல விளக்கங்களை அவர் சகித்துக் கொண்டார், பிறகு அவற்றில் இருக்கும் மற்றொரு கோணங்களைக் குறித்து எனக்கு விளக்கினார்.

குளிர் காற்றும், தேநீர்க் கோப்பைகளும் கூடி இருந்த ஒரு மாலையில், ஒரு சோழ மன்னனின் பெயர் கொண்ட தமிழ் எழுத்தாளரின் முகப்பில் நான் இணைத்த குழந்தைப் படத்திற்காக என்னிடம் மிகக் கடுமையான முறையில் நடந்து கொண்டாரென்றும், அடிப்படை நாகரிகம் இல்லாதவர்” என்றும் ஒரு முன்னோடிப் பெண் எழுத்தாளரிடம் நான் சொல்லிச் சினம் அடைந்த போது அதன் பின்னிருக்கும் மனித மனங்களின் நுட்பமான உணர்வுகளை எனக்குச் சொல்லிப் புரிய வைத்தார்.

“எத்தனை பெரிய ஆளுமையாக இருப்பினும் அடிப்படை மனித உணர்வுகளுக்கு ஆட்பட்டவர்களே அவர்கள்” என்கிற எளிய உண்மையை அவர் சொல்லி முடித்த போது அந்தத் தமிழ் எழுத்தாளர் குறித்த என்னுடைய வரையறை குலைந்து வெறும் பரிவுணர்வும், அன்பும் மட்டுமே நிலைத்திருந்தது. அம்பை என்று அன்போடு அழைக்கப்படும் அந்த இலக்கியவாதி எனக்குள் இருந்த பல்வேறு வரையறைத் திசைகளை மாற்றி அமைக்கும் வல்லமை கொண்டவராய் இருந்தார். இருக்கிறார்.

முகநூலிலும், இணையப் பக்கத்திலும் விடாது எழுதிக் கொண்டிருந்த இந்தச் சிறுவனை மிக உயர்ந்த இடங்களுக்கு நகர்த்திப் போவதற்கு எப்போதும் என்னருகில் சில உறவுகள் இருந்தன, மிகப் பெரிய ஊடகங்களில் பணியாற்றினாலும், மிகப் பெரிய ஆளுமைகளாக வலம் வந்தாலும், மருதங்குடி என்கிற ஒரு சின்னஞ்சிறு விவசாயக் குடிகளின் ஊரில் இருந்து புறப்பட்ட என்னை ஆட்படுத்திக் கொள்ளவும், வழி நடத்தவுமாய் எண்ணற்ற மனிதர்களை நான் சந்தித்தேன்.

நான் தொய்வடைந்த போதெல்லாம் அவர்கள் எனது கைவிரல்களைப் பற்றி மீட்டார்கள், சிறுகதைகளை நூலாக்க வேண்டும் என்று துடித்த போது தங்கள் உழைப்பைக் கொட்டினார்கள், பொருளைக் கொட்டினார்கள், நூலாக்கினார்கள், “உங்கள் கதையொன்றை நான் விரும்பிப் படித்தேன், அது என் பழைய நினைவுகளைக் கிளறி விட்டது” என்று ஒரு குழந்தையைப் போல என்னிடம் சொன்னார் மிகப் பெரிய இயக்குனர் ஒருவர். அடையாளங்கள் அற்ற என்னிடம், ஒரு துறையின் மிகப்பெரிய அடையாளமாக இருந்த அவர் அப்படிச் சொல்ல வேண்டிய தேவைகள் இல்லை, ஆனாலும் நல்லோரின் உலகம் அப்படித்தான் இயங்கும் என்று அவர்கள் உணர்த்தினார்கள். ஆஸ்திரேலியாவின் சிட்னி நூலகத்திலும், கனடாவின் டொராண்டோ நூலகத்திலும் இலக்கியம் குறித்த அரிச்சுவடிகள் அறியாத இந்தச் சிறுவனின் நூலை அவர்கள் நிலை நாட்டினார்கள்.

பகல் முழுக்க அலுவலகப் பணிகளில் விடாது ஓடிக்கொண்டிருக்கும் என்னைப் போன்றொரு மனிதனின் இரவுகள் நீண்ட ஓய்வுக்காய் ஏங்கியபடியே இருக்கும், என்னைச் சார்ந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கைக்காக இயங்கும் அந்தத் தொடர்பில்லாத பிழைப்புக்கான ஓட்டம், எனது இரவுகளின் நிழலில் எப்போதும் இளைப்பாறுகிறது.

181334_1266977970527_1712147856_477644_5227926_n

ஆம், எனது இரவுகள் நான் பகலில் சந்தித்த மனிதர்களின் வலிகள், அவர்களின் கண்களுக்குள் மறைந்து கிடந்த கவலைகளின் சுவடுகள் இவை எல்லாவற்றையும் அசை போட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது, அவர்களின் மனதுக்குள் ஊடுருவிச் சென்று அவர்கள் நடக்கும் திசைகளில் பயணிக்க முற்படுகிறது, தொலைக்காட்சிகளில் போரில் இறந்து தலை தொங்கிக் கிடக்கும் எனது தமிழ்க் குழந்தைகளின் இழந்த சிரிப்பை நோக்கி வேகமாய் நடக்கிறது, குழந்தையைப் பெற்ற தாயின் வலிக்குள் புதைந்து மறைந்து கொள்ளத் துடிக்கிறது.

எமது உழைக்கும் மக்களின் போராட்டங்களைக் கொச்சைப்படுத்தும் ஊடகங்களைக் காரி உமிழ்கிறது, பின்னெழுந்து அமர்ந்து எழுதச் சொல்கிறது, யாருமற்ற தெருக்களின் மரக்கிளைகளில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு ஆந்தையைப் போல உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் உலகை விநோதமாகப் பார்த்தபடி விழித்துக் கிடக்கிறது ஒரு எழுத்தாளனின் மனம்.

சிக்கலான மனித வாழ்க்கையின் முடிச்சுகளின் வழியாகப் பயணித்து நெகிழ்வான அதன் பிளவுகளைத் தளர்த்தி அவிழ்க்கப் பார்க்கிறது. அப்படி அவிழ்க்கப்பட்ட முடிச்சுகளின் செதில்கள் சொற்களாய் உருமாறி வெள்ளைத்தாள்களில் நிறைந்திருக்கும் போது நிறைவு கொண்டு உறங்க முயல்கிறது. ஒருவேளை இதுதான் இலக்கியமாக இருக்குமோ? ஒருவேளை இவர்களைத்தான் எழுத்தாளர்கள் என்கிறார்களோ? எனக்குத் தெரியாது, ஆனால், இவர்கள் தான் எழுத்தாளர்கள் என்றால் இவர்கள் அமைதியை இழந்து மனிதப் பெருங்கூட்டத்தில் தனித்து விடப்பட்டவர்கள் என்பது மட்டும் எனக்குத் தெரியும்.

இருப்பினும், நண்பர்களே, இந்தத் தனித்து விடப்பட்ட ஆந்தைகளை ஆட்கொண்டு அமைதிப் படுத்துவதற்காய் உலகெங்கும் சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள், இரண்டொரு சொற்களே பேசும் அவர்கள் ஆயிரமாயிரம் மனிதர்களுக்கு இந்த ஆந்தைகளை அடையாளம் காட்டுகிறார்கள், இந்த ஆந்தைகள் உறங்கும் தெருக்களின் கூட்டு மனசாட்சி என்று அவர்கள் ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள்.

149905_449913546609_717256609_5939157_4208022_n

இவர்களை எல்லாம் தாண்டி இந்த இரவு ஆந்தையை ஒரு தீக்கோழியைப் போல அடையாளம் செய்து அழகு பார்க்க ஒரு அண்ணன் இருக்கிறார், துவக்க காலங்களில் இருந்தே எனது எழுத்துக்களைப் படித்து அவற்றில் மிகச் சிலவற்றைத் தேர்வு செய்து, வடிகட்டி, வடிகட்டி இலக்கியம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்கிற முதல் இலக்கணத்திற்கு என்னை அழைத்து வந்திருக்கிறார்.

பக்கங்களைச் சுருக்கிப் பத்திகளாக்கி, பத்திகளைச் சுருக்கி வாக்கியங்களாக்கி, வாக்கியங்களைச் சுருக்கிச் சொற்களாக்கி, சொற்களையும் சுருக்கி சில நேரங்களில் நிலைத்த அமைதியை உருவாக்கும் கலை தெரிந்தவர். அவர் யாரென்று நீங்களும் தெரிந்து கொள்வதற்கு இன்னும் ஒரு வாரம் காத்திருக்க வேண்டும், நானும் தான். 

****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 27, 2012

ஒப்பீட்டு முரண்கள் – சந்திரசேகரரும், ஈ.வே.ராவும்.

379px-Bundesarchiv_Bild_183-S33882,_Adolf_Hitler_retouched

மதிப்புக்குரிய ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு வணக்கம், நலமாக இருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன், என்னுடைய இந்தக் கடிதத்தை நீங்கள் ஒரு விவாதமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாம், ஏனெனில் ஒரு உரையாடலாகவும், ஒரு புனைவிலக்கிய முன்னோடி உடனான கருத்துப் பரிமாற்றம் என்ற அளவிலேயே இதனை நான் கருதுகிறேன், இருப்பினும் உங்களுடனான உரையாடல் எல்லா நேரங்களிலும் ஈ.வே.ரா என்கிற தலைப்போடு துவங்குவது வியப்பளிக்கிறது.

தொடர்புகளும், ஒப்பீட்டு நோக்கும் அறவே அற்ற சில தலைப்புகளை உங்கள் தளத்தில் பார்க்க நேரிடுகிற போது உங்கள் எழுத்தின் நோக்கம் குறித்த சில ஐயப்பாடுகள் வருவதை ஏனோ என்னால் தவிர்க்க முடிவதில்லை, சந்திரசேகரரும், ஈ.வே.ராவும் என்கிற உங்கள் புதிய ஒப்பீட்டுத் தலைப்பு ஒருவகையான சிந்தனைக் குழப்பத்தை உண்டாக்குகிறது.

இரண்டு வெவ்வேறு திசைகளில் பயணம் செய்த மனிதர்களை ஒப்பீட்டளவில் இணைப்பது என்பது சிந்தனைத் தளங்களில் சாத்தியமற்றது மட்டுமன்றி உங்கள் எழுத்துக்களின் வலிமையை வறட்சி அடையச் செய்யுமோ என்கிற அச்சத்தையும் உண்டாக்குகிறது.

ஒரு கடிதத்திற்கு விளக்கம் அளிப்பதற்காகவோ அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு நோக்கிலோ அதனை நீங்கள் செய்திருக்கிறீர்கள். இரு வேறு தரப்பு மனிதர்களை, வெவ்வேறு சிந்தனைத் தளங்களில் இயங்கிய இருவரை உங்கள் எழுத்தின் மூலம் ஒரே தளத்தின் கீழ்க் கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள்.

இருவேறு தாவரங்களை ஒட்டின் மூலம் இணைப்பதற்குத் தாவரவியலில் இருக்கும் சில விதிமுறைகள் போன்று ஒப்பீடுகளுக்கும், ஆய்வுகளுக்கும் என்று சில பொருத்தமான விதிகள் இருக்குமென்று என்னை விட உங்களுக்கு மிக நன்றாகவே தெரிந்திருக்கும்.

ஈ.வே.ரா குறித்த உங்கள் நிலைப்பாடுகளை நோக்கி நான் வருவதற்கு முன்பாக சந்திரசேகரர் குறித்த சில குறிப்புகளை உங்களிடம் முன்வைக்க விரும்புகிறேன், கர்மயோகி அல்லது அப்பட்டமான கண்ணாடி போன்ற மனிதர் என்கிற வரிசையில் நீங்கள் சந்திரசேகரரையும் காந்தியையும் வரிசைப்படுத்தும் போது எனக்கு ஏனோ ஹிட்லர் நினைவுக்கு வருகிறார்,

ஹிட்லர் இவர்கள் இருவரையும் விட மிக அப்பட்டமான கர்மயோகி, தான் எடுத்துக் கொண்ட தீர்க்கமான சித்தாந்தத்தை நோக்கி அது கொலைக்களமாகவே இருப்பினும் இறுதி வரை தீவிரமாக நின்று களமாடிய மனிதன் ஹிட்லர், ஆகவே ஹிட்லரையும் இந்த வரிசையில் முன்வைக்குமாறு உங்களைக் கேட்டுக் கொள்கிறேன், ஹிட்லர் தனது கொள்கையை தான் சார்ந்திருக்கும் சமூகத்துக்கு நன்மை பயக்கும் என்று கடைசி வரை நம்பினான், அதற்காகவே அவர் மனித உயிர்களை ஆயிரக்கணக்கில் கொன்று குவித்தான்.

வெளிப்படையாகவும், அப்பட்டமாகவும் அவன் ஒரு கர்மயோகி என்று உங்கள் சந்திரசேகரர் காந்தி ஒப்பீட்டைப் படித்த பிறகு நான் முழுமையாக நம்பத் துவங்கி இருக்கிறேன், நீங்கள் காந்தியைச் சிறுமைப் படுத்துகிறீர்களா?, இல்லை, சந்திர சேகரரைச் சிறுமைப் படுத்துகிறீர்களா?, அல்லது இருவருமே தங்கள் சனாதானக் கொள்கைகளைக் கடைசி வரை கடைபிடித்ததற்காக வாரி விடுகிறீர்களா? என்கிற குழப்பம் நீடிக்கிறது.

மனித சமூகத்தின் ஏற்ற தாழ்வுகளை, அதன் இழி நிலைகளை, அதன் துன்பங்களை நீக்க எவனொருவன் தனது வாழ்க்கையையும், சிந்தனைகளையும் அர்ப்பணிக்கிறானோ அவனே சிந்தனையாளனாகவும், தலைவனாகவும் அடையாளம் காணப்பட வேண்டும் என்று நான் கற்றறிந்த சிந்தனைகளின் நீட்சி எனக்கு அறிவுறுத்திக் கொண்டே இருக்கிறது.

சந்திரசேகரர் என்கிற மனிதர் தான் வாழ்ந்த சமூகத்தின் துன்பங்களுக்கு மூல காரணமாய் இருந்த எந்த ஒரு காரணிகளைக் குறித்தும் அதிக அக்கறை கொண்டவராய் இருக்கவில்லை, மாறாக, இந்தச் சமூகத்தின் மிகப்பெரிய துன்பமாக இன்றும் நீடிக்கும் வர்ணாசிரமக் கோட்பாடுகளைக் கட்டிக் காக்கும் ஒரு அமைப்புக்குத் தலைமை தாங்கினார், தொடர்ந்து மனித சமூகத்தின் மீது வன்மையாகத் திணிக்கப்பட்டிருந்த, அதன் மன நிலையை அரித்துக் கொண்டிருக்கிற வர்ணக் கொள்கைகளை அவர் கடைசி வரை காப்பாற்றி முன்னெடுக்கத் தீவிரமான கர்மயோகியாய் இருந்தார்.

தெரிந்தோ தெரியாமலோ அவருடைய கோட்பாடுகள் கடைசித் தட்டில் வீழ்ந்து கிடந்த உழைக்கும் எளிய மனிதனைக் குறித்த எந்தக் கவலையும் கொண்டதாக இருக்கவில்லை, அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் கோட்பாட்டு அடையாளமாகவும், அந்த சமூகம் (உங்கள் பாணியில் சொல்வதானால்) இந்து மதத்தின் நிலைச் சக்திகளுக்கு ஒரு கிரியா ஊக்கியாகவும் இன்று வரை விளங்குகிறார்.

சந்திரசேகரர் என்கிற தனி மனிதரை வெறுக்கும், அல்லது அவரை வசைபாடும் வழக்கமான பெரியாரியர்களின் குரல் என்று நீங்கள் இதனைப் புரிந்து கொள்ளக் கூடாதென்று உங்களை விரும்பி வேண்டுகிறேன். சிந்தனைத் தளங்கள் மற்றும் கோட்பாட்டு விவாதங்களில் சந்திரசேகரர் போன்ற மனிதர்களை எவருடனும் ஒப்பிடுவதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை, காந்தி உட்பட.

kanji periyavar

ஆகவே சந்திரசேகரரை நாம் சங்கர மடத்தின் வாயிலிலேயே விட்டு விடுவது தான் பொருத்தமாக இருக்கும், சில மனிதர்களின் அல்லது பல மனிதர்களின் நம்பிக்கையில் அமைதியையும், இறையாசியையும் அவரால் வழங்க முடியும் என்றால் அந்த மனிதர்களுக்கு எதிராக நின்று கலகம் எழுப்ப வேண்டிய தேவை நமக்கு இல்லை, அவர்கள் அமைதியையும், இறையாசியையும் அடையட்டும்.

இரண்டாவதாக நீங்கள் குறிப்பிடும் பெரியாரியர்கள் என்கிற சொல்லாடலின் உள்ளடக்கத்தில் பல பிரிவுகள் காணக் கிடைக்கும் என்பதையும் நீங்கள் உணர முற்பட வேண்டும், ஈ.வே.ரா இந்த சமூகத்திற்கு விட்டுச் சென்ற நேர்மறையான சிந்தனைகளின் தொகுப்பை உள்வாங்கி அவற்றின் மூலமாக இந்த மானுட சமூகம் இன்னும் சில படிகள் முன்னேறித் தழைக்க முடியுமா என்கிற நோக்கோடு உலவிய, உலவும் முதல் பிரிவு.

திராவிட அரசியல் இயக்கங்களின் மூலமாகப் பெரியாரைத் தெரிந்து கொண்டு அவரை கோட்பாட்டு ரீதியில் உள்வாங்கிக் கொள்ளாத பண்ணை அரசியல் மனிதர்களின் இரண்டாம் பிரிவு.

பெரியார் என்கிற பெயரை முழுமையாகத் தங்கள் அடையாளமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, சந்திரசேகரரை விடவும் தீவிரமாக வர்ணாசிரமக் கொள்கைகளை மனதில் புடம் போட்டு வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஆதிக்க சாதி ஐயாமார்களை உள்ளடக்கிய மூன்றாம் பிரிவு என்று எளிமையாகப் பிரித்துக் கொள்ளலாம்.

இனி நீங்கள் பெரியாரியர்கள் என்று குறிப்பிடும் போது மேற்கண்ட பிரிவின் எந்தப் பிரிவைச் சேர்ந்த பெரியாரியர் என்று குறிப்பிட வேண்டியது அவசியமாகிறது. குறிப்பிடுவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

மூன்றாவதாக ஈ.வே.ரா அவர்களைத் தமிழ்ப் பண்பாட்டின் மிகமுக்கியமான சமூக சீர்திருத்தவாதி என்று நீங்கள் ஒப்புக் கொள்கிறீர்கள், தமிழ்ச் சமூகத்தின் சிந்தனை வளர்ச்சியில் அவருடைய பங்கு மறுக்க இயலாதது என்பதையும் நீங்களே சொல்கிறீர்கள், ஆகவே இங்கு விவாதிக்க இடமில்லை என்கிற புள்ளியில் அசல் சிந்தனை, போலிச் சிந்தனை மாதிரியான ஒரு சிக்கலை உருவாக்குகிறீர்கள்.

குழப்பம் மென்மேலும் அதிகரிக்கிறது, ஒரு சமூகத்தின் சிந்தனை வளர்ச்சியில் பங்கு பெறுகிற எந்த மனிதரையும் சிந்தனையாளர் வரிசையில் மட்டுமே வைக்க முடியும் என்பதை நீங்கள் மறுக்க மாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

சீரற்றுக் கிடக்கும் எந்த ஒரு சமூகத்திலும் தன்னுடைய பங்களிப்பைச் செய்து சீரமைக்கும் மனிதர்களை அவர்களுடைய ஆற்றலை சிந்தனைத் தளத்தில் வைத்து உள்வாங்கிக் கொள்கிற போது அசல் சிந்தனையாளர் இல்லை, சிந்தனைக்கும் அவருக்கும் தொடர்பே இல்லை என்று அடுத்த வரிகளில் பிறழ்வது எந்த மாதிரியான தோற்றத்தை உருவாக்கும் என்று நீங்கள் அறியவில்லையா? அல்லது வேண்டுமென்றே அவதூறு செய்கிறீர்களா என்று எனக்கு விளங்கவில்லை.

சிந்தனை அல்லது சிந்தனையாளன் எப்போது அடையாளம் காணப்படுகிறான், ஏற்கனவே சமூகத்தில் பொதிந்து கிடக்கிற பல்வேறு சிந்தனைகளின் தொகுப்பை உடைத்து அதில் இருந்து மாறுபட்ட ஒரு நன்மை விளைவிக்கும் பாதையைத் தேர்வு செய்யும் எதையும் சிந்தனை என்றும், அப்படியான சிந்தனையை உருவாக்குபவனை சிந்தனையாளன் என்றும் நீங்கள் ஒப்புக் கொள்வீர்களேயானால் உங்கள் மதிப்பீட்டு விதிகளின் படியே ஈ.வே.ரா ஒரு சிந்தனையாளராக உருவம் பெற்று விடுகிறார்.

இந்த சமூகத்தில் விரவிக் கிடந்த பல்வேறு வர்ணக் கோட்பாடுகளின், மதம் சார்ந்த பிளவுகளின் ஆழத்தில் சமூகம் சிக்குண்டு கிடந்த போது வேறு எவரையும் விட ஈ.வே.ரா மிகத் தீவிரமாக மாற்றுச் சிந்தனைக்கான வழிகளைக் கண்டடைந்தார், அவர் எந்தப் பல்கலைக்கழகத்திலும் சிந்தனை குறித்த ஆய்வுகளைப் படித்தவரில்லை.

சிந்தனைத் தளங்களின் மீது உலவுகின்ற போது எத்தகைய நெகிழ்வுகளை, சமரசங்களை எல்லாம் நாம் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்கிற பறந்து பட்ட முறையான கல்வி அறிவும் (Proper Education), வழங்கு திறனும் ( Presentation  Skill ) கொண்டவராக அவர் இருந்திருக்கவில்லை.

மாறாக அவருடைய சிந்தனைகள் பட்டவர்த்தனமாக அல்லது வெளிப்படையான விமர்சனங்களை முன்வைக்கும் ஊரகப் பாணியில் இருந்தது என்பது உண்மைதான். ஆனால், இவ்விடத்தில் நீங்கள் ஒரு மிக இன்றியமையாத குறிப்பை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

Periyar05

உண்மையில் கிராமப் புறங்களில் காணப்படும் சிந்தனைத் தளங்கள், நகர்ப்புறங்களில் காணப்படும் சிந்தனைத் தளங்களில் இருந்து எந்த விதத்திலும் குறைவானதல்ல, அவ்வாறு சிந்தனைத் தளங்களைப் பிரித்துப் பார்ப்பதே சிந்தனை குறித்த நமது அறியாமையை வெளிக்காட்டுகிறதோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.

இயற்கை மற்றும் முந்தைய நிகழ்வுகளை வைத்துப் பல்வேறு தீர்வுகளை முன்வைக்கும் பழக்கம் நமது கிராமப் புறங்களில் இருந்தே துவங்கியது என்று கூடச் சொல்லலாம். சிந்தனை என்பது ஒருவிதமான திறப்பு, கட்டுடைப்பு, திமிறல். நீண்ட கால நம்பிக்கைகளை உடைத்து அவற்றில் இருந்து தான் விடுபட்டது மட்டுமன்றி தனது சமூகத்தையும் விடுபடத் தூண்டும் செயல்பாடுகள் கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற வேறுபாடுகளைக் கடந்தவை.

ஆகவே செவிவழியான கிராமிய அணுகுமுறை என்கிற உங்கள் சொல்லாடலை நான் மறுக்கிறேன். அத்தகைய திறப்பையே, அத்தகைய கட்டுடைப்பையே, அத்தகைய திமிறலையே ஈ.வே.ரா செய்தார், செய்யத் தூண்டினார்.

இந்தியப் பண்பாட்டுப் பின்னல் என்பது நீங்கள் சொல்வது போலவே மிகச் சிக்கலான முடிச்சுகளைக் கொண்டது, இந்தியப் பண்பாட்டுப் பின்னல் என்பது பல்வேறு பழங்குடி இனக் குழுக்களின் வரலாற்றுத் தொகுப்பு, ஒவ்வொரு பழங்குடி இனக் குழுவுக்கும் தனியான வாழ்க்கை முறையும், இயங்கு விதிகளும் நிலை பெற்றிருந்தன.

ஆனால், வெவ்வேறு காரணிகள், வெவ்வேறு கருவிகளின் துணை கொண்டு வேறுபட்ட இந்த இந்திய நிலப்பரப்பில் பொதுவான சில வாழ்க்கை முறைகளையும், இயங்கு விதிகளையும் கட்டமைக்க முயன்று அதில் ஓரளவு வெற்றியும் பெற்றன நிலைச் சக்திகள்.

ஈ.வே.ரா பொதுவாகக் கட்டமைக்கப்பட்டிருந்த அத்தகைய இயங்கு விதிகளில் பலவற்றை எதிர்த்தார், முரட்டுத்தனமாக அதனை அணுகினார், ஏனெனில் மென்மையான எந்த அணுகுமுறைகளாலும் அந்த இயங்கு விதிகளை எதிர்த்து ஏதும் செய்ய முடியாதபடி அவை வேரூன்றி இருந்தன. அத்தகைய ஒரு காலகட்டத்திலேயே அவர் வாழ்ந்தார்.

அன்றாட உணவுத் தேவைகளுக்கும், உழைப்புக்கு ஏற்ற கூலிக்கும், வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும் கல்விக்கான வாய்ப்புக்கும் அல்லாடிக் கொண்டிருந்த தமிழ்ச் சமூகத்தின் எளிய மக்கள் கூட்டத்தை இந்தியப் பண்பாட்டுப் பின்னலையும், மதச் சிந்தனைகளையும், வரலாற்றின் நெடுங்காலப் பரிணாமத்தையும் நோக்கி நகர்த்த வேண்டிய எந்த ஒரு அடிப்படைத் தேவையும் ஈ.வே.ராவுக்கு இருந்திருக்கவில்லை.

அவர் அத்தகைய எளிய மக்களின் பிரதிநிதியாகவே வாழ்ந்தார், தன்னை ஒரு சிந்தனையாளராக அனைவரும் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விரும்பி இருக்கவில்லை, மாறாக தன்னுடைய கருத்துக்களை மீளாய்வு செய்து அவை உங்கள் அறிவுக்குப் பொருந்திச் சரியானதாக இருக்கும் பட்சத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்று ஒரு உண்மையான சிந்தனையாளனின் தொனியிலேயே அவர் உரக்கப் பேசினார்.

வெறும் சிந்தனையாளனாக இருப்பது என்பது வேறு, வீரியமான சமூக மாற்றங்களை நோக்கிச் செயல்படுகிற போராளியாக இருப்பது என்பது வேறு, ஈ.வே.ரா ஒரு போராளி, அந்தப் போராளியின் பயணத்தில் தோற்றம் கொண்ட பல்வேறு கருத்துக்கள், சித்தாந்தங்கள் தன்னிச்சையாக சிந்தனைகளாக உருமாற்றம் பெற்றன, அவை உள்ளீடு செய்யப்பட்டவை அல்ல, மாறாக கால ஓட்டத்தில் சமூக மாற்றத்துக்கான சிந்தனைகளாக அவை தோற்றம் கொண்டன.

ஈ.வே.ரா வுக்கு முன்னும் பின்னுமாய் பல்வேறு தளங்களில் சிந்தனையாளர்கள் தோற்றம் பெற்றார்கள், ஆனால், அவர்களின் சிந்தனைகள் சமூக மாற்றத்தை விளைவிக்கும் அளவில் வலிமை கொண்டதாக இல்லை, நீங்கள் குறிப்பிடுவதைப் போலவே அரசியல் களத்தில், தொழிற்சங்க வரலாற்றில், மதச் சிந்தனைகளில் இன்னும் பல நிலைகளில் சிந்தனையாளர்கள் வாழ்ந்திருந்தார்கள் என்பதில் எந்த முரண்களும் இல்லை, ஆனால், அந்தச் சிந்தனையாளர்கள் அனைவரும் சமூக மாற்றத்துக்கான களப் பணியாற்றி இருக்கவில்லை.

jeyamohan

மலத்தையும், செருப்பையும் அன்றாட வாழ்க்கையில் எதிர் கொள்ளும் துணிவைக் கொண்டிருக்கவில்லை, இறக்கப் போவதற்கு ஒரு மாதம் முன்பு வரையில் மூத்திரப் பையைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு வலி வலி என்று கதறிக் கொண்டே தனது சிந்தனைகளை ஒலிபெருக்கியில் சொல்லும் போராட்ட முறையைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பது தான் ஈ.வே.ரா வுக்கும் அவருக்கு முந்தைய சிந்தனையாளர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடாக இன்றும் இருக்கிறது.

ஈ.வே.ரா இல்லையென்றால் பெரும்பான்மையானவர்கள் மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்திருப்பார்களோ இல்லையோ எனக்குத் தெரியாது, நான் உறுதியாக மாடு தான் மேய்த்துக் கொண்டிருந்திருப்பேன் என்பது மட்டும் எனக்குத் தெரியும்.

குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் எனது அன்பும், வணக்கங்களும், தம்பி அஜிதன் எதாவது எழுதி இருக்கிறாரா? இருப்பின் அறியத் தாருங்கள்.

வணக்கங்களுடன்

கை.அறிவழகன்

(ஜெயமோகனின் இணையதளத்தில் வெளியாகி இருக்கும் "சந்திரசேகரரும், ஈ.வே.ராவும்" என்கிற கட்டுரைக்கு ஆற்றிய எதிர்வினை.)

மூலக் கட்டுரையின் சுட்டி:  http://www.jeyamohan.in/?p=26177 

 

******************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 10, 2012

ஜெனீவா தரப் போவது என்ன?

101201_srilankansoldier

தனது மொழிக்கும், தனது உரிமைகளுக்குமான ஒரு ஆதிக் குடியின் போர் வல்லாதிக்க சிங்கள அரசியலால் கடும் நெருக்கடிக்கு ஆளாகி ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் பேருக்கும் அதிகமான மனித உயிர்களைக் காவு வாங்கி மூன்று ஆண்டுகள் முடியப் போகிறது, போர் முடிந்து விட்டதா? அல்லது இந்தப் போராட்டம் இனி உயிர் பெற்று எழுமா? என்கிற பலரது கேள்விக்குள் ஈழமும், அதற்கான போராட்டமும் இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருப்பதை ஜெனீவா மாநாடு பன்னாட்டு சமூகத்திற்கு உரக்கச் சொல்லி இருக்கிறது. ஆனாலும், உண்மையிலேயே இந்த மாநாடும், பன்னாட்டு சமூகங்களும் தமிழ் மக்களுக்கு வழங்கப் போகும் நீதி தான் என்ன? என்பது குறித்து நாம் ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டியிருக்கிறது. அமெரிக்காவுக்கு உண்மையில் ஆதிக் குடியான தமிழ் மக்களின் போராட்டம் மற்றும் உரிமைகள் குறித்த அக்கறை இருக்கிறதா? அல்லது அது கொண்டு வந்திருக்கிற ஐ.நா தீர்மானத்தின் நோக்கம் தான் என்ன?

சில நாட்களுக்கு முன்பு ஊடகங்களிடம் பேசிய அமெரிக்க ஜனாதிபதி பாரக் ஒபாமா இப்படிச் சொன்னார், "இந்திய மக்களும், சீன மக்களும் அதிகப்படியாக மகிழுந்துகளை (கார்) வாங்கிப் பயன்படுத்தத் தொடங்கி இருப்பதே உலகின் எரிபொருள் பற்றாக் குறைக்கான காரணம்". மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் ஓரளவு உண்மையானதாகத் தோன்றும் இதில் அடங்கி இருக்கிற முதலாளித்துவ வன்மத்தை வெகு நுட்பமாக நாம் கண்டு கொள்ள வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. கால காலமாக மகிழுந்துகளைத் தங்கள் வாழ்வுரிமை என்பது போலப் பயன்படுத்தி வருகிற அமெரிக்கா போன்ற வல்லாதிக்க நாடுகள் பிற நாட்டு மக்கள் இவற்றைப் பயன்படுத்துவதையே ஒரு குற்றமாகவும், தங்கள் உரிமைகளை மீறிய செயலாகவும் கருதுகின்றன என்பது தான் இதில் அடங்கி இருக்கிற நுட்பமான அரசியல்.

உலகின் பல நாடுகளில் இருக்கும் இயற்கை வளங்களை, ஆதிக் குடிகளின் உரிமைகளை, உணவுப் பொருட்களை இப்படித்தான் தன்னுடைய முதலாளித்துவத் தேவைகளுக்கு அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன, ஈராக்கில் இருக்கும் எண்ணெய் வளமாகட்டும், தெற்கு ஆசியாவில் இருக்கும் கோழி மட்டும் ஆட்டிறைச்சிக்கான சந்தை ஆகட்டும், ஈரான் மக்களின் சுயமரியாதை நிரம்பிய ஆட்சியாகட்டும், அமெரிக்கா எல்லா இடங்களிலும் தன்னுடைய தேவைக்கான எல்லாவற்றையும் மற்றவர்களிடம் இருந்து பிடுங்கிக் கொள்கிறது அல்லது அதிகப் பட்சமாகப் போரிடுகிறது. போரிடும் எல்லா இடங்களிலும் அங்கிருக்கும் ஆதிக் குடிகளுக்கு எதிரான வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்து அவர்களின் உரிமைகளைச் சிதைப்பதும், அவர்களை முகாம்களில் அடைத்துக் கஞ்சி ஊற்றுவதும் அமெரிக்கா போன்ற முதலாளித்துவ வல்லாதிக்க நாடுகளுக்குக் கை வந்த கலை. மனித உரிமைகள் குறித்தும், ஆதிக் குடிகளின் உரிமைகள் குறித்தும் குரல் எழுப்புவதற்கு அமெரிக்கா போன்ற நாடொன்றுக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை என்பதை மனதில் வைத்துக் கொண்டே நாம் இந்த ஜெனீவா மாநாட்டின் கூறுகளை ஆய்வு செய்ய முடியும்.

r838461_7798175

இந்தத் தீர்மானத்தின் மூலமாக தமிழர்களுக்குக் கிடைப்பது என்ன என்பதை விடவும், அமெரிக்கர்களுக்குக் கிடைக்கப் போவது என்ன என்பது தான் மிக முக்கியமான கேள்வி. ஆசிய மண்டலத்தைப் பொறுத்தவரை, சீனா ஒரு தவிர்க்க இயலாத உலகப் பெரும் ஆற்றலாக மாறி வருவதை நீண்ட காலமாகவே வெகு உன்னிப்பாகக் கவனிக்கும் அமெரிக்காவுக்கு அது ஒரு உறுத்தலாக மட்டுமன்றி, இந்த உலகின் சட்டாம்பிள்ளை என்கிற உயரிய அதிகாரம் கை நழுவிப் போய் விடுமோ என்கிற அச்சமும் இருக்கிறது, மாற்றாக ஆசியாவில் அது கட்டமைக்க விரும்பிய குழப்பங்கள் பலவற்றில் இலங்கையைப் போலவே இந்திய – பாகிஸ்தான் மோதலும் ஒரு நீண்ட காலத் திட்டமாக இருந்து வந்தது.

ஆனால், இந்தியா, பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனா போன்ற பன்முகத் தன்மை கொண்ட வெவ்வேறு சமூகங்கள் இணக்கமாக இருப்பதும், ஒருங்கிணைந்த ஆற்றலாக உருவெடுப்பதும் அமெரிக்க முதலாளித்துவ நலன்களுக்கும், அதன் ஆட்சியாளர்களுக்கும் கேடாக இருக்கும் என்பதைத் தெளிவாக உணர்ந்திருக்கிற அமெரிக்கா தன்னுடைய மறைமுகத் திட்டங்களில் இந்த மூன்று ஆற்றல்களும் இணைந்து நேர்கோட்டில் செயல்படுவதைத் தடுக்கும் திட்டத்தை முதலிடத்தில் வைத்திருந்தது. காங்கிரஸ் அரசின் எரிபொருள் துறை அமைச்சராக இருந்த மணிசங்கர் ஐயர் எரிபொருள் துறையில் தெற்காசிய நாடுகள் தன்னிறைவை எட்டுவதற்கான ஒரு தொலை நோக்குத் திட்டமாக எரிபொருள் குழாய் இணைப்புத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த முனைப்புடன் இருந்தபோது அமெரிக்கா தன்னுடைய கைக்கூலிகளும், முன்னாள் முதலாளித்துவப் பன்னாட்டுத் தரகர்களான மன்மோகன் சிங்கின் மூலமும், ப.சிதம்பரம் மூலமாகவும் அந்தத் திட்டத்தைத் தகர்த்து மணிசங்கர் ஐயரை பதவியில் இருந்தே துரத்தியது இதற்கு ஒரு சரியான எடுத்துக்காட்டாக இருக்கும்.

தொடர்ந்து அச்சுறுத்தலாகவே இருக்கும் இந்திய, சீனச் சந்தைகள், உள்நாட்டில் பொருளாதார வீழ்ச்சி, போலி அரசியல் கட்டமைப்புகளின் சரிவு, உழைக்கும் மக்களின் வல்லாதிக்கங்களுக்கு எதிரான புரட்சி இவற்றின் தீவிரத் தன்மைகளைக் கண்டு உள்ளூர நடுங்கும் அமெரிக்காவுக்கு தெற்காசியாவில் ஒரு வலிமையான காலூன்றலும், தலையீடும் நீண்ட காலத் தேவையாக இருக்கிறது. அதற்கு வாய்ப்பான ஒரு களமாகவே இலங்கையை இப்போது அமெரிக்கா தேர்வு செய்திருக்கிறது. இந்தத் தீர்மானத்தை வெற்றி அடையச் செய்வதன் மூலமாகவோ அல்லது அது தொடர்பான பன்னாட்டு அழுத்தங்களை முன்னெடுப்பதன் மூலமாகவோ திரிகோண மலையில் ஒரு நிலையான கடற்படைத் தளத்தை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே அமெரிக்காவின் உண்மையான நோக்கம்.

அப்படி அமைப்பதின் மூலம் எதிர்காலத்தில் வலிமையான தன்னுடைய ராணுவ பேரங்களை அது இந்தியா, இலங்கை மற்றும் சீன அரசுகளுடன் நடத்துவதற்கு ஜெனீவா மாநாடு அமெரிக்காவுக்கு வழி அமைத்துக் கொடுக்கிறது என்பதைத் தவிர வேறு இதயப்பூர்வமான தமிழ் மக்களின் மீதான அக்கறை எல்லாம் அமெரிக்காவுக்குத் துளி அளவும் இல்லை என்பது தான் நடப்பு உண்மை. இந்த உண்மையை மனதில் வைத்துக் கொண்டே தமிழ்ச் சமூகம் தன்னுடைய நகர்வுகளை முன்னெடுக்க வேண்டியது காலத்தின் அழுத்தம்.

rajapaksa_llrc_report

சரி, அப்படியென்றால் அமெரிக்கா ஐக்கிய நாடுகள் அவையில் கையளித்திருக்கிற இந்த தீர்மானத்தினால் தமிழர்களுக்கு ஒன்றுமே கிடைக்கப் போவதில்லையா? என்கிற கேள்வி ஒன்றும் எழுகிறது. உறுதியாக இந்தத் தீர்மானத்தினால் பன்னாட்டு அரசியலில் தமிழ் மக்களுக்கு சில நன்மைகள் கிடைக்கப் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளும் இருக்கிறது, அவை முறையே:

1)  தமிழ் மக்களின் நீண்ட கால உரிமைப் போராட்டம் உலக அளவில் கவன ஈர்ப்புப் பெறுவது.

2) முறையான அழுத்தங்களால், தொடர்ச்சியான அரசியல் செயல்பாடுகளால் இந்தத் தீர்மானத்தின் அடிப்படைக் கூறுகளை அமெரிக்கா தவிர்த்த பல்வேறு நாடுகளிடம் கொண்டு செல்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பு.

3) இந்தியாவின் செயல்திட்டங்களில், அதன் இலங்கை தொடர்பான வெளியுறவுக் கொள்கைகளில் நெருக்கடியான சில மாற்றங்களை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பு.

4) தங்கள் போராட்டத்தின் நோக்கங்களுக்கு இன்றியமையாத தொடர்ச்சியான ஊடக வெளிச்சம்.

இந்த முக்கியமான சில நன்மைகளைத் தவிர்த்து சில உபரி நன்மைகளும் தமிழ்ச் சமூகத்திற்குத் தற்காலிகமாகக் கிடைக்கக் கூடும், அவை, அரசியல் ரீதியாக பிளவுற்றுக் கிடக்கும் தமிழ் சமூகத்தின் ஒருங்கிணைவு, உள்நாட்டில் கிடைக்கப் பெரும் நெகிழ்ச்சியான சில பொருளாதார, அரசியல் நன்மைகள் போன்றவற்றைச் சொல்லலாம்.

தெரிந்தோ தெரியாமலோ அமெரிக்கா கையில் எடுத்திருக்கிற அதன் போலி நீதிக்கான குரலை உலக அரங்கில் உரக்க ஒலிக்கச் செய்து, பிறகு அந்தக் குரலை அமெரிக்காவின் குழலில் இருந்து மீட்டு தனிக் குரலாக ஒலிக்கச் செய்வதில் தான் தமிழ் அரசியல் ஆற்றல்களின் திறன் அடங்கி இருக்கிறது, வாக்கெடுப்பில் வெற்றியோ அல்லது தோல்வியோ நமது அரசியல் போராட்டத்தின் வலிமையை அதிகரிக்கச் செய்யப் போவதில்லை, மாறாக அதன் உள்ளரங்குகளில் இருந்து இந்த நீண்டகால ஆதிக்குடிகளின் உரிமைப் போராட்டத்தின் உண்மையை நாம் எப்படிப் பாதுகாக்கப் போகிறோம் என்பதில் தான் நமது உண்மையான வெற்றியும் தோல்வியும் அடங்கி இருக்கிறது.

HRC-Bridiers-2010-C

அமெரிக்கா நமக்கான நீதியைப் பெற்றுக் கொடுக்கும் என்று நாம் நம்பிக் கிடப்பது ஏறத்தாழ கருணாநிதியும், ஜெயலலிதாவும் நமக்கான உரிமைகளை வென்று எடுப்பார்கள் என்று தமிழ்நாட்டு மக்கள் நம்பிக் கிடப்பதைப் போலவே மிகுந்த நகைச்சுவை அம்சங்கள் கொண்டது, ஏனெனில் அமெரிக்கா தான் போர்க் குற்றங்களை இந்த உலகிற்குக் கற்றுக் கொடுத்த முதல் நாடு, தனது ஒட்டு மொத்த முதலாளித்துவ நலன்களுக்காக அது கொன்றொழித்த குழந்தைகளும், பெண்களும் இலங்கை செய்ததைப் போலப் பன்மடங்கு என்பதை நாம் ஒருபோதும் மறந்து விடக் கூடாது.

புலம் பெயர்ந்த தமிழ் மக்களின் அரசியல் அணுகுமுறைகளும், உள்நாட்டில் கடும் அழுத்தங்களுக்கு இடையே வாழும் எளிய உழைக்கும் தமிழ் மக்களும் (அரசியல் அமைப்புகள் மற்றும் தேர்வு செய்யப்பட தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள்) இணைந்து தங்கள் செயல் திட்டங்களை நடைமுறைக்குத் தகுந்தவாறு மாற்றி அமைத்துக் கொண்டு, பன்னாட்டு அரங்கில் தொடர்ச்சியாக அழுத்தங்களை விளைவிப்பதும், இந்திய அரசின் செயல் திட்டங்களில் இருந்து விலகி இருப்பதும் மட்டுமே தமிழ் ஈழம் என்கிற தமிழர்களுக்கான தேசியக் கனவை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கும், காலம் கடந்தாயினும் கொன்றழிக்கப்பட்ட எமது குழந்தைகள் மற்றும் பெண்களின் உயிருக்கான நீதியைப் பெற்றுக் கொடுக்கும் என்பதே ஜெனீவாவின் மூலமாக நமக்குக் கிடைக்கும் இப்போதைய நன்மை.

**********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 7, 2012

சோழர்களின் கோபுரம். (நெடுங்கதை)

299594_2412708358035_1261057093_32864919_1005950923_a

ஆறு மணிக்கு இன்னும் மூன்று நிமிடங்கள் இருப்பதாகச் சொல்லியது மின்னணுக் கடிகாரம், வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு அணைக்கட்டுக்கு வருகிறேன் நான், பிறந்து வளர்ந்து விளையாடித் திரிந்த இடங்கள் தான் என்றாலும் தொலைதூர தேசமொன்றில் பிழைக்கப் போய்விட்டுத் திரும்பி வரும்போது ஊரும், மனிதர்களும் கொஞ்சமாய் விலகிப் போய் விடுகிறார்களோ என்று தோன்றியது, தேங்கிக் கிடக்கிற நீரின் குளுமை காற்றில் கலந்து ஆடைகளைத் துளைத்துக் கொஞ்சமாய்க் குளிரூட்டியது.

ஆறு மணிக்கெல்லாம் அமைதி மலைப்பகுதி மக்களின் வீட்டுப் போர்வைகளைப் போல விரிந்து படர்ந்து கொள்கிறது, நான் இப்போது பாலத்தின் மேலாக நடந்து கொண்டிருந்தேன், கைப்பிடிச் சுவரைப் பிடித்துக் கொண்டு கால்களை மதில் சுவரின் தட்டையான சுவரில் வைத்துக் கொண்டு எட்டி எட்டி மீன்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள் சில குழந்தைகள்.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் இருக்கும், தாத்தா என் கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, காலைப் பொழுதொன்றில் இதே பாலத்தில் என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு நடந்து கொண்டிருந்தார், என் இடது காலில் கொஞ்சம் வீக்கமிருந்தது, முள்முருங்கை இலைகளை வைத்து வெள்ளைத் துணியில் சுற்றி என் காலில் ஒரு கட்டுப் போடப்பட்டிருந்தது, நுட வைத்தியரைப் பார்க்க வேண்டுமென்று நானும் தாத்தாவும் நடந்து கொண்டிருந்தோம்.

பருத்த தண்டுகளோடு கூடிய வாதா மரங்கள் கரையெங்கும் அடர்த்தியாய் வளர்ந்து கிளை பரப்பி இருந்தன, இடையிடையே குட்டையாய் இலைகளை உதிர்த்தபடி கிடந்த நெல்லி மரங்களின் மீது கல்லெறிந்து கொண்டிருந்த அணைக்கட்டுச் சிறுவர்களை ஒரு விதமான ஏக்கத்தோடு நான் பார்க்க வேண்டியிருந்தது, நெல்லிக்காயை வாய்க்குள் போட்டு உருட்டிப் பின் அரை வட்ட வடிவில் கடித்து நாவினடியில் ஊறவைத்து நீர் குடித்தால் இனித்துக் கிடக்கும் என்கிற நம்பிக்கை தலைமுறைகளைத் தாண்டி எப்படியோ இன்னும் தப்பி வந்து கொண்டிருந்தது.

கால் மட்டும் நன்றாக இருந்தால் தாத்தாவிடம் கெஞ்சிக் கதறி எப்படியும் டவுசர் பைகளை நிரப்பிக் கொண்டிருந்திருப்பேன். பொதுவாகவே தாத்தா வைத்தியரிடம் எல்லாம் கூட்டிக் கொண்டு போக மாட்டார், அவரே ஒரு நாட்டு வைத்தியராகவும், மந்திரிப்பவராகவும் இருந்தபடியால் வைத்தியம் எல்லாம் வீட்டிலேயே அரங்கேறி விடும், ஆனால் இம்முறை தாத்தாவின் எல்லைகளை எனது விளையாட்டு கடந்து விட்டிருந்தது, அநேகமாகக் கால் முறிந்து போயிருக்க வேண்டும், அல்லது மூட்டுப் பிசகி இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் தாத்தா.

கபடி விளையாடப் போய் காலை முறித்துக் கொண்டதே மிச்சம் என்று தாத்தாவின் நடைக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் காலைக் கெந்திக் கெந்தி நான் அணைக்கட்டுப் பாலத்தின் மீது சரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். தாத்தாவோடு இருக்கும் காலங்களில் கதைகளுக்குப் பஞ்சமே இருக்காது, இப்போதும் தாத்தா ஒரு கதை சொல்லியபடியே வந்தார், அணைக்கட்டுக் கரைகளில் வளர்ந்து கிடக்கும் மரங்களின் கதையில் இருந்து, சோழர்களின் கோபுரங்கள் வரைக்கும் ஒவ்வொன்றின் வரலாறும் தாத்தாவின் நெஞ்சக் கூட்டுக்குள் அடைந்து கிடப்பதாய்த் தோன்றிய காலங்கள் கரைந்து விட்டிருந்தன.

சிங்கக் கிணற்றுக் கதைகள், ஆற்றின் நடுவிலிருக்கும் தீவு மண்டபத்தின் கதைகள் என்று காணும் காட்சிகள் யாவும் பாத்திரங்களாய் உலவித் திரியும். இரவு நேரங்களில் எப்போதாவது தாத்தாவின் கதைகளுக்குள் சிக்குண்டு விட்டால் அன்று இரவு முழுதும் நடுங்கியபடி போர்வையைத் தலை முழுக்கச் சுற்றிக் கொண்டு படுத்துறங்க வேண்டியிருக்கும்.

தாத்தா கதையின் கதாபாத்திரங்கள் நிரம்பிக் கிடக்கும் அன்றைய இரவுகள் தொலைந்து வெகு நாட்கள் ஆகி இருந்தன. அணைக்கட்டும், மரங்களும் அப்படியே இருக்கத் தாத்தா ஒரு நாள் இரவில் காணாது போனார், அவரது கல்லறைகளில் புதையுண்டு போன கதைகளை யாராலும் தோண்டி எடுக்க முடியாமல் போனது எத்தனை பெரிய இழப்பென்று இப்போது தோன்றியது.

308524_2412744438937_1261057093_32864966_352316879_n

திரும்பி ஒருமுறை பாதையைப் பார்த்தேன், இருட்டு அணையை நிரப்பிக் கொண்டு மேலெழுந்து பாதையில் கிடந்தது, கப்பிச் சாலையில் நடந்து மறுகரைக்குச் சென்றால் கடைசிப் பேருந்தைப் பிடிக்கலாம், எனக்கு முன்னாள் வெகு தொலைவில் ஒரு குடும்பம் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தது கொஞ்சம் ஆறுதலாய் இருந்தது, சம்சாரி ஒருவனின் கழுத்தில் அமர்ந்தபடி கைகளை ஆட்டுவதும், திரும்பிப் பார்ப்பதுமாய் ஒரு குழந்தை, இரண்டு பெண்கள், ஒரு இளைஞன் என்று நகர்ந்தபடி அவர்கள் அடித்த அரட்டை ஒலி ஆற்றுக்குள் விழுந்து எதிரொலித்தது.

சுற்றுப் புறங்களில் அவர்களின் உரையாடல் ஒலியைத் தவிரவும் வேறு எதுவும் ஓசை இல்லை , மூச்சு விடும் ஒலி எனக்கே கேட்கும் அளவுக்கான மயான அமைதி சில நேரங்களில் அச்சமூட்டியது. அடையப் போகிற சில பறவைகள் அவ்வப்போது தலைக்கு மேலே பறந்து திகிலூட்டிக் கொண்டிருந்தன, அணைக்கட்டு நீர் மதில்களில் மோதும் எப்போதாவது தெளிவாகக் கேட்ட போது தொட முடியாத உயரத்தில் கிடந்தது கருநீல வானம்.

கப்பிச் சாலையின் பாதி தூரத்தை நான் கடந்த போதே இருட்டு வண்ணமடித்தது போல ஒட்டிக் கொண்டு வழியை அடைத்துக் கொண்டது, எனக்கு முன்னாள் போய்க் கொண்டிருந்த குடும்பத்தின் ஓசையும் இப்போது தொலைந்து போக நான் தனியனாய் நடந்து கொண்டிருந்தேன், பழுத்த இலைகள் சில மரங்களில் இருந்து ஆடி அசைந்து ஆற்று நீருக்குள் வீழ்ந்து கொண்டிருந்தன, ஆற்றின் போக்கில் பயணித்து ஆற்றங்கரைகளில் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் யாரேனும் ஒரு மனிதனின் இடையைச் சுற்றியோ, புதர்களில் சிக்கிச் சிதைந்தோ பின் மறைந்து போகும் அந்தப் பழுப்பு இலைகளைப் போல வாழ்க்கை இங்குமங்குமாய் அலைந்து கொண்டிருந்தது.

வடக்கில் திரும்பி ஒருமுறை சோழர்களின் கோபுரத்தைப் பார்க்க முனைந்தேன், கீழ்வானத்தில் கொஞ்சமாய் வெளுப்பும், சில பனை மரங்களும் தவிர வேறொன்றுமில்லை, மங்கிய அரைவட்ட நிலவு எதிர்த்திசையில் கிடந்தது, கோபுரம் நான் பார்த்த கோணத்திலிருந்து திசை மாறி எங்கேனும் இருக்கக் கூடும், கோபுரத்தைத் தேடும் அவகாசம் இல்லை இப்போது என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை மின்னணுக் கடிகாரத்தின் கருப்பு எண்கள் எனக்கு உணர்த்தின. நான் ஏறக் குறைய ஓடத் துவங்கினேன்.

இருட்டு மனிதர்களை ஏனோ காலகாலமாய் பயமுறுத்திக் கொண்டே பின்தொடர்ந்து வருகிறது, பகல் கொண்டாடும் பொழுதுகளையும், ஒளி ஆடிக் களிக்கும் இடங்களையும் ஏனோ இருள் புதைத்து விடுகிறது, தாத்தாவும் நானும் காலைப் பொழுதுகளில் நடந்து சென்ற காட்சிகளை இங்கிருக்கும் மரங்களில் ஏதோவொன்று பார்த்திருந்திருக்கக் கூடும், இரவுகளில் மினுமினுக்கும் வானுயரக் கட்டிடங்களின் சரவிளக்குகள் கடலுக்குள் தெரியும் ஒரு ஓய்வு கொள்ளாத நகரத்தில் இருந்து வரும் பழைய ஊர்க்காரனுக்கும் இருள் அச்சம் தருவதாய்த் தான் இருந்தது.

கப்பிச் சாலை முடிந்து கடை வீதி முனைக்கு ஒரு வழியாய் வந்தாகி விட்டது, முன்னே வந்த குடும்பம் பேருந்து நிறுத்தக் கட்டைச் சுவர்களை அடைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தது, ஆண்கள் எல்லோரும் மொட்டையடித்திருந்தார்கள், எங்கேனும் குல தெய்வக் கோவிலுக்குச் சென்று வந்திருக்கக் கூடும், திறந்திருந்த கடைசிக் கடையை ஒரு சிறுமி அடைத்துக் கொண்டிருந்தாள், தார்ச் சாலையின் தொலைவில் விழுதாய் ஒளி பரப்பியபடி, மரங்களின் அடைசளுக்குள் இருந்து கேட்டது பேருந்தின் ஒலி.

உடைந்த பலகைகளால் செய்யப்பட்ட ஒரு ரேக்ளா வண்டியில் பயணிப்பதைப் போலிருந்தது பயணம், ஓட்டுனர், நடத்துனர் தவிர என்னையும் சேர்த்து மொத்தம் எட்டுப் பேர் இருந்தோம், இருக்கையில் அமர்ந்து ஓரத்தில் சாய்ந்து கொண்டு வெளியில் பார்த்தால் அரைவட்ட நிலவொளியில் தெரிகிறது சோழர்களின் கோபுரம், மரங்களிடையே மறைந்தும், பின்பு பிரம்மாண்டமாய் உயர்ந்தும் மின்னுகிற கோபுரக் கலசங்கள் ஒரு காந்தத்தின் முனைகளைப் போல நாங்கள் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த பேருந்தைத் தன்னை நோக்கி இழுத்துக் கொண்டிருந்தது.

அடர்ந்த காட்டின் நடுவே கட்டப்பட்ட இந்தச் சோழர்களின் கோபுரம் வானுலகில் இருந்து வந்த எட்டுத்தலை நரசிம்மனால் கட்டப்பட்டதென்ற தாத்தாவின் கதையொன்று வாலறுந்த பட்டம் போல உலவிக் கொண்டிருந்தது காதருகில். தலையைத் திருப்பிக் கொண்டாலும் சோழர்களின் கோபுரம் மனசுக்கு மிக நெருக்கமாய் நின்று பயமூட்டியது அந்த இரவில்.

எட்டுப் பேரையும் மூதூரில் இறக்கி விட்டுப் பேருந்து புறப்பட்டபோது ஒன்பது மணியாகி இருந்தது, எட்டரை மணிக்கு ஊருக்குப் போகும் மினிபஸ் இப்போதுதான் புறப்பட்டுப் போனதாக இளநீர்க் கடைக்காரர் சொன்னபோது பகீரென்றது எனக்கு, நல்ல வேளையாக ஊர்க்காரர்கள் இருவர் கூட இருந்தார்கள், மழை பெய்து தண்ணீர் பெருக்கெடுத்து இருப்பதால் ஆட்டோவில் போவது சாத்தியமில்லை என்றும், அதிகாலையில் வரும் பால் வண்டியில் தான் ஊருக்குப் போக முடியுமென்றும் அவர்கள் முடிவு செய்து விட அவர்களைப் பின்தொடர்வதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியே இல்லாமல் போனது.

316216_2412755199206_1261057093_32864994_1501705278_n

நாங்கள் சோழர்களின் கோபுரத்துக்கு வெகு அருகில் நடந்து கொண்டிருந்தோம், நந்தியடிவாரத்தில் படுத்துறங்கி விடிகாலையில் போவதாக எங்கள் பயணம் மாற்றம் பெற்றிருந்தது. முட்டைக் கறியும், இட்டலியும் சாப்பிட்டு நாங்கள் தண்ணீர் குடித்த போது கடையின் உள்விளக்கை அணைத்துக் கொண்டிருந்தார் தாடி வைத்த மூதூர்க் கடைக்காரர்.

கோவிலின் நடுவில் திறந்த வெளியில் எரிந்து கொண்டிருந்த நியான் விளக்கின் கீழே இந்திய அரசின் தொல்லாய்வுப் பலகைக் குறிப்புகள் தென்பட்டது. கிடைத்த இடங்களில் எல்லாம் இருள் வவ்வால்களோடு அடைந்து கிடந்தது, நந்தியடிவாரத்தில் ஏற்கனவே நான்கைந்து பேர் படுத்திருந்தார்கள், ஊர்க்காரர்கள் விரித்த துண்டின் முனையில் ஒட்டியபடி நானும் படுத்துக் கொண்டு வானத்தைப் பார்த்தால் நிறைய நட்சத்திரங்களும், அரைவட்ட நிலவும் எட்டுத் தலை நரசிம்மன் வருகிற பாதைக்கு விளக்குகளைப் போல மின்னிக் கொண்டிருந்தது, செங்குத்தாக உயர்ந்து வளர்ந்து கிடக்கும் சோழர்களின் கோபுரம் நிலவொளியில் விண்ணடைத்துக் கிடக்க நான் அந்த இரவில் உறங்கிப் போனேன்.

திடுக்கென்று விழிப்பு வந்த போது யாரோ அழுகிற குரல் என்னருகில் தெளிவாகக் கேட்டது, எழுந்து அமர்ந்து கொண்டு சுற்றிலும் படுத்துக் கிடப்பவர்களை ஒரு முறை உற்றுப் பார்த்தேன் நான், யாரிடத்திலும் அசைவில்லை, ஊர்க்காரர்களை ஒட்டிப் படுத்துக் கொண்டு கண்களை மூடினால் அழுகுரலின் ஓசை இப்போது மிக அருகில் வந்திருந்தது, அது ஒரு பெண்ணின் அழுகுரல், மெலிதான பெருமூச்செறியும் குரலில் அந்தப் பெண்குரலின் அழுகை எதையோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தது, குரலின் திசையறிய நான் இப்போது என்னையுமறியாமல் நடக்கத் துவங்கி இருந்தேன்.

குரல் வரும் திசையில் என் கால்கள் பயணிக்கத் துவங்கின. நான் இப்போது அச்சம் இல்லாதவனாய் இருந்தேன், நீளவாக்கில் கிடந்த கற்படிக்கட்டுகளில் இறங்கிய போது அழுகுரல் நின்று போனது, படிக்கட்டு முடியும் இடத்திலிருந்து வெட்டுப்பட்ட சூரியத் துண்டின் விழுதுகளைப் போல வெளிச்சம் பொங்கி வழிந்து கொண்டிருந்தது, கண்கள் கூசத் திரும்பிப் பின் நிலைக் குத்திப் பார்த்தபோது அது ஒரு பகல் பொழுதாய் மின்னியது. மேல் மண்டபத்தின் இருமருங்கிலும் அணிவகுத்து நின்ற யானைகள் தும்பிக்கையை அசைத்தபடி காதுகளை விசிறிக் கொண்டிருந்தன.

அழகிய பட்டுத் துணியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட யானைகள் விழாக்கால நகரமொன்றை எனக்கு நினைவுபடுத்தின, பட்டாடை தரித்த ஆண்களும், பெண்களும் பூசைக் கூடைகளோடும், மலர்களோடும் இங்குமங்குமாய் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள், நான் அங்கே ஒரு பார்வையாளனாய் நின்று கொண்டிருந்தேன், வாயிற் தோரணங்கள் வழி அடைத்துக் கிடக்க நாதஸ்வர இசையில் மூழ்கித் திளைத்தது சோழர்களின் நகரம், வேத முழக்கங்களும், மேளதாளங்களும் என் தனிமையைத் துடைத்து எறிந்திருந்தன.

தாத்தாவின் கதைகளில் கேட்ட பாத்திரங்களில் பலவற்றை நான் கண்ணெதிரே கண்டு வியப்போடு நின்று கொண்டிருந்தேன், மனதை மயக்கும் இசையில் என்னை மறந்து கிடக்க திடீரென்று கேட்டது குதிரைக் குளம்புகளின் ஓசை, இருபது முப்பது குதிரைகளின் ஒத்திசைவான ஒலி அருகில் நெருங்க நான் கண்ட காட்சி நம்ப முடியாததாய் இருந்தது, மந்திரி பிரதானிகளின் ரதமொன்று கடக்க, பின்தொடர்ந்து வந்தது சாட்சாத் மூன்றாம் கதிருடைச் சோழனேதான்.

குதிரைகள் வேகம் குறைக்க ஐந்து குதிரைகள் பூட்டிய ரத்தத்தில் இருந்து குதித்தான் மன்னன், அகண்ட மார்பில் சந்தானம் அப்பிக் கிடக்க, நீண்டு தளர்வாய்க் கிடந்த கூந்தலின் முனைகளைக் கட்டிக் கொண்டையாய் முடிந்திருந்தான் மூன்றாம் கதிருடைச் சோழன், ஏழடி உயரத்தில், ஒரு சிங்கத்தின் மிடுக்கோடு கீழ் மண்டபத்தின் படிக்கட்டுகளில் ஏறிக் கொண்டிருந்த மன்னனின் பின்னால் அணிவகுத்த படை வீரர்கள் வாயிலில் நின்று கொள்ள மந்திரி பிரதானிகளும், பாதுகாவலர்களும் மட்டும் மன்னனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார்கள்.

P9190010

மன்னர் கருவறை மண்டபத்தின் அருகில் சென்று வழிபட்டு நின்றபோது எதிரில் வந்து நின்றார்கள் எட்டுப் பூசாரிகளும், மன்னரின் வழிபாடு முடிந்தபோது பூசாரிகள் மன்னரின் காலில் விழுந்து வணங்கி ஆசி பெற்றார்கள், பொற்காசுகளை அள்ளி இறைத்த கணன பூபதியை நோக்கி இப்போது திரும்பினார் மன்னர்.

"பூபதியாரே, நிலங்களைக் கையகப் படுத்தும் வேலைகள் முடிந்தனவா? சிறைப் பிடிக்கப்பட்டவர்கள் எங்கே?"  என்று கேட்ட மன்னனின் அருகில் வந்து நின்ற பூபதி "அரசே, அவர்கள் தங்கள் உயிரே போனாலும் நிலத்தைக் கொடுக்கவியலாது என்று பிடிவாதமாய் இருக்கிறார்கள், சிங்கக் கிணற்றின் பக்கவாட்டுச் சிறையில் கிடக்கும் அவர்களை நீங்கள் சந்திக்க விரும்பினால் சந்திக்கலாம்". மூன்றாம் கதிருடைச் சோழனின் கால்கள் இப்போது சிங்கக் கிணற்றுப்பக்கமாய் நகரத் துவங்கின,

பூசாரிகளும், ஏனைய மந்திரிகளும் மன்னனைப் பின்தொடர்ந்து நடந்தார்கள், சிங்கக் கிணற்றின் பக்கவாட்டுக் கதவுகள் வீரர்களால் திறக்கப்பட கணன பூபதி முன்னே நடக்கத் துவங்கினார். சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்த அந்த நால்வரும் இப்போது வெளிச்சம் கண்டார்கள், பக்கவாட்டில் வழிந்த சூரிய ஒளியில் அவர்கள் மன்னனைக் கண்டார்கள்.

நிலங்களைப் பூசாரிகளுக்குக் கொடுக்க மறுத்த விவசாயப் பெருங்குடி மக்கள் அவர்கள், அவர்கள் தங்கள் மண்ணைத் தவிர எங்கும் மண்டியிடாதவர்களாயிருந்தார்கள். மன்னாதி மன்னர் வாழ்க வாழ்கவென்று முழக்கமிடாத நான்கு புதிய மனிதர்களை மூன்றாம் கதிருடைச் சோழன் முதன் முறையாக இப்போது கண்டான், "பூபதி, இவர்களின் கை விலங்குகளை அவிழ்த்து விடச் சொல்லுங்கள்", என்று மன்னன் சொல்லி முடித்த போது அவர்களின் கைவிலங்குகள் தளர்த்தப்பட்டிருந்தன.

"உங்கள் நிலங்களை நீங்கள் பூசாரிகளிடம் ஒப்படைக்கத் தான் வேண்டும், இனி அவர்கள் தரும் படிநெல்லையும், வைக்கோலையும் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்துங்கள், கோவிலைச் சுற்றி இருக்கும் இருபது காத நிலங்கள் இனி பூசாரிகளுக்கே சொந்தம், இது மூன்றாம் கதிருடைச் சோழனின் கட்டளை" சிங்கக் கிணற்றின் படிக்கட்டுகளில் பட்டு எதிரொலித்தது மன்னனின் குரல்.

நிமிர்ந்தபடி முன்னாள் நின்ற அழகனாதனின் நரம்புகள் புடைக்கத் துவங்கின, கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் கணன பூபதியை நெருங்கினான் அழகனாதன், யாவரும் என்ன நடக்கிறது என்று நிதானித்து அறிவதற்குள் கணன பூபதியின் உடை வாளைப் பற்றி இழுத்தான் அழகனாதன், அது இப்போது அழகனாதனின் முழுக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது.  சுற்றி நின்ற வீரர்களும், மன்னரும் திகைத்துக் கிடக்க ஆவேசம் கொண்டவனாய் ஓலமிட்டான் அழகனாதன்.

காலகாலமாய்த் தன் மண்ணோடு புரண்டு விளையாடிப் பயிர் செய்து பண்பட்ட மனிதனுக்கு எங்கிருந்தோ வந்து சேர்ந்த பூசாரியிடம் படிநெல் தின்று பிழைத்துக் கிடப்பதை விடவும் மரணம் மேலானதாகத் தோன்றி இருக்க வேண்டும், இப்போது தலைமுடியை இறுகப் பற்றிக் கொண்ட அழகனாதன் தனது கழுத்தில் வாளிருத்திக் கரகரவென அறுக்கத் துவங்கினான், குருதி ஒரு பக்கமாய்க் கொப்புளிக்க தலை தொங்கி இடப்பக்கம் சாயத் துவங்கியபோது, மன்னரும், மந்திரிகளும் சிதறி ஓடினார்கள், ஒழுகிக் கொண்டிருந்த குருதிப் பெருக்கில் இருந்து பிரிந்து தனியே தலை வீழ அழகனாதனின் உடல் ஓடத் துவங்கியது.

அழகனாதனின் காலடித்தடங்கள் வரை ஒழுகிக் கிடந்த உழைப்பின் குருதி சொட்டுச் சொட்டாய் வரலாற்றில் வீழ அழுதபடி நந்தியடிவாரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த தன் மனைவியின் பக்கமாய் விழுந்து அடங்கிப் போனான் அழகனாதன்.

Untitled

தம்பி, பால் வண்டி வந்துட்டு, எந்திரிங்க, எந்திரிங்க என்று ஊர்க்காரர்கள் தட்டி எழுப்பியபோது நான் விழித்தபடி சோழர்களின் கோபுரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன், எனது கண்கள் மூன்றாம் கதிருடைச் சோழனின் உருவத்தில் அல்லாது அழகனாதனின் தலையற்ற உடலில் நிலைத்துக் கிடந்தன,  நந்தியடிவாரத்தில் மனித வரலாறுகளை மறுதலித்து அரச வரலாறுகளைப் பறை சாற்றியபடி விண்ணை முட்டிக் கிடந்தது சோழர்களின் கோபுரம். அந்த அழுகுரல் அழகனாதனின் இளம் மனைவியுடையதென்று எப்போதோ தாத்தா சொன்ன இரவுக் கதை மட்டும் நந்தியடிவாரத்தில் சுற்றி அலைந்து கொண்டே இருக்கிறது….

****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 3, 2012

சியின் நதிக்கரையில் ஒரு தாய்…………

kvefr0490s

சியின் நதியின் ஓரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த சுவர்களில் நதியில் வீழ்ந்து புரளும் அளவுக்கு மலர் மாலைகள் நெருக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன, மழை நதியின் படிக்கரைத் தோட்டத்தின் குப்பைகளைக் கூட்டி தோட்டக்காரர்கள் வைத்திருந்த புகை அந்தக் காலையின் வெளிகளில் தூறிக் கொண்டிருக்கும் மழைத்துளிகளுக்குள் புகையைக் கசிய விட்டுக் கொண்டிருந்தது, மீன்பிடிப் படகுகள் இயக்கமற்று நதியின் ஓரங்களில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தன.

நகரமெங்கும் விழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது, பாரிஸ் நகரத்தின் நோட்ரே டாம் ஐநூறு அடிச் சுற்றுச் சுவர் முழுவதும் வண்ண விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அந்த மாபெரும் விழாவின் நிகழ்வுகளுக்கு சாட்சியாகப் போவதை எண்ணிப் பெருமிதம் கொண்டிருந்தன, செங்கற்களால் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த ஆலயத்தின் உட்புறமிருந்த சலவைக் கல் சிற்பங்களை எண்ணெய் ஊற்றித் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் ஆலய ஊழியர்கள்.

ஆலயத்தின் வானளாவிய இருபுறக் கோபுரங்கள் மீதும் பணியாளர்கள் விளக்குகளைப் பொருத்துவதில் மும்முரமாயிருந்தார்கள், ஆலயத்தின் பின்புறச் சுவர்கள் சியின் நதியின் நீரலைகளை எப்போதும் வருடிக் கொண்டிருந்தன, பின்புறத் தோட்டத்தின் குருஞ்செடிகளும், வெளிர்சிவப்பு நிற மலர்களின் நீண்டு தாழ்ந்த கிளைகளும் நதியை உரசிக் கொண்டிருந்தன, நதி ஏதுமறியாமல் வழக்கம் போலவே மனிதர்களைக் குளிப்பாட்டியபடி பயணித்துக் கொண்டிருந்தது.

கொஞ்சம் தொலைவில் போர் வீரர்களைத் தாங்கிய கருங்குதிரைகளின் சிலைகள் கட்டிடத்தின் உச்சியில் அணிவகுத்துக் கிடக்க அந்த அரண்மனை வெகு சீக்கிரம் விழித்துப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தது, செந்நிறத் தோல் உரைகளால் சுற்றப்பட்டிருந்த அந்த நீண்ட கட்டிலின் மீது உறக்கமின்றிப் புரண்டு படுத்தான் "நெப்போலியன் போனோபார்ட்", அரச உடைகளும், கவசங்களும் இல்லாமல் படுத்திருந்த அந்தப் பேரரசனைப் பார்க்கையில் பக்கத்துத் தெருவில் பஞ்சு மிட்டாய் விற்கும் வணிகனைப் போலிருந்தது.

மெல்லிய குள்ளமான அவனது உருவம் அவன் ஒரு பேரரசன் என்பதை மறுத்தன, ஆனாலும், இந்த உலகை உலுக்கிய வெகு சில மனிதர்களில் அவனும் ஒருவன், உலகின் பல்வேறு பகுதிகளுக்குத் தனது படைகளோடு சென்று வெற்றிகளைக் குவித்தவன், அதிகாலை மெல்லப் பகலாய் உருமாறிக் கொண்டிருந்தது, மழையா?, பனியா? என்று தெரியாதபடி குளிர் எங்கும் நிரம்பிக் கொண்டிருக்கையில் அரண்மனையில் வெம்மையின் சுவடுகள் சரவிளக்குகளின் அடைசளுக்குள் இருந்து பரவியது.

notre-dame-de-paris

"லூயிஸ் போர்ணி" மன்னரின் அறைக்கு வெளியே நின்று கொண்டிருந்தான், உயர் பாதுகாப்பு வளையத்தின் இரவு நேரச் சிறப்புப் பாதுகாவலர்கள் தங்கள் மாற்று வீரர்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்களில் வழியும் உறக்கம் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. தனிப் பாதுகாவலன் டெம்மி ஒரு முறை உள்ளே சென்று லூயிஸ் போர்ணி வந்திருப்பதை நெப்போலியனிடம் சொல்லி விட்டு வந்திருந்தான், நெப்போலியன் தன்னை மறந்து உறங்கும் சாமானிய மனிதனில்லை என்பது லூயிஸ் போர்ணிக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

இப்போது மணியோசை கேட்டது, லூயிஸ் உள்ளே அழைக்கப்படுகிறான், லூயிசும், நெப்போலியனும் ராணுவப் பள்ளியில் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள், விளையாடும் காலத்தில் இருந்தே இருவரும் நெருங்கிய நண்பர்களாயிருந்தார்கள், அதன் பொருட்டே மட்டுமில்லாது லூயிஸ் போர்ணியின் நுட்பமான நூலறிவுக்காகவும், நம்பகத் தன்மைக்காகவும் அவனைத் தன்னுடைய தனிச் செயலாராக பதவி உயர்த்தினான் நெப்போலியன்.

லூயிஸ் போர்ணி அறைக்குள் சென்றபோது நெப்போலியன் வெடிமருந்துகள் குறித்த ஒரு நூலைப் படித்துக் கொண்டிருந்தான், பிரெஞ்சு நாட்டின் தனிப்பெரும் பேரரசனாகத் தன்னை முடிசூட்டிக் கொள்ளப் போகும் நாளில் கூட நெப்போலியன் ஒரு நூலைத் தீவிரமாக வாசித்துக் கொண்டிருந்தது லூயிசுக்கு வியப்பளிக்கவில்லை, ஏனெனில் படிக்கும் காலத்தில் இருந்தே தன்னுடைய எல்லாச் செயல்பாடுகளுக்கும் பின்னால் ஒரு நூலை முன்மாதிரியாக வைத்துக் கொண்டிருந்தான் நெப்போலியன் போனோபார்ட் என்பது லூயிசுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

"மாட்சிமை பொருந்திய பேரரசர் அவர்களுக்கு வணக்கம்" என்று லூயிஸ் சொன்னபோது நெப்போலியன் நிமிர்ந்து நோக்கினான், "லூயிஸ் இன்றைக்கும் நீ ஒரு செயலாலாராகவே இருக்கிறாய் அல்லவா?" என்று நெப்போலியன் கேட்டபோது லூயிஸ் வியப்படைந்தான், எப்போதும் உங்கள் நம்பிக்கைக்குரிய செயலராக இருப்பதில் எனக்குப் பெருமை தான் பேரரசே" என்று ஒரு முறை முழங்காலை மடித்து வணக்கம் செலுத்தி விட்டுக் கட்டளைக்குக் காத்திருந்தான் லூயிஸ்.

அமைதியாக லூயிசின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டுத் தொடர்ந்தான் நெப்போலியன், "இன்று ஒரு நாள் நீ என்னுடைய பழைய நண்பனாக இரு லூயிஸ், நான் கடுமையான மனச் சோர்வில் இருக்கிறேன், நான் பல நாடுகளை வென்றவன், இந்த பிரெஞ்சு தேசத்தின் வழக்கமான லூயிகளுக்கு நடுவில் தனியொருவனாக வளர்ந்திருக்கிறேன், இருப்பினும் இன்று நடைபெறப் போகும் இந்த மேன்மை பொருந்திய மகத்தான விழா என் மனதை அரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு நண்பனாக நீ என்னருகில் இருந்தால் எனது மனம் கொஞ்சம் அமைதியாயிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். விழா மண்டபத்தின் ஒழுங்கு நடவடிக்கைகளை டெம்மியிடம் விட்டு விட்டு என் அருகிலேயே இரு லூயிஸ்", நிறுத்தாமல் ஒரு கட்டளையைப் போலவே இதையும் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் லூயிசின் முகத்தைப் பார்த்தான் நெப்போலியன்.

img_3803

"நீங்கள் தயாராகுங்கள் பேரரசே, உங்கள் மனக் குறைகள் விரைவில் நீக்கம் பெறும், மகிழ்ச்சியோடு இந்த பிரெஞ்சு தேசத்தின் விரிந்த எல்லைகளை நீங்கள் ஆளும் நாட்கள் அருகில் இருக்கிறது" என்று சொல்லி விட்டு வெளியேறத் தயாரானான் லூயிஸ், "லூயிஸ் நீ கடைசியாக ஒரு முறை முயற்சி செய்து பார், உன்னால் முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டுக் கண்களால் விடை கொடுத்தான் நெப்போலியன். அரண்மனை மேல்தளத்தில் இருந்த குதிரைகளின் நிழல் இப்போது முற்றத்தில் நீண்டு விழுந்து கிடந்தது, சிவப்பு வண்ணச் சீருடைகளை அணிந்த பல்வேறு பணியாளர்கள் அரேபியக் குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ரதங்களைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

நெப்போலியன் தனது படுக்கையில் இருந்து எழுந்து உயரமாய்ப் போடப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான், அவனுக்கு அருகில் உலகின் விலை உயர்ந்த ரத்தினக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஆடைகள் மூன்று வைக்கப்பட்டிருந்தது, அவற்றின் முனைகளைத் தொட்டுத் தடவிப் பார்த்தான் நெப்போலியன், பிறகு மெல்ல எழுந்து தெற்கு மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த அடுக்குப் பெட்டியின் சாவியைத் திருகினான்.

கண்ணெதிரில் குவிக்கப்பட்டிருந்த பல்வேறு வண்ண ஆடைகளுக்கு நடுவில் கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில் கொஞ்சமாய் வெளுத்துப் போயிருந்த அந்த மேலாடை அவன் கண்களில் பட்டது, அந்த மேலாடையை எடுத்துத் தன் மார்பின் மீது அழுத்திக் கொண்டான் நெப்போலியன், அவனது கண்கள் கண்ணீரை உதிர்க்கும் அளவுக்குப் பணித்திருந்தன, அவனது நினைவுகள் ஏறத்தாழ இருபது ஆண்டுகளுக்கு பின்னோக்கிப் பயணித்தது.

முன்னொரு நாளில் ராணுவப் பள்ளியில் இருந்து விடுமுறையில் வீட்டுக்கு வந்திருந்தான் நெப்போலியன், அவன் அணிந்திருந்த தரம் குறைந்த மலிவான ஆடைகளை ஏளனம் செய்யும் ஒரு பெரும் கூட்டமே ராணுவப் பள்ளியில் அப்போது இருந்தது, அவ்வப்போது கேலியும் கிண்டலும் செய்து நெப்போலியனை வெறுப்பேற்றிக் கொண்டிருந்த நண்பர்கள் குறித்து அவன் லெடீசியா அம்மையாரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

Napoleon-Bonaparte-on-a-Zebra--60838

"அம்மா, என்னுடைய ஆடைகள் பழையனவாகவும், வெளுத்துப் போனவையாகவும் இருக்கிறது, அப்பாவிடம் சொன்னால், பிறகு பார்க்கலாம், பிறகு பார்க்கலாம் என்று நாட்களைக் கடத்துகிறார், நீங்களாவது அப்பாவிடம் சொல்லி எனக்குச் சில புதிய தரமான ஆடைகளை வாங்கித் தரக் கூடாதா?" பாவமாகக் கேட்ட நெப்போலியனின் அந்தச் சொற்கள் எப்போதும் ஒளிரும் லெடீசியா அம்மையாரின் கண்களைக் கலங்கடித்தன.

மீண்டும் ராணுவப் பள்ளிக்குத் திரும்பும் நாளுக்கு முந்தைய நாளில் லெடீசியா அம்மையார் தன்னுடைய அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று ஒரு சின்னஞ்சிறு பெட்டியை நெப்போலியன் கையில் கொடுத்தார், ஆர்வம் பொங்க அந்தப் பெட்டியின் கொக்கியை இழுத்துத் திறந்தான் நெப்போலியன், அதற்குள் மூன்று வெவ்வேறு வண்ண உயர் ரக மேலாடைகள் காட்சி கொடுத்தன, அதிலும் குறிப்பாக பட்டுத் துணியால் வேலைப்பாடுகள் மிகுந்திருந்த அந்தக் கருஞ்சிவப்பு மேலாடையை நெப்போலியனுக்கு மிகவும் பிடித்துப் போனது.

அவனது கண்களில் இப்போது மகிழ்ச்சியும், அன்பும் நிறைந்திருந்தது, எதிரில் நின்ற தன் தாயை ஒரு முறை அணைத்து அவரது கன்னங்களில் அழுத்தமாய் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான் நெப்போலியன். நெப்போலியன் இப்படியெல்லாம் எளிதில் முத்தம் கொடுத்து விடுபவன் அல்ல என்பது லெடீசியா அம்மையாருக்குத் தெரியும், அவனிடமிருந்து ஒரு புன்னகையைப் பெற வேண்டுமெனில் மாதக் கணக்கில் காத்துக் கிடக்க வேண்டும், மகனின் மகிழ்ச்சியில் அன்றைக்குக் கரைந்து ஒன்றிப் போனார் லெடீசியா அம்மையார்.

நிகழ்காலத்தில் வந்து விழுந்த நெப்போலியனின் கண்களில் அதே கருஞ்சிவப்பு வண்ண மேலாடை நிறம் மங்கிக் கிடந்தது, பல நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்தபோதும், வீட்டை விட்டு வெகு தொலைவில் இருந்த போதும் நெப்போலியன் இந்த மேலாடையை எடுத்துச் செல்லத் தவறியதே இல்லை, அம்மாவும், தன் கூடப் பயணிப்பதாக உணரச் செய்யும் ஒரு பொருளாகவே இந்த மேலாடையைக் கருதினான் நெப்போலியன். இசைக் கருவிகளின் முழக்கம் நெப்போலியனின் காதுகளை எட்டியதும் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ஒரு விழாவுக்குப் புறப்படத் தாயாரானான்.

விழா அரங்கு நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது, அரங்கிற்குள் கிறிஸ்துவின் சிலுவை பொருத்தப்பட்டிருந்த அந்த மரச்சிற்பம் முழுதும் விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஆலயத்தின் கூரையை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தது ஒளி, பக்கவாட்டில் இருந்த மூன்றடுக்கு மாடங்களில் முதல் இரண்டில் பாதிரிகளும், விருந்தினர்களும் அமர்ந்திருக்க, பின்புறம் இருந்த மாடங்களில் நெப்போலியனின் உறவினர்கள் வரிசையாக அமர்ந்திருந்தார்கள், வாழும் கடவுளாக மதிக்கப்படுகிற அன்றைய போப் ஆண்டவர் "பியுஸ் 7 " ஒரு விலை உயர்ந்த சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

அரங்கினும் நுழைந்த நெப்போலியனின் கண்கள் அலைபாய்ந்து தனது தாயாரைத் தேடத் துவங்கின, ஏமாற்றத்துடன் பின்வாங்கிய அவனது கண்களில் வாசலின் படிக்கட்டுகள் வழியாக உள்நுழையும் லூயிஸ் தென்பட்டான், மீண்டும் ஒளி பெருகிய நெப்போலியனின் கால்கள் தன்னையும் அறியாமல் முன்னோக்கி நகரத் துவங்கின, நெருங்கிய லூயிசின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு குனிந்து காதருகில் கேட்டான், "லூயிஸ் அம்மாவைப் பார்த்தாயா? அவரது முடிவில் ஏதேனும் மாற்றம் உண்டா?".

NG%202461

தாயைத் தேடி அலையும் ஒரு கன்றுக் குட்டியைப் போல அந்த மாபெரும் அரங்கில் அலை மோதினான் நெப்போலியன், உலகம் அவனது காலடியில் கிடந்தது ஏவல்கள் புரிந்தது, எத்தனையோ சவால்களை எதிர் கொண்டு வெற்றி பெற்ற அந்த மாவீரனின் மனம் லெடீசியா என்கிற ஒரு ஏழைத்தாயிடம் தோற்றுப் போனதை அன்றைய நாளில் அறிந்திருந்த ஒரே பொருள் நெப்போலியன் தனது நீண்ட அங்கிகளுக்குள் மறைத்து அணிந்திருந்த அந்த வெளுத்துப் போன கருஞ்சிவப்பு மேலாடை மட்டும்தான்.

உலகை வென்ற ஒரு மாவீரனின் திருமணத்தையும், முடிசூட்டு விழாவையும் புறக்கணிக்க பாசம் மிகுந்த ஒரு தாய்க்கு ஆயிரம் காரணங்கள் இருந்தன. ஆம், எப்போதும் தாய் தாயாகவே இருக்கிறாள், கிழக்குத் திசையில் உதிக்கும் சூரியன் உங்கள் அறைக்குள் உதித்தாலும் கூட………..

*****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 15, 2012

காதல்னா இன்னா பாஸ்????

281262_10150240660026353_293449726352_7710996_7384240_n1

எனக்கு முதல் காதல் பத்து வயதிலேயே வந்து விட்டது பாஸ், என்னடா நல்ல பய இப்படிச் சொல்றானேன்னு நினைக்கிறீங்களா? நெசமாலுமே தான், அஞ்சாப்புப் படிக்கிற காலத்திலேயே அகிலா, அகிலான்னு ஒரு புள்ள நல்லா துறு துறுன்னு பூனைக் கண்ணு மாதிரி வகுப்புல உக்காந்திருக்கும்.

நம்ம வகுப்புக்கும், அந்தப் புள்ள வகுப்புக்கும் பெரிய சொவரெல்லாம் கெடையாது, ஒரு கனமான ஊதாக் கலர் துணி தான் போட்டிருப்பாங்கே, நம்ம கொஞ்சம் ஓரமா உக்காந்து அப்ப அப்ப ஒரு லுக் விடுறது, அப்படியே கொஞ்சம் அட்டுராக்டு பண்றதுக்கு முயற்சி பண்றதுன்னு நல்லா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இடைல செந்தில் செந்தில்னு ஒரு பய உள்ள நுழைஞ்சு பார்வதி டீச்சர் கிட்டப் போட்டுக் குடுத்துட்டான், அதுல பாருங்க அவனும் நம்ம காதலைக் கண்டுபுடிச்சு, அதத் தீவிரமா எதிர்த்து எல்லாம் போட்டுக் குடுக்கல, சும்மா போற போக்குல, டீச்சர் டீச்சர், இந்த அறிவுப் பய, ஸ்க்ரீனை அப்ப அப்ப விலக்கிப் பாக்குறான்னு சொல்லப் போக, அதோட நம்ம எடத்த மாத்தி வுட்டாங்கே பாஸ். முதல் காதல் ரெண்டு மாசத்துலேயே புஸ்ஸுன்னு போயிருச்சு.

ஆனாலும், அந்தப் புள்ள கண்ணுல இருந்த அந்த ஒளி இன்னமும் நெஞ்சுக்குள்ள ஊடுருவிக் கிடக்குது, பத்து வயசுலேயே பயபுள்ளக விட்டுக் கண்ணு இந்த மின்னு மின்னுனா, அப்பறம் பயலுக என்னத்தப் படிக்கிறது, இருந்தாலும் நம்ம படிப்புல ஒன்னும் கொற இல்ல பாருங்க, வரிசையாக் கோடு போட்ட மாதிரி எப்பவும் மொதல் ரேங்க்குதான்.

மொதல் காதலு கொஞ்சம் டம்மிப் பீசாப் போயிருச்சேன்னு ஐயா மனம் தளரவெல்லாம் இல்லை, ரெண்டாவது காதலுக்கான சரியான நேரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே முருங்கை மரத்தில் ஏறப் போகிற விக்ரமாதித்தன் மாதிரி கண்களில் காதல் வாளோடு பம்பரம், கோழிக்குண்டு, பேந்தா என்று பிஸியாக இருந்தேன்.

பயபுள்ள வந்து சேந்துச்சு பாருங்க ஒன்னு, சுபான்னு பேரு, வட நாட்டுல இருந்து மாற்றலாகி பொசுக்குன்னு ஒருநாள் ஞாயித்துக்கிழமை எதுத்த மாதிரி இருந்த காலனி வீட்டுக்கு தட்டு முட்டுச் சாமான்களோட வந்து இறங்கீட்டாங்கே, சும்மா, சின்ன வயசு சாவித்திரி அம்மா மாதிரி அப்பீடி ஒரு அழகு பாஸ், கண்ணுல இருந்து சுமாரா ஒரு 500 வாட்ஸ் மின்சாரம் எந்நேரமும் பாயுது, வந்ததும் வராததுமாய் நம்ம வீட்டு மாடி ஏறி தண்ணி கேட்டுப் புட்டாங்கே, கையும் ஓடல, காலும் ஓடல, இங்கிலிஷ்ல வேற பேசுதா, ஒரே பொகை போட்ட கனவு மாதிரி இருந்துச்சு.

தண்ணி குடுத்துட்டு, வெளில பால்கனில நின்னு அந்தப் புள்ளையவே பாத்துக்கிட்டு நின்னேன், அப்பறம் ரொம்ப இருட்டாயிருச்சு, அதுகளும் வீட்டுக்குள்ள போயிருச்சா, கெளம்பி தூங்கப் போயாச்சு,தெரியாத்தனமா அந்தப் புள்ளைய நம்ம பள்ளிக் கூடத்திலேயே சேத்து விட்டுட்டாங்கே, ஒரே ரிக்சா, ஒரே பாடம், ஒரே பென்சிலுன்னு ரொம்பக் கலராப் போச்சு பாஸ் நம்ம ரெண்டாவது காதல்,

ஒன்னாவது ரேங்க் எடுக்கற பயங்குறது ஒரு பெரிய தகுதி பாஸ் அப்பவெல்லாம், அட்டெண்டென்ஸ் எடுக்கச் சொல்லுவாங்கே, டீச்சருக்குத் தண்ணி எடுத்துக் குடுக்கச் சொல்லுவாங்கே, அப்ப அப்ப நம்ம பேர வேற கிளாஸ்ல சொல்லி நம்மளக் கிளு கிளுப்பா வச்சுக்குவாங்கே, புள்ளையும் அசந்து போயிருச்சு, நம்ம பவரை அப்ப அப்ப பயன்படுத்தி அதுவும் சீன் போட ஆரம்பிச்சுருச்சு, சரி, நம்ம ஆளு தானே, போனாப் போகுதுன்னு நானும் அப்படியே பில்ட் அப் குடுத்துப் போய்க்கிட்டே இருந்தேன், திடு துப்புன்னு ஒரு நாள் நம்ம ஆளோட மொகமே தெரியாமப் போச்சு.

ஆளையே காணம், அப்ப அப்ப அவுக அப்பனும் வந்து போய்க்கிட்டு அப்பாகிட்ட அரியர்ஸ், சம்பளம் பத்தியெல்லாம் பேசிகிட்டு இருப்பான், அந்த ஆளையும் காணும், என்னடா, இது பாண்டிய நாட்டுக்கு வந்த சோதனைன்னு நானும் தாவாங்கட்டயத் தடவித் தடவி ஆராய்ச்சி பண்ணிப் பாத்தா, கடைசில தான் தெரிஞ்சது பக்கத்துக்கு வீட்டு வெங்கட்ராமனும் அவன் பொண்டாட்டியும் சேந்து ஒரு நாள் படத்துக்குப் போகைல புள்ள அப்பன்கிட்ட நம்ம சாதியப் பத்தி போட்டு விட்டுருக்கான்.

வடநாட்டு ஷர்மாவுள்ள, சும்மா இருப்பாரா, படக்குன்னு உறவ முறிச்சுக்கிட்டாறு, அழுகாத கொறையா நானும் என்னையத் தேத்திக் கரை சேந்து அடுத்த வகுப்புக்குப் போறதே பெரிய கம்ப சூத்திரம் ஆகிப் போச்சு, பாழாப் போன சாதின்னா என்னடான்னு அப்பத்துல இருந்தே நம்மளத் தேட விட்டாங்கே பாஸ். ரெண்டாவது காதல் இப்புடி சோகமா முடிஞ்சு போகும்னு நானே எதிர் பார்க்கல பாஸ்……

MistyRoadOnlyLove

மூணாவது காதல் நம்மள நெருங்க விடாம நம்ம படிப்பும், மத்த இத்யாதி ஐட்டங்களும் ரொம்ப பிசியாவே நம்மள வச்சிருந்துச்சு பாஸ், ஹிந்தி கிளாஸ், டைப் ரைட்டிங் கிளாஸ், கர்நாடக சங்கீதம்ன்னு அப்பா ரொம்பவே மெனக்கெட்டு என்னையும் ஒரு மனுஷப்பயலா மாத்திப் புடனும்னு விடாம வெரட்டுனாறு, பய மேல அவருக்குக் காதல் அதிகம், சாய்ங்காலம் ஆபீஸ்ல இருந்து வந்து கேப்பேன் பத்துத் திருக்குறள் சொல்லனும்டான்னு திகில் உண்டாக்கி விட்டுட்டுப் போயிருவாரு.

ஒவ்வொரு நேரம் கீழ பயலுக வெளையாடுற சத்தம் பலமாக் கேக்கும், முட்டிக்கிட்டு வர்ற அழுகிய அடக்கிட்டு திருக்குறள் படிப்பேன், பொறவு ஒரு வழியா கொஞ்சம் ப்ரீ டைம் வர ஆரம்பிச்சுருச்சு பாஸ், நானும் அடிச்சுப் புடிச்சு பத்தாவது வந்து சேந்துட்டேன், கொஞ்ச நாளு ரொம்ப சுவாரசியம் இல்லாம டல்லாவே போய்கிட்டு இருந்துச்சு நம்ம வண்டி, புதுப் பள்ளிக் கொடம், புது வாத்தியாருக. புதுப் புள்ளைக, புது சைக்கிள்னு அப்பிடியே ஸ்லோ மோசன்ல போயிட்டிருந்த வண்டி படக்குன்னு மொதல் கியருக்கு மாறிச்சு பாருங்க,

கணக்கு வாத்தியாரு பாடம் நடத்திக்கிட்டு இருந்தப்ப நமக்கு எதாச்சும் புதுசா கணக்குத் தெரியுதான்னு வெளியே பாத்தா ஒரு புள்ள சாட்ஸ் போட்டுக்கிட்டு கிரௌன்ட்ல ஓடிட்டிருந்துச்சு, லேசா ஒரு புன்னகையும், அப்பப்ப அலட்டலுமா அந்தப் புள்ள ஓட ஓட நம்ம மனசு அது பின்னாடியே ஓடிக் களைக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு, துப்பறியும் புலி மாதிரி பள்ளிக் கூடம் விட்ட ஒடனே அது பின்னாடியே சைக்கிள்ல போயி வீடெல்லாம் கண்டு பிடிச்சு, அப்பப்ப அது கண்ல பட ஆரம்பிச்சேன், சைடுல கரகாட்டக்காரன் ரூபத்துல இளையராஜா வந்து "அந்த மான் எந்தன் சொந்த மான்னு" மனசப் பிசஞ்சு ஜூஸ் எடுத்துக் கொல்ல, வாழ்க்கை சும்மா அதோட அதிகபட்ச வேகத்துல போக ஆரம்பிச்சுடுச்சு.

ஒரு நாளு கர்நாடக சங்கீதம் பாடத் தெரிஞ்ச பயன்னு ஹெட் மாஸ்டர் சுதந்திர தின விழாவில சுதந்திரமா மேடைல ஏறிப் பாடுடா பயலேன்னாரு பாருங்க, கெடைச்சதுடா வாய்ப்புன்னு, ஒன்ன நெனெச்சேன், பாட்டுப் படிச்சேன்னு குட்டக் கமல் உருகுன ரேஞ்சை விட ஒரு மடங்கு அதிகமா உருகப் போயி, ஓவர் நைட்ல அய்யா சூப்பர் ஹிட்டு ஆயிட்டேன்,

புள்ளைக எல்லாம் ஆட்டோகிராப் கேட்காத கொறைதான் போங்க, நம்ம ஆளு கிளிக் ஆயிருச்சு, ரெண்டு மூணு நாளுல பேசிப் பழகி பதினொன்னாவது வரைக்கும் பள்ளியில் அதிகம் கிசுகிசுக்கப்பட்ட காதல் பறவைகளா மாறியாச்சு, ஒரு பக்கம் இனம் புரியாத மகிழ்ச்சி, ஒரு பக்கம் பயம், ஏல, நாம என்ன பண்றம், நம்மளப் படிக்கச் சொல்லி பள்ளிக் கூடம் அனுப்புனாங்கே, நம்ம இங்கே வேற என்னவோ பண்றோமேன்னு மனசு பக்கு பக்கு அடிக்க சரியா எவனோ வீட்ல போட்டுக் குடுத்துட்டாங்கே பாஸ் நம்ம காவியக் காதல,

அப்பா சும்மா, டென்னிஸ் மட்டைல குடுத்தாரு பாருங்க, ஆண்ட்ரி அகஸ்சி கூட அந்த மாதிரி சாட் எல்லாம் அடிச்சிருக்க மாட்டாரு, காதலாவது, கத்திரிக்காயாவது, ஆள விடுங்கடா சாமின்னு, பெரிய கும்பிடா போட்டுட்டு பொம்பளப் புள்ளக பக்கமே திரும்புறது இல்ல, அந்தப் புள்ளையும், ரொம்பவெல்லாம் அலட்டிக்கல, பன்னெண்டாவது பாதி படிக்கைலேயே கல்யாணம் பண்ணிட்டு ஒரு நாள், அறிவு, நல்லாருக்கியான்னு டவுன் பஸ்ல போகும் போது கேட்டுச்சு. அதோட அந்தக் காதல் முடிஞ்சு போச்சு பாஸ்.

Love-And-Love-Only (5)

சரி, அதோட முடிஞ்சுருக்கும்னு நீங்க நெனைக்கைல தான் பாஸ், உண்மையிலேயே கிளை மாக்ஸ் சீன் ஆரம்பிச்சுச்சு, அடிச்சுப் புடிச்சு காலேஜ் வந்து ஏகப்பட்ட புள்ளைக கூட ஒன்னா மன்னாத் திரிஞ்சப்ப எனக்கு காதல் எல்லாம் சும்மா பம்மாத்துடா மாப்பிள்ளை என்கிற அளவுக்கு முதிர்ச்சி வந்துருச்சு, பயலுக டேய், அவனாடா இவன்னு வடிவேல் ரேஞ்சுக்கு கேக்குற வரைக்கும் காதல் எனக்கு வரவே இல்ல பாஸ், வராதுல்ல, அப்பா, கொடுத்த டென்னிஸ் மட்டைப் பயிற்சி அப்பிடி.

காலேஜ் முடிச்சு, வாழ்க்கை தொடங்கிருச்சு, சுத்து முத்தும் பாத்தா ஒரே இருட்டு, கன்னக் கட்டிக் கொண்டு போயி கண்காணாத கடற்கரை நகரத்துல வுட்டுட்டாங்கே, பசியும், மயக்கமும் தான் பாஸ் வந்துச்சு, காதலும் வரல, ஒரு கஸ்மாலமும் வரல, பசி வாழ்க்கையைக் காதலிக்க வைக்குற பெரிய வாத்தியாரா மாறிருச்சு, என்னடா, எல்லாப் பயலுகளும், கார்லயும், வண்டிலையும் காசத் தண்ணி மாதிரி செலவழிச்சுக்கிட்டு என்ஜாய் பன்றாங்கே, நாம எங்கே பின்தங்கி இருக்கோம், குறைஞ்ச பட்ச வாழ்க்கையை, அதன் தேவைகளை எப்படி நாம பூர்த்தி செய்யுறதுன்னு மலைச்சுப் போயிக் கெடக்கைல தான் பாஸ் உண்மையிலேயே ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறமா காதல் வந்துச்சு,

நம்ம மத்த காதல் மாதிரி இது பாண்டஸி காதல் கெடையாது, கடங்காரன் ஒருத்தன் வந்து கழுத்தைப் புடிக்கைல அது கழுத்துல கெடந்த செயின கழட்டி கைல குடுத்துச்சு, அந்தச் செயின செய்றதுக்கே வாழ்க்கை பூரா உழைக்கிற குடும்பத்துல இருந்து வந்த புள்ள, காசப் பத்தி யோசிக்கல பாருங்க, அதுல கொஞ்சம், கூட வான்னு சொன்னதும் ஒரு மஞ்சப் பைய எடுத்துக்கிட்டு கூடவே வந்திருச்சு பாருங்க அதுல கொஞ்சம்.

சொந்தக் காரப் பயலுக எல்லாம் என்னவோ கருணை காட்டுற மாதிரி கொஞ்ச நாளு வேணும்னா நம்ம வீட்டுல வேலை கீளை பாத்துகிட்டு இருக்கட்டும் தம்பின்னு சொன்னப்ப, என்னைய மேலேயும் கீளையும்பாத்துகிட்டே கொஞ்சமாக் கண்ணு கலங்குச்சு பாருங்க அப்பக் கொஞ்சம், ரொம்ப நாளா ஏச்சும் பேச்சும் கேட்டு எட்டு வருஷம் கழிச்சு ஒரு சாதி இல்லாத தேவதையைப் பெத்துக் பக்கத்துல படுக்கப் போட்டுக்கிட்டு கண்ணு கலங்குச்சு பாருங்க அப்பக் கொஞ்சம்.

புதுசா வாங்குன கார்ல, அர்த்த ராத்திரில எங்கேயோ பஸ்ஸ விட்டுட்டு அனாமத்தா நின்னுட்டு இருக்குற குடும்பத்த ஏத்தி பின் சீட்டுப் பூரா உக்கார வச்சு முன் சீட்டுல உக்காந்து லேசா என்னையப் பாத்து சிரிச்சுச்சு பாருங்க அப்பப் கொஞ்சம், முதல் சிறுகதைத் தொகுப்ப வெளியிட்ட போது எங்கேயோ மூலைல உக்காந்து பாத்துட்டு யாரு யாரு என்ன பேசினாங்கன்னு மனப்பாடமாச் சொல்லுச்சு பாருங்க அப்பக் கொஞ்சம்னு, இன்னும் காலம் பூராத்துக்கும் உனக்குக் காதல் வச்சிருக்கேண்டான்னு கூடவே வருது பாருங்க.

IMG_1782

அதப் போயி அசிங்கப் படுத்துறாங்களே இந்த ஆர்.எஸ்.எஸ் காரப் பயலுக, நீங்களே சொல்லுங்க பாஸ், காதல் என்ன கலாச்சாரமா, அது மனுஷப் பயலுகள இன்னும் இன்னும் நாகரீகமா மாத்துற பொருள் சொல்ல முடியாத பேரண்டம் பாஸ். சும்மாவா சொன்னாரு நம்ம பாவலரு……

“கூடத்திலே மனப் பாடத்திலே விழி
கூடிக் கிடந்திடும் ஆணழகை
ஓடைக் குளிர்மலர்ப் பார்வையினால் அவள்
உண்ணத் தலைப்படு நேரத்திலே
பாடம் படித்து நிமிர்ந்த விழி தனிற்
பட்டுத் தெரித்தது மானின் விழி
ஆடை திருத்தி நின்றாள் அவள்தான் இவன்
ஆயிரம் ஏடு திருப்புகின்றான்னு”.

நம்மளும் ஆயிரம் ஏடு திருப்பி இன்னும் தேடிக் களைச்சு முடிஞ்சாலும் காதல் நம்மள விடாது பாஸ், காதல் வேற ஒன்னும் புதுசு கெடையாது, இன்னொரு உயிரை நம்மதாகவும், நம்ம உயிரை இன்னொன்னாவும் நினைக்கிற சின்னப் புரிதல் தான பாஸ், என்ன சொல்றீக????

*************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 13, 2012

சாலமோன் மாமாவின் வீட்டில் சில ஸ்கூப் பறவைகள்……….

2290010-454586-a-car-on-the-mountain-road-in-valley-of-pamirs

இடம் பெயர்ந்து சென்ற பிறகு மூன்றாவது முறையாக நான் இங்கே வருகிறேன், மலைப்பாதையில் ரப்பர் சாலை அமைத்திருக்கிறார்கள், நாங்கள் பயணம் செய்த கார் எந்தச் சிரமமும் இல்லாமல் மலையேறிக் கொண்டிருந்தது, அல்லெனும், கிறிஸ்டியும் பின்னிருக்கையில் அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள், அவர்கள் அவ்வப்போது கேட்கும் கேள்விகள் எனது சாலையின் மீதான கூர்மையைக் கொஞ்சம் திசை திருப்பினாலும் கூட நாங்கள் ஒற்றை வழிப் பாதையில் சென்று கொண்டிருந்ததால் எனக்குப் பெரிய அளவில் சிக்கல்கள் இருக்கவில்லை,

நாங்கள் முதல் முறையாக இந்த மலையில் இருந்து நிரந்தரமாக இறங்கிச் சென்ற நாட்கள் எனது நினைவில் இருந்து அழிக்க முடியாதபடிக்கு ஒரு இறுக்கமான சுண்ணாம்புப் பூச்சைப் போல மனதில் இன்னமும் ஒட்டிக் கிடப்பதை எனது பிள்ளைகள் உணர மாட்டார்கள். அந்த நிரந்தரப் பிரிவின் நாளில், அப்பா தனது மோட்டார் வண்டியின் பின்புறத்தில் நிறையப் பொருட்களைக் கட்டி பெருத்த கவலைகளோடு வண்டியை ஓட்டினார், நான் முன்புற எரிபொருள் டாங்கின் மீது அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்தபடி வந்தேன்.

அம்மாவும், அக்காவும் சாலமோன் மாமாவின் ஜீப்பில் மீதமிருந்த தட்டு முட்டுச் சாமான்களையும், அப்பாவின் விவசாயக் கருவிகளையும் ஏற்றிக் கொண்டு பின்னால் வருவார்கள், அது ஒரு ஒளி மங்கிய மாலைப் பொழுதாக இருந்தது, உயர்ந்த சிவப்புப் பைன் மரங்கள் எங்களைப் பிரிய முடியாதபடி முரண்டு பிடித்துத் தலை அசைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல நான் உணர்ந்தேன், சென்னாரைகளும், ஸ்கூப் பறவைகளும் வழக்கமாகத் தாங்கள் அடையும் கூடுகளை நோக்கிப் பறந்து கொண்டிருந்ததை என்னால் பார்க்க முடிந்தது, அவை இன்னும் எத்தனை நாட்கள் அதே மரங்களில் அடைய முடியும் என்று யாருக்கும் தெரியாது.

எங்களைச் சுற்றி மரங்களும், குருவிகளும் எப்போதும் நிரம்பிக் கிடந்தன, எங்களுக்கு நிறையக் கிழங்குகளும் பழங்களும் எப்போதும் கிடைத்தன, உணவு குறித்த பெரிய கவலையெல்லாம் எனக்கும் அக்காவுக்கும் இருக்கவே இல்லை, அம்மாவும், அப்பாவும் தோட்டத்தில் பயிர்களுக்கிடையில் வேலை செய்யச் செல்லும் நீண்ட பகல் பொழுதில் நானும் அக்காவும் மரங்களின் மிகப்பெரிய தண்டுகளுக்கிடையே சுற்றித் திரிந்து மரவள்ளிக் கிழங்கு, போமட்டன் கிழங்கு, ஆரஞ்சுப் பழங்கள் என்று வயிறு நிறையச் சாப்பிட்டு ஓடையில் மீனைச் சுட்டுக் கூடத் தின்றிருக்கிறோம், எங்களோடு இன்னும் நிறையச் சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அந்த பகல் பொழுதுகளில் வெயில் மட்டும் அரிதாக எங்கள் மலைக்குள் எப்போதாவது வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது.

எனது நீண்ட மௌனத்தை அல்லென் தனது கேள்வி ஒன்றால் கலைத்துப் போட்டான், "நாம் எப்போது வீட்டுக்குத் திரும்பப் போகிறோம் அப்பா?" என்கிற அவனது கேள்விக்கு நான் இப்படிப் பதில் சொல்லி இருக்க வேண்டும், "நாம் இப்போது தானே வீட்டுக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறோம் அல்லென்". ஆனால் நான் அப்படிச் சொல்லாமல் "இன்று மாலையே நாம் திரும்பலாம் அல்லென்" என்று சுருக்கமாகச் சொன்னேன், அவன் அதிக ஆர்வமில்லாத ஒரு பயணத்தை மேற்கொண்டிருப்பதாய் நம்பினான்,

வழக்கமாக நகரத்தில் நாங்கள் பயணம் செய்யும் போது அவன் கேள்விக் கணைகளால் என்னைத் துளைத்தெடுப்பான், "இது என்ன கட்டிடம்?, இதற்குள் என்ன இருக்கிறது?, இந்தத் தெருவின் பெயர் என்ன? இங்கே என்ன மாதிரியான கடைகள் இருக்கிறது?" என்று தனது கேள்விகளால் விடுமுறை நாளின் பயணச் சாலைகளை தனது சொற்களால் நிரப்பியபடி வருவான், இரவு வெகு நேரம் கழித்து அவன் உறங்கிப் போன பின்பும் கூட அவனது கேள்விகள் சில என்னைச் சுற்றிக் கொண்டே இருக்கும்.

அவன் மிகுந்த புத்திசாலியாக இருந்தான், அவன் இந்த மலைப் பகுதியின் குழந்தைகளைப் போலவே மற்ற உயிர்களின் மீது அன்பு செலுத்தும் ஒரு பழங்குடி இனத்தின் சொத்து என்று மனதுக்குள் நினைத்தபடி எங்கள் பயணம் தொடர்ந்தது, தனது தங்கைக்கு சில வறுத்த சோளப் பருக்கைகளைக் கொடுத்து விட்டு அல்லென் ஜன்னல் வழியாகத் தெரியும் வெட்டப்பட்ட மரங்களின் தண்டுகளைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தான், மரங்களை ஏற்றிச் செல்வதற்காக தொலைவில் கிளைத்துக் கிடக்கும் பாறைகளை உடைத்து உண்டாக்கப்பட்ட மண் சாலைகளில் ஊர்ந்து செல்லும் லாரிகள், பெரிய டிப்பெர் வண்டிகள் என்று அதிக சுவாரசியம் இல்லாமல் எங்கள் பயணம் மலைப் பாதையில் தொடர்ந்தது.

child-with-rabbit-1305155588

நாங்கள் சொமார்ட் பள்ளத்தாக்கைக் கடந்து மேலேறும் போது மரங்களும், ஓடைகளும் நிரம்பிய வழக்கமான மலைப் பாதைகள் என் கண்களுக்கு வெகு தொலைவில் தென்பட்டது, இடையிடையே குறுக்கிடும் ராணுவ சோதனைச் சாவடிகளில் நான் இறங்கிப் பெயரையும், பயணத்துக்கான காரணத்தையும் குறிப்பிட்டு எனது அடையாள அட்டையைக் காட்ட வேண்டியிருந்தது, நான் இந்த மலையின் மிகப் பழமையான மனித இனத்தவன் என்கிற எனது ஆழ்மனக் கிடக்கையை அவர்கள் துடைக்க முயல்வதாக நான் பெரும் கோபத்துடன் இருந்தேன்.

இந்த மலையின் எல்லாப் பகுதிகளுக்கும் நான் செருப்புக் கூட இல்லாத வெறும் கால்களுடன் சுற்றித் திரிந்திருக்கிறேன், இவர்களை விடவும், இன்னும் யாரையும் விட இந்த மலைப் பாதைகளில் சுற்றித் திரிவதற்கு உரிமை உள்ளவன் நான் என்பதில் எனக்கு தீவிர நம்பிக்கை இருந்தது. இருப்பினும் என்னால் இப்போது ஒன்றும் செய்ய முடியாது, அமைதியாக அவர்கள் சொல்கிறபடி கேட்கும் ஒரு சாதாரண மனிதனாக நான் இருக்க வேண்டியிருந்ததன் வலியை வேறு வழியின்றி போத்தலில் இருந்து தொண்டைக்குள் செல்லும் ஒரு திரவத்தைப் போல விழுங்கிக் கொண்டேன், அது எப்போதும் கீழிறங்க மறுத்து என்னை ஒரு பதட்டமடைந்த மனிதனாகவே வைத்திருந்தது.

நாங்கள் ஒரு மிக நீண்ட மதில் சுவரை ஒட்டிய சாலையில் இப்போது பயணிக்கத் துவங்கி இருந்தோம், அல்லென் இப்போது கொஞ்சம் தனது இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி இருந்தான், "இந்த மதில் சுவர்களின் பின்னே என்ன இருக்கிறது அப்பா?" என்று கேட்டவனிடம், "நாம் சாலமோன் தாத்தாவின் வீட்டுக்குச் சென்றவுடன் உனக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்கிறேன், அதுவரைக்கும் அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே வா அல்லென்" என்று சொன்னேன். ஒரு முறை இருக்கையில் முழங்காலிட்டு ஏறி மதில் சுவர்களுக்குப் பின்னே ஏதேனும் தெரிகிறதா என்று பார்க்க முயன்றான் அல்லென், "அல்லென், காரில் பயணம் செய்யும் போது இப்படியெல்லாம் செய்யக் கூடாதென்று உனக்குத் தெரியும் தானே" என்று கேட்டேன், பதில் சொல்லாமல் அமர்ந்து மீண்டும் தனது இடுப்புப் பட்டையைக் கட்டிக் கொண்டு அமர்ந்தான் அல்லென்.

சரியாக நாங்கள் ஒரு திருப்பத்தில் திரும்பிப் பயணிக்கத் துவங்கியபோது, அந்தக் குன்று எனது கண்ணில் பட்டது, எனது மனம் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல இப்போது பரபரக்கத் துவங்கியது, ஆம், ஆம், இதே குன்று தான், இங்கே தான் நானும், அக்காவும், அந்த முயல் குட்டியைக் கண்டெடுத்தோம், அது சாம்பல் நிறத்தில் நடக்க முடியாதபடி, முட்கள் நிரம்பிய ஈச்சஞ் செடியின் ஓரத்தில் கிடந்தது, அது பிறந்து நான்கைந்து நாட்களே ஆன இளம் முயல் குட்டி என்பதை அக்கா உணர்ந்திருந்தாள், நாங்கள் சுற்றிலும் அதன் தாயைத் தேடித் பார்த்தோம், முக்கால் மணி நேரத் தேடலுக்குப் பிறகும் எங்களால் அந்தக் குட்டி முயலின் தாயைக் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை.

பிறகு ஒரு வழியாய் அதனை வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்வது என்று முடிவு செய்து பழங்களைச் சேகரிக்க நாங்கள் எடுத்துச் சென்ற கூடையினுள் வைத்துக் கொண்டு நடந்தோம், அதனுடைய சிவப்பு நிறக் கண்கள் தாயைத் தேடும் வலியை உமிழ்ந்து கொண்டிருந்தது, அம்மா, எங்கள் கைகளில் இருந்த பழக்கூடையை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு, குட்டி முயலை நாங்கள் அதன் தாயிடம் இருந்து பிரித்து எடுத்து வந்து விட்டதாகச் சொல்லிக் கடிந்து கொண்டார், பிறகு அக்காவின் நீண்ட விளக்கத்துக்குப் பிறகு அந்த முயல் குட்டியை எங்கள் வீட்டில் வளர்க்க அவர் ஒப்புக் கொண்டார்.

1165789102EbgvyQ

அந்த முயல் குட்டியின் கால்கள் உரமடைந்து அது எங்களோடு தாவித் திரிகிற காலம் வரையில் அம்மா, தனது இன்னொரு பிள்ளையைப் போல அந்த சாம்பல் நிற முயல் குட்டியை வளர்த்து எடுத்தார், அப்பாவும் சில நேரங்களில் தனது காய்த்துப் போன கைகளால் அந்த முயல் குட்டியின் மெத்து மெத்தன்ற ரோமங்களை வருடிக் கொடுப்பார். பிறகொருநாள் எங்கள் நிரந்தரப் பிரிவின் போது நாங்கள் அந்த முயல் குட்டியை மலை மேலேயே விட்டுப் வர வேண்டியிருந்தது.

சாலமோன் மாமா வீட்டில் அம்மா, முயல் குட்டியையும், சில கோழிகளையும் கொடுத்து விட்டு "நகரத்தில் இதுகளையெல்லாம் வளர்க்க முடியாது அண்ணா, இந்தப் பிள்ளைகள் தான் பாவம், என்ன செய்ய?" என்று முனகியபடி விடை பெற்றார், அக்காவின் கண்களில் பனித்திருந்த நீர்த் திவலைகள் எங்கள் பிரிவின் துயரை அன்று மாலையில் மலை முகடுகளில் மழையாகப் பெய்து எதிரொலித்தன.

மதில் சுவரின் நீளத்தைத் தாண்டி இப்போது அந்த மிகப் பெரிய கட்டிடத்தின் முகப்பு எனது கண்களில் தெரியத் துவங்கியது, இந்த தேசத்தின் பெருமைக்குரிய சின்னமாக அது விளங்கிக் கொண்டிருப்பதாக சில நாட்களுக்கு முன்னதாகத் தொலைக்காட்சியில் உரையாற்றிய அமைச்சர் ஒருவர் உளறிக் கொட்டியது என் நினைவில் வந்தது.

எத்தனை பெரிய கட்டிடமாக இருந்தாலும், அதற்குள்ளாக என்ன உருவாக்கினாலும் அக்காவின் கண்களில் இருந்து பறிக்கப்பட்ட அந்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களைத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். அவளது இளமைக் காலங்களில் அக்காவிடம் மண்டிக் கிடந்த புன்னகையின் சுவடுகளை அன்றைய நாளின் இரவில் இருந்து திருமணமாகிப் போகும் வரையில் என்னால் திரும்பக் கண்டடையவே முடியாமல் போனது குறித்து அந்த சுருள் மண்டை அமைச்சனுக்குத் தெரியாது.

அல்லென் இப்போது கொஞ்சம் அவனுடைய இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி இருந்தான், நாங்கள் காட்டை அழித்து பள்ளத்தாக்கின் ஊடாகப் பொட்டலில் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த பிரம்மாண்ட கட்டிட வளாகத்தையும், அதன் மதில் சுவற்றையும் கடந்து வெகு தூரத்தில் இருக்கும் சாலமோன் மாமாவின் வீட்டுக்கு வந்திருந்தோம், வெளி வாசலில் உயர்ந்து கொஞ்சம் உட்புறமாய்ச் சாய்ந்திருந்த நீலப் பூ மரத்தின் தண்டுக்கருகில் நாற்காலியைப் பரப்பி ஓய்வாக அமர்ந்திருந்த சாலமோன் மாமாவைப் பார்த்ததும் அடுப்பில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பால் சட்டியின் மேற்புறமாகப் பொங்கும் நுரையைப் போல எனக்குள் மகிழ்ச்சி பெருகியதை உணர முடிந்தது.

tribes

காரைப் பார்த்ததும் சாலமோன் மாமா எழுந்து தனது நடக்க இயலாத இடது காலை இழுத்தபடி எங்களை நோக்கி வந்தார், அல்லென் நின்று கொண்டிருந்த இடத்தில் நின்று முழங்காலிட்டு அமர்ந்தவர், குழந்தைகளை அணைத்து தனது தோளில் சாய்த்துக் கொண்டு இப்படிச் சொன்னார், "இந்தக் கிழவனைப் பாக்க இப்போதான் நேரம் வந்ததா பிள்ளைகளா?", அவர் பிள்ளைகளா என்று என்னையும் சேர்த்துத் தான் சொல்கிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும், குழந்தைகளுக்குத் தெரியாது, இரை தேடிச் சென்று திரும்பி கூட்டுக்குள் இருக்கும் தனது குஞ்சுகளைப் பார்த்து மகிழும் ஒரு தாய்ப் பறவையின் சிறகுகளுக்குள் பொதிந்த வெம்மை அந்த மலைத் தோட்டத்தின் காற்றில் அப்போது பரவியது. மரவள்ளிக் கிழங்கோடு கொஞ்சம் திணைமாவும், பயறும் கலந்து சாலமோன் மாமாவின் வீட்டில் பரிமாறப்பட்ட பகல் உணவை ருசித்துச் சாப்பிட்ட அலெனை நான் வியப்போடு பார்த்தேன்.

நாங்கள் எல்லோரும் நிரந்தரமாய் இந்த மலையைப் பிரிந்த அந்தத் துன்ப நாளில் சாலமோன் மாமா பிடிவாதமாக நகரத்தில் கட்டிக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் மாற்றுக் குடியிருப்புக்கு வருவதை மறுத்து விட்டார், அரசின் மீது வழக்குத் தொடர்ந்து தான் தொடர்ந்து இந்த மலையின் மீது வாழும் உரிமையைத் தனக்கு அளிக்க வேண்டுமென அடம் பிடித்தார், பிறகு ஒரு வழியாய் அவர் பாதுகாப்பு எல்லைக்கு வெளியே இருக்கும் பகுதியில் வசிக்க அனுமதி அளித்தது அரசு. அன்றில் இருந்து இன்று வரையில் நகரத்தின் நியான் விளக்குகளில் கரைந்து காணாமல் போன இந்தப் பழங்குடிகளின் அடையாளமாய் சாலமோன் மாமா ஒருவரே இருக்கிறார்.

க்றிஸ்டியைத் தனது தோளில் தூக்கிக் கொண்டு, அல்லெனின் நடுவிரலைப் பற்றியபடி வீட்டின் பின்புறமாய் இருக்கும் ஆட்டுக்கிடை, கோழிக்கிடாப்புகள், முயல் வளைகள் என்று சந்தோசமாய் வெகு நேரம் சுற்றி அலைந்தார் சாலமோன் மாமா, வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு சந்திக்கும் ஒரு வயதான கிழவரோடு அல்லென் ஒட்டிக் கொண்டு விட்டதை நான் கண்ணில் நீர் மலங்கப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன், கருக்கலில் நாங்கள் வேறு வழியின்றி சாலமோன் மாமாவிடம் இருந்தும், அவர்களின் குடும்பத்தாரிடம் இருந்தும் விடைபெற வேண்டி இருந்தது.

எனது மண்ணையும், எனது மக்களையும் விடுத்து கண்காணாத இடத்தில் அளந்து கட்டப்பட்டிருக்கும் அந்த நகரத்துக்கு நாங்கள் திரும்ப வேண்டும், அல்லெனும், க்றிஸ்டியும் சாலமோன் மாமாவுக்கு முத்தங்கள் கொடுத்து விடை கொடுத்தார்கள், என்னையும் எனது பிள்ளைகளையும் நன்கு அறிந்து இந்த மலையில் வாழும் கடைசி மனிதர் சாலமோன் மாமா. இவருக்குப் பின்னால் இப்படி எங்களை வரவேற்கவும், உச்சி முகரவும் இனி ஒருவர் இருக்கப் போவதில்லை என்கிற நினைப்பு ஏனோ அந்த மாலையை மிகுந்த கனத்தோடு இருளாக்கியது.

nuclear-power-plant

நாங்கள் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம், காரின் பின்புறமாய் உயர்ந்து எழுந்து இந்த நாட்டின் பெருமைக்குரிய சின்னமாய் விளங்கிக் கொண்டிருக்கும் எங்களை எங்கள் வீடுகளில் இருந்து துரத்திய, எங்கள் அன்பானவர்களைப் பிரித்த "மினேர்வா அணு மின் உற்பத்தி நிலையம்" கடந்து பின்னோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தது.

வழக்கம் போலவே எனது அமைதியை உடைத்து நொறுக்கினான் அல்லென், "அப்பா, நாம் எப்போது மீண்டும் இங்கே வருவோம்". காரை ஒரு முறை நிறுத்திப் பெருமூச்செறிந்து இப்படிச் சொன்னேன் நான், "நாம் எப்போதும் இங்கே தான் இருக்கிறோம் அல்லென்". அல்லெனுக்குப் புரிந்திருக்க வேண்டும்.

************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 11, 2012

பூவரச மரத்தின் இலைகளும், ஒரு அறையும்.

Doctor_2

மழை வரும் போலிருந்தது, மண்வாசம் நாசியைத் துளைத்துக் கொண்டு பழைய நினைவுகளை வருடியது, காற்று விசித்திரமான ஒலி எழுப்பியபடி நோயாளிகளின் வலிகளை உள்ளிழுத்தபடி ஓடாடிக் கொண்டிருந்தது, கொஞ்ச நேரம் வெளியில் வந்து நிற்க வேண்டும் போலிருந்தது, எனது வெண்ணிறக் கோட்டை கழற்றி நாற்காலியில் போட்டு விட்டு அறையை விட்டு வெளியேறி நடக்க ஆரம்பித்தேன், வழக்கமான நோயாளிகளை விடவும் அதிகமாகவே இருந்தார்கள், இந்த நேரத்தில் வெளியேறிப் போவது எனக்கே கொஞ்சம் கூச்சமாக இருந்தது.

இந்த நீண்ட வரிசைகளில் இருக்கும் மக்கள் இங்கே வருவதற்காகக் குறைந்த பட்சம் அவர்களின் ஒருநாள் கூலியையாவது இழந்திருப்பார்கள், பல மணி நேரங்கள் காத்திருந்து கிடைக்கும் ஊர்திகளைப் பிடித்து தமது அன்பானவர்களை நலம் செய்து விட வேண்டும் என்று இங்கே அழைத்து வந்திருப்பார்கள், இருப்பினும் எனக்கு இந்த மழையின் வாசனை எப்போதும் ஒரு கோப்பை தேநீரின் சுவையை நினைவுபடுத்தி விடுகிறது, மழைக்காற்று வீசும் போது சுற்றி அடிக்கிற குளிரில் ஒரு கோப்பைத் தேநீர் என்பது வாழ்க்கையின் கொண்டாட்டம், அப்படியான கணங்களே இந்தக் கடுஞ்சுமை நிரம்பிய வாழ்க்கையின் சில கணங்களையாவது கொஞ்சம் இளைப்பாற விடுகிறது.

நான் மருத்துவமனையின் நீண்ட வாசலில் எப்போதும் கிடந்த படிக்கட்டுகளில் இறங்கி நடக்கத் துவங்கினேன், காற்று முன்னிலும் வேகமாய் வீசத் துவங்கியது, பூவரச மரத்திலிருந்து செந்நிறத்தில் சில முதிர்ந்த பூக்கள் உதிரத் துவங்கின, அடர்ந்து பரந்த அந்த மரத்தின் கிளைகள் மழைக் காற்றில் சிலிர்த்து தன் மகிழ்ச்சியை சில இலைகளை உலுப்பி காற்றில் பரப்பின, அந்த மரத்தின் கீழே இப்படி நடப்பது எனது வறுமையும், துன்பமும் நிரம்பிய இளமைக் காலத்தின் நினைவுகளை மீட்டி எடுக்க எப்போதும் போதுமானதாக இருந்தது.

நான் உணவகம் சென்று ஒரு கோப்பைத் தேநீரை மிக மெதுவாகக் குடித்து விட்டு எனது இருக்கைக்குத் திரும்பினேன்.அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு முதியவர் என்னருகில் வந்து நின்றார், "உக்காருங்க பெரியவரே, என்ன செய்யுது?" என்று கொஞ்சம் உரத்த குரலில் கேட்டேன், "ஐயா,ரெண்டு நாளா ஒரே வயித்து வலி, தாங்க முடியல, வேலைக்குப் போகல, கோடாங்கி கிட்டப் போயி அடசல் எல்லாம் எடுத்துப் பாத்துட்டேன், கேக்கல ஐயா". ஒருகாலத்தில் வெண்ணிறமாய் இருந்த அவருடைய சட்டையைக் கொஞ்சமாய் மேலே உயர்த்தி, வயிற்றின் கீழ்ப் பகுதியில் அழுத்திப் பார்த்தேன்.

"எந்த எடத்துல வலிக்குது பெரியவரே, இங்கேயா? இங்கேயா?" தொடர்ந்து கீழ்ப் பகுதியில் அழுத்திக் கொண்டே வருகையில் ஓரிடத்தில் அம்மா என்று பெரியவர் முனகினார், அந்த இடம் கண்ணிப் போயிருந்தது, எங்கோ எப்போதோ அடிபட்டிருக்க வேண்டும், நிறம் மாறி கட்டிக் கிடந்த அந்த இடத்தின் உள்ளே இருந்து தான் அவருக்கு வலி உண்டாக வேண்டும் என்பதை ஒரு எளிய நாட்டு வைத்தியனும் உணர முடியும்.

"இது எப்போ அடிபட்டது?, வீக்கமா வேற இருக்கு, எத்தனை நாளா வலிக்குது?" என்கிற எனது தொடர்ச்சியான கேள்விகளுக்கு மிகச் சுருக்கமாய் "செங்கல்லு விழுந்தது ஐயா, மாசத்துக்கு மேலே இருக்கும், இது உள்ள கூடி வலிக்குதுங்கய்யா" என்று சொன்னவரிடம், "வெளிய கூடி முடிஞ்சு, இப்போ உள்ள கூடியிருக்கு, உடனே வந்து பாக்குறதில்ல, ஒரு ஒத்தடமாவது குடுக்கலாம்ல, இப்பிடி செப்டிக் ஆகுற வரைக்கும் வச்சுக்கிட்டு அப்புறம் வந்தா" என்று கொஞ்சமாகக் கோபம் வரவழைத்துச் சொன்னேன், "ஒத்தடம் குடுக்க யாருங்கையா இருக்கா, வேலைக்குப் போயி காசு குடுக்கலைன்னா மருமகப் புள்ள சரியாச் சோறு போடாது, ஒத்த மயனப் பெத்தவனுக்கு புள்ள சரியில்லங்கய்யா, என்ன செய்ய?" சொல்லி விட்டு அமைதியானார் பெரியவர்.

ஒரு முறை நிமிர்ந்து அவரது முகத்தைப் பார்த்தேன், ஒரு தந்தையின் ஆற்றாமை, ஒரு தந்தையின் நோயுற்ற காலத்தில் அவரைக் கொஞ்சம் அன்பான சொற்களாலும், அரவணைப்பாலும் கவனிக்க முடியாத அந்த மகனின் மனநிலைக்கு எவர் மருத்துவம் பார்ப்பது, மகனின் அன்புக்காக ஏங்கும் நோயே அவரை இப்போதைக்குப் பீடித்திருக்கிறது, வயிற்று வலியை விடவும், மன வலியே அவரை அதிகமாய்த் துன்புறுத்துகிறது.

"சீட்டுல ஊசி எழுதி இருக்கேன், போட்டுக்குங்க, ரெண்டு மாத்தர எழுதி இருக்கேன், மூணு நாலு காலைல, ராத்திரி சாப்ட்ட பின்னாடி சாப்பிடுங்க, மஞ்சக் கலர்ல ஒரு களிம்பு தருவாங்க, சுடுதண்ணி ஒத்தரம் குடுத்த பின்னாடி நல்லாத் துடச்சுட்டு, களிம்பு தடவிக்குங்க, மூணு நாளுக் கழிச்சு மறுபடியும் வாங்க, வலி இருந்தா எக்ஸ்ரே எடுத்துப் பாக்கனும்", சட்டையைக் கீழே இழுத்து விட்டு கனிவோடு அந்தப் பெரியவரை ஒரு முறை பார்த்தேன், பாதி நோய் சரியான மாதிரிச் சிரித்து விட்டுக் கும்பிட்டார்.

doctor_child_530

அடுத்து ஒரு குழந்தையைத் தூக்கியபடி நின்றிருந்த அந்த இளம்பெண்ணிடம், "யாருக்கும்மா பாக்கணும்?" என்றவுடன், "புள்ளைக்கு ரெண்டு மூணு நாளா காச்சல் சார், வலிக்குது வலிக்குதுன்னு கத்துறா! எங்கே வலிக்குதுன்னு கேட்டா சொல்ல மாட்டேங்குறா! சொல்லத் தெரியல!" "இப்படி உக்கார வைம்மா", என்றவுடன் உரத்த குரலில் அழத் துவங்கினாள் அந்தக் குழந்தை.

"ஊசி வேண்டா, ஊசி வேண்டா" என்று மழலையாய் அழுத அந்தக் குழந்தையை " "ஊசி வேண்டாம், டானிக் தரேன், ஆக் காட்டு, செல்லம், உங்க பேரென்ன?" "அம்ம்முதா" என்று அழுகையின் ஊடே சொன்ன குழந்தையின் காதுக்கருகில் பொறிப் பொறியாய்த் திட்டாக இருந்த இடத்தைக் காட்டி "இது என்னம்மா குழந்தைக்கு?" என்று அந்த இளம்பெண்ணிடம் கேட்டதற்கு "என்னமோ பூச்சி கடிச்சிருக்கு சார், அது ரெண்டு மூணு நாளாவே இருக்கு, மஞ்சளைப் பூசி விட்டேன்".

டார்ச் விளக்கை எடுத்துக் காது மடலைப் பிரித்து உள்ளே அடித்துப் பார்த்தேன், "Mid Ear Allergy" என்கிற வெளியில் தெரியாத வலி குழந்தையை வாட்டி இருக்கிறது, "ஊசி போடனும்மா, டானிக் எழுதித் தாரேன், வெளில வாங்கிக் குடுக்குறீங்களா? இங்க ஸ்டாக் இல்லை, அறுபது ரூபாய் வரும்மா", "பரவாயில்லை சார், வாங்கிக் குடுக்குறேன்" என்றபடி சீட்டுக்களை வாங்கிக் கொண்டு புறப்பட்டாள் அந்தப் பெண், குழந்தை திரும்பி ஒரு முறை என்னைப் பார்த்து விட்டு, வெடுக்கென்று திரும்பி வேகமாக அம்மாவின் தோளில் இருக்கமாய் முகம் புதைத்தாள்.

அப்பா நினைவாக வந்தது, எழுந்து சாளரப் பக்கம் வந்தபோது மழை லேசாய்த் தூறிக் கொண்டிருந்தது, பூவரச மரங்களின் இலைகள் நனைந்தும் நனையாமலும் அடர் பச்சையாய் வானத்தின் நீலத்தோடு ஒட்டிக் கிடந்தன, அலைபேசியின் பொத்தான்களில் அப்பாவின் எண்களை அழுத்தினேன், அழைப்பு போய்க் கொண்டே இருந்தது, யாரும் எடுக்கவில்லை, இன்னொருமுறை அடித்து விட்டுப் பாதியில் துண்டித்த போது "ஹல்" என்கிற அப்பாவின் பாதி அருந்த ஹலோ காதில் விழுந்தது.

மீண்டும் ஒரு முறை அழைத்து அப்பா அழைப்பை எடுத்த போதே "இல்லப்பா, வெளில நின்னுட்டு இருந்தேன், வந்து எடுக்குறதுக்குள்ள கட்டாயிருச்சு" என்றார். "சரிப்பா, நல்லாருக்கீங்களா?, ஒடம்பு எப்படி இருக்கு?", என்றவனிடம் "நல்லா இருக்கேன், நீ எப்டி இருக்க, உங்க அம்மா, மாரியப்பன் மக கல்யாணத்துக்குப் போயிருக்காப்பா, உடம்பு நல்லா இருக்குப்பா, நீ எப்ப வர்ற?, அடுத்த வாரம் வர்றேன்னு அம்மா சொல்லிட்டு இருந்தா, லீவு இருக்காப்பா?" "ஆமாப்பா, ரெண்டு நாள் லீவு இருக்கு, உடம்பப் பாத்துக்குங்க, மாத்தரை எல்லாம் சரியாச் சாப்பிடுங்க, ரெண்டு வேலையும் முடிஞ்ச அளவுக்கு நடங்க, நடக்குறது ரொம்ப நல்லது, நான் சாயிங்காலம் பண்றேம்பா, வக்கிறேன்" என்று சொல்லி விட்டு இணைப்பைத் துண்டித்து இருக்கையில் அமர்ந்தேன்.

Stock Photoதலைமைச் செவிலி வள்ளியம்மாள் ஓட்டமும், நடையுமாக அறைக்குள் நுழைந்து, "சார், பாய்சன் கேஸ் ஒன்னு வந்திருக்கு, ஓர மருந்தக் குடிச்சிருக்காம், கொஞ்சம் சீரியஸா இருக்கு, வரீங்களா" என்று சொல்லி விட்டு விடு விடு வென்று நடக்கத் துவங்கினார்கள், என் அருகில் நின்றிருந்த அந்த வயதான பெண்மணியிடம் "அம்மா, உக்காந்திருங்க, வரேன்" என்று சொல்லி விட்டு நடக்கத் துவங்கினேன்.

நடக்கும் போதே மணியைப் பார்த்தேன், ஒரு மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது, மாறி மாறிக் கடந்த சாளரங்களின் வழியாக பூவரச மரம் சொட்டுச் சொட்டாய் மழையில் பிடித்த நீர்த் துளிகளை வடித்துக் கொண்டிருந்தது, அந்த மரத்தின் அடியில் தண்டுகளை ஒட்டிக் குளிரில் நடுக்கியபடி சில மனிதர்களும், நான்கைந்து வெள்ளாடுகளும், ஒரு நாயும் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். யாவருக்கும் சமமான ஒண்டுதலை வழங்கியபடி மிக உயரமாய் வளர்ந்து செழித்துக் கிடந்தது பூவரச மரம்.

தீவிர மருத்துவப் பிரிவுக்குள் நுழைந்த போது, படுக்கையில் கிடத்தப்பட்டிருந்தாள் ஒரு பதினைந்து வயது மதிக்கத் தக்க சிறுமி, அவளது முகம் ஒரு சிறு குழந்தையின் முகத்தைப் போல வாடாமல் இருந்தது, வாயின் இடது ஓரத்தில் நுரை ஒட்டிக் கிடந்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்த போது மனம் நடுங்கிப் போனது, அருகில் சென்று நாடித் துடிப்பை ஒரு முறை பரிசோதித்துப் பார்த்தேன், பெரிய அளவில் மாற்றங்கள் ஏதும் இல்லை, உணர்வோடே இருந்தாள், எனது நடவடிக்கைகளை உன்னிப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டு…….

உடனடியாக எனிமா கொடுக்கப்பட வேண்டும், "வள்ளியம்மா, எனிமா குடுங்க, எத்தனை மணிக்கு ஆச்சு?, என்ன குடிச்சுச்சு இந்தப் பொண்ணு?", என்று வாசல் பக்கமாய்த் திரும்பினேன், நடுத்தர வயது மனிதர் ஒருவர், அப்பாவாக இருக்க வேண்டும், "அரமணி நேரம் இருக்குய்யா, உர மருந்துங்கய்யா, டப்பாவ எடுத்துட்டு வந்திருக்கேன்", என்று மஞ்சள் துணிப் பையில் இருந்து அந்தப் பிளாஸ்டிக் டப்பாவை எடுத்துக் கையில் கொடுத்தார், "Magnesium Poisioning" என்று அதன் பெயரைப் படித்தவுடன் தெரிந்தது.

வள்ளியம்மா, எனிமாக் குடுத்து முடிஞ்சதும் "கால்சியம் க்ளோரைடு ஆண்டி டோஸ் ட்ரிப்" போடுங்க, என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பி ஒருமுறை படுக்கையில் இருக்கும் பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்தபோது என்னை அவள் முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது, இப்போது வள்ளியம்மா, எனக்கு நெருக்கமாய் வந்து "வாயே தெறக்க மாட்டேங்குது சார், வீட்டுல உப்புத் தண்ணி கலக்கி குடுக்கப் போனதுக்குக் கூட வாயத் தொறக்கவே இல்லையாம், ரொம்ப முரண்டு பண்ணுது", என்று சொல்லிவிட்டு நான் என்ன சொல்லப் போகிறேன் என்று என் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தார்கள்.

நான் ஏதும் பேசாமல் அந்தப் பெண்ணின் படுக்கையருகே சென்று "உயிர் வாழணும்னு ஆசை இருக்கா இல்லையா?" என்று கொஞ்சம் கனிவாகக் கேட்டேன், பதில் இல்லை, தனது பற்களை இறுக்கமாக அந்தப் பெண் கடித்துக் கொண்டிருப்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது, ஒரு முறை திரும்பி அதே வேகத்தில் பளீரென்று அவளது கன்னத்தில் பலம் கொண்ட மட்டும் விரல்கள் பதியுமாறு ஒரு அறை கொடுத்தேன், சுற்றியிருந்தவர்களும் அந்தப் பெண்ணும் ஒரு முறை நிலை குலைந்து போனார்கள்.

"வாயத் தெற, கழுத, என்ன வெளையாட்டுப் பண்றியா, வேற வேலை இல்ல யாருக்கும், பண்றது தப்பு, சுத்தி இருக்குற எல்லாருக்கும் கஷ்டம் குடுத்துட்டு ஆஸ்பிட்டல்ல வந்து அடம் புடிக்கிற, கையக் காலக் கட்டுங்க வள்ளியம்மா, இந்தப் புள்ளைக்கு", பற்களும் வாயும் நெகிழ்வடைந்தன இப்போது அந்தப் பெண்ணுக்கு, அவள் ஒரு வித மிரட்சியோடு என்னைப் பார்த்தாள், "உன் பேரென்ன?, என்ன படிக்கிற?" "கண்மணி" என்றவளின் கண்களில் நீர் ததும்பிக் கொண்டிருந்தது.

"பிளஸ் ஒன் படிக்கிறேன்", "எதுக்கு மருந்து குடிச்ச? சர்பத்துன்னு நெனச்சுக் குடிச்சியா? பதினஞ்சு வயசு வரைக்கும் ஒன்னைய வளைத்து ஆளாக்க இங்க நிக்கிற ரெண்டு பேரும் என்ன பாடு பட்டிருப்பாங்கன்னு தெரியுமா ஒனக்கு, விவசாயக் குடும்பத்துல பொறந்த புள்ள தான நீ? வயல் வேலையெல்லாம் பாத்திருக்கியா? நாலஞ்சு நாலு சேத்துல விட்டு களத்து வேல பாக்கச் சொல்லணும், நீங்க கண்ணே மணியேன்னு கொஞ்சி இருப்பிக, அதுக்குத்தான் இப்படிப் பண்ணி இருக்கு", "கஞ்சிக்கு இல்லைன்னாலும், இந்தப் புள்ளைக்கு ஒரு கொறையும் வக்கிறதில்லையா" என்று சேலைத் தலப்பில் மூக்கைத் துடைத்துக் கொண்டு அழுதார் கண்மணியின் அம்மா.

USSpecialtyCareImage

செய்யப்பட வேண்டிய எல்லாவற்றையும் செய்து அந்தச் சிறு பெண்ணின் உயிரைத் திரும்ப நிகழ்காலத்திற்குக் கொண்டு வந்த சேர்த்து கைகளைக் கழுவிய போது அந்தப் பெண்ணின் அம்மா வந்து அருகில் நின்று, "நீங்க நல்லா இருக்கணும், சாமி, எம்புள்ளை உசிரக் காப்பாத்துன கொலசாமி நீங்க, பத்து வருஷம் தவங்கிடந்து பெத்த புள்ள ஐயா, அவுக அப்பா திட்டுனாகன்னு பொசுக்குன்னு மருந்தக் குடிச்சிருச்சு". அவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோதே பள்ளிக் கூடத்தில் இருந்து அழைத்து வரப்பட்ட சிறுவன் ஒருவன் உள்ளே நுழைந்து, அவனது அக்காவின் அருகில் சென்று நின்று கொண்டான், “அக்கா என்ன காச்சலா?, மருந்து குடிச்சியா?” சரியாயிருச்சா?" என்று விஷயம் புரியாமாலேயே கேள்விகள் கேட்டபடி கொஞ்ச நேரம் அருகில் நின்றான், பிறகு படுக்கையில் அமரப் போனவனை "அக்காவுக்கு ஒன்னும் இல்ல, சரியாயிருச்சு, நீ கொஞ்ச நேரம் வெளில இரு தம்பி" என்று வெளியேற்றி விட்டு கண்மணியின் முகத்தை நோக்கி "யாரு? உந்தம்பியா? இவன விட்டுட்டு செத்துப் போறியா?" சரி வீட்டுல போயி இன்னொரு டப்பா மருந்து எடுத்துட்டு வரச் சொல்லுவமா?" கேட்டு விட்டு முகத்தை ஒருமுறை மீண்டும் பார்த்தபோது எனது விரல் தடங்கள் அவளது கன்னத்தில் பதிந்து லேசாகச் சிவந்து தடித்திருந்தன.

ஆனால், அறை நன்றாக வேலை செய்திருக்கிறது, அவள் எனிமாவுக்கும், மருந்துகளைக் குடிப்பதற்கும் ஒத்துழைக்க ஆரம்பித்தது அந்த அறைக்குப் பிறகு தான், அவளது குற்ற உணர்வுக்கான தண்டனை அந்த அறை என்று அவள் நம்பத் துவங்கி இருந்தாள், அவளது மனமும், உடலும் கொஞ்சமாய் இறுக்கத்தில் இருந்து தளர்வடைந்து கொண்டிருப்பதாக நான் நம்பிய போது உணவு நேரம் தாண்டி வெகு நேரத்தைக் காட்டியது சுவற்றில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த கடிகாரம், “மூன்று மணிக்கு மேல் இனி உணவு கிடைப்பது கடினம் தான், சரி, பார்க்கலாம்” என்று நினைத்தபடி முன்பக்க வாசலுக்கு வந்தபோது ஏனோ காலையில் காத்திருக்கச் சொன்ன பாட்டியின் நினைவு வந்தது.

தேநீரும், வடையும் சாப்பிட்டு விட்டு அறைக்குத் திரும்பி அன்றைய நோயாளிகளின் அறிக்கையைத் தயார் செய்து முடித்த போது மணி ஐந்தரை, மீண்டும் கண்மணியின் முகமும், அவளது கன்னத்தில் சிவந்திருந்த எனது விரல்களின் தடங்களும் நினைவுக்கு வர தீவிர மருத்துவப் பிரிவு அறையை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினேன். நான் இப்போது கண்மணியின் படுக்கைக்கு மிக அருகில் நின்று கொண்டிருந்தேன், கண்மணி உறங்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும், என்னைப் பார்த்ததும், கண்மணியின் அம்மா, எழுந்து நின்று வணக்கம் சொன்னார்கள், அவர்களை அமரச் சொல்லி விட்டு அவளது கையைப் பிடித்து நாடித் துடிப்பை ஒரு முறை சோதித்துப் பார்த்தேன், கண்களைத் திறந்து விழித்து ஒருமுறை எழுவதற்கு முயன்றால் கண்மணி.

கையால், படுக்கச் சொல்லி சைகை செய்து விட்டு, நீண்ட நேரமாய் அவளது பூனை போன்ற அழகிய கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன், பின்பு அவளது கன்னங்களை மெல்ல வருடி, "வலிக்குதாம்மா?" "இல்ல டாக்டர்", என்றவளின் குரல் உணர்ச்சி வசத்தில் கம்மியது, "என்ன கஷ்டம் வந்தாலும், யாரு என்ன திட்டினாலும் வாழ்ந்தும், போராடியும் தாம்மா பாக்கணும், அம்மாவும், அப்பாவும் எப்படித் துடிச்சுப் போயிருக்காங்கன்னு

நெனச்சுப் பாத்தியா? அவங்கள விட ஒனக்கு என்ன அப்படிப் பெருசா வேணுமா இருக்கு, இனிமே இப்பிடி முட்டாத்தனமா எதுவும் பண்ணாத என்ன?". ஒரு அழகிய பொம்மையைப் போலத் தனது தலையை ஆட்டிச் சரி என்றால் கண்மணி

எனது கைகள் அவளது மென்மையான பஞ்சு மாதிரியான கன்னங்களையே வருடிக் கொண்டிருந்தது, "நீ ஒழுங்கா மருந்து குடிக்கனும்னு தான் அடிச்சேன், வேகமா அடிச்சிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்". என்று நானாகவே சொல்லிக் கொண்டு வாசலுக்கு வந்து திரும்பி ஒருமுறை கண்மணியைப் பார்த்தேன், இப்போது அவளது கண்களில் புதிய நம்பிக்கைகளும், அன்பும் பெருகிக் கொண்டிருந்தது, கூடவே கண்ணீரும்…….

முன்புற வாசலை அடைந்த போது பூவரச மரங்களின் கிளைகளில் சில குருவிகளும், காக்கைகளும் ஒலி எழுப்பியபடி அடைந்து கொள்ளத் தயாராகி இருந்தன, சிவப்புக் குற்றாலத் துண்டை விரித்து ஒரு முதியவர் அதனடியில் படுத்திருந்தார், நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த பைக்குகளில் எதிரெதிராக அமர்ந்து இரண்டு இளைஞர்கள் உரக்கப் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள், மழை முடிந்த அந்த மாலை மருத்துவமனைக்கு வெளியே மிக அழகானதாய் இருந்தது.

Tree-silhouette

சில நேரங்களில் அங்கே அமர்ந்திருக்கும் இளைஞர்களைப் போல இங்கிருந்து விடுபட்டு ஆட்களற்ற சாலையில் வளர்ந்து செழித்த ஒரு பூவரச மரத்தின் நிழலில் கரைந்து விட வேண்டும் போல எனக்குத் தோன்றும், ஆனாலும், உள்ளிருக்கும் மனிதர்களின் உயிர் பயமும், நம்பிக்கையும் கலந்த மருத்துவர்களின் மீதான அன்பு, அந்த விடுதலையை விட எனக்குள் ஆழ்ந்த அமைதியையும், மகிழ்ச்சியையும் கொடுக்கப் போதுமானதாக இருந்தது. நான் இந்த உலகில் பெரிதும் வெற்றி பெற்ற மனிதனாய் எதிரில் நின்ற பூவரச மரத்தை விட உயரமானவனாய் இருந்தேன்.

***********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 8, 2012

பிணங்களைத் தாண்டி………

what_if_we_really_loved_all_humanity

வேலைகள் ஏதுமின்றி ஓய்வாகவும், கொஞ்சம் கவலையோடும் அமர்ந்திருந்தான் மாறன், இரண்டு மூன்று நாட்களாகப் பிணங்கள் இல்லாமல் காலியாகக் கிடந்தது பிணவறை, பிணங்கள் பல மனிதர்களின் நீக்க முடியாத பெருந்துயராய் இருக்கிற போது மாறனுக்கு அவை மகிழ்ச்சி தரக்கூடியவை, உள்ளூர அவன் இறப்பை நேசிக்கவில்லை என்றாலும் கூட அவனது வாழ்க்கை பிணங்களோடு தொடர்புடையதாய்ப் போனது, பிணங்களை எதிர் நோக்கி வாழும் ஒரு பாவியாக துவக்க காலங்களில் கொஞ்சம் கலக்கமடைந்தாலும் பிறகு அதுவே வாழ்க்கையாகிப் பழகிப் போனான் மாறன்.

இரவு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அடர்த்தியாய்க் கிளைத்துக் கொண்டிருந்தது, மிகச் சன்னமான காற்று காதுக்கருகில் உரசியபடியே கட்டிடங்களின் உடைந்த சாளரங்களை கொஞ்சமாய் அசைத்துப் பார்த்தது, நிமிர்ந்து எதிரில் நின்றிருந்த மரத்தைப் பார்த்தான் மாறன், அது தான் என்னமாய் வளர்ந்து பெருத்து விட்டிருக்கிறது, இந்தக் கட்டிடத்தையே முழுமையாக இன்னும் கொஞ்ச காலங்களில் மறைத்து விடும் போலிருக்கிறது, பகலில் மருத்துவமனைக்கு வரும் நோயாளிகளில் சிலரும், அவர்களோடு கூட வருபவர்கள் பலரும் இந்த மரத்தின் கீழே அமர்ந்து ஓய்வு கொள்வார்கள்.

மனிதர்களின் கதையை அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பகிர்ந்து கொண்டு இளைப்பாறுவார்கள், கவலைகளைக் கேட்டும், நோயாளிகளை மடியும் அமர்த்தியுமே வளர்ந்த மரமென்பதால் இது வழக்கமான ஆல மரங்களை விடவும் கொஞ்சம் மெல்லியதாகவும், பழுப்பு இலைகளைக் கொண்டதாகவும் இருப்பதாக மாறன் சில நேரங்களில் நினைத்திருக்கிறான். நிலவு வானத்தின் மையத்தில் உலவித் திரிந்த போது ஊதா நிறத்தில் சுழல் விளக்குப் பொருத்தப்பட்ட ஒரு வண்டி மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்தது.

அதன் ஓசையைக் கேட்ட மாறன் இப்போது சுறு சுறுப்பானான், வண்டி நேராக பின்புற வாயிலைக் கடந்து வந்து கொண்டிருந்தது, அந்த வண்டியின் முகப்பு விளக்குகள் இப்போது மாறனின் கண்களைக் கூசச் செய்யும் அளவுக்கு நெருங்கி வந்து விட்டது, அந்த நீண்ட இரவின் அடர் இருள் முடிவுக்கு வந்து விட்டதைப் போலவே மாறன் உணர்ந்தான், இரண்டு மூன்று மனிதர்கள் மட்டுமே அமர முடியும் அந்த வண்டியின் பின்புறத்திலிருந்து ஏழெட்டுப் பேர் இறங்கினார்கள், இப்போது உள்விளக்கின் வெளிச்சத்தில் அந்தப் பிணம் கிடத்தப்பட்டிருந்தது.

மாறன் மெல்ல நடந்து சென்று வண்டியின் பின்புற இருக்கைகளில் கையை அழுத்தியபடி பிணத்தின் முகத்தைப் பார்த்தான், வாய் முழுக்க வெற்றிலைக் கறையோடும், கொஞ்சமாய் வலியின் சுவடுகளோடும் எந்தக் கவலைகளும் இன்றிப் படுத்திருந்தது பிணம். பிணவறைக் கட்டிடத்தின் கதவுகளைத் திறந்து மாறன் உள்ளே சென்ற போது காற்று முன்னிலும் பலமாக வீசத் துவங்கியது, முன்புறக் கதவுகள் ஒரு முறை படீரென்று சாத்திக் கொண்டதைக் கண்டு நின்றிருந்த பிணத்தின் உறவினர்கள் அனைவரும் ஒரு முறை துணுக்குற்றார்கள், ஒருவரோடு ஒருவர் நெருங்கி நின்று கொள்வதற்கு முயன்றபடி அந்த இரவில் மரணம் குறித்த தங்கள் அனுபவங்களை உரக்கப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

மாறன் வெகு நிதானமாக பிணங்களைத் தூக்கிச் செல்லும் இரும்புப் பலகை ஒன்றை விளக்குகள் இல்லாத அறையொன்றில் இருந்து எடுத்து வந்திருந்தான், "யாராச்சும் ஒருத்தர் மட்டும் வாங்க, காலைப் பிடிச்சுப் பலகையில் கிடத்தணும்" என்று சொல்லியபடியே வண்டியின் உட்புறம் ஏறிச் சென்று பிணத்தின் தலையை தனது இரண்டு கைகளிலும் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டான் மாறன், நடுத்தர வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு மனிதர் கால்களைக் கொஞ்சம் தயக்கத்தோடு பிடித்துக் கொண்டு இழுத்தார்.

"இழுக்காதீங்க அப்பு, சதை எல்லாம் பிஞ்சிரும்" என்கிற மாறனின் குரல் அந்தக் கணங்களின் கனத்தை அதிகப் படுத்திக் கொண்டிருந்தது, ஆலமரம் மீண்டும் கூடியிருந்த மனிதர்களின் வாயிலிருந்து பல மரணக் கதைகளைக் கேட்டபடி சலிப்பாய்க் காற்றில் சலசலத்தது. இனி தலைமை மருத்துவர் வரும் வரை யாவரும் காத்திருக்க வேண்டும், பிணம் உட்பட, கூட வேலை செய்யும் சிற்றம்பலம் இல்லாதது மாறனுக்குப் பெரிய தலைவலியாய் இருக்கவில்லை, ஒரே நாளில் நான்கைந்து பிணங்கள் வருகை தரும்போது தான் சிற்றம்பலம் கட்டாயத் தேவையாய் இருந்தான்.

near-death-experience

மாறன் இப்போது உள்ளே பிணம் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் மேடைக்கு மிக நெருக்கமாக வந்து நின்றான், அரை இருட்டில் அழுக்கடைந்த குண்டு விளக்கு ஒன்று அழுது வடிந்தபடி வெளிச்சம் பரப்ப, லேசாய்ப் புன்னகைப்பதைப் போலப் படுத்திருந்தது பிணம், பிணத்தின் ஆடைகளைக் கழற்றி படிந்திருந்த அழுக்கை வெள்ளை நிறப் பஞ்சுத் துண்டால் அழுந்தித் துடைத்துச் சுத்தம் செய்தான் மாறன், இடுப்புக்கு மேலே மார்புப் பகுதியில் காயம் கொஞ்சம் அதிகமாய் இருந்தது, வெள்ளைக் களிம்பை எடுத்துப் பூசி படிந்திருந்த குருதிக் கறைகளை நீக்கி விட்டு மீண்டும் ஒருமுறை துண்டால் அழுந்தத் துடைத்து விட்டு பிணங்களுக்கான தனியான ஆடையொன்றை எடுத்து இன்றைய பிணத்துக்கு அணிவித்தான் மாறன்.

பிணத்தின் கைகள் கொஞ்சம் இறுக்கமடைந்து கைகளை அணிவிக்க இயலாதபடி முரண்டு பிடித்தன, "நாங்க பாக்காத பிணமா?" என்று முணுமுணுத்தபடி மாறன் வாசலைப் பார்த்த போது தலைமை மருத்துவரின் கார் வாசலை அடைந்திருந்தது. மருத்துவர் தனது அறைக்குள் சென்று அமர்ந்து கொண்டு காத்திருந்த காவல்துறை எழுத்தரை உள்ளே அழைத்து உரையாடத் துவங்கினார், வழக்கமான அவர்களது அலுவலகப் பூர்வமான உரையாடல் சில குறிப்புகளை இருவரும் எழுதிக் கொள்வதில் முடியும், இப்போது மாறன் பிணவறைக்கு வெளியே நின்றிருந்தான்.

“சொந்தக் காரங்க யாருப்பா?, டாக்டர் உள்ள கூப்பிடுவாரு, தலை, வயிறெல்லாம் ரொம்ப சேதம் பண்ண வேணாம்னு சொல்லுங்க, அவருக்கு குடுக்குறதக் குடுங்க" என்று விட்டு அமைதியானான், வயது முதிர்ந்தவரும், அழுது முகம் வீங்கியவருமாய் அருகில் வந்து நின்ற மனிதரைப் பார்த்த போது பிணத்தின் தந்தையைப் போன்று இருந்தது, “எப்பா, வேற யாரும் இல்லையா?” என்று கேட்டு முன்னே நடந்த போது மெல்ல அருகில் வந்து "டாக்டருக்கு எவ்வளவு குடுக்கனும்னே?" என்று முனகினான் ஒரு இளைஞன்.

2258879883_44c0d4c17b

"ரொம்ப வெட்ட வேணாம்னு சொன்னா அவருக்கு ஒரு இரண்டாயிரமாவது குடுக்கணும்". என்று சொல்லி விட்டு பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தபோது காவல்துறை எழுத்தர் வெளியே நின்றிருந்தார், இளைஞன் என்னைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று என் கையில் பணக் கற்றைகளைத் திணித்தான், எவ்வளவு இருக்குப்பா? என்கிற எனது கேள்விக்கு மூவாயிரம் என்று பதில் சொல்லி விட்டு நகர்ந்து முன்னே சென்றவன் திரும்பி என்னிடம் வந்து "அண்ணே, கொஞ்சம் நல்லா துணி கிணி போட்டு நல்லா பண்ணீருங்க, நாளைக்கு மத்தியானம் வரைக்கும் தாங்கணும்" என்றான்.

ஆயிரம் ரூபாய் எதிர் பார்க்காத ஒன்று தான், ஐநூறு ரூபாய் தேறும் என்று நினைத்திருந்த இடத்தில் கூட ஐநூறு ரூபாய் என்பது மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது, அப்பாவுக்கு மருந்து வாங்கிரலாம், சுந்தருக்கு தேர்வுக் கட்டணம் கட்டி விடலாம், வார வட்டி இருநூறு ரூபாயும் இளங்கோவுக்குக் கட்டி விடலாம் என்று நினைத்தபடி உள்ளே நடந்தான் மாறன்.

மருத்துவர் எழுந்து வெளி வாசலுக்கு வந்து "என்ன மாறா, அம்பலம் வரலையா இன்னைக்கு? சுத்தம் பண்ணீட்டியா? காசு வாங்கீட்டியா?" என்று பணத்தில் கண்ணும் கருத்துமாய் இருந்தார், வாங்கீட்டேன்யா, சுத்தம் எல்லாம் பண்ணி டிரஸ் பண்ணி இருக்கேன், தலை மட்டும் உடைச்சுக் கட்டீர வேண்டியதுதாய்யா". அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் பிணத்தின் தலையையும், வயிற்றையும் உடைத்தும், பிதுக்கியுமாய் தனது ஆய்வை முடித்துக் கொண்டார் தலைமை மருத்துவர்.

விடிந்து விட்டிருந்தது, கொஞ்ச நேரம் சில அறிக்கைகளைத் தயார் செய்வதில் கவனம் செலுத்திய தலைமை மருத்துவர், ஐந்தரை மணிவாக்கில் கிளம்பிச் சென்றார், மாறன் அறையைச் சுத்தம் செய்து விட்டு கதவைப் பூட்டினான், மெல்ல நடந்தபடி ஒரு முறை ஆலமரத்தின் கிளைகளைப் பார்த்தபடி குனிந்த மாறனின் கண்களில் அரையிருட்டில் கருப்பாய் ஏதோ ஒன்று தட்டுப்பட்டது.

கொஞ்சம் முன்னே நகர்ந்து அருகில் சென்றபோது செத்துக் கிடந்தது கருப்பு நிறக் குட்டி நாயொன்று. நேற்று வரை இதே இடத்தில் மூன்று குட்டிகள் துள்ளிக் குதித்தபடி தங்கள் தாயின் மடியைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்ததை மாறன் நீண்ட நேரமாய் ரசித்துப் பார்த்திருந்தான், மூன்று நாட்களாய்த் தேநீர் குடிக்கும் போது அந்த நாய்க்குட்டிகளுக்கும் கொஞ்சம் ரொட்டித் துண்டுகளைப் போட்டு அவற்றோடு விளையாடிப் பொழுது போக்கினான் மாறன்.

அதில் ஒரு நாய்க்குட்டி தான் இதுவாய் இருக்க வேண்டும், மாறனின் கால்கள் இப்போது தடுமாறியது, சொல்ல முடியாத துக்கம் அவனது தொண்டையில் உருள இறுக்கமாய் யாரோ கயிற்றால் கட்டுவதைப் போல உணர வைத்தது, இரண்டு அடிகள் முன்னே நகர்ந்த மாறனின் எதிரே இப்போது இறந்து போன அந்தக் குட்டியின் தாய் தென்பட்டது, தனது குட்டியின் இறப்பைத் தாங்க முடியாத துயரத்தில் அதன் அழுக்கடைந்த கண்களில் ஈரம் கசிந்து கொண்டிருந்தது.

tears10

மாறனைப் பார்த்து அவனருகில் வந்த அந்த நாய் தலையை உயர்த்தி வாலை ஆட்டியபடி ஒரு முறை ஊவென்று ஊளையிடத் துவங்கியது, தனது குட்டியின் உடலைச் சுற்றியபடி திரும்பத் திரும்ப ஊளையிட்டபடி அழுது கொண்டிருந்தது இருந்தது அந்த நாய், இனம் புரியாத வேதனையில் சிக்கி மாறன், மெல்ல நடந்து உயர்ந்து பருத்த ஆலமரத்தின் தண்டுப் பகுதியைப் பிடித்தபடி குலுங்கிக் குலுங்கி அழத் துவங்கினான். அப்போது இரவு முற்றிலும் களைந்து வெளிச்சம் எங்கும் பரவி இருந்தது.

*************

« Newer Posts - Older Posts »

பிரிவுகள்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,352 other followers

%d bloggers like this: