636x501

"சாதிய மனநிலை" அறிவியல் வழியாகவும், மருத்துவ வழியாகவும் ஒரு நோயாகவே அடையாளம் காணப்படுகிறது, அது ஒரு கற்பிதம் அல்லது நெடுங்கால நம்பிக்கை என்றபோதிலும் இந்திய சமூகத்தில் அது ஒழிக்கபபட முடியாமல் இருப்பதற்கு அதன் மூலம் கிடைக்கப்பெறும் பிறப்பு அடிப்படையிலான தகுதி ஒரு மிக முக்கியக் காரணம். மருத்துவமனைத் தொட்டிலிலேயே கிடைத்து விடும் ஒரு உயர் தகுதியை எந்த மனிதனும் இங்கே இழக்க விரும்புவதில்லை.

ஒவ்வொரு உயிரும் தன்னை முன்னிலைப் படுத்திக் கொள்ளும் வாழ்க்கைப் போராட்டம் சாதியை உயிர்ப்போடு வைத்துக் கொள்ளும் ஒரு காரணியாக இருக்கிறது. வளர்க்கப்படும் விதமும், கற்றுக் கொடுக்கப்படும் உயரிய உயிர் வாழ்க்கை மற்றும் சமூக வாழ்க்கை குறித்த பாடங்களும் சாதியைப் புறக்கணிக்கும் வல்லமை கொண்டவை என்றால் அரசியலில் இருந்து சாதியைப் பிரிக்கும் பணி மிக இன்றியமையாத ஒன்று. தன்னை ஒரு உயரிய மனித உயிராகவும், மேன்மை பொருந்திய அறிவியக்கமாகவும் உணர இயலாத எந்த மனிதனும் சமூகம் செயற்கையாக வழங்கும் ஒரு உயர் தன்மையை அணிந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறான்.

அதன் விளைவுகள் தான் அவன் தன்னை உயர் சாதிக் காரன் என்று தன்னிலைப் பிரகடனம் செய்து கொள்வது, எதிரில் இருக்கும் எளிய மனிதனை ஒடுக்கிச் சிதைப்பது, தன்னிடம் இல்லாத ஒரு மேன்மையை தனக்கு வழங்கும் படி பிறரைத் துன்புறுத்துவது போன்ற வன்செயல்கள். இயற்கையாகவே தன்னை ஒரு உயர் அறிவியக்கமாக அடையாளம் காணுகிற எந்த மனிதனும் பிற அடையாளங்களுக்காக ஏங்கித் தவிப்பதும், அவற்றைத் தன மீது ஏற்றிக் கொள்வதற்கும் விருப்புடையவனாக இருப்பதில்லை. உயர் சாதி மனநிலை என்பது ஆகக் கொடிய ஒரு மனநோய்.

அதற்குப் பின்னால் ஒரு எளிய உழைக்கும் மனிதனின் வாழ்க்கையை ஒடுக்குதல் உள்ளடங்கி இருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்கிற யாரும் அந்த நோயின் பிடியில் இருந்து தப்பிக்கவே விரும்புவார்கள். தமிழ்ச் சூழலில் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகமாக இருந்து பல்வேறு போராட்டங்கள், அரசியல் வழிமுறைகள் வழியாக மைய நீரோட்டத்தை அடைந்த சமூகங்கள் கூட அவர்களுக்கு நிகழ்ந்த அதே அவலத்தை பிற மனிதர்களுக்கு இன்று வழங்கி வருவது நமது கல்வி மற்றும் அரசியல் திட்டங்களின் தெளிவான தோல்வியையே உணர்த்துகிறது.

636x519

நாம் இப்போது வளர்ந்த மனிதர்களிடம் பேசி எந்தப் பயனும் நிகழப் போவதில்லை, நாம் பேச வேண்டிய மனிதர்கள் பதினைந்து வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள், வகுப்பறைகளில், சமூகத் தளங்களில், அரசியல் செயல்பாடுகளில், இயக்கங்களில், வீடுகளில் என்று எல்லா இடங்களிலும் சாதி மற்றும் மதம் குறித்த தெளிவான செயல் திட்டங்களை முன் வைக்க வேண்டியது அறிவார்ந்த மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரின் கடமை.  மருத்துவம் பயின்று உடலியல், சமூகவியல், அரசியல் என்று பல்வேறு துறைகளில் இயங்கி வரும் பாட்டாளி மக்கள் கட்சியின் ராமதாஸ் போன்ற மனிதர்களுக்கே சாதி நோய் முற்றி மருத்துவம் செய்ய முடியாத அளவில் இருக்கும் போது சாமான்ய மனிதனின் நிலையைக் கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள்.

அடிப்படை மனித அறிவியல் மற்றும் சமூகவியல் குறித்த தெளிவான சிந்தனைகளை வளர்க்கும் ஒரு கல்வி முறையை நோக்கி நாம் நகர்வது இந்த நேரத்தில் மிக முக்கியமானது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அரசியல் பரதிநிதிகள் என்றில்லை சமூகத்தின் பல்வேறு தளங்களில் இயங்கும் அறிஞர்கள் ஒன்றிணைந்து இந்த மானுடத்தின் பயணத்தை முதிர்ச்சி பெற்ற ஒன்றாக மாற்ற வேண்டிய சவால் நமக்கு முன்னாள் இருக்கிறது.

marakkanam_1442925f

தமிழ்ச் சமூகத்தின் உயரிய வரலாற்றுத் தடத்தை மாற்றும் வல்லமை நமது பிரிவினைகளிலோ, முரண்பாடுகளிலோ ஒரு போதும் இல்லை. நமது சகோதரனிடத்தில் இருக்கும் நோயையும், வன்மத்தையும் களைவதற்கு நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதில் தான் இருக்கிறது. வன்னியன் ஆயினும், அந்நியன் ஆயினும் என்ன?? எம் தாத்தன் வள்ளுவன் திண்ணியமாகச் சொன்னான் எல்லோருக்கும்:

“இன்னா செய்தாரை ஒருத்தல் அவர்நாண
  நன்னயம் செய்து விடல்”.

எளியோரைத் தாக்கும் சாதி என்கிற மன நோயில் இருந்து நீங்கள் விடுபட்டு அன்பெனும் பெருவெளியில் பயணிக்க நாங்கள் ஆவலோடு காத்திருக்கிறோம். அதற்காக இன்னும் பல உயிர்களை நாங்கள் இழக்கக் கூடும். மனித குலத்தின் மேன்மை மிகுந்த நாகரீகத்தின் வரலாற்றைப் புரட்டிப் பாருங்கள், வழி நெடுகப் பள்ளங்களை நிரப்பிப் பாதையாய் இருப்பது ஒடுக்கப்பட்ட, எளிய உழைக்கும் மக்களின் கல்லறைகள் தானே…….

****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மே 4, 2013

வாழ்க்கையும், விபத்தும்.

cars-on-highway-accident-92814

தும்கூர் தொழிற்சாலையில் இருந்து திரும்ப பெங்களூருக்குப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தோம் நேற்றிரவு நானும் என்னுடைய தென் மண்டல மேலாளரும், மனிதர்கள் தங்களது உலகங்களில் இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள், ஊர்திகள் சலனமின்றி மனித மனங்களைச் சுமந்து முன்னும் …பின்னுமாக வேடிக்கை பார்த்தபடி என்னுடைய உலகம். "கோருகொண்டபால்யா" என்னுமிடத்தில் துவங்கிய மேம்பாலத்தில் ஏறி விரைகிறது மகிழுந்து. முன்னே ஒரு புத்தம் புதிய இரு சக்கர ஊர்தியில் பறக்கிறான் இளைஞன்.

ஒரு வழிப் பாதை என்பதால் பெரிய அளவில் வேகம் குறித்த அக்கறை இல்லாமல் பயணிக்கும் ஊர்திகள் நடுவே வண்ணக் கனவுகள் பலவற்றோடு பயணிக்கிற அந்த இளைஞன் யாரென்ற அக்கறை யாருக்கும் இல்லைதான் அந்தப் பாலத்தில். கண்ணிமைக்கும் பொழுதில் அவனுக்கு முன்னாள் சென்று கொண்டிருந்த ஒரு சரக்கு "லாரி" இடது பக்கமாய்த் திரும்பித் தடுமாறுகிறது, இளைஞனால் கட்டுப்படுத்த இயலாத வேகம், புதிய ஊர்தி கொடுக்கிற உற்சாகம் எல்லாம் சேர்த்து சரக்கு லாரியின் சக்கரங்களுக்கு உள்ளே அந்த இளைஞனைத் தள்ளி அழுத்துகிறது வலது பக்கமாகச் சென்று கொண்டிருந்த காவல் ஊர்தியில் இருந்து ஐந்தாறு காவலர்கள் இறங்கி ஓடிச் சென்று இளைஞனை வெளியே எடுக்கிறார்கள்.

எங்கள் மகிழுந்து இடப்பக்கமாய் ஓரங்கட்டி ஓரங்கட்டி நிற்க நான் இருக்கையிலேயே அமர்ந்திருக்கிறேன், இளைஞனிடம் எந்த அசைவுகளும் இல்லை, ஒரு பருப் பொருளை நகர்த்துவது போல அவனது உடல் வெளியே எடுக்கப்படுவதைக் கண்டு எனக்கு ஒரு தயக்கம், உயிர்கள் துடிப்பதையும், இயக்கங்கள் கொஞ்ச கொஞ்சமாய் நின்று போவதையும் பல்வேறு விபத்துகளில் பார்த்து மனதளவில் ஒரு கலக்கம் வந்திருக்கிறது, உறுதியாக உயிர் பிழைக்க மாட்டார்கள் என்று நான் நம்புகிற விபத்தில் சிக்கிய மனிதர்களைப் பார்க்கும் மன வலிமை இல்லை. என்னுடைய தென் மண்டல மேலாளரைப் பார்த்தேன், கண்ணில் தென்படவில்லை.

ஒருவழியாக மனதைத் தேற்றி இறங்கி கூட்டத்தை விலக்கி உள்ளே போனால் சொந்த மகனை மடியில் கிடத்துவதைப் போலக் கிடத்தி நெடுஞ்சாலையில் அமர்ந்திருக்கிறார் தென் மண்டல மேலாளர், சிலர் போத்தலில் நீரைப் புகட்ட கொஞ்சமாய்ப் பேசத் துவங்கி இருந்தான் இளைஞன், தலைக்கவசம் அணிந்திருந்த காரணத்தால் தலையில் ஏதும் காயங்கள் இல்லை, ஆனால், தலைக் கவசம் சேதமடைந்திருப்பதைப் பார்த்தால் ஒரு கணம் மனக்கலக்கம் வந்து விடும்.

பெரிய அளவில் காயங்களோ, எலும்பு முறிவோ இல்லை, செய்தித் தாளை வைத்து ஒரு காவலர் வீசிக் கொண்டிருந்தார். அவசர கால ஊர்திக்குத் தகவல் சொல்லியாயிற்று, பாலத்தில் கீழே "சைரன்" ஒலி கேட்கிறது. பின்புறமாக சரக்கு லாரிக்கு அடியில் ஊர்தியோடு சென்று விட்டதால் உண்டான அதிர்ச்சி அவன் கண்களில் இன்னும் இருந்தது. கிழிந்து கழற்றப் பட்டிருந்த சட்டைப் பையில் இருந்து அலைபேசி மணி ஒலிக்கிறது,

யாராவது எடுத்து பதில் சொல்லுங்கள் என்று குரல்கள் ஒலிக்கிறது, எனக்கு மிக அருகில் அந்தச் சட்டையும், அலைபேசியும்…….என்ன சொல்வது, யாராக இருக்கும் என்று தயங்கியவாறு அலைபேசியை எடுத்து எண்ணைப் பார்க்கிறேன், திம்மண்ணா என்று இருக்கிறது.

4

நான் : "ஹலோ"

மறுமுனை : "லேய் எல்லி இதியா?, பருவாக பாணிப் பூரி தேகோன்பா, சௌம்யா கேளுத்தவளே!!"
(டேய் எங்கே இருக்கே? வரும்போது பாணி பூரி வாங்கிட்டு வா, சௌம்யா கேட்கிறாள்!!)

நான் :"சார், ஈ மொபைல் அவரிக யேனாகு பேக்கு"
(ஐயா, இந்த அலைபேசியின் சொந்தக்காரருக்கு நீங்கள் என்ன உறவு?)

மறுமுனை :ஹலோ, யாரு நீவு, மஞ்சன் கைகே போன் கொடி!!!
(நீங்க யாருங்க, மஞ்சன் கையில் அலைபேசியைக் கொடுங்கள்.

நான் : அவரிக ஆக்சிடென்ட் ஆகிதெ, சீரியசாகி ஏனு இல்ல.

மறுமுனையில் குரல் கம்முகிறது, "சார், நானு அவரு அண்ணா சார், நன் தம்மனுகே ஏனாயித்து சார், ஈகே எல்லி இதானே?
(என் தம்பிக்கு என்ன ஆச்சுங்க, அவன் இப்போ எங்கே இருக்கான்?)
கேவத் துவங்குகிறார் அண்ணன்.

நான் : சொல்ப நிதானக்கே நான் ஹேலோது கேளி, நிம்ம தம்மனுகே ஏனு ஆகில்ல, இல்லே கொருகொண்டபால்யா
flyover அத்தர கெலகே பித்தவரே, சொல்ப காப்ரி ஆகிதாரே பேரே ஏனு ஆகில்ல. நீவு ஹொரட்டு பண்ணி. நன்ன மொபைல் நம்பர் தெகொலி! 9945232920

நான் : நான் சொல்றதக் கொஞ்சம் நிதானமாக் கேளுங்க, கொருகொண்டப்பால்யா மேம்பாலத்துல விழுந்துட்டாரு, வேறு ஒன்னும் பயப்படற மாதிரி இல்ல. நீங்க கிளம்பி வாங்க. இது என்னோட அலைபேசி எண் 9945232920.

காவலர் ஒருவர் அலைபேசியை என்னிடம் இருந்து வாங்கி இளைஞனை ஒரு வார்த்தை பேசச் சொல்கிறார்.

காவலர் : மாத்தாடி பிடோ, இல்லாத்ரே பேஜாரு மாடுக்கொம் பிடுத்தாரே!
ஒரு வார்த்தை பேசிவிடு தம்பி, வீட்டில் பயப்படாமல் இருப்பார்கள்.

இளைஞன் : ஹலோ, அண்ணா, ஏனு ஆகில்ல, காப்ரி ஆகு பேடி.
அண்ணா, ஒன்னும் இல்ல, பயப்படாதீங்க.

காலம் என்கிற ஊர்தியில் மனிதர்கள் மனங்களின் இடைவிடாத கூக்குரலை கேட்டபடி புவிச் சாலையில் தெளிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். தெளிவான வானத்தில் விண்மீன்கள் வழக்கமாகப் புன்னகைத்தபடி மின்னிக் கொண்டிருக்கிறது. அவசர கால ஊர்தியில் சகோதரனின் அருகிறுப்பை உறுதி செய்து கொண்டு, இளைஞன் பிழைத்துக் கொண்டு விடுவான் என்ற நம்பிக்கை வந்த பிறகு மீண்டும் எனது தென் மண்டல மேலாளரைப் பார்த்தேன், புன்னகைத்து விட்டு ஹிந்தியில் சொன்னார், "பச் கயா ரே லடுக்கா" (பிழைத்துக் கொண்டான் பையன்).

41

திரும்பி மகிழுந்தை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினோம், திரும்பி செய்தித் தாளில் வீசிக் கொண்டிருந்த காவலரைப் பார்த்தேன், நெஞ்சில் கையை வைத்துத் தடவிக் கொண்டிருந்த பெயர் தெரியாத ஒரு பெரிய மனிதரைப் பார்த்தேன், நீர் புகட்டிய இன்னொரு காவலரைப் பார்த்தேன். நிமிர்ந்து ஒரு முறை வானத்தைப் பார்த்தேன், முன்னே நடந்து கொண்டிருந்த எனது தென் மண்டல மேலாளரைப் பார்த்தேன்.

பாதுகாப்பான, அன்பு நிரம்பிய உலகில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற நிறைவு நெஞ்சையும் கண்களையும் நிறைத்தது.மொழிகள், பெயர்கள், இனங்கள், சாலைகள், ஊர்திகள், உறவுகள் என்று எல்லாவற்றையும் இணைக்கிற பெருவானமாய் அன்பெனும் ஆறு, காலவெளியை நிறைத்தபடி ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறது.

***************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஏப்ரல் 4, 2013

"பரதேசி" – நெஞ்சில் எரியும் திரைக்காடு.

Paradesi%20(10)

உங்களால் நேரடியாக உணர முடியாத மகிழ்ச்சியையோ, வாழ்க்கையின் அவலத்தையோ ஒரு ஊடகத்தால் உணர வைக்க முடியுமென்றால் அது காட்சி ஊடகமாகத் தான் இருக்க முடியும், காட்சி ஊடகங்களில் மிகச் சிறப்பு வாய்ந்ததும், வலிமை பெற்றதுமான திரைப்படம் அத்தகைய ஒரு அக உணர்வை உங்களுக்குள் உண்டாக்கி விடுகிறது, அந்த வகையில் நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு பாலாவின் "பரதேசி" ஒரு வர்ணிக்க இயலாத உழைக்கும் மக்களின் அவலத்தைத் திரையில் புடம் போட்டிருக்கிறது,

இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்க்கும் எண்ணத்தை எனக்கு உருவாக்கிக் கொடுத்த பரதேசி திரைப்படத்தின் உதவி இயக்குனர் "கவின் ஆண்டனி" அவர்களுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். ஒரு நாவலை அல்லது இலக்கியப் படைப்பை வெற்றிகரமான திரைப்படமாக்குவது அத்தனை எளிதான வேலை அல்ல.

ஒரு நாவலை வாசிக்கும் போது வாசகனுக்கு மனதளவில் மிகப்பெரிய வெளியும், தன்னுடைய வெவ்வேறு வாழ்வியல் காட்சி அனுபவங்களோடு ஒப்பிட்டுக் கொள்ளும் காலமும் கிடைக்கப் பெறுகிற நிலையில், அதே கதையைத் திரைப்படமாக்கும் போது பார்வையாளன் காட்சிகளைத் துரத்திச் செல்ல நேரிடுகிறது.

நின்று நிதானித்துத் தன்னுடைய வாழ்வியல் அனுபவங்களை ஒப்பிட்டுப் புரிந்து கொள்ளும் தளமோ, வெளியோ அங்கே கிடைக்கிற வாய்ப்பே இல்லை, அத்தகைய நெருக்கடியிலும் ஒரு திரைப்படம் இலக்கியத் தன்மையை பார்வையாளனை நோக்கி அள்ளித் தெளிக்க முடிகிறதென்றால் அதுவே காட்சி ஊடகத்தின் உச்ச வெற்றியாகவும், ஒரு படைப்பாளியின் தன்னிகரற்ற வழங்கு திறனாகவும் பரிணமிக்கிறது. அந்த வகையில் பாலா தமிழ்த் திரையுலகின் திசையை தனது திறன்களால் மாற்றிக் காட்ட முடியுமென்று உரக்கச் சொல்லி இருக்கிறார்.

ஏறக்குறைய நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னாள் நமது சமூக எல்லைகளுக்குள் நிகழ்ந்த தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வலியை, அவர்களின் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த அவலங்களை அந்த மலைச்சரிவுகளில் போய் நின்று மீளப் பார்க்கிற ஒரு வலி மிகுந்த அனுபவத்தை ஒவ்வொரு பார்வையாளனும் இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்க்கும் போது உணர முடிகிறது.

சாலூர் கிராமத்தின் கூரைகளுக்கு நடுவே கேமரா பயணிக்கத் துவங்குகிற போதே நமது புற உலகத்தின் தாக்கங்கள் அகற்றப்படுகிறது, தனது அயராத உழைப்பாலும், வழங்கு திறனாலும் நாயகனுக்குப் பின்னால் செல்கிற ஒரு சின்ன நாய்க்குட்டியைப் போல நாம் பயணிக்கத் துவங்குகிறோம், அன்றைய மக்களின் வாழ்க்கை முறை, அவர்களின் பேச்சு வழக்கு, ஆடை வடிவமைப்பு, இடத்தேர்வு என்று எல்லாமே ஒரு மையப் புள்ளியில் குவிந்திருக்கப் படம் ஒரு தெளிந்த நீரோடையைப் போலப் பயணிக்கிறது.

paradesi-latest-movie-bala-atharva-vedhika-dhansika-stills14-586x388

கல்வி, பொருளாதாரம், வேலைவாய்ப்புகள் என்று எதுவுமே கைக்கு அகப்படாத எளிய ஒடுக்கப்பட்ட உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை முறையும், தெருக்களும் பெரிய அளவில் தாக்கம் உருவாக்குகிற நேரத்தில் அவர்களுடைய நம்பிக்கையும், சக மனிதர்களின் மீதான அன்பு கலந்த உரையாடலும் சற்று நம்பிக்கையை உருவாக்க திரைப்படத்தின் ஊடாகவே நம்மை மறந்து நாம் பயணிக்கத் துவங்குகிறோம். தொடர்ந்து காட்டப்படுகிற நாயகத் தோற்றம் ஒரு களைப்பை அல்லது தொய்வை அடைய வைக்கிற உண்மையை நாம் உணரத் தலைப்படுகிற போது நல்ல வேளையாகப் படம் தேயிலைத் தோட்டங்களுக்குப் பயணித்து விடுகிறது.

பாலாவின் பெரும்பாலான படங்களில் அவருடைய நாயகர்கள் மனப் பிறழ்வையோ, மன அழுத்தத்தையோ கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். சேதுவுக்கோ, பிதாமகனுக்கோ இல்லை நான் கடவுளுக்கோ அத்தகைய நாயகர்கள் மையப் புள்ளியாய் அல்லது தேவையாய் இருந்தார்கள் என்று சமரசம் செய்து கொண்டாலும் பரதேசியில் வருகிற நாயகன் கொஞ்சம் மனப் பிறழ்வு இல்லாதவனாக இயல்பான மனிதனாக இருந்திருந்தால் இன்னும் அழுத்தமாக இருந்திருக்குமோ என்கிற ஐயப்பாட்டை அவருடைய நாயகனே உருவாக்குகிறான்.

எளிய சமூகத்தின் காதலை, எளிய சமூக மக்களின் உழைப்புக்கான அலட்சியத்தை, துயரம் மிகுந்த அவர்களின் அக மற்றும் புற அடிமைத் தளைகளை ஒரு இயல்பான மனிதனால் இன்னும் அழுத்தமாகச் சொல்லி இருக்க முடியுமோ என்கிற ஏக்கம் நெடுக வருகிறது.

கொடுக்கப்பட்ட பாத்திரத்தின் வலிமை மிகுந்த நுட்பமான உட்பொருளை அதர்வா மிகச் சிறப்பாக உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார், ஆனால் ஒரு பாத்திரத்தின் தன்மையை உருவாக்கும் சிற்பி அதன் இயக்குனர் என்ற வகையில் மனப் பிறழ்வு அல்லது மன அழுத்தம் கொண்ட நாயகர்களை சில இடங்களில் இருந்து வெளியேற்றுவதே சிறப்பானதாக இருக்கும் பாலா.

ஆண் துணையற்ற பெண்களின் வாழ்க்கையை, அவர்களின் தனிமையை பல இடங்களில் சிறப்பாகவே வெளிப்படுத்தி இருக்கும் பாலா நாயகி அங்கம்மாவுக்கு (வேதிகா) அந்த வாய்ப்பை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமாக வழங்கி இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது, மிக நுட்பமான முக பாவங்களை வெகு இயல்பாக வெளிப்படுத்தி இருக்கிற நாயகிக்கு நடிப்பதற்கான வாய்ப்பு குறைவாகவே கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது,

paradesi-latest-movie-bala-atharva-vedhika-dhansika-stills2

வழக்கமான தமிழ்த் திரைப்பட நாயகர்கள் செய்யும் ஒரு கட்டாந்தரை உடலுறவின் மூலம் குழந்தை பெற்றுக் கொள்கிற பத்தில் ஒரு பால் அடையாளமாக பாலாவின் படங்களில் நாயகியைப் பார்ப்பது கொஞ்சமாய் நெருடுகிறது. கொடுக்கப்பட்ட எல்லைகளுக்குள் இயன்ற வரையில் சிறப்பாக நடித்திருக்கிற நாயகிக்குத் தயக்கங்கள் இன்றி வாழ்த்துக்களைச் சொல்லலாம்.

படம் முழுக்க ஒரு தேயிலைத் தோட்டக் கங்காணியாகவே மாறிக் காட்டி இருக்கிற ஜெர்ரி சில நேரங்களில் நாயகனை விஞ்சும் அளவுக்குப் போய் விடுகிறார், வெள்ளைத் துரையிடம் அடி வாங்கி விட்டு அவர் காட்டும் ஆவேசமாகட்டும், வெற்றிலை மடித்துத் தின்றவாறே சாலூர் மக்களிடம் அவர் பேசுகிற தோரணை ஆகட்டும், "மை லார்ட், ப்லேஸ் மீ மை லார்ட்" என்று நாடகம் போடுவதாகட்டும், பாலா ஒரு இயக்குனராக நடிகர்களை நிஜமாகவே அடித்தாலும் பரவாயில்லை என்றே தோன்றுகிறது. சபாஸ் ஜெர்ரி, இந்தப் படத்தின் பாத்திரங்களில் இயல்பான ஒரு தாக்கம் உருவாக்குவதில் உங்கள் உழைப்பு அளப்பரிய பங்காற்றி இருக்கிறது.

படத்தில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லப்பட வேண்டிய இன்னொரு பாத்திரம் தன்சிகா (மங்களம்), தப்பித்து ஓடி விடுகிற கணவனை கரித்துக் கொட்டியபடியே அந்தக் குழந்தையோடு அவர் வாழ்ந்து காட்டியிருக்கிற கணங்கள் கவிதைத் துளிகள், ஒட்டுப் பொருக்கி என்கிற ராசாவுக்கு வரும் கடிதம் வாசிக்கப்படும் போதும், அதன் பிறகு நாயகன் கொள்கிற மகிழ்ச்சியின் போதும் அவர் காட்டும் முகபாவங்கள் வியக்க வைக்கிறது, நடிப்புக் கலையில் கண் என்கிற மிக இன்றியமையாத ஒரு ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்தும் வல்லமையை பாலாவின் திரைப்படப் பல்கலைக் கழகத்தில் பயின்று வெற்றி பெறுகிற தன்ஷிகாவுக்கு மிகச்சிறந்த எதிர்காலம் இருக்கிறது.

paradesi-latest-movie-bala-atharva-vedhika-dhansika-stills10-586x388

ஒரு வரலாற்றுக் காலத் திரைப்படத்தில் காட்சிகளை வெற்றிகரமாகத் திரைக்குக் கொண்டு வர வேண்டுமென்றால் இடத்தேர்வு மிக முக்கியமான ஒன்றாக இருக்கிறது, சாலூர் கிராம மக்களின் இடப்பெயர்வு நிகழ்வதாகச் சொல்லப்படும் வழியெங்கும் ஒரு வியப்பு கலந்த பிரம்மிப்பை உருவாக்குகிறார்கள் இயக்குனரும் ஒளிப்பதிவாளர் செழியனும்.

வழியெங்கும் பின்னணியில் நகரும் காட்சிகள், வறண்ட சதுப்பு நிலக் காடுகள், கண்மாய்க் கரைகள், தற்கால நிலப்பரப்பின் அடையாளங்கள் இல்லாத ஒரு படப்பிடிப்பு நிகழ் தளங்கள் என்று அற்புதமான ஒளிப்பதிவுத் திறனை வழங்கி இருக்கிறார் செழியன். தேவையான இடங்களில் மாற்றம் பெரும் "செபியா" மாதிரியான வண்ணமாற்றுத் தொழில் நுட்பம் ஒரு தமிழ்த் திரைப்படத்தில் இத்தனை நுட்பமாக இடம் பெற்று இருப்பது அனேகமாக இதுவே முதல் முறையாக இருக்கக் கூடும். வாழ்த்துக்கள் செழியன், உங்கள் தொழில் நுட்பப் பணிகள் விருதுகளைக் கடந்து தமிழ்த் திரைப்பட வரலாற்றில் நிலைக்கட்டும்.

ஜி வீ பிரகாஷ் குமாரின் பின்னணி இசை திரைப்படத்தின் காட்சிகளின் வலிமையோடு ஒப்பீட்டளவில் குறைவாகவே இருந்தாலும் எந்த இடத்திலும் கதைக் களனையோ, பாத்திரங்களின் தன்மையையோ தொல்லை செய்யாமல் இயல்பாகவே பயணிக்கிறது, இன்னும் சிறப்பாகச் செய்திருக்க முடியுமோ என்கிற ஏக்கம் மனதில் தோன்றுவதை மறுக்க முடியாது, தேயிலைத் தோட்டத்தை நோக்கி சாலூர் கிராம மக்கள் பயணிக்கிற அந்த பாடல் காட்சியின் வரிகளில் வைரமுத்து என்கிற கவிஞரின் முகம் நிழலாடிச் செல்கிறது.

886447_321151111320678_1328997585_o

ஏறத்தாழ ஒரு தெளிந்த நீரோடையைப் போலப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிற திரைப்படத்தின் கடைசி இருபது நிமிடங்களில் வில்லனாக வருகிறார் பரிசுத்தம் என்கிற பாத்திரத்தில் சிவஷங்கர். பாலா என்கிற படைப்பாளிக்குள் திடுமென நிகழ்கிற இந்த அலங்கோலமான மாற்றத்தை ஏனோ ஒரு பார்வையாளனாக ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறது மனம். தொடர்புக் கண்ணிகளே இல்லாத மத மாற்றம் குறித்த காட்சிகள் அல்லது ஒரு மதத்தின் கோட்பாடுகளைக் குறி வைத்துத் தாக்குகிற வன்மம் என்று இலக்கின்றி வேட்டைக் களம் போல குழம்பித் தவிக்கிறது ஒரு பாடலில் நுழைகிற மதம்.

பாலா, ஒரு வேளை நீங்கள் படித்த நூல்களிலோ இல்லை கேள்விப்பட்ட நிகழ்வுகளிலோ கிறித்துவ மதத்தின் மதமாற்றுக் கொள்கைகள் பெருமளவில் தாக்கம் நிகழ்த்தி இருக்கக் கூடும், ஆனாலும் ஒரு மேம்பட்ட கருவைத் தாங்கியவாறு பயணிக்கும் கதைக்களத்தின் நடுவே இடைச் செருகலைப் போல அரங்கேறி இருக்கும் அந்தப் பாடல் காட்சி அருவருக்க வைக்கிறது, தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையில் கிறித்துவ மத மாற்றுக் கோட்பாடுகள் உள் நுழைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

ஆனால், தமிழ்ச் சமூகத்தின் உளவியலில், சமூக அவலங்களில் பல நேரங்களில் கிருத்துவம் ஒரு மீட்பரைப் போன்ற பணிகளை ஆற்றி இருக்கிறது என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது, எளிய உழைக்கும் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் என்றில்லை, தமிழகத்தின் கடற்கரைக் கிராமங்கள் முழுதும் நிறைந்திருக்கும் மீனவக் குடும்பங்கள், ஊரகப் பகுதிகளில் கல்வியும், உணவும், மருத்துவ வசதிளும் இல்லாத அநாதைகளைப் போல வாழ்ந்து கொண்டிருந்த எண்ணற்ற ஒடுக்கப்பட்ட குடும்பங்களில் ஒளி ஏற்றி அவர்களின் வாழ்க்கையை அடுத்த படிநிலைகளுக்கு நகர்த்துவதில் கிருத்துவம் பெரும் பங்காற்றி இருக்கிறது என்பதை நாம் ஒரு போதும் மறுக்கவோ, மறைக்கவோ இயலாது.

அந்தப் பாடல் காட்சியிலும், அதன் தொடர்ச்சியிலும் ஒரு குழப்பமான மனநிலைக்குப் பார்வையாளனைத் தேவைகள் இல்லாமல் தள்ளி இருக்கிறீர்கள். நகைச்சுவையாகவும் பார்க்க இயலாமல், தீவிரத் தன்மையும் இல்லாமல் ஒரு கோமாளிப் படம் மாதிரியான சூழலை அந்த இருபது நிமிடங்களில் திணிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பது குறித்து நீங்களே கேள்வி எழுப்பிக் கொள்ள வேண்டியது உங்கள் அடுத்த படத்துக்கான ஒரு திறனாய்வாக அமையக் கூடும்.

தேவையற்ற அந்த இருபது நிமிடக் குழப்பக் காட்சிகளைத் தவிர்த்து இந்தப் படம் தமிழ்த் திரை வரலாற்றில் ஒரு மிக முக்கியமான முயற்சி என்பதில் எந்த ஐயமும் இருக்க முடியாது, நமது சமூகத்தின் வரலாற்றை மையமாக வைத்து இன்னும் எண்ணற்ற வரலாற்றுப் பதிவுகளை, சமூக அவலங்களை இலக்கியத்தில் இருந்தும், நாவல்களில் இருந்தும் உருவாக்கக் காத்துக் கொண்டிருக்கும் எண்ணற்ற இளைய தலைமுறை இயக்குனர்களுக்கு உங்கள் மனபலம் ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்கும்.

K5WhJoX

தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைக்கும், சாலூர் மாதிரியான ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் கிராமங்களின் தெருக்களுக்கும் தமிழ் சினிமாவைக் கட்டி இழுத்துப் போயிருக்கிற உங்கள் துணிச்சலுக்கு ஒரு "கிரேட் ஸல்யூட்". இதே மாதிரி ஒரு மந்திரப் படத்தை நிகழ்காலத் தமிழ் கிராமங்களுக்குள் நிகழும் சாதிய வன்கொடுமைக் களங்களை மையமாக வைத்து உங்களால் உருவாக்க முடியுமேயானால் தமிழ்த் திரைப்பட வரலாற்றில் மட்டுமில்லை தமிழ்ச் சமூக வரலாற்றிலும் நிலைத்திருப்பீர்கள்.

பரதேசி – தமிழ்த் திரையுலகின் மேம்பாடுகளில் இன்னொரு மகுடம் பாலா, வாழ்த்துக்கள்.

**************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஏப்ரல் 2, 2013

ஒரு உள்ளூர்க் கதையும், ஒரு வெளியூர்க் கதையும்.

உள்ளூர்க் கதை.

tumblr_lovd9hRFJv1qfklz1o1_500

சனிக்கிழமை இரவே நிறைமொழி தனது ஞாயிற்றுக் கிழமை நிரலைத் தயாரித்து வழங்கி விடுகிறாள், அனேகமாக நிறைமொழியின் அம்மாவும் அதற்கு உதவி புரியக் கூடும் என்று நினைக்கிறேன், கடந்த ஞாயிற்றுக் கிழமை காலையில் நிறைமொழியோடு நடக்கத் துவங்கினேன், பறவைகளும், நாய்களும் கூட மிகச் சோம்பலாகத் தோற்றமளிக்கின்றன விடுமுறை நாட்களில், அனேகமாக இன்னும் சில நாட்களில் ஒரு மரக்கறி உணவுப் பழக்கம் கொண்டவனாக என்னை மாற்றி விடும் அளவுக்கு வகை வகையான கேள்விகளை மீன் கடையிலும், கோழி இறைச்சிக் கடையிலும் கேட்கத் துவங்குகிறாள், சில மாதிரிக் கேள்விகள்.

"அப்பா, இந்த மீனுக்கு அம்மா அப்பா எல்லாம் கிடையாதா?"

"அப்பா, இங்கே இருக்கிற மீனெல்லாம் என்ன சாப்பிடும்?"

கேட்டுக் கொண்டே இருப்பவளின் இந்தக் கேள்வி ஒரு கணம் என்னை நிலை குலைய வைக்கிறது, பல காலமாக இறைச்சி தின்னும் பழக்கம் உள்ள மனிதர்களாக, அதை ஒரு வெகு இயல்பான உணவுப் பழக்கமாகக் கருதும் என்னையும் கூட இந்தக் கேள்வி இன்னொரு உயிரின் வலி குறித்த ஆழ்ந்த கவலைகளை உண்டாக்குகிறது.

"அப்பா. இந்தக் கோழிக்கு வெட்டும் போது வலிக்காதா?.

ஒரு வழியாகச் சமாளித்து ஒரு பல்பொருள் அங்காடிக்குள் நுழைந்து சில சமையலுக்கான பொருட்களையும், இரண்டு (Cream Biscuit) இனிப்புக் களிம்பு ரொட்டிப் பொட்டலங்களையும் வாங்கிக் கொண்டு வீடு திரும்பினோம், வழியில் கேப்பைக் கூழ் விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள் ஒரு அம்மாவும், குழந்தையும், ஒரு காலத்தில் வழக்கமான ஊரகப் பகுதியின் உணவுப் பொருளாக இருந்த கேப்பை இப்போது தள்ளு வண்டிகளில் வைத்து விற்கப்படும் அரிய உணவாகி விட்டதை எண்ணியபடி அந்தப் பெண்ணிடம் கேப்பைக் கூழ் கலக்கித் தரச் சொன்னேன், பக்கத்தில் விடாமல் அழுது கொண்டிருந்தான் குழந்தை, நிறைமொழி குழந்தையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"அப்பா, தம்பி ஏன் அழுகுறான்?".

"தெரியலம்மா, நீயே கேளு?"

love

நான் கேப்பைக் கூழைக் குடித்து முடிக்கும் வரை அமைதியாகவே இருந்தாள் நிறைமொழி. காசைக் கொடுத்து விட்டு நகர முற்பட்ட போது என் கால்களைச் சுரண்டினாள்.

"என்னம்மா?".

"அப்பா, இந்த பிஸ்கட் பாக்கெட்டை தம்பிக்குக் குடுக்கலாமா?"

"நீ ரொம்பப் புடிக்கும்னு தானம்மா கேட்டு வாங்குன?"
 
வளர்ந்த மனித மனதுக்கு அதன் மேல் எழுதப்பட்டிருந்த விலை நிழலாடியது.

குழந்தைகளுக்கோ சக மனிதனின் அழுகை தான் நிழலாடிக் கொண்டே இருக்கிறது.

"இல்லப்பா நம்மக்கிட்ட தான் ரெண்டு இருக்கே?"

பட்டென்று சொன்னாள் குழந்தை, "ஆமா, நம்ம கிட்டத் தான் ரெண்டு இருக்கே!!!" என்று எனக்கும் அப்போது தோன்றியது.

"சரிம்மா, தம்பிக்குக் குடு". என்று ஒரு பொட்டலத்தை எடுத்துக் கொடுத்தேன், நிறைந்த மகிழ்ச்சியோடு அந்தக் குழந்தையின் கைகளில் அதைக் கொடுத்து விட்டு "தம்பி, அழுகாதடா, இதச் சாப்பிடு" என்று ஊட்டாத குறையாகக் கொடுத்து விட்டு அப்பாவைப் பார்த்தாள், இப்போது என் கண்களிலும் நிறைந்த மகிழ்ச்சி தான். குழந்தை சரியான பாதையில் தான் வளர்கிறாள் என்ற தந்தையின் மகிழ்ச்சி. அந்தக் குழந்தையும் அழுகையை நிறுத்தி விட்டு புன்னகைத்தபடி ரொட்டிப் பொட்டலத்தைப் பிரிக்க ஆரம்பித்தான்.

ஆனால் வீடு திரும்பும் வரையில் ஒரு கேள்வி என்னைத் துரத்தியபடி வந்தது,

நம்மிடம் இரண்டு ரொட்டிப் பொட்டலங்கள் இருப்பது ஏன் அந்தக் குழந்தை அழும் போது என் மனதில் தோன்றவே இல்லை?????

*********

வெளியூர்க் கதை.

Paderewski

1892 ஆம் ஆண்டு ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக் கழகத்தின் தேர்வுக் காலம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது, ஒரு முதலாண்டு மாணவனுக்கு கடுமையான நெருக்கடி, அவன் ஒரு ஏதிலி, ஒரு அநாதை ஆசிரமத்தில் இருந்து பல்கலைக்குத் தேர்வானவன், தேர்வுக் கட்டணத்துக்கான தொகை கணிசமாய் உயர்ந்திருந்தது, பணத்துக்காக எங்கு செல்வது என்று தவித்துக் கொண்டிருந்த அவனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது, சின்னதாகக் பல்கலைக் கழக வளாகத்திலேயே ஒரு இசை நிகழ்ச்சி நடத்தலாம், கிடைக்கிற பணத்தில் தேர்வுக் கட்டணம் கட்டலாம் என்று அவனைப் போலவே தவித்துக் கொண்டிருந்த இன்னொரு நண்பனின் உதவியையும் நாடினான்.

அவனும், சரி, நாம் நகரின் மிகச்சிறந்த ஒரு பியானோ இசைக்கலைஞரை அழைக்கலாம் என்று முடிவு செய்து அவரது அலுவலகத்துக்குப் போனார்கள், அந்த பியானோ இசைக் கலைஞரின் பெயர் "இக்னசி ஜான் பதேறேவ்ஸ்கி". அலுவலக மேலாளர் இரண்டாயிரம் டாலர் பணத்தை உங்களால் கொடுக்க முடியுமானால் உங்கள் நிகழ்சிச்யை நான் உறுதி செய்கிறேன் என்று சொன்னார்.

சரி, நாங்கள் இன்னும் இரண்டொரு நாட்களில் நுழைவுச் சீட்டு விற்பனையில் உங்களுக்கான பணத்தை கட்டணத்தைக் கட்டி விடுகிறோம் என்று நம்பிக்கையோடு சொல்லி விட்டுப் போனார்கள். மூன்று நாட்கள் தலை கீழாக நின்று நுழைவுச் சீட்டு விற்றுப் பார்த்தும் ஆயிரத்து அறுநூறு டாலர்களை மட்டுமே அவர்களால் ஈட்ட முடிந்தது, மூன்றாம் நாள் இரவு கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு இருவரும் பதேறேவ்ஸ்கியின் அலுவலகத்துக்குப் போனார்கள். பார்வையாளர்கள் நிறைந்த அவரது அலுவலகத்தில்

வெகு நேரம் காத்திருந்து பதேறேவ்ஸ்கியை சந்தித்து, "ஐயா, உங்களுக்கு உறுதியளித்த இரண்டாயிரம் டாலர்களை எங்களால் திரட்ட முடியவில்லை, ஆயிரத்து அறுநூறு டாலர்களை வைத்துக் கொள்ளுங்கள், எஞ்சியிருக்கும் நானூறு டாலர்களுக்குப் பின் தேதியிட்ட காசோலையைக் கொடுக்கிறோம், வெகு விரைவில் பணமீட்டி உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறோம் என்று சொன்னார்கள்.

பதேறேவ்ஸ்கியிடம் இருந்து பெரிதாக ஒரு "நோ" வந்தது, எழுந்தவர் நானூறு டாலருக்கான காசோலையைக் கிழித்துக் குப்பைத் தொட்டியில் போட்டார், "இந்த ஆயிரத்து அறுநூறு ரூபாயில் உங்கள் தேர்வுக் கட்டணத்தைக் கட்டுங்கள், நான் கட்டணமின்றி உங்கள் நிகழ்ச்சியை நடத்திக் கொடுக்கிறேன்" என்று வியப்பளித்தார்.

பின்னாட்களில் உயர உயரப் பறந்து பதேறேவ்ஸ்கி போலந்து நாட்டின் பரதம மந்திரியானார், அவரது ஆட்சிக் காலத்தில் உலகப் போர் கொடுமையான விளைவுகளை போலந்து நாட்டில் உண்டாக்கி இருந்தது 1.5 மில்லியன் போலந்து மக்களின் உணவு கேள்விக் குறியானது, பதேறேவ்ஸ்கி செய்வதறியாது திகைத்தார், நெருக்கடியான அரசியல் குழப்பங்களுக்குப் பிறகு ஒருவழியாக அமெரிக்காவின் உணவுக் கழகத்தை உதவிக்கு அழைப்பதேன முடிவு செய்து கடிதம் எழுதினார்.

31hh_header_sm

அன்றைய உணவுக் கழகத்தின் தலைவராக இருந்தவர் ஹெர்பெர்ட் ஹூவர் என்கிற இளைஞர், பெருமளவில் உணவுப் பொருட்களை போலந்துக்கு அனுப்பி போலந்து மக்களை அழிவிலிருந்து உடனடியாகக் காப்பாற்றினார் ஹெர்பெர்ட் ஹூவர். பதேறேவ்ஸ்கி மனம் நெகிழ்ந்து போனார், போர்க்காலம் முடிவடைந்த பிறகு அமெரிக்காவுக்குச் சென்று ஹெர்பெர்ட் ஹூவரைச் சந்திக்க வேண்டுமென்று விரும்பி அப்படியே பயணம் செய்தார் பதேறேவ்ஸ்கி.

நெகிழ்வான அந்தச் சந்திப்பில் ஹெர்பெர்ட் ஹூவரைக் கட்டி அணைத்து பதேறேவ்ஸ்கி இப்படிச் சொன்னார், "இளம் வயதில் மிகுந்த மனித நேயமும், அன்பும் கொண்ட ஒருவரைத் தலைவராகப் பெற்ற இந்த நாடும், நீங்களும் நன்றிக்குரியவர்கள்".

ஹெர்பெர்ட் ஹூவர் அமைதியாக பதில் சொன்னார், " மரியாதைக்குரிய பிரதம மந்திரி அவர்களே, உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதோ இல்லையோ?, நெடுங்காலத்துக்கு முன்னாள் ஸ்டான்போர்ட் பலகலைக் கழகத்தில் இரண்டு ஏழை மாணவர்களின் கல்விக்கு உதவினீர்கள், அந்த முன்னிரவு நேரத்தில் உங்கள் வெம்மையான அன்பில் இருந்து தான் நான் மனித நேயத்தையும், அன்பையும் கற்றுக் கொண்டேன், அந்த இரண்டு மாணவர்களில் நானும் ஒருவன்".

பதேறேவ்ஸ்கியின் கண்களில் நீர் கட்டிக் கொண்டது.

இந்த உலகம் மிக அழகானதென்று அவர் நம்பத் துவங்கினார். பின்னாட்களில் உயர உயரப் பறந்து அமெரிக்காவின் 31 ஆவது குடியரசுத் தலைவரானார் ஹெர்பெர்ட் ஹூவர்.

ஆம், நண்பர்களே, இயல்பான சராசரி மனிதர்கள், பிறருக்கு உதவி செய்வதன் மூலம் நமக்கு என்ன நன்மை கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள், ஆனால், உயர் மனித எண்ணங்களும் சிந்தனைகளும் கொண்ட மனிதர்கள் பிறருக்கு உதவி செய்வதன் மூலம் அவர்களுக்கு என்ன நன்மை கிடைக்கும் என்று ஒரு விநாடியேனும் சிந்திக்கிறார்கள்.

****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 19, 2013

பாரடா என்னுடன் பிறந்த பட்டாளம்……….

tumblr_mjvzv4qyKv1r6m2leo1_500

இந்தக் கட்டுரை எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் தருணத்தில் டெல்லி ஜன்பத் சாலையில் இந்தியப் பேரரசின் அமைச்சரவைக் கூட்டம் சில மிக முக்கியமான முடிவுகளை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது, பன்னெடுங்காலமாகத் தொடர்ந்து கடை பிடிக்கப்பட்டு வரும் இந்தியா என்கிற மண்டல வல்லரசின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் பெரிய அளவிலான மாற்றங்களைக் கொண்டு வரப் போகும் சில மிக முக்கியமான முடிவுகள் எடுக்கப்பட இருக்கிறது.

ஒன்பது வருடங்களாக ஒரு அரசின் மிக முக்கியமான அரசியல் கூட்டாளியாக இருந்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் காங்கிரஸ் கட்சியிடம் இருந்து ஒரே இரவில் வெகு தொலைவு பயணப்பட வேண்டியிருக்கிறது. நடுநிலை வெங்காயங்களை தங்கள் வீட்டுத் தோட்டங்களில் பயிரிட்டு வளர்த்த பல அரசியல் வணிக விவசாயிகள் வேறு வழியின்றி இனப்படுகொலை என்கிற வயலில் களை பிடுங்க ஓடி வருகிறார்கள். தேசியக் கொடியைத் தங்கள் மகிழுந்துகளின் முன்புறத்தில் பறக்க விட்டுக் கொண்டு ஆட்சி அதிகாரத்தில் திளைத்திருந்த பல கதர் வேட்டிக்  கந்தசாமிகள் அவற்றை அகற்றி விட்டு கற்களும் செருப்புகளும் இல்லாத ஒரு புதிய பாதையில் பயணிக்கத் தலைப்பட்டார்கள்.

தமிழ் தேசியத்தைத் தங்கள் வாய்ச்சவடால்களில் கட்டி அமைத்து, ஒலிபெருக்கிகளில் வெற்று முழக்கங்களை எழுப்பிக் காற்றைக் களங்கம் செய்து கொண்டிருந்த சோழ இளவரசர்கள் விரைவாகப் படுத்து உறங்கி, மெதுவாக எழுந்து கொள்ளப் பழகிக் கொண்டிருந்தார்கள். நூற்றாண்டு கால திராவிட அரசியலால் இம்மியளவும் நகர்த்த முடியாத இந்திய தேசத்தின் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் புதிய செயல் திட்டங்களை வகுப்பதற்கான பயிற்சி வகுப்பில் "உள்ளேன் ஐயா" என்று வருகைப் பதிவு செய்யத் தலைப்பட்டார்கள்.

வங்கத்தின் சிங்கங்கள் துவங்கி, முலாயம் சிங்க வகையறாக்கள் வரையில் இலங்கையில் நடந்தது இனப்படுகொலை தான் என்று இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் இடித்துரைத்தார்கள். தங்கபாலுக்களும், சிதம்பரங்களும் தாங்கள் தமிழர்கள் என்பதற்கான சான்றிதழ்களை ஒருமுறை சரிபார்த்துச் சத்தியம் செய்தார்கள்.

இவற்றை எல்லாம் ஓரிரு இரவுகளில் நிகழ்த்திக் காட்டிய எமது மதிப்புக்குரிய மாணவர்களோ பசியோடும், பட்டினியோடும் தெருக்களில் படுத்திருந்தார்கள், அவர்களின் அடுத்த நாள் உணவு குறித்த எந்த உறுதிப்பாடுகளும் இல்லையென்றாலும், தாங்கள் கையிலெடுத்த ஒரு தீரமிக்க போராட்ட வரலாற்றின் பக்கக்களை அவர்கள் வெகு திண்ணமாக வரையறுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

பயிலிடங்களின் உறைவிடங்களின் என்று எல்லா வாயில்களும்  தாழிடப்பட்டிருந்தன, ஆனாலும் அவர்களின் ஒளி படைத்த கண்களில் ஒரு இனத்தின் வலி தேங்கிக் கிடந்தது. நூற்றாண்டு கால அரசியல் இயக்கங்கள் செய்ய முடியாத மாற்றங்களை சில இரவுகளில் அவர்கள் வெகு இலகுவாக நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.

575981_595652017113494_1204108184_n

"அப்படிச் செய்யாதே, இப்படிச் செய், இங்கே போகாதே, அங்கே போ" என்று யானைப் பாகன்களைப் போல அங்குசம் பிடித்துக் கொண்டிருந்த தந்தையரின் கைகளில் இருந்து மழுங்கிப் போயிருந்த அரசியல் என்கிற மந்திரக் கோலை  இவர்கள் பிடுங்கிக் கொண்டார்கள், பல நூற்றாண்டுகளாய்த் அறத்தில் தோய்ந்திருந்த தங்கள் பண்டைத் தமிழ் வீரத்தை அவர்கள் குறுவாளாய்த் தரித்திருந்தார்கள்.

களைத்துப் படுத்திருந்த பத்துக் கோடித் தமிழர்களின் படுக்கைகளை ஒட்டு மொத்தமாய்ச் சுருட்டித் தங்கள் அக்கினிக் குஞ்சுகளை அதற்குள் ஆடை காத்தார்கள். மடையர்கள் என்று சொன்ன அறிவு ஜீவிகளின் கண்களில் விரலை விட்டு ஆட்டியபடி அவர்கள் ஊடகங்களில் ருத்ர தாண்டவம் ஆடினார்கள். சீருடைகளை அணிந்து சிறுவர்களைப் போலிருந்த அவர்களின் அரங்குகளில் அடிப்படை அரசியல் படிக்க அலைமோதியது அண்ணாச்சிகளின் கூட்டம்.

எந்தப் பாடசாலையும் அவர்களுக்கு அரசியலைக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை, எந்தக் கல்லூரியும் அவர்களுக்கு அறச் சீற்றம் குறித்து சிறப்பு வகுப்புகள் எடுக்கவில்லை, ஆனாலும் அவர்கள் அறத்தின் பக்கத்தில் தவறாது நின்றார்கள். சமூகம் குறித்து அவர்கள் அறிந்து கொண்டது எல்லாம் பொய்யும் புரட்டும் பேசிய பரதேசி ஊடங்களில் இருந்து தான். பெரும்பாலான அச்சு ஊடகங்கள் அவர்களுக்குக் காட்டியது எல்லாம் தொப்புள் கொடி உறவுகளின் தாங்கொணாத துயரத்தை அல்ல, தொப்புள் அழகிகளின் துள்ளும் இடுப்பைத்தான், பெரும்பாலான காட்சி ஊடகங்கள் அவர்களுக்குக் காட்டியது எல்லாம் விடுதலைப் போராட்டத்தின் சுவடுகளை அல்ல, திரைப்பட மூடர்களின் போலி முகங்களைத் தான். ஆனாலும், அவர்கள் கிடைத்த இடைவெளிகளில் உலகத்தைப் படித்திருக்கிறார்கள், கிடைக்காத வாய்ப்புகளில் குருதி தோய்ந்த அறுபதாண்டு கால அரசியல் வரலாற்றைப் படித்திருக்கிறார்கள். ஒரே இரவில் ஒப்பற்ற வீரர்களாய், ஒரு இனத்தின் விடுதலையை அடுத்த தளத்துக்கு நகர்த்தி இருக்கிரார்கள்.

579851_153372898160322_1970939098_n

காவல்துறையால் கைது செய்யப்பட்டு ஊர்தியொன்றில் அடைக்கப்பட்டிருந்த எமது பெண் குழந்தை ஒன்றின் களைத்த முகம் ஊடக ஒலிபெருக்கியை நோக்கித் திரும்பி இப்படிச் சொல்கிறது,

"எமது இனத்தின் அறுபதாண்டு காலப் போர் அடங்கிப் போய்விட்டதென்று யாரும் கனவு கண்டு விடாதீர்கள், எமது மக்களின் வலிக்கான நீதி எமக்கான தனித் தேசத்தை நாங்கள் உருவாக்குவதில் தான் அடங்கி இருக்கிறது என்று நாங்கள் உறுதியாக நம்புகிறோம்".

கடந்த பத்தாண்டுகளில் இப்படி ஒரு தீரமிக்க போராட்டத்தில் பங்கெடுத்த, தெளிந்த நீரோடையைப் போல முழக்கமிட்ட ஒரு ஆண் அரசியல்வாதியைக் கூட நாங்கள் பார்த்ததில்லை. கண்கள் பனிக்க அந்தக் குழந்தையை நாங்கள் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம், எந்த முறையான அரசியல் அறிவையும் கொடுக்காத எங்கள்  குற்ற உணர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்தும் வழி தெரியாது தவிக்கிறோம் நாங்கள்.

ஆறு நாட்களாக உணவு ஏதுமின்றிக் கொண்ட இலக்குக்காக உயிரைப் பணயம் வைத்தபடி படுத்திருக்கும் எனதருமைத் தம்பி ஒருத்தன் இப்படிச் சொல்கிறான்,

"கல்வி கற்கும் காலத்தில் இப்படிப் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு நாட்களை வீணடிப்பது சரியா என்று எனைக் கேட்கிறார் எங்கள் பேராசிரியர், அவருக்குச் சொல்லுங்கள், எமது மக்களின் அரசியல் உரிமைகளையும், எமது குழந்தைகளின் வாழ்வுரிமைகளையும் வென்றெடுக்கும் அரசியலை வளர்த்தெடுக்கும் காலத்தில் நீங்கள் சரியாக இருந்திருப்பீர்களே ஆனால், நாங்கள் இப்போது நீங்கள் சொல்கிற படி கல்வியைக் கற்றுக் கொண்டிருந்திருப்போம்."

எத்தனை அறச் சீற்றம், எத்தனை தெளிவான சிந்தனை, எமது மொழிக்கும், எமது இலக்கியத்துக்கும் இருக்கிற பேராற்றல் அது, எமது பாட்டனும், பூட்டனும் காற்றில் விதைத்துப் போன களங்கமற்ற நற்சிந்தனைகளின் வெளிப்பாடு தான் இங்கே பூத்திருக்கும் எமது விடுதலைப் பூக்கள்.

இந்த அற்புதமான ஒரு காலத்தில் எமதருமை அரசியல் நண்பர்களே, சான்றோர்களே, நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் இந்த விடுதலை மலர்களுக்கு நீர் பாய்ச்சுவதும், உரமிடுவதும் தான். யார் என்ன செய்தார்கள், யார் என்ன செய்யப் போகிறார்கள், யார் வெற்றி பெறுவார்கள், யார் தோல்வியைத் தழுவுவார்கள் என்பது குறித்தெல்லாம் இந்த இளம் குருத்துக்களுக்கு அக்கறை இல்லை, அவர்கள் எமது பாரம்பரிய மிக்க மொழியும், இலக்கியமும் கற்றுக் கொடுத்த அறம் என்கிற ஒற்றைச் சொல்லை மட்டுமே உள்வாங்கி இருக்கிறார்கள், உங்கள் குழாயடிச் சண்டைகளைப் பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம், இயன்ற வரையில் ஒருமித்த குரலில் அவர்களின் பின்னால் அணிவகுத்து நில்லுங்கள்.

protest_EPS

விடுதலை என்பது இன்னும் மேன்மையான ஒரு உலகத்தைப் படைப்பதற்கான போராட்டம் தான் என்பதை எமது தம்பிகளும், தங்கைகளும் யாரும் சொல்லிக் கொடுக்காமலேயே உணர்ந்து விட்டார்கள், இனி அவர்கள் அறம் சார்ந்த ஒரு புற உலகைக் கட்டி அமைக்கும் வல்லமை பெறுவார்கள். ஒற்றைக் குரலில் அவர்கள் உயர்த்திப் பிடிக்கும் அந்த முழக்கம் வெகு விரைவில் அவர்களிடம் இருக்கும்.

வெல்லட்டும் எமது தம்பி, தங்கைகளின் புரட்சி. மலரட்டும் தனித் தமிழ் ஈழம்.

*****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 18, 2013

நிமிந்து நடந்து ரொம்ப நாளாச்சுடா…………

நிகழ்வு – ஒன்று

544480_594604473884915_1835407453_n

சூளை மேட்டில் இருக்கும் கோகுலம் தங்கும் விடுதியில் இருந்து வெளியேறி நெடுஞ்சாலைக்கு வந்த போது ஒரு ஆட்டோக்காரர் (தாணி ஓட்டுனர்) செய்தித் தாளைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். போகிற இடத்தைச் சொல்லி எவ்வளவு கொடுக்க வேண்டும் என்றேன். "நூறு ரூபாய் ஆகும் சார்". தூக்கி வாரிப் போட்டது. அதிகம் போனால் இரண்டு அல்லது மூன்று கிலோ மீட்டர் தொலைவு தான் இருக்கும் நான் செல்ல வேண்டிய இடம்.

ஐம்பது ரூபாய் தருகிறேன் என்று அதிரடியாகச் சொன்னேன், இரண்டு நிமிட உரையாடலில் அறுபது ரூபாய்க்கு ஒப்புக் கொண்டார். பயணம் துவங்கியது, "சார், நீங்க கோயம்பேட்ல எங்க போகணும்?".

"செங்கொடி அரங்கம்,"

"அது எங்க சார் இருக்கு?"

"அதாங்க லயோலா கல்லூரி மாணவர்கள் பட்டினிப் போராட்டம் நடத்துறாங்க இல்லையா?"

"அதுக்குப் பக்கத்துக்கு ஹோட்டலா சார்"

"இல்லங்க, அங்கேயே தான், அவங்களுக்கு வாழ்த்துச் சொல்றதுக்காகவே பெங்களூரில் இருந்து வர்றேன்"

அமைதியானார் ஆட்டோ ஓட்டுனர்.

இடம் வந்ததும் இறங்கினேன், சட்டைப் பைக்கும் கையை இட்டு ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டை வெளியில் எடுத்துக் கொடுத்தேன்.

"இல்ல சார், வச்சுக்குங்க"

"என்ன ஆச்சு!!!!!"

"என்னால போராட்டம் எல்லாம் பண்ண முடியாது, ஆனா, நானும் தமிழன் தான் சார், பெங்களூர்ல இருந்து இங்க வந்து வாழ்த்துச் சொல்ற உங்களை மாதிரி எனக்கும் உணர்வு கொஞ்சமாச்சும் இருக்காதா. ஒரு உதவின்னு நினைச்சுக்குங்க சார்"

சென்னையின் போக்குவரத்தில் கரைந்து காணாமல் போகிறார் அந்த தாணி  ஓட்டுனர், மெல்ல நடந்து அக்கினிக் குஞ்சொன்றை மரப் பொந்துகளில் அடைகாத்த தம்பிகளைப் பார்க்க நடக்கத் துவங்கினேன் நான். 

நிகழ்வு – இரண்டு

(தம்பி பா.காளிமுத்து சொல்லக் கேட்டது)

577856_595241207154575_365642646_n

நெல்லை மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழக வளாகம், தொண்டை வறண்டு போகுமளவுக்குக் கடுமையான முழக்கங்கள் இட்டபடி மாணவர்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், சுற்றிலும் காவலர்கள் பாதுகாப்புக்காக அவர்களோடு நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கொடுங்கோலன் ராஜபக்ஷேவைத் தூக்கிலிடு

இந்திய அரசே, இலங்கையை ஆதரிக்காதே

தனித் தமிழ் ஈழத்துக்கான பொது வாக்கெடுப்பை நடத்து

போர்க்குற்றவாளிகளைத் தூக்கிலிடு

வெல்லட்டும் வெல்லட்டும், மாணவர் புரட்சி வெல்லட்டும்

முழக்கங்கள் விண்ணதிர ஒலிக்கிறது.

இடைவெளியில் சில மாணவர்கள் தேநீர் அருந்துவதற்காக அருகில் இருக்கும் கடைக்குள் நுழைகிறார்கள்.

பாதுகாப்புக்காக அங்கு வந்திருந்த சில அதிரடிப்படை வீரர்களோடு தலைமைக் காவலர் அங்கு நின்று கொண்டிருக்கிறார்.

மாணவர்கள் உள்ளே நுழையத் தயங்கியபடி வெளியே நின்றபடி தேநீர் சொல்கிறார்கள்.

தலைமைக் காவலர் முழக்கங்கள் இட்டுக் களைத்திருந்த மாணவர் ஒருவரை அழைக்கிறார்.

"ஏலே, காலைல இருந்து எதாச்சும் சாப்டியாலே".

"கண்ணெல்லாம் உள்ள கூடி போயிட்டு".

"உயிர விட்டுக் கத்தாதலே"

"வயித்துக்கு எதாச்சும் சாப்பிடு"

காவலரின் திடீர்ப் பாசம் கண்டு மருள்கிறார்கள் மாணவர்கள்.

தலைமைக் காவலர் கடைக்காரரிடம் சொல்கிறார், "யோவ், கோட்டிப் பயலுகளுக்கு என்ன வேணுமோ கொடும், துட்டு நான் குடுக்கேன் என்ன???"

எனக்கும் இவங்களப் போல ஒரு மகன் இருக்காம்ல, மூணு நாளா தூத்துக்குடில பட்டினியாக் கிடக்கான், செத்தாலும் பரவாயில்லப்பா, இப்போ விட்டா எப்பவுமே நாம ஜெயிக்க முடியாதுன்னு போன்ல சொல்றான். என்ன செய்றது, நாங்க பாக்குற வேலை அப்பிடி, போலீஸ்காரனும் மனுஷன் தாம்ல, எம்மக்களப் போலத் தான் உங்களைப் பாத்தாலும் தெரியுது , நல்லா வயித்துக்குச் சாப்பிடுங்க, அப்புறமா போராட்டம் பண்ணுங்க".

"வேண்டாம்னு தடுக்கவும் முடியல, பண்ணுங்கன்னு ஆதரிக்கவும் முடியல, போலீஸ்காரன் பொழப்பு ஒரு சாபக்கேடு கண்ணா",

பக்கத்தில் இருக்கும் காவலரிடம் புலம்பி விட்டு மாணவர்கள் கொடுக்க முயன்ற பணத்தைத் தடுத்து தனது காக்கிச் சட்டையின் ஈரத்தில் இருந்து நூறு ரூபாய்த் தாளை எடுத்து கடைக்காரரிடம் கொடுக்கிறார் தலைமைக் காவலர் என்று சொல்லப்படுகிற ஒரு தமிழனின் அப்பா.

599539_10151494926037290_500780325_n

தமிழகமெங்கும் இப்படித்தான் மாணவர்கள் தங்கள் சொந்த இனத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கியபடி வீதிகளில் வெறி கொண்ட கண்களோடும், நிமிர்ந்த நெஞ்சங்களோடும் அலைகிறார்கள், இழந்த தமிழர்களின் மானத்தை மீட்டெடுக்கும் புதிய போராளிகளாய் அவர்கள் உலகெங்கும் போர்க்கோலம் பூண்டிருக்கிறார்கள்.

வழக்கமாய் திரைப்பட அரங்குகளின் முன்னாலும், கிரிக்கெட் மைதானங்களின் முன்னாலும் படை திரளும் ஒரு பாமரக் கூட்டம் என்று பகடி பேசியவர்களின் முகங்களைக் கேள்விக் குறிகளால் நிரப்பியபடி தங்கள் அடுத்தடுத்த அரசியல் நகர்வுகளில் கூர்மையாய்த் திரளும் இவர்களின் புதிய அவதாரம் மகிழ்ச்சியின் உச்சத்திற்கு எம்மை அழைத்துப் போகிறது.

தெளிவான சொற்கள், சமரசம் இல்லாத கோரிக்கைகள், மண்டியிடாத வீரம், ஒழுங்கான நகர்வுகள்.

நெடுங்காலத் தோல்விகளுக்கும், குறுகிய வெற்றிகளுக்கு அப்பால் தெளிவான ஒரு புள்ளியாய் விடியல் எமை நோக்கி வருகிறது.

இப்போது நமது கடமை தலைமைக் காவலர் செய்ததைப் போல எமது தம்பிகளின் களைப்பைப் போக்குவதும், அவர்கள் நடக்கும் பாதையைச் சுத்தம் செய்வதும் மட்டும்தான்.

உங்களைச் சுற்றி நடக்கும் அநியாயங்களுக்கு எதிராக என்று போராடத் துணிந்தீர்களோ அப்போதே நீங்கள் வெற்றி பெற்று விட்டீர்கள்.

தம்பிகளா, தங்கச்சிகளா, என்னமோ போங்கடா, முன்ன எல்லாம் உங்களைப் பார்த்தால் எரிச்சல் எரிச்சலா கடுமையான கோவம் வரும், இப்போ ஒரு பத்து நாளா உங்களைப் பாத்தா அப்படியே அணைச்சு நிறைய முத்தம் குடுக்கணும் போலத் தோணுது, சந்தோசத்துல திக்கு முக்காட வைக்கிறதுன்னா இதாண்டா பயலுகளா….ரொம்பப் பெருமையா இருக்கு,

funny-Tiger-cub-mother-kiss-tongue

நிமிந்து நடந்து ரொம்ப நாளாச்சுடா……………………………….

வாழ்த்துக்களும், முத்தங்களும் உலகத் தமிழர்களின் உதடுகளில் இருந்து…….. 

 

தொடரட்டும் உங்கள் போராட்டம், வெல்லட்டும் தனித் தமிழீழம்.

***************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 16, 2013

"பிள்ளைகளுக்கு ஏதும் நிகழாமப் பாத்துக்குங்க".

loyola_EPS2

அலைபேசி ஒலிக்கிறது, நீண்ட எண்ணாக இருக்கிறது, +94 என்று துவங்குகிற எண் என்றால் முன்பெல்லாம் கொஞ்சம் கலக்கமாக இருக்கும், "Liberate Tamil Eelam" என்கிற வலைப் பக்கத்தில் எழுதிய ஆங்கிலக் கட்டுரைகளுக்காக சில சிங்களவர்கள் நள்ளிரவில் கண்மூடித்தனமாகத் திட்டுவார்கள். நாம் பேசுவதைக் கேட்க மாட்டார்கள், எழுதி வைத்துப் படிப்பதைப் போல ஆங்கிலக் கெட்ட வார்த்தைகளை உதிர்ப்பார்கள்.

போரின் கடைசிக் காலத்தில் சில போராளிகள் பேசுவார்கள், 2009 ஏப்ரல் மாதத்தின் துவக்கத்தில் அப்படி வந்த ஒரு அழைப்பில் பேசியவர் சொன்னார், "நேற்று ராவுல ஒரு பதினஞ்சு பொடியன்கள் ஆமிக்காரனிடம் பிடிபட்டு நிக்கிறாங்கள், எப்படியும் தட்டிப் போடுவான் எண்டுதான் நினைக்கிறேன்". திகீரென்றது, தட்டிப் போடுவாங்கள் என்று சொன்னால் கொல்லப் போகிறார்கள் என்று பொருள். மிக எளிதாக ஏதோ மின்விசிறியின் விசையைத் தட்டுவது போலச் சொன்னார்.

பிறகொருமுறை ஒரு தமிழ் ஈழ நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது கேட்டேன், மரணத்தை நீங்கள் எப்படி அத்தனை இலகுவாக எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள், மரணம் உங்களுக்கு அச்சம் தருவதில்லையா??? அவர் சொன்னார், "அண்ணா, மரணம் ஒரு போதும் எங்களுக்கு அச்சம் தருவதாக இல்லை, நாங்கள் மரணத்தை நன்கு பழகிக் கொண்டு விட்டோம், ஒரு கதையோடு மேலும் தொடர்ந்தார்,

"அனுராதபுரம் வானூர்தி தளத் தாக்குதலின் காலகட்டத்தில் எனக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது, இழுத்து இழுத்து பேசிய அந்தத் தம்பி, அண்ணன் எங்க நிக்கிரிகள் என்று கேட்டான், இருக்கும் இடத்தைச் சொன்னேன். சும்மாதான், கதைக்கனும்னு தோணுச்சு என்றவன் மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்கினான். ஏதோ பொறி மண்டைக்குள் தெறிக்க "நீ எங்கடா நிக்கிற?", என்று கேட்டேன். சொன்னான்.

அண்ணா, ஏறி குண்டு மேலே விழுந்து கிடக்குது, கொஞ்சம் குடலும் கூட வெளியே வந்துட்டது, சட்டையைக் கழற்றி கட்டி வைச்சிருக்கிறன், கையில இயங்கும் நிலையில் சாமான் ஒன்று இருக்கிறது, எப்படியும் சாகுரதுக்குள்ள ரெண்டு மூணு பேரத் தட்டிட்டுத் தான் சாவேன், முன்ன உங்க கிட்டக் கதைக்கனும்னு தோணுச்சு". தெளிவாகச் சொன்னான்.

தென்னை மரம் ஒன்றின் மீது ஏறிக் கிடக்குறன். ஏறி குண்டுத் தாக்குதலுக்குப் பின்னால் குடல் சரிந்திருக்கிறது, உடலெங்கும் காயங்கள், தப்பிக்க மரத்தின் மீது ஏறி இருக்கிறான், தனது மரணத்தைப் பற்றியோ, சரிந்து கிடக்கிற குடலைப் பற்றியோ அந்த மாவீரனுக்கு எந்த விதமான அச்சமுமில்லை, அவனுடைய கவலை எல்லாம் இன்னும் எத்தனை எதிரிகளை அழிக்க முடியும் என்பதில் கவனமாய் இருந்தது. "சரி, நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று அவரிடம் கேட்டேன். எப்படியும் திருப்பிச் சுட்டுப் போட்டுச் செத்துப் போ" என்று சொன்னேன். என்று தயக்கமில்லாமல் சொன்னார்.
14march_tysms03_15_1396054e

என்ன மனிதர்கள்? என்ன ஒரு தீவிரம்?, தங்களுக்கான தேசத்தைக் கட்டமைப்பதில் அவர்கள் காட்டிய உறுதி என்றும் உலக வரலாற்றில் இடம் பெறக்கூடியது.
எங்கள் உடல், எங்கள் மொழி, எங்கள் குடும்பம் இவை எல்லாவற்றையும் விட எங்கள் தேசமே மிகப்பெரியது, ஏனெனில் முன்னவை மூன்றும் தனித்து விடுதலையோடு இயங்க வேண்டுமானால் எங்களுக்கான தேசம் ஒன்றில் தான் அது சாத்தியப்படும். எத்தனை தெளிவான விடுதலை குறித்த சிந்தனை. பாலச்சந்திரன் மரணம் தமிழ்நாடு மட்டுமில்லாமல் உலகம் முழுக்க இருக்கும் இதயம் கொண்ட மனிதர்களின் மனசாட்சியை உலுக்கி எடுக்கும் இந்த நேரத்திலும் தெளிவாகச் சொல்கிறார்கள் ஈழத் தமிழ் மக்கள்.

"அவனுக்கு என்ன அஞ்சு பொயிண்ட் மார்புல வாங்கி அப்பன் பேரக் காப்பாத்திட்டான்". நெஞ்சக் குழியில் அடைக்கும் துக்கத்தை எப்படி விழுங்குவது என்று நாம் நாம் தடுமாற்றம் அடைகையில் கலகலவென்று சிரிக்கிறார்கள். கவலைப்பட்டு ஒன்னும் ஆகிடப் போறது கிடையாது அண்ணன். விடுதலை, போர் என்று வந்து விட்டால் உயிர் தானே முதல் ஆயுதம்.

இனி முதல் பத்தி அழைப்புக்கு வருகிறேன்,

"ஹலோ, ஹலோ"

"அண்ணா, நான் இளவேனில் கதைக்கிறேன்".

"சொல்லும்மா, நல்லா இருக்கியா"

"நான் ரொம்ப நல்லாவே இருக்குறன்"

"அத்தையும், ரூபனும் எப்படி இருக்காங்க"

"எல்லாரும் நலம் தான் அண்ணா"

"ரொம்ப சந்தோசமா இருக்குறேன் அண்ணா"

"அங்கன இருக்குற தம்பிகளும், தங்கைகளும் எங்களுக்காக போராட்டம் நடத்திப் பட்டினி கிடக்குறதாகச் சொல்றாங்க, இங்க இருக்குற பேப்பர்ல எல்லாம் தலைப்புச் செய்தியா வந்து கொண்டிருக்கு. எங்கட கண்ணீரையும், எங்கட வலியையும் கண்டு ஏலாமத் தானே பட்டினி கிடக்குறாங்க, எங்களுக்கும் எங்கட பிள்ளைகளுக்கும் கேட்க நாதியே இல்லையெண்டு வலியோட கிடந்த வாழ்க்கைக்கு இனிமேலே ஒரு அர்த்தம் இருக்கு தானே, சின்னப் பொடிப் பிள்ளைகள் கூட மண்டியிட்டு வீதியில போராட்டம் செய்யுற படங்களைப் பாக்கிற போது எங்கட போராட்டமும், எங்கட மாவீரர்கள் செய்த தியாகமும் வீண் போய் விடாது எண்டு நம்பிக்கை வருது".

537582_414507315290381_1386691722_n

"பிள்ளைகளுக்கு ஏதும் நிகழாமப் பாத்துக்குங்க"

தாய், பிள்ளைகள், கணவன், உறவுகள், வீடு, வாசல் எல்லாவற்றையும் இழந்தும் தனது தமிழ்ப் பிள்ளைகள் பட்டினி கிடப்பதைப் பொறுக்க முடியாமல் ஒரு தாய்க்கே உரிய பரிவோடு மறுமுனையில் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள் அந்த ஈழத்தாய்.

"இந்தப் பாசமும், உறவும், நெகிழ்வும் யார் கொடுத்தார்களோ அம்மா, அது தானே உங்களை இப்படி ஒரு ஒப்பற்ற தனித் தேசத்திற்காக உயிரையும் கொடுத்துப் போராடச் சொல்கிறது.

"பிள்ளைகள் அவர்களே எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொள்ளும் படி வளர்ந்து விட்டார்கள். நாம் ஒன்றும் சொல்கிற மாதிரியெல்லாம் இல்லை"
என்று சொல்லி விட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தேன்.

என் தம்பிகளே, தங்கைகளே, உங்கள் எழுச்சி மிகுந்த இந்த அறப்போர் ஒரு தேசத்துக்கான நம்பிக்கையை வெறும் மனிதர்களிடம் மட்டும் உயிர்ப்பிக்கவில்லை, உலகெங்கும் வாழுகிற தமிழினத்தின் தலைவர்களிடம் கூட உயிர்ப்பித்திருக்கிறது.

stock-photo-school-boy-gives-salute-isolated-on-white-background-64795978

மண்டியிடாத வீரமும், மண்டைச் சுரப்பும் கொண்ட எம்மினத்தின் குருத்துகள் கேடு கெட்டவர்கள் என்று சொன்னவனைக் கூப்பிடுங்கள், அவனோடு கொஞ்ச நேரம் கதைக்க வேண்டும் நான்.

உங்கள் நெஞ்சுரமும், உங்கள் தீர்க்கமான அறிவும் இனி எங்களையும் வழி நடத்தும்.

 

***************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 12, 2013

வீழ்வோம் என்று நினைத்தாயோ!!!!

540881_498502080208329_460030237_n

இன்று காலையில் ஒரு நண்பரைச் சந்தித்தேன், ஈழ விடுதலைக்காகவும், பல்வேறு சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிராகப் போராடி வரும் அந்த நண்பர் என்னிடம் இப்படிக் கேட்டார்…,

“வருகிற ஞாயிற்றுக் கிழமை ஏதாவது வேலை இருக்கிறதா?” என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்”. மிகத் தெளிவாகவும், மகிழ்ச்சியோடும் அவரிடம் இப்படிச் சொன்னேன், ” வருகிற ஞாயிற்றுக் கிழமை நான் குடும்பத்தோடு ஒரு திரைப்படத்துக்குச் செல்லலாம் என்று இருக்கிறேன், வேறு எந்த வேலைகளும் இல்லை, இருந்தாலும் வருவதாக இல்லை”.

நண்பருக்கு பெரிய வியப்பு,

“என்ன இது? நீங்கள் ஒரு போதும் திரைப்படங்களுக்கு ஆர்வமாகச் செல்பவர் இல்லையே, தமிழகமெங்கும் மாணவர்கள் மிகப்பெரிய எழுச்சியான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள், இந்த நேரத்தில் திரைப்படத்துக்குச் செல்கிறேன் என்று சொல்கிறீர்களே???.”
நான் புன்னகைத்த படி அவரிடம் மீண்டும் சொன்னேன். “நீண்ட நெடுங்காலமாக எமது இளைய தலைமுறை திரைப்பட நடிகர்களின் பின்னாலும், திரைப்படங்களின் பின்னாலும் அரசியல் உணர்வுகளோ, சமூக உணர்வுகளோ இல்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்களே என்கிற கவலையும், ஆதங்கமும் நெஞ்சம் எல்லாம் அளவிட முடியாத வலியாக நிறைந்திருந்தது.

இன்றைக்கு அந்த வலியும் வேதனையும் எனக்குள் இல்லை, நமது தோள்களில் கிடந்த சுமையை அவர்கள் சுமக்கத் துவங்கி விட்டார்கள். எமது இளைய தலைமுறை எங்கே போராட்ட வலிமையையும், சமூக அரசியல் உணர்வுகளும் இல்லாத ஒரு இனமாக இந்த இனத்தை மாற்றி விடுமோ என்கிற மிகப்பெரிய கவலையை நான்கைந்து நாட்களில் இல்லாதொழித்து விட்டார்கள்.

நம்பிக்கையும் கனவுகளும் நிறைந்த இந்த அறிவு சார் இனத்தின் இளைய சமூகம் தோல்வியுற்றதாக சொல்லிக் கொண்டிருந்த எண்ணற்ற மனிதர்களின் மனதில் மகிழ்ச்சியையும் நம்பிக்கை ஒளியையும் பாய்ச்சும் புது வெள்ளமாய் அவர்கள் புதிய பரிமாணம் எடுத்திருக்கிறார்கள். ஆகவே கவலைகள் இல்லாத ஒரு புதிய குடும்பத் தலைவனாக நான் வருகிற ஞாயிற்றுக் கிழமையை கொண்டாடப் போகிறேன்.

எமது இடங்களை இட்டு நிரப்ப எண்ணற்ற தம்பிகள் புதிய அரசியல் விழிப்புணர்வோடும் எழுச்சியோடும் இன்றைக்கு ஊடகங்களில் நிரம்பி வழிகிறார்கள். அறிவும் உணர்வும் பொங்கிப் பெருகும் அவர்களின் சொற்களில் எமது கவலைகள் கருகிக் கொண்டிருக்கிறது. இனி அவர்கள் விழித்துக் கொண்டார்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு வழக்கமாய் இயங்கும் வலிமை எனக்கு வந்திருக்கிறது. நான் நிம்மதியாக ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமையை குடும்பத்தினரோடு கழிக்கப் போகிறேன்”.

வெறும் சொற்களின் ஒப்பனையோடு நான் மேற்கண்ட உரையாடலைச் எழுதவில்லை, எத்தனை மகிழ்ச்சியாகவும், புத்துணர்வாகவும் இருக்கிறது எமது தம்பிகளின் புதிய அவதாரத்தைக் கண்டு, அரசியல் இயக்கங்களின் பின்னால் கொடி பிடித்தபடி எழுச்சியும், சுய அறிவும் இல்லாத இளைஞர்களாய் வலுவிழந்த நம்பிக்கை ஊட்டாத அவர்களின் முகங்களைப் பார்த்துப் பழகிய எனக்கு ஒரே ஒரு நாள் முழுமையான நம்பிக்கையை மீட்டெடுத்த திருநாளாய் மலர்ந்திருந்தது. அவர்கள் எட்டுப் பேர் தலைநகரின் ஒரு குறுகிய இடுக்கான இடத்தில போடப்பட்டிருந்த மேடையில் அணிவகுத்திருந்தார்கள்.

ஒட்டு மொத்த இனத்தின் மனசாட்சியாய், கூனிக் குறுகிப் போயிருந்த உலகின் ஒப்பற்ற மொழியை அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள், அவர்களைத் தேடி தமிழகத்தின் பெரிய அரசியல் கட்சிகளில் இருந்து, சின்னஞ்சிறு இயக்கங்களின் தலைவர்கள் வரை வரத் துவங்கி இருந்தார்கள். தலைவர்களைக் கண்டு மயங்கியபடி, அவர்களின் தரிசனத்துக்கு ஏங்கியபடி தெருக்களில் முண்டியடிக்கும் சிறு கூட்டமாய் அலைந்திருந்த அவர்களைக் காண நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும், தேசியக் கட்சிகளின் தலைவர்களும், செயற்குழு உறுப்பினர்களும் அங்கே வரிசையில் நின்றார்கள, நிலை தடுமாறிக் கொண்டிருந்த ஒரு இனத்தின் பல்லாண்டு கால வரலாற்று விடுதலைப் போராட்டத்தை ஒரு புதிய தளத்துக்கு அவர்கள் அழைத்து வந்திருந்தார்கள். அங்கே மகிழ்ச்சியும், உணர்ச்சிப் பெருக்குமாய் என்னைப் போலவே சில மனிதர்களை நான் அங்கே பார்த்தேன்.

IMG_0548

கலைந்த தலைமுடியும், தீராத வேதனையும் நிரம்பிய இன விடுதலையின் போர்க்களத்தில் உருவான சில அற்புத மனிதர்கள் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தார்கள், ஒருவர் தோழர் திருமுருகன் காந்தி, தனது இல்லத்தில் நிகழும் திருமண வரவேற்பில் ஓடியாடும் ஒரு குழந்தையைப் போல அவர் வருகிற போகிற மனிதர்களை அவர் வரவேற்றபடி நின்றிருந்தார். இன்னும் பெரியதொரு பந்தலை அமைக்க யாரோ ஒரு நல்ல மனிதரிடம் நன்கொடையைப் பெற்று மாணவர்களிடம் சேர்த்துக் கொண்டிருந்தார் அவர்.

கன்னக்குழி விழும் புன்னகையோடும், கள்ளமற்ற பேரன்போடும் துள்ளிக் குதிக்கிற மான் குட்டியைப் போல பட்டினிப் போராட்ட அரங்கின் ஒவ்வொரு அங்குலமாய் சுற்றிக் கொண்டிருந்த எமது தமிழ்ப் பெண்களின் இன்னொரு அடையாளத்தை அங்கே பார்த்தேன் நான். அவரது கண்களில் இனம் புரியாத மகிழ்ச்சியும், நிறைவும் வழிந்து கொண்டிருப்பதை என்னால் அடையாளம் காண முடிந்தது. அவர் எமது அளப்பரிய மொழியின் கவிஞர் மீனா கந்தசாமி.

இவர்களைப் போல இன்னும் எண்ணற்ற மனிதர்கள், தனது எட்டு வயது மகனோடு பெருமிதம் பொங்க அந்த அரங்குக்குள் நுழைந்த ஒரு அண்ணனைப் பார்த்தேன், “வாடகைப் பணம் கொடுத்து விட்டீர்களா?” என்று யாரிடமோ அலைபேசியில் கேட்டபடி பட்டினி கிடக்கும் தனது பிள்ளைகள் இருந்த திசை நோக்கிக் கண் கலங்கிய ஒரு தாயைப் பார்த்தேன், தனது சகோதரர்கள் பட்டினியால் வாடிக் கொண்டிருக்கும் தவக் கோலத்தைக் கண்டு கலவையான உணர்வுகளோடு கை தட்டிக் கொண்டிருந்த எனது இனத்து மாணவச் சகோதரிகளைப் பார்த்தேன்.

இரண்டு கால்கள் இல்லாத ஊன்றுகோலின் உதவியோடு அரங்கின் நிகழ்வுகளைக் கண்களில் நீர் பணிக்கப் பார்த்துக் கொண்டடிருந்த ஒரு தமிழ்ச் சகோதரனைப் பார்த்தேன். பதாகைகளை அமைப்பதற்கு பட்டியல் கம்புகள் தேடிக் களைத்து ஒரு திரைப்படத் தட்டியை உடைத்து நொறுக்கிப் பதாகைகளைக் கட்டிய எமது குலக் கொழுந்துகளைப் பார்த்தேன். இதுவரை காணக் கிடைத்திராத ஒரு பரவசமான உணர்வு அது.

ஆம், எனதருமைத் தம்பிகளே, நீங்கள் விழித்துக் கொண்டீர்கள், எதற்காக ஏங்கினோமோ, எதற்காக நாங்கள் தவம் கிடந்தோமோ அதனை நீங்கள் செய்யத் துவங்கினீர்கள், உலகின் மௌனத்தை மூன்று இரவுகளில் உடைத்து நொறுக்கினீர்கள், கிரிக்கெட் வீரர்களின் பின்னாலும், திரைப்பட நடிகர்களின் பின்னாலும் தறி கெட்டலையும் தறுதலைகள் என்று உங்களைப் பார்த்துச் சொன்னவர்களை நாங்கள் உலகிற்கு நாகரீகம் வழங்கிய இனத்துக்குச் சொந்தக்காரர்கள் என்று உரக்கச் சொன்னீர்கள். தாய்த் தமிழகமெங்கும் கனன்று கொண்டிருந்த அந்த விடுதலை நெருப்பை உங்கள் கண்களில் அடைத்தீர்கள்.

ஊடகங்களில் ஒலிக்கும் உங்கள் ஒப்பற்ற குரல் ஒவ்வொன்றும், இந்த இனத்தின் விடுதலையை ஒவ்வொரு அங்குலமாக நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது, அடக்குமுறைகள் வரக்கூடும், அரசியல் சதுரங்கத்தில் உங்கள் உடல் ஒரு பகடைக் காயாய் உருட்டப்படக் கூடும், ஆட்சியையும், அதிகாரத்தையும் காப்பாற்ற புதிய வழக்குகள் உங்கள் மீது பாய்ச்சப் படக் கூடும்,

IMG_0561

அஞ்சாதிருங்கள், உங்கள் எழுச்சி மிக்க போராட்டத்தின் காலடியில் காவற் காரர்களைப் போல நாங்கள் எப்போதும் அமர்ந்திருப்போம், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும், எமது பிள்ளைகளின் முதல் நடையைப் போலப் பார்த்தபடி நீங்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடங்களைச் சுற்றித் தான் அமர்ந்திருப்போம்.

உங்களுக்கு அறிவுரை சொல்வதற்கும், வழி நடத்துவதற்கும் எங்களிடம் எந்தத் தளவாடங்களும் இல்லை, நீர்த்துப் போன சில தேசிய நலன்களும், திராவிடக் கொள்கைகளும் தவிர உருப்படியான ஆயுதங்கள் ஏதும் எங்களிடம் உண்மையாகவே இல்லை. இழப்பின், வலியும், எண்ணற்ற எமது குழந்தைகளையும், பெண்களையும் இழந்து தவிக்கிற ஆற்றாமையும் தவிர உங்களுக்குக் கொடுப்பதற்கு எங்களிடம் ஒன்றும் இல்லை.

உங்களுக்கான ஆயுதங்களை நீங்களே உருவாக்கிக் கொள்ளுங்கள், உங்களுக்கான அரசியலை நீங்களே திட்டமிடுங்கள்.

பெருமையும், பேரன்பும் நிறைந்திருக்க இதோ எங்கள் தம்பி எழுச்சியும், மானமும் கொண்டு வெகுண்டு எழுந்து விட்டான் என்று போகிற வருகிற எல்லாரிடத்திலும் பெருமையோடு சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம், உங்கள் கண்களில் கனன்று ஒளிரும் அந்த ஈழ விடுதலைக்கான நெருப்பில் இனி நாங்கள் எரிக்கப் பட்டாலும் கவலை இல்லை. நீங்கள் வெற்றி பெறுவீர்கள்.

இம்முறை வாழ்த்துக்கள் சொல்வதோடு நிறுத்திக் கொள்ளப் போகிறோம், இது உங்கள் கனவு, இது உங்கள் வாழ்க்கைக்கான அரசியல் போராட்டம். நீங்கள் போகிற இடங்களில் எல்லாம் எங்கள் உயிரும், உணர்வும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது, உங்கள் சொற்களில் எங்கள் வலி அடைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

imagesCAW1E3KU

“எங்கள் வாழ்வும், எங்கள் வளமும் மங்காத தமிழ் என்று சங்கே முழங்கு” என்று சங்கநாதம் முழக்கிய பாவேந்தனின் பேரன்களாய், “மானமும், அறிவும் மனிதர்க்கு அழகு” என்று சூளுரைத்த தந்தை பெரியாரின் பேரன்களாய், “கற்பி, ஒன்று சேர் புரட்சி செய்” என்று முழக்கிய அறிவுலக ஆசான் அண்ணல் அம்பேத்கரின் பிள்ளைகளாய் மானமுள்ள தமிழ்ப் பிள்ளைகளாய் உலகை வெல்லுங்கள். வாழ்த்துக்கள் தம்பிகளே, தங்கைகளே…….

*****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 9, 2013

என்றென்றுமான கதாநாயகன்…….

fathers-day_965801

மிதமான குளிரில் இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தது பெருநகரம், அலுவலகம் முடிந்து நகரச் சாலைகளில் ஒரு சாகசக்காரனைப் போல ஊர்தியைச் செலுத்தி முன்னேற வேண்டியிருக்கிறது, ஒருவழியாக வீட்டுக்கு வந்து குழந்தைகளின் முகத்தைப் பார்க்கிற போது களைப்பு ஓட்டமெடுக்கிறது, கண்டிப்பு மிகுந்த அலுவலனாக எட்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக அல்டாப்புக் காட்டி விட்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தால் கட்டப்பட்டிருக்கிற குட்டி நாயைப் போல கம்பியின் மீது நடக்கிற மனித வாழ்க்கை, காட்சி மாற்றம் சில நேரங்களில் நகைச்சுவை மிகுந்தது.

நாயைப் போல ஓசை எழுப்பவும், பூனையைப் போல நடக்கவும், வயிற்றுப் பகுதியில் உனக்கு மட்டும் ஏன் முடி முளைத்திருக்கிறது என்பது மாதிரியான பல கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லவும். நிறைய நரிக் கதைகளை தேடித் படித்துக் கொள்ள வேண்டும், சில நேரங்களில் நள்ளிரவு  இரண்டு மணிக்கெல்லாம் நரிக் கதைகள் சொல்ல வேண்டியிருக்கும். மனித வாழ்க்கையின் ஆகச் சிறந்த கணங்கள் குழந்தைகளோடு தான் நிகழ்கிறது.

இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்னாள் இரவில் நிறைமொழியும், அறங்கிழாரும் (தம்பியின் குழந்தை) விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். காலின் மீதேறி நடந்து வயிற்றில் கால் வைத்து ஒரே எட்டில் பைக்குள் கையை விட்டு ஒரு நூறு ரூபாய்த் தாளை உருவி விட்டார்கள். பிறகு அது யாருக்குச் சொந்தமானதென்று நடந்த பஞ்சாயத்தில் ஆளுக்குப் பாதியாக்கி விட்டிருந்தார்கள். நூறு ரூபாய் என்பது எத்தனை மதிப்பு மிக்கது, நூறு ரூபாய் பணம் எத்தனை மனிதர்களின் வாழ்க்கையைத் திசை திருப்பி இருக்கிறது. பலரது வாழ்க்கையை படுக்க வைத்திருக்கிறது, சிலரது வாழ்க்கையை துவக்கி வைத்திருக்கிறது. சிலர் வெகு உயரத்துக்குச் சென்றிருக்கிறார்கள், சிலர் குப்புற விழுந்திருக்கிறார்கள். கவலையோடு குழந்தைகளுக்கு பணத்தின் மதிப்பைச் சொல்லி சாய்ந்து அமர்ந்தால், மனம் மெல்ல நிகழ் காலத்தின் கைப்பிடியில் இருந்து நழுவி முன்னொரு நாளின் இரவுக்குள் தஞ்சமடைந்தது.

IMG_0273

மழை லேசாகப் பிசுபிசுத்துக் கொண்டிருந்தது, செம்மண் நிலத்தில் மழைத்துளிகள் விழுந்து கிளப்பி இருந்த மண்ணின் வாசம் முற்றங்களில் புரண்டு கொண்டிருந்தது, வேப்ப மரத்தின் கிளைகள் மழையில் நனைந்து அடர்த்தியான அரக்கு நிறத்தில் பளபளத்தன, காகம் ஒன்று தனது கூட்டுக்கருகில் நின்று  உலர்த்திக் கொண்டிருந்தது, தென்னங்கீற்றுகள் வெயிலை வரவேற்பது போல சலசலத்துக் கொண்டிருந்தன, மாதத்தின் கடைசி நாட்கள், பள்ளியில் தேர்வுக் கட்டணம் கட்டுவதற்கு மாதக் கடைசி நாட்களை ஒரு காரணமாகச் சொல்ல முடியாது. முதல் நாளே வகுப்பாசிரியர்  கண்டிப்பாகச் சொல்லி இருந்தார், இரண்டொரு நாட்களாகவே தயங்கிக் கொண்டிருந்த நான் இன்று எப்படியும் அப்பாவிடம் சொல்லித் தான் ஆக வேண்டும்.

"இன்னைக்கித் தாம்பா  லாஸ்ட் நாளு"

"என்னதுடா?"

"அதாம்பா பரீட்சை பீஸ், நூறுவா"

அப்பாவின் முகம் ஒரு கணம் வாட்டமடைந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது, அப்பாவின் சட்டைப் பையில் பெரிதாகப் பணம் இருந்திருக்கவில்லை என்பதையும் உளவு பார்த்தாயிற்று,

"நேத்தே ஞாபுகம் பண்ணி இருக்கலாம்லடா"

"…………." நான் ஏதும் பேசவில்லை.

"சரிடா, கிளம்பு, தர்றேன்"

கொஞ்சம் நிம்மதியாய் உணர்ந்தேன். வகுப்பாசிரியர் கல்யாணசுந்தரத்திடம் இருந்து தப்பித்து விடலாம்,  ஏற்கனவே டியூஷன் போகாத கடுப்பில் கும்மி எடுத்து விடுவார் என்று நினைத்திருந்தேன்.

குளித்து முடித்து அவசரக் காலை உணவை முடித்துக் கொண்டு பையை எடுத்துத் தோளில் போடும் போது , அப்பா சொன்னார்,

"என் கூட சைக்கிள்ளயே  வாடா".

அப்பா ஓரத்தில் கிழிந்திருந்த ஊதா நிற சீட் கவரை வெளியில் தெரியாதபடி அழுத்தி வைத்து விட்டு, ம்ம்ம்.உக்காருடா" என்றார்.

கேரியரில் உக்கார்ந்து பயணித்த போது எதிர்க்காற்று, கூடவே சூரியக் கதிர்கள் மொத்தமாய் அப்பாவின் மீதே விழுவது போலத் தெரிந்தது,  அப்பாவின் நிழல் என்னை வெயிலில் இருந்து முழுமையாய்ப் பாதுகாத்தது வழியெங்கும்.

அப்பா, ஒரு கூட்டுறவுப் பண்டக சாலைக்கு முன்னாள் வண்டியை நிறுத்தினார்.

தம்பி, இங்கேயே இரு.

சரிப்பா

பத்து நிமிடங்கள் காத்திருந்த பின்னும் அப்பாவைக் காணவில்லை.

சரி, கொஞ்சம் உள்ளே போய்ப் பார்க்கலாம்.

கண்ணாடி அலமாரிகளில் அடுக்கப்பட்டிருந்த பல்வேறு பொருட்களை வேடிக்கை பார்த்தபடி மெல்ல நடக்கத் துவங்கிய போது அப்பா கண்ணில் பட்டார்.

அப்பா, மேசைக்கு எதிர்ப்புறம் இருந்த நாற்காலி ஒன்றில் அடக்கமாக அமர்ந்திருந்தார்.

எதிர்ப்புறத்தில் மறந்திருந்த மனிதர் அப்பாவிடம்

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் சார் இன்னும் போனியாகல".

"இருக்கட்டும், ராஜு, நீங்க பாருங்க"

முதல் வணிகத்தை முடித்து விட்டு ராஜு என்கிற அந்த மனிதர் அப்பாவிடம் நூறு ரூபாய்த் தாளொன்றை அப்பாவின் கையில் கொடுத்தார்.

"தேங்க்ஸ் ராஜு, சம்பளம் வந்தவொடனே வர்றேன்"

"மெதுவாக் குடுங்க சார், கேக்காத ஆளு கேக்குறீங்க"

அப்பா, எழுந்து வெளியே வரத் தயாரானார். எதுவும் தெரியாதவனைப் போல வெளியே வந்து நின்று கொண்டேன்.

சட்டைப் பையில் இருந்து நூறு ரூபாய்த் தாளை வெளியில் எடுத்து அப்பா என் கையில் கொடுத்தார்.

நூறு ரூபாய் பணத்துக்காக காத்திருந்த வலியை மறைக்க வலிந்து திணித்த ஒரு புன்னகையின் தடயத்தை முகத்தில் ஏற்றி இருந்தார் அப்பா.

"ரோட்டுல கவனமா போகனும்டா, கொண்டு வந்து விடவா"

"இல்லப்பா, நா போயிருவேன்"

நடக்கத் துவங்கினேன், அப்பா மீண்டும் ஒரு முறை வெளியே தெரிந்த கிழிந்த சீட்டின் உரையை உள்ளே அழுத்தி விட்டுக் இடது காலை ஒரு பெடலில் வைத்து வலது காலைச் சாலையில் இரண்டொரு முறை உந்தியபடி சைக்கிளில் ஏறி அமர்ந்தார். அவரது வெள்ளைச் சட்டையில் திட்டுத் திட்டாய் வியர்வைத் துளிகள் படரத் துவங்கி இருந்தன.

how-build-better-dad-istock-ZoneCreative-main_1

நிகழ்காலம் நிறைந்து வழிய நிறைமொழி வந்து இப்போது பக்கத்தில் நின்று கொண்டாள்.

"அப்பா, ஐயாவுக்கு இன்னும் போன் பண்ணல???"

"இப்போப் பண்ணுவோம்மா"

"ஹலோ, சாப்டீங்களா???, ஐயா, எப்ப வர்ரீன்ங்க???……"

பல நூற்றாண்டுகளுக்கும் தீர்க்க முடியாத அப்பாவின் பாசக் கடனை ஒரு சின்னஞ்சிறு தவணையில் நிறைமொழி செலுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

திரையில், வாழ்க்கையில் என்று விளக்கொளியில் மின்னும் நாயகர்கள் யாரும் வென்று விட முடியாத எனது நிஜ வாழ்வின் நாயகனாக அப்பாவே இருக்கிறார், உலகம் முடிகிற கடைசி நிமிடம் வரையிலும்…………

************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 8, 2013

கழிப்பறைப் பொந்தில் ஒளிந்த விடுதலை.

rajapaksa_manmohan_singh

மனம் கனத்துக் கிடக்கிறது, சுற்றிலும் நிகழ்கிற புற உலக அசைவுகள் எனது அக உலகத்தை எந்தச் சலனனும் இன்றிக் கடந்து கொண்டிருக்கிறது, எனைச் சுற்றிலும் மனிதர்கள் இரைச்சலோடு ஏதோ பேசிக் கொண்டும் சிரித்துக் கொண்டும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், சிலர் வணிகத்தைப் பெருக்குவது குறித்தும், சிலர் நிலம் வாங்குவது குறித்தும், சிலர் நகரம் பெரிதாய் வளர்ந்து கொண்டு இருப்பது குறித்தும் என்னிடம் கருத்துக் கேட்கிறார்கள், எங்கோ படித்த அல்லது யாரோ என்னிடம் சொன்ன சில சொற்களை ஒட்டியும் வெட்டியும் அவர்களுக்கு ஒரு நிறைவான பதிலை அளித்துக் கொண்டிருக்கிறேன், ஆனால் எனது ஆன்மத்தின் சொற்கள் கருவறைக்குள் இருந்து வெளிவரத் துடிக்கிற ஒரு புத்தம் புது உயிரைப் போல இருளில் இருந்து வெளிவரத் தயங்கியபடி இருக்கிறது.

நான் அமைதியாக இருப்பதாகப் பிறர் சொல்லும் போதெல்லாம் முன்னெப்போதையும் விட அதீத வேகத்தோடு பேசிக்  கொண்டுதானிருக்கிறேன், என்னுடையை சொற்களை நான் மோன நிலைக்குத் தள்ளி இருக்கிறேன், எனக்குள்ளே நான் நிகழ்த்திக் கொண்டு அமைதியுற்றுத் தவிக்கும் அந்தப் பொழுதுகளைத் தான் நீங்கள் நான் அமைதியாக இருப்பதாகச் சொல்கிறீர்கள். என்னால் பதில் பெறப்பட முடியாத பல கேள்விகளை அப்போது  மடை திறந்து விடுகிறேன் நான். அந்தக் கேள்விகள் எனது மூளையின் நரம்புகளில் இருந்து கிளம்பி இதயச் சுவர்களில் மோதி எக்காளமிட்டபடி அலைகின்றன, ஏராளமான பதில்கள் தேங்கிக் கிடக்கிற அறிவின் குட்டிச் சுவர்களில் அந்தக் கேள்விகள் வசதியாக அமர்ந்து விடைகளைத் தேடுகின்றன. பொருக்கி எடுக்கப்பட்ட அந்தப் பதில்கள் செயல்படுத்த முடியாத ஊனமடைந்த நிலையில் மனம் என்கிற பெருவெளியில் சந்தையில் இருந்து எறியப்பட்ட அழுகிய காய்கறிகளைப் போல நாற்றமெடுக்கின்றன.

இப்போது கூடப் பாருங்கள், நான் அமைதியாய் இருப்பதை நீங்கள் சொல்கிறீர்கள், ஆனால் என்னுடைய மனவெளியில் பெரும் புயல் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறது, எனைக் கடந்து போன ஒரு பசுமாட்டின் கரு ஊதா நிறக் கண்களில் காலையில் என்னுடைய உருவத்தைப் பார்த்தேன், அது ஒரு ஏளனத்துக்குரிய கையாலாகாத மனிதப் பிறவியின் நிழல் போல என்னைக் கேலி செய்தது. காலால் எட்டி உதைக்கப்பட்ட ஒரு பந்தைப் போல அந்தப் பசு மாட்டின் கண்களுக்குள் ஒடுங்கிய குள்ளமான கண்கள் கலங்கிப் போயிருக்கிற ஒரு சிறுவனைப் போல நான் நானே தான் அதனுள்ளிருந்தேன். பிறகு ஒரு பேருந்தின் கண்ணாடிக்குள் எதிரொளித்து மெல்லப் பதுங்கி மறைந்து கொண்ட எனது தகுதியற்ற உருவத்தைப் பார்த்தேன், என்னுடைய ஆற்றாமையைப்  பார்க்கப் பிடிக்காமல் அந்தப் பேருந்து வேகமாக வெகு வேகமாக நெடுஞ்சாலையில் கரைந்து போனது.

என்னுடைய குழந்தைகளை இரக்கமின்றிக் கொன்று குவித்த ஒரு சிவப்புத் துண்டு போர்த்திய மனிதனை சிவப்புக் கம்பளத்தில் வரவேற்று என்னால் தேர்வு செய்யப்பட்ட ஒரு பிரதமர் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளில் புன்னகைக்கிற போது எனக்குச் சொந்தமான வரவேற்பறையில் கூட நான் ஒரு மதிப்பில்லாத பூச்சியைப் போல வீழ்த்தப்படுகிறேன். ஒரு குருதி படிந்த நிலத்தின் வாசனையோ, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் செத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சிறுவனின் கண்களோ இந்தப் புவிப் பந்தின் இருப்பை விடப் பெரிதானதாகத் தோன்றிய ஒரு இரவில் நான் திடுக்கிட்டு விழிக்கிறேன், நீதிக்காக குரல் கொடுக்க வேண்டிய பல பெரிய மனிதர்கள் தங்கள் கறுப்புச் சட்டையை வேகமாகத் துவைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள், தேர்தல் திருவிழாவில் அவர்கள் மரணத்தையும், விடுதலையையும் கொஞ்ச நேரம் காட்சிக்கு வைப்பார்கள்.

எந்தக் குற்றமும் செய்யாத ஒரு மரியாதைக்குரிய மகத்தான மனித உயிர் போல ஆயிரக்கணக்கில் எனது மக்களைக் கொன்று குவித்த ஒரு கொடுங்கோலன் நான் வாழ்வதாகச் சொல்லப்படும் தேசத்தின் கோவில்களில், அரசவைகளில், பெரிய மனிதர்கள் என்று சொல்லப்படுகிற பலரது இல்லங்களில் கூடிக் களிப்பதை இன்று மாலையில் தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பக் கூடும். அப்போது உடலில் இருந்து எனது மனசாட்சியை, எனது குருதி நாளங்களை நான் வீட்டின் கழிப்பறையிலாவது ஒளித்து வைத்து விட வேண்டும். காற்றின் நினைவுகளில் இருந்து அந்தப் பிம்பம் களைந்து போன பிறகு அவமானங்களின் துடைப்பத்தால் மனசாட்சியை இரண்டொரு சாத்துச் சாத்தி விட்டு சலவை செய்த புதிய சட்டையைப் போல அணிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கும். பிறகு தடை செய்யப்பட்ட திரைப்படங்களின் இன்றைய வரவு செலவு குறித்து நீண்ட நேரம் ஒரு மந்தை ஆட்டைப் போல உரையாடி விட்டு உறங்கச் செல்ல வேண்டும்.

நீதி என்பது என்னைப் பொறுத்த வரை எனது குரல் வளையின் மையத்தில் யாரேனும் ஒருவர் கத்தியை வைத்து அழுத்தும் போது மட்டுமே விழித்துக் கொள்கிற ஒரு உயிர்ப்பு நிலை, அது வரையிலான எனது சுகந்த வாழ்வு தமிழ் இலக்கியத்தைப் போல திரைப்படத்தை நோக்கிய பாதைகளைக் கழுவித் துடைத்து தூய்மைப் படுத்திக் கொண்டே இருக்கும், பிறகு அதே பாதையை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்து நுண்ணிய தூசுகளை நக்கித் துடைக்கவும் தயங்காத எனது இலக்கிய நாக்கின் நுனியில் விருதுகள் சுவை மடல்களைப் போலத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

எனக்கு எனது தேச நலன்களும், இறையாண்மையும் மிக மிக முக்கியமான சொற்கள், அவற்றின் மீது தான் எனது இருப்பு ஒரு சுயமரியாதையற்ற கழுதையின் பொதியைப் போல அமர்ந்திருக்கிறது, தேசத்தின் நலனுக்கு எதிராக என்னால் அவ்வளவு எளிதாகப் பேசவோ எழுதவோ முடியாது, குழந்தைகளின் மரணத்தை, பெண்களின் கூக்குரலை இன்னும் கொத்துக் கொத்தாய்க் கொல்லப்பட்ட மனித உயிர்களின் வலியை ஒரு நடிகரின் வணிக இழப்பை முன்னிறுத்தி மறக்கப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும், வாழ்க்கை குறித்த அவரது போராட்டத்திலும், எழுச்சியிலும் காயடிக்கப்பட்ட தெரு நாய்களைப் போல நாம் பங்கு கொள்வது குறித்து எனக்கு எந்த வெட்கமும் இல்லை. ஏனென்றால் அதுவே எனது வாழ்க்கை முறையாகப் பழகிப் போய் வெகு காலமாகி விட்டது.

வண்ணச் சட்டையைப் போட்டுக் கொள்வது, சட்டையைக் கழற்றி விட்டு அம்மணமாய் இருப்பது, படுத்துறங்குவது, வேகமாய் நடப்பது, யாருக்கும் தெரியாமல் முழக்கமிடுவது, ஒலிபெருக்கி மாதிரியான ஏதாவது ஒரு பொருளை கட்டணக் கழிப்பறையில் கண்டால் கூட அதன் முன்னாள் வீர வசனங்கள் பேசுவது, சந்திப்புகள் குறித்த புதிய புனைவுகளை உருவாக்கி அரசியல் ரதத்தின் மீது அதனை அமர்த்தி சில அடிமைக் குதிரைகளைப் பூட்டி என்னுடைய போராட்டப் பயணம் கிளம்பி விடும்.

அனேகமாக எனது போராட்டம் எழுச்சி கொள்ளத் துவங்கும் போது எனது குழந்தைகளும், சகோதரிகளும் குலை குலையாய் கொல்லப்பட்ட புதைகுழிகளின் மீது நறுமணம் மிக்க மலர்த் தோட்டங்கள் உருவாகி இருக்கும், அந்த மலர்களைப் பறித்து நான் சமாதானம் என்கிற வெள்ளைக் கொடியை ஏந்தியபடி எதிரியின் கோட்டையை நோக்கி நடக்கத் துவங்கி இருப்பேன். இப்போது எதிரி தனது ஆயுதங்களை வீணடிக்க விரும்ப மாட்டான், அடிமைகளையும், அரசியல் தலைமைகள் அற்ற இனத்தின் கரப்பான் பூச்சிகளையும் கூட்டம் கூட்டமாய்த் தற்கொலை செய்யச் சொல்லி அன்புக் கட்டளை இடுவான்.

“தலைவா, உன் கருணையே கருணை” என்று முழங்கியபடி முற்றிலுமாய் அழிந்து போவேன் நான்.

வாழ்க தமிழ், வளர்க தமிழ் மக்களின் அரசியல் சமூக நிலைப்பாடுகள்.

 

***********

« Newer Posts - Older Posts »

பிரிவுகள்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,920 other followers

%d bloggers like this: