கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 19, 2013

பாரடா என்னுடன் பிறந்த பட்டாளம்……….

tumblr_mjvzv4qyKv1r6m2leo1_500

இந்தக் கட்டுரை எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் தருணத்தில் டெல்லி ஜன்பத் சாலையில் இந்தியப் பேரரசின் அமைச்சரவைக் கூட்டம் சில மிக முக்கியமான முடிவுகளை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது, பன்னெடுங்காலமாகத் தொடர்ந்து கடை பிடிக்கப்பட்டு வரும் இந்தியா என்கிற மண்டல வல்லரசின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் பெரிய அளவிலான மாற்றங்களைக் கொண்டு வரப் போகும் சில மிக முக்கியமான முடிவுகள் எடுக்கப்பட இருக்கிறது.

ஒன்பது வருடங்களாக ஒரு அரசின் மிக முக்கியமான அரசியல் கூட்டாளியாக இருந்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் காங்கிரஸ் கட்சியிடம் இருந்து ஒரே இரவில் வெகு தொலைவு பயணப்பட வேண்டியிருக்கிறது. நடுநிலை வெங்காயங்களை தங்கள் வீட்டுத் தோட்டங்களில் பயிரிட்டு வளர்த்த பல அரசியல் வணிக விவசாயிகள் வேறு வழியின்றி இனப்படுகொலை என்கிற வயலில் களை பிடுங்க ஓடி வருகிறார்கள். தேசியக் கொடியைத் தங்கள் மகிழுந்துகளின் முன்புறத்தில் பறக்க விட்டுக் கொண்டு ஆட்சி அதிகாரத்தில் திளைத்திருந்த பல கதர் வேட்டிக்  கந்தசாமிகள் அவற்றை அகற்றி விட்டு கற்களும் செருப்புகளும் இல்லாத ஒரு புதிய பாதையில் பயணிக்கத் தலைப்பட்டார்கள்.

தமிழ் தேசியத்தைத் தங்கள் வாய்ச்சவடால்களில் கட்டி அமைத்து, ஒலிபெருக்கிகளில் வெற்று முழக்கங்களை எழுப்பிக் காற்றைக் களங்கம் செய்து கொண்டிருந்த சோழ இளவரசர்கள் விரைவாகப் படுத்து உறங்கி, மெதுவாக எழுந்து கொள்ளப் பழகிக் கொண்டிருந்தார்கள். நூற்றாண்டு கால திராவிட அரசியலால் இம்மியளவும் நகர்த்த முடியாத இந்திய தேசத்தின் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் புதிய செயல் திட்டங்களை வகுப்பதற்கான பயிற்சி வகுப்பில் "உள்ளேன் ஐயா" என்று வருகைப் பதிவு செய்யத் தலைப்பட்டார்கள்.

வங்கத்தின் சிங்கங்கள் துவங்கி, முலாயம் சிங்க வகையறாக்கள் வரையில் இலங்கையில் நடந்தது இனப்படுகொலை தான் என்று இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் இடித்துரைத்தார்கள். தங்கபாலுக்களும், சிதம்பரங்களும் தாங்கள் தமிழர்கள் என்பதற்கான சான்றிதழ்களை ஒருமுறை சரிபார்த்துச் சத்தியம் செய்தார்கள்.

இவற்றை எல்லாம் ஓரிரு இரவுகளில் நிகழ்த்திக் காட்டிய எமது மதிப்புக்குரிய மாணவர்களோ பசியோடும், பட்டினியோடும் தெருக்களில் படுத்திருந்தார்கள், அவர்களின் அடுத்த நாள் உணவு குறித்த எந்த உறுதிப்பாடுகளும் இல்லையென்றாலும், தாங்கள் கையிலெடுத்த ஒரு தீரமிக்க போராட்ட வரலாற்றின் பக்கக்களை அவர்கள் வெகு திண்ணமாக வரையறுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

பயிலிடங்களின் உறைவிடங்களின் என்று எல்லா வாயில்களும்  தாழிடப்பட்டிருந்தன, ஆனாலும் அவர்களின் ஒளி படைத்த கண்களில் ஒரு இனத்தின் வலி தேங்கிக் கிடந்தது. நூற்றாண்டு கால அரசியல் இயக்கங்கள் செய்ய முடியாத மாற்றங்களை சில இரவுகளில் அவர்கள் வெகு இலகுவாக நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.

575981_595652017113494_1204108184_n

"அப்படிச் செய்யாதே, இப்படிச் செய், இங்கே போகாதே, அங்கே போ" என்று யானைப் பாகன்களைப் போல அங்குசம் பிடித்துக் கொண்டிருந்த தந்தையரின் கைகளில் இருந்து மழுங்கிப் போயிருந்த அரசியல் என்கிற மந்திரக் கோலை  இவர்கள் பிடுங்கிக் கொண்டார்கள், பல நூற்றாண்டுகளாய்த் அறத்தில் தோய்ந்திருந்த தங்கள் பண்டைத் தமிழ் வீரத்தை அவர்கள் குறுவாளாய்த் தரித்திருந்தார்கள்.

களைத்துப் படுத்திருந்த பத்துக் கோடித் தமிழர்களின் படுக்கைகளை ஒட்டு மொத்தமாய்ச் சுருட்டித் தங்கள் அக்கினிக் குஞ்சுகளை அதற்குள் ஆடை காத்தார்கள். மடையர்கள் என்று சொன்ன அறிவு ஜீவிகளின் கண்களில் விரலை விட்டு ஆட்டியபடி அவர்கள் ஊடகங்களில் ருத்ர தாண்டவம் ஆடினார்கள். சீருடைகளை அணிந்து சிறுவர்களைப் போலிருந்த அவர்களின் அரங்குகளில் அடிப்படை அரசியல் படிக்க அலைமோதியது அண்ணாச்சிகளின் கூட்டம்.

எந்தப் பாடசாலையும் அவர்களுக்கு அரசியலைக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை, எந்தக் கல்லூரியும் அவர்களுக்கு அறச் சீற்றம் குறித்து சிறப்பு வகுப்புகள் எடுக்கவில்லை, ஆனாலும் அவர்கள் அறத்தின் பக்கத்தில் தவறாது நின்றார்கள். சமூகம் குறித்து அவர்கள் அறிந்து கொண்டது எல்லாம் பொய்யும் புரட்டும் பேசிய பரதேசி ஊடங்களில் இருந்து தான். பெரும்பாலான அச்சு ஊடகங்கள் அவர்களுக்குக் காட்டியது எல்லாம் தொப்புள் கொடி உறவுகளின் தாங்கொணாத துயரத்தை அல்ல, தொப்புள் அழகிகளின் துள்ளும் இடுப்பைத்தான், பெரும்பாலான காட்சி ஊடகங்கள் அவர்களுக்குக் காட்டியது எல்லாம் விடுதலைப் போராட்டத்தின் சுவடுகளை அல்ல, திரைப்பட மூடர்களின் போலி முகங்களைத் தான். ஆனாலும், அவர்கள் கிடைத்த இடைவெளிகளில் உலகத்தைப் படித்திருக்கிறார்கள், கிடைக்காத வாய்ப்புகளில் குருதி தோய்ந்த அறுபதாண்டு கால அரசியல் வரலாற்றைப் படித்திருக்கிறார்கள். ஒரே இரவில் ஒப்பற்ற வீரர்களாய், ஒரு இனத்தின் விடுதலையை அடுத்த தளத்துக்கு நகர்த்தி இருக்கிரார்கள்.

579851_153372898160322_1970939098_n

காவல்துறையால் கைது செய்யப்பட்டு ஊர்தியொன்றில் அடைக்கப்பட்டிருந்த எமது பெண் குழந்தை ஒன்றின் களைத்த முகம் ஊடக ஒலிபெருக்கியை நோக்கித் திரும்பி இப்படிச் சொல்கிறது,

"எமது இனத்தின் அறுபதாண்டு காலப் போர் அடங்கிப் போய்விட்டதென்று யாரும் கனவு கண்டு விடாதீர்கள், எமது மக்களின் வலிக்கான நீதி எமக்கான தனித் தேசத்தை நாங்கள் உருவாக்குவதில் தான் அடங்கி இருக்கிறது என்று நாங்கள் உறுதியாக நம்புகிறோம்".

கடந்த பத்தாண்டுகளில் இப்படி ஒரு தீரமிக்க போராட்டத்தில் பங்கெடுத்த, தெளிந்த நீரோடையைப் போல முழக்கமிட்ட ஒரு ஆண் அரசியல்வாதியைக் கூட நாங்கள் பார்த்ததில்லை. கண்கள் பனிக்க அந்தக் குழந்தையை நாங்கள் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம், எந்த முறையான அரசியல் அறிவையும் கொடுக்காத எங்கள்  குற்ற உணர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்தும் வழி தெரியாது தவிக்கிறோம் நாங்கள்.

ஆறு நாட்களாக உணவு ஏதுமின்றிக் கொண்ட இலக்குக்காக உயிரைப் பணயம் வைத்தபடி படுத்திருக்கும் எனதருமைத் தம்பி ஒருத்தன் இப்படிச் சொல்கிறான்,

"கல்வி கற்கும் காலத்தில் இப்படிப் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு நாட்களை வீணடிப்பது சரியா என்று எனைக் கேட்கிறார் எங்கள் பேராசிரியர், அவருக்குச் சொல்லுங்கள், எமது மக்களின் அரசியல் உரிமைகளையும், எமது குழந்தைகளின் வாழ்வுரிமைகளையும் வென்றெடுக்கும் அரசியலை வளர்த்தெடுக்கும் காலத்தில் நீங்கள் சரியாக இருந்திருப்பீர்களே ஆனால், நாங்கள் இப்போது நீங்கள் சொல்கிற படி கல்வியைக் கற்றுக் கொண்டிருந்திருப்போம்."

எத்தனை அறச் சீற்றம், எத்தனை தெளிவான சிந்தனை, எமது மொழிக்கும், எமது இலக்கியத்துக்கும் இருக்கிற பேராற்றல் அது, எமது பாட்டனும், பூட்டனும் காற்றில் விதைத்துப் போன களங்கமற்ற நற்சிந்தனைகளின் வெளிப்பாடு தான் இங்கே பூத்திருக்கும் எமது விடுதலைப் பூக்கள்.

இந்த அற்புதமான ஒரு காலத்தில் எமதருமை அரசியல் நண்பர்களே, சான்றோர்களே, நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் இந்த விடுதலை மலர்களுக்கு நீர் பாய்ச்சுவதும், உரமிடுவதும் தான். யார் என்ன செய்தார்கள், யார் என்ன செய்யப் போகிறார்கள், யார் வெற்றி பெறுவார்கள், யார் தோல்வியைத் தழுவுவார்கள் என்பது குறித்தெல்லாம் இந்த இளம் குருத்துக்களுக்கு அக்கறை இல்லை, அவர்கள் எமது பாரம்பரிய மிக்க மொழியும், இலக்கியமும் கற்றுக் கொடுத்த அறம் என்கிற ஒற்றைச் சொல்லை மட்டுமே உள்வாங்கி இருக்கிறார்கள், உங்கள் குழாயடிச் சண்டைகளைப் பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம், இயன்ற வரையில் ஒருமித்த குரலில் அவர்களின் பின்னால் அணிவகுத்து நில்லுங்கள்.

protest_EPS

விடுதலை என்பது இன்னும் மேன்மையான ஒரு உலகத்தைப் படைப்பதற்கான போராட்டம் தான் என்பதை எமது தம்பிகளும், தங்கைகளும் யாரும் சொல்லிக் கொடுக்காமலேயே உணர்ந்து விட்டார்கள், இனி அவர்கள் அறம் சார்ந்த ஒரு புற உலகைக் கட்டி அமைக்கும் வல்லமை பெறுவார்கள். ஒற்றைக் குரலில் அவர்கள் உயர்த்திப் பிடிக்கும் அந்த முழக்கம் வெகு விரைவில் அவர்களிடம் இருக்கும்.

வெல்லட்டும் எமது தம்பி, தங்கைகளின் புரட்சி. மலரட்டும் தனித் தமிழ் ஈழம்.

*****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 18, 2013

நிமிந்து நடந்து ரொம்ப நாளாச்சுடா…………

நிகழ்வு – ஒன்று

544480_594604473884915_1835407453_n

சூளை மேட்டில் இருக்கும் கோகுலம் தங்கும் விடுதியில் இருந்து வெளியேறி நெடுஞ்சாலைக்கு வந்த போது ஒரு ஆட்டோக்காரர் (தாணி ஓட்டுனர்) செய்தித் தாளைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். போகிற இடத்தைச் சொல்லி எவ்வளவு கொடுக்க வேண்டும் என்றேன். "நூறு ரூபாய் ஆகும் சார்". தூக்கி வாரிப் போட்டது. அதிகம் போனால் இரண்டு அல்லது மூன்று கிலோ மீட்டர் தொலைவு தான் இருக்கும் நான் செல்ல வேண்டிய இடம்.

ஐம்பது ரூபாய் தருகிறேன் என்று அதிரடியாகச் சொன்னேன், இரண்டு நிமிட உரையாடலில் அறுபது ரூபாய்க்கு ஒப்புக் கொண்டார். பயணம் துவங்கியது, "சார், நீங்க கோயம்பேட்ல எங்க போகணும்?".

"செங்கொடி அரங்கம்,"

"அது எங்க சார் இருக்கு?"

"அதாங்க லயோலா கல்லூரி மாணவர்கள் பட்டினிப் போராட்டம் நடத்துறாங்க இல்லையா?"

"அதுக்குப் பக்கத்துக்கு ஹோட்டலா சார்"

"இல்லங்க, அங்கேயே தான், அவங்களுக்கு வாழ்த்துச் சொல்றதுக்காகவே பெங்களூரில் இருந்து வர்றேன்"

அமைதியானார் ஆட்டோ ஓட்டுனர்.

இடம் வந்ததும் இறங்கினேன், சட்டைப் பைக்கும் கையை இட்டு ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டை வெளியில் எடுத்துக் கொடுத்தேன்.

"இல்ல சார், வச்சுக்குங்க"

"என்ன ஆச்சு!!!!!"

"என்னால போராட்டம் எல்லாம் பண்ண முடியாது, ஆனா, நானும் தமிழன் தான் சார், பெங்களூர்ல இருந்து இங்க வந்து வாழ்த்துச் சொல்ற உங்களை மாதிரி எனக்கும் உணர்வு கொஞ்சமாச்சும் இருக்காதா. ஒரு உதவின்னு நினைச்சுக்குங்க சார்"

சென்னையின் போக்குவரத்தில் கரைந்து காணாமல் போகிறார் அந்த தாணி  ஓட்டுனர், மெல்ல நடந்து அக்கினிக் குஞ்சொன்றை மரப் பொந்துகளில் அடைகாத்த தம்பிகளைப் பார்க்க நடக்கத் துவங்கினேன் நான். 

நிகழ்வு – இரண்டு

(தம்பி பா.காளிமுத்து சொல்லக் கேட்டது)

577856_595241207154575_365642646_n

நெல்லை மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழக வளாகம், தொண்டை வறண்டு போகுமளவுக்குக் கடுமையான முழக்கங்கள் இட்டபடி மாணவர்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், சுற்றிலும் காவலர்கள் பாதுகாப்புக்காக அவர்களோடு நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கொடுங்கோலன் ராஜபக்ஷேவைத் தூக்கிலிடு

இந்திய அரசே, இலங்கையை ஆதரிக்காதே

தனித் தமிழ் ஈழத்துக்கான பொது வாக்கெடுப்பை நடத்து

போர்க்குற்றவாளிகளைத் தூக்கிலிடு

வெல்லட்டும் வெல்லட்டும், மாணவர் புரட்சி வெல்லட்டும்

முழக்கங்கள் விண்ணதிர ஒலிக்கிறது.

இடைவெளியில் சில மாணவர்கள் தேநீர் அருந்துவதற்காக அருகில் இருக்கும் கடைக்குள் நுழைகிறார்கள்.

பாதுகாப்புக்காக அங்கு வந்திருந்த சில அதிரடிப்படை வீரர்களோடு தலைமைக் காவலர் அங்கு நின்று கொண்டிருக்கிறார்.

மாணவர்கள் உள்ளே நுழையத் தயங்கியபடி வெளியே நின்றபடி தேநீர் சொல்கிறார்கள்.

தலைமைக் காவலர் முழக்கங்கள் இட்டுக் களைத்திருந்த மாணவர் ஒருவரை அழைக்கிறார்.

"ஏலே, காலைல இருந்து எதாச்சும் சாப்டியாலே".

"கண்ணெல்லாம் உள்ள கூடி போயிட்டு".

"உயிர விட்டுக் கத்தாதலே"

"வயித்துக்கு எதாச்சும் சாப்பிடு"

காவலரின் திடீர்ப் பாசம் கண்டு மருள்கிறார்கள் மாணவர்கள்.

தலைமைக் காவலர் கடைக்காரரிடம் சொல்கிறார், "யோவ், கோட்டிப் பயலுகளுக்கு என்ன வேணுமோ கொடும், துட்டு நான் குடுக்கேன் என்ன???"

எனக்கும் இவங்களப் போல ஒரு மகன் இருக்காம்ல, மூணு நாளா தூத்துக்குடில பட்டினியாக் கிடக்கான், செத்தாலும் பரவாயில்லப்பா, இப்போ விட்டா எப்பவுமே நாம ஜெயிக்க முடியாதுன்னு போன்ல சொல்றான். என்ன செய்றது, நாங்க பாக்குற வேலை அப்பிடி, போலீஸ்காரனும் மனுஷன் தாம்ல, எம்மக்களப் போலத் தான் உங்களைப் பாத்தாலும் தெரியுது , நல்லா வயித்துக்குச் சாப்பிடுங்க, அப்புறமா போராட்டம் பண்ணுங்க".

"வேண்டாம்னு தடுக்கவும் முடியல, பண்ணுங்கன்னு ஆதரிக்கவும் முடியல, போலீஸ்காரன் பொழப்பு ஒரு சாபக்கேடு கண்ணா",

பக்கத்தில் இருக்கும் காவலரிடம் புலம்பி விட்டு மாணவர்கள் கொடுக்க முயன்ற பணத்தைத் தடுத்து தனது காக்கிச் சட்டையின் ஈரத்தில் இருந்து நூறு ரூபாய்த் தாளை எடுத்து கடைக்காரரிடம் கொடுக்கிறார் தலைமைக் காவலர் என்று சொல்லப்படுகிற ஒரு தமிழனின் அப்பா.

599539_10151494926037290_500780325_n

தமிழகமெங்கும் இப்படித்தான் மாணவர்கள் தங்கள் சொந்த இனத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கியபடி வீதிகளில் வெறி கொண்ட கண்களோடும், நிமிர்ந்த நெஞ்சங்களோடும் அலைகிறார்கள், இழந்த தமிழர்களின் மானத்தை மீட்டெடுக்கும் புதிய போராளிகளாய் அவர்கள் உலகெங்கும் போர்க்கோலம் பூண்டிருக்கிறார்கள்.

வழக்கமாய் திரைப்பட அரங்குகளின் முன்னாலும், கிரிக்கெட் மைதானங்களின் முன்னாலும் படை திரளும் ஒரு பாமரக் கூட்டம் என்று பகடி பேசியவர்களின் முகங்களைக் கேள்விக் குறிகளால் நிரப்பியபடி தங்கள் அடுத்தடுத்த அரசியல் நகர்வுகளில் கூர்மையாய்த் திரளும் இவர்களின் புதிய அவதாரம் மகிழ்ச்சியின் உச்சத்திற்கு எம்மை அழைத்துப் போகிறது.

தெளிவான சொற்கள், சமரசம் இல்லாத கோரிக்கைகள், மண்டியிடாத வீரம், ஒழுங்கான நகர்வுகள்.

நெடுங்காலத் தோல்விகளுக்கும், குறுகிய வெற்றிகளுக்கு அப்பால் தெளிவான ஒரு புள்ளியாய் விடியல் எமை நோக்கி வருகிறது.

இப்போது நமது கடமை தலைமைக் காவலர் செய்ததைப் போல எமது தம்பிகளின் களைப்பைப் போக்குவதும், அவர்கள் நடக்கும் பாதையைச் சுத்தம் செய்வதும் மட்டும்தான்.

உங்களைச் சுற்றி நடக்கும் அநியாயங்களுக்கு எதிராக என்று போராடத் துணிந்தீர்களோ அப்போதே நீங்கள் வெற்றி பெற்று விட்டீர்கள்.

தம்பிகளா, தங்கச்சிகளா, என்னமோ போங்கடா, முன்ன எல்லாம் உங்களைப் பார்த்தால் எரிச்சல் எரிச்சலா கடுமையான கோவம் வரும், இப்போ ஒரு பத்து நாளா உங்களைப் பாத்தா அப்படியே அணைச்சு நிறைய முத்தம் குடுக்கணும் போலத் தோணுது, சந்தோசத்துல திக்கு முக்காட வைக்கிறதுன்னா இதாண்டா பயலுகளா….ரொம்பப் பெருமையா இருக்கு,

funny-Tiger-cub-mother-kiss-tongue

நிமிந்து நடந்து ரொம்ப நாளாச்சுடா……………………………….

வாழ்த்துக்களும், முத்தங்களும் உலகத் தமிழர்களின் உதடுகளில் இருந்து…….. 

 

தொடரட்டும் உங்கள் போராட்டம், வெல்லட்டும் தனித் தமிழீழம்.

***************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 16, 2013

"பிள்ளைகளுக்கு ஏதும் நிகழாமப் பாத்துக்குங்க".

loyola_EPS2

அலைபேசி ஒலிக்கிறது, நீண்ட எண்ணாக இருக்கிறது, +94 என்று துவங்குகிற எண் என்றால் முன்பெல்லாம் கொஞ்சம் கலக்கமாக இருக்கும், "Liberate Tamil Eelam" என்கிற வலைப் பக்கத்தில் எழுதிய ஆங்கிலக் கட்டுரைகளுக்காக சில சிங்களவர்கள் நள்ளிரவில் கண்மூடித்தனமாகத் திட்டுவார்கள். நாம் பேசுவதைக் கேட்க மாட்டார்கள், எழுதி வைத்துப் படிப்பதைப் போல ஆங்கிலக் கெட்ட வார்த்தைகளை உதிர்ப்பார்கள்.

போரின் கடைசிக் காலத்தில் சில போராளிகள் பேசுவார்கள், 2009 ஏப்ரல் மாதத்தின் துவக்கத்தில் அப்படி வந்த ஒரு அழைப்பில் பேசியவர் சொன்னார், "நேற்று ராவுல ஒரு பதினஞ்சு பொடியன்கள் ஆமிக்காரனிடம் பிடிபட்டு நிக்கிறாங்கள், எப்படியும் தட்டிப் போடுவான் எண்டுதான் நினைக்கிறேன்". திகீரென்றது, தட்டிப் போடுவாங்கள் என்று சொன்னால் கொல்லப் போகிறார்கள் என்று பொருள். மிக எளிதாக ஏதோ மின்விசிறியின் விசையைத் தட்டுவது போலச் சொன்னார்.

பிறகொருமுறை ஒரு தமிழ் ஈழ நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது கேட்டேன், மரணத்தை நீங்கள் எப்படி அத்தனை இலகுவாக எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள், மரணம் உங்களுக்கு அச்சம் தருவதில்லையா??? அவர் சொன்னார், "அண்ணா, மரணம் ஒரு போதும் எங்களுக்கு அச்சம் தருவதாக இல்லை, நாங்கள் மரணத்தை நன்கு பழகிக் கொண்டு விட்டோம், ஒரு கதையோடு மேலும் தொடர்ந்தார்,

"அனுராதபுரம் வானூர்தி தளத் தாக்குதலின் காலகட்டத்தில் எனக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது, இழுத்து இழுத்து பேசிய அந்தத் தம்பி, அண்ணன் எங்க நிக்கிரிகள் என்று கேட்டான், இருக்கும் இடத்தைச் சொன்னேன். சும்மாதான், கதைக்கனும்னு தோணுச்சு என்றவன் மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்கினான். ஏதோ பொறி மண்டைக்குள் தெறிக்க "நீ எங்கடா நிக்கிற?", என்று கேட்டேன். சொன்னான்.

அண்ணா, ஏறி குண்டு மேலே விழுந்து கிடக்குது, கொஞ்சம் குடலும் கூட வெளியே வந்துட்டது, சட்டையைக் கழற்றி கட்டி வைச்சிருக்கிறன், கையில இயங்கும் நிலையில் சாமான் ஒன்று இருக்கிறது, எப்படியும் சாகுரதுக்குள்ள ரெண்டு மூணு பேரத் தட்டிட்டுத் தான் சாவேன், முன்ன உங்க கிட்டக் கதைக்கனும்னு தோணுச்சு". தெளிவாகச் சொன்னான்.

தென்னை மரம் ஒன்றின் மீது ஏறிக் கிடக்குறன். ஏறி குண்டுத் தாக்குதலுக்குப் பின்னால் குடல் சரிந்திருக்கிறது, உடலெங்கும் காயங்கள், தப்பிக்க மரத்தின் மீது ஏறி இருக்கிறான், தனது மரணத்தைப் பற்றியோ, சரிந்து கிடக்கிற குடலைப் பற்றியோ அந்த மாவீரனுக்கு எந்த விதமான அச்சமுமில்லை, அவனுடைய கவலை எல்லாம் இன்னும் எத்தனை எதிரிகளை அழிக்க முடியும் என்பதில் கவனமாய் இருந்தது. "சரி, நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று அவரிடம் கேட்டேன். எப்படியும் திருப்பிச் சுட்டுப் போட்டுச் செத்துப் போ" என்று சொன்னேன். என்று தயக்கமில்லாமல் சொன்னார்.
14march_tysms03_15_1396054e

என்ன மனிதர்கள்? என்ன ஒரு தீவிரம்?, தங்களுக்கான தேசத்தைக் கட்டமைப்பதில் அவர்கள் காட்டிய உறுதி என்றும் உலக வரலாற்றில் இடம் பெறக்கூடியது.
எங்கள் உடல், எங்கள் மொழி, எங்கள் குடும்பம் இவை எல்லாவற்றையும் விட எங்கள் தேசமே மிகப்பெரியது, ஏனெனில் முன்னவை மூன்றும் தனித்து விடுதலையோடு இயங்க வேண்டுமானால் எங்களுக்கான தேசம் ஒன்றில் தான் அது சாத்தியப்படும். எத்தனை தெளிவான விடுதலை குறித்த சிந்தனை. பாலச்சந்திரன் மரணம் தமிழ்நாடு மட்டுமில்லாமல் உலகம் முழுக்க இருக்கும் இதயம் கொண்ட மனிதர்களின் மனசாட்சியை உலுக்கி எடுக்கும் இந்த நேரத்திலும் தெளிவாகச் சொல்கிறார்கள் ஈழத் தமிழ் மக்கள்.

"அவனுக்கு என்ன அஞ்சு பொயிண்ட் மார்புல வாங்கி அப்பன் பேரக் காப்பாத்திட்டான்". நெஞ்சக் குழியில் அடைக்கும் துக்கத்தை எப்படி விழுங்குவது என்று நாம் நாம் தடுமாற்றம் அடைகையில் கலகலவென்று சிரிக்கிறார்கள். கவலைப்பட்டு ஒன்னும் ஆகிடப் போறது கிடையாது அண்ணன். விடுதலை, போர் என்று வந்து விட்டால் உயிர் தானே முதல் ஆயுதம்.

இனி முதல் பத்தி அழைப்புக்கு வருகிறேன்,

"ஹலோ, ஹலோ"

"அண்ணா, நான் இளவேனில் கதைக்கிறேன்".

"சொல்லும்மா, நல்லா இருக்கியா"

"நான் ரொம்ப நல்லாவே இருக்குறன்"

"அத்தையும், ரூபனும் எப்படி இருக்காங்க"

"எல்லாரும் நலம் தான் அண்ணா"

"ரொம்ப சந்தோசமா இருக்குறேன் அண்ணா"

"அங்கன இருக்குற தம்பிகளும், தங்கைகளும் எங்களுக்காக போராட்டம் நடத்திப் பட்டினி கிடக்குறதாகச் சொல்றாங்க, இங்க இருக்குற பேப்பர்ல எல்லாம் தலைப்புச் செய்தியா வந்து கொண்டிருக்கு. எங்கட கண்ணீரையும், எங்கட வலியையும் கண்டு ஏலாமத் தானே பட்டினி கிடக்குறாங்க, எங்களுக்கும் எங்கட பிள்ளைகளுக்கும் கேட்க நாதியே இல்லையெண்டு வலியோட கிடந்த வாழ்க்கைக்கு இனிமேலே ஒரு அர்த்தம் இருக்கு தானே, சின்னப் பொடிப் பிள்ளைகள் கூட மண்டியிட்டு வீதியில போராட்டம் செய்யுற படங்களைப் பாக்கிற போது எங்கட போராட்டமும், எங்கட மாவீரர்கள் செய்த தியாகமும் வீண் போய் விடாது எண்டு நம்பிக்கை வருது".

537582_414507315290381_1386691722_n

"பிள்ளைகளுக்கு ஏதும் நிகழாமப் பாத்துக்குங்க"

தாய், பிள்ளைகள், கணவன், உறவுகள், வீடு, வாசல் எல்லாவற்றையும் இழந்தும் தனது தமிழ்ப் பிள்ளைகள் பட்டினி கிடப்பதைப் பொறுக்க முடியாமல் ஒரு தாய்க்கே உரிய பரிவோடு மறுமுனையில் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள் அந்த ஈழத்தாய்.

"இந்தப் பாசமும், உறவும், நெகிழ்வும் யார் கொடுத்தார்களோ அம்மா, அது தானே உங்களை இப்படி ஒரு ஒப்பற்ற தனித் தேசத்திற்காக உயிரையும் கொடுத்துப் போராடச் சொல்கிறது.

"பிள்ளைகள் அவர்களே எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொள்ளும் படி வளர்ந்து விட்டார்கள். நாம் ஒன்றும் சொல்கிற மாதிரியெல்லாம் இல்லை"
என்று சொல்லி விட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தேன்.

என் தம்பிகளே, தங்கைகளே, உங்கள் எழுச்சி மிகுந்த இந்த அறப்போர் ஒரு தேசத்துக்கான நம்பிக்கையை வெறும் மனிதர்களிடம் மட்டும் உயிர்ப்பிக்கவில்லை, உலகெங்கும் வாழுகிற தமிழினத்தின் தலைவர்களிடம் கூட உயிர்ப்பித்திருக்கிறது.

stock-photo-school-boy-gives-salute-isolated-on-white-background-64795978

மண்டியிடாத வீரமும், மண்டைச் சுரப்பும் கொண்ட எம்மினத்தின் குருத்துகள் கேடு கெட்டவர்கள் என்று சொன்னவனைக் கூப்பிடுங்கள், அவனோடு கொஞ்ச நேரம் கதைக்க வேண்டும் நான்.

உங்கள் நெஞ்சுரமும், உங்கள் தீர்க்கமான அறிவும் இனி எங்களையும் வழி நடத்தும்.

 

***************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மார்ச் 12, 2013

வீழ்வோம் என்று நினைத்தாயோ!!!!

540881_498502080208329_460030237_n

இன்று காலையில் ஒரு நண்பரைச் சந்தித்தேன், ஈழ விடுதலைக்காகவும், பல்வேறு சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிராகப் போராடி வரும் அந்த நண்பர் என்னிடம் இப்படிக் கேட்டார்…,

“வருகிற ஞாயிற்றுக் கிழமை ஏதாவது வேலை இருக்கிறதா?” என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்”. மிகத் தெளிவாகவும், மகிழ்ச்சியோடும் அவரிடம் இப்படிச் சொன்னேன், ” வருகிற ஞாயிற்றுக் கிழமை நான் குடும்பத்தோடு ஒரு திரைப்படத்துக்குச் செல்லலாம் என்று இருக்கிறேன், வேறு எந்த வேலைகளும் இல்லை, இருந்தாலும் வருவதாக இல்லை”.

நண்பருக்கு பெரிய வியப்பு,

“என்ன இது? நீங்கள் ஒரு போதும் திரைப்படங்களுக்கு ஆர்வமாகச் செல்பவர் இல்லையே, தமிழகமெங்கும் மாணவர்கள் மிகப்பெரிய எழுச்சியான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள், இந்த நேரத்தில் திரைப்படத்துக்குச் செல்கிறேன் என்று சொல்கிறீர்களே???.”
நான் புன்னகைத்த படி அவரிடம் மீண்டும் சொன்னேன். “நீண்ட நெடுங்காலமாக எமது இளைய தலைமுறை திரைப்பட நடிகர்களின் பின்னாலும், திரைப்படங்களின் பின்னாலும் அரசியல் உணர்வுகளோ, சமூக உணர்வுகளோ இல்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்களே என்கிற கவலையும், ஆதங்கமும் நெஞ்சம் எல்லாம் அளவிட முடியாத வலியாக நிறைந்திருந்தது.

இன்றைக்கு அந்த வலியும் வேதனையும் எனக்குள் இல்லை, நமது தோள்களில் கிடந்த சுமையை அவர்கள் சுமக்கத் துவங்கி விட்டார்கள். எமது இளைய தலைமுறை எங்கே போராட்ட வலிமையையும், சமூக அரசியல் உணர்வுகளும் இல்லாத ஒரு இனமாக இந்த இனத்தை மாற்றி விடுமோ என்கிற மிகப்பெரிய கவலையை நான்கைந்து நாட்களில் இல்லாதொழித்து விட்டார்கள்.

நம்பிக்கையும் கனவுகளும் நிறைந்த இந்த அறிவு சார் இனத்தின் இளைய சமூகம் தோல்வியுற்றதாக சொல்லிக் கொண்டிருந்த எண்ணற்ற மனிதர்களின் மனதில் மகிழ்ச்சியையும் நம்பிக்கை ஒளியையும் பாய்ச்சும் புது வெள்ளமாய் அவர்கள் புதிய பரிமாணம் எடுத்திருக்கிறார்கள். ஆகவே கவலைகள் இல்லாத ஒரு புதிய குடும்பத் தலைவனாக நான் வருகிற ஞாயிற்றுக் கிழமையை கொண்டாடப் போகிறேன்.

எமது இடங்களை இட்டு நிரப்ப எண்ணற்ற தம்பிகள் புதிய அரசியல் விழிப்புணர்வோடும் எழுச்சியோடும் இன்றைக்கு ஊடகங்களில் நிரம்பி வழிகிறார்கள். அறிவும் உணர்வும் பொங்கிப் பெருகும் அவர்களின் சொற்களில் எமது கவலைகள் கருகிக் கொண்டிருக்கிறது. இனி அவர்கள் விழித்துக் கொண்டார்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு வழக்கமாய் இயங்கும் வலிமை எனக்கு வந்திருக்கிறது. நான் நிம்மதியாக ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமையை குடும்பத்தினரோடு கழிக்கப் போகிறேன்”.

வெறும் சொற்களின் ஒப்பனையோடு நான் மேற்கண்ட உரையாடலைச் எழுதவில்லை, எத்தனை மகிழ்ச்சியாகவும், புத்துணர்வாகவும் இருக்கிறது எமது தம்பிகளின் புதிய அவதாரத்தைக் கண்டு, அரசியல் இயக்கங்களின் பின்னால் கொடி பிடித்தபடி எழுச்சியும், சுய அறிவும் இல்லாத இளைஞர்களாய் வலுவிழந்த நம்பிக்கை ஊட்டாத அவர்களின் முகங்களைப் பார்த்துப் பழகிய எனக்கு ஒரே ஒரு நாள் முழுமையான நம்பிக்கையை மீட்டெடுத்த திருநாளாய் மலர்ந்திருந்தது. அவர்கள் எட்டுப் பேர் தலைநகரின் ஒரு குறுகிய இடுக்கான இடத்தில போடப்பட்டிருந்த மேடையில் அணிவகுத்திருந்தார்கள்.

ஒட்டு மொத்த இனத்தின் மனசாட்சியாய், கூனிக் குறுகிப் போயிருந்த உலகின் ஒப்பற்ற மொழியை அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள், அவர்களைத் தேடி தமிழகத்தின் பெரிய அரசியல் கட்சிகளில் இருந்து, சின்னஞ்சிறு இயக்கங்களின் தலைவர்கள் வரை வரத் துவங்கி இருந்தார்கள். தலைவர்களைக் கண்டு மயங்கியபடி, அவர்களின் தரிசனத்துக்கு ஏங்கியபடி தெருக்களில் முண்டியடிக்கும் சிறு கூட்டமாய் அலைந்திருந்த அவர்களைக் காண நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும், தேசியக் கட்சிகளின் தலைவர்களும், செயற்குழு உறுப்பினர்களும் அங்கே வரிசையில் நின்றார்கள, நிலை தடுமாறிக் கொண்டிருந்த ஒரு இனத்தின் பல்லாண்டு கால வரலாற்று விடுதலைப் போராட்டத்தை ஒரு புதிய தளத்துக்கு அவர்கள் அழைத்து வந்திருந்தார்கள். அங்கே மகிழ்ச்சியும், உணர்ச்சிப் பெருக்குமாய் என்னைப் போலவே சில மனிதர்களை நான் அங்கே பார்த்தேன்.

IMG_0548

கலைந்த தலைமுடியும், தீராத வேதனையும் நிரம்பிய இன விடுதலையின் போர்க்களத்தில் உருவான சில அற்புத மனிதர்கள் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தார்கள், ஒருவர் தோழர் திருமுருகன் காந்தி, தனது இல்லத்தில் நிகழும் திருமண வரவேற்பில் ஓடியாடும் ஒரு குழந்தையைப் போல அவர் வருகிற போகிற மனிதர்களை அவர் வரவேற்றபடி நின்றிருந்தார். இன்னும் பெரியதொரு பந்தலை அமைக்க யாரோ ஒரு நல்ல மனிதரிடம் நன்கொடையைப் பெற்று மாணவர்களிடம் சேர்த்துக் கொண்டிருந்தார் அவர்.

கன்னக்குழி விழும் புன்னகையோடும், கள்ளமற்ற பேரன்போடும் துள்ளிக் குதிக்கிற மான் குட்டியைப் போல பட்டினிப் போராட்ட அரங்கின் ஒவ்வொரு அங்குலமாய் சுற்றிக் கொண்டிருந்த எமது தமிழ்ப் பெண்களின் இன்னொரு அடையாளத்தை அங்கே பார்த்தேன் நான். அவரது கண்களில் இனம் புரியாத மகிழ்ச்சியும், நிறைவும் வழிந்து கொண்டிருப்பதை என்னால் அடையாளம் காண முடிந்தது. அவர் எமது அளப்பரிய மொழியின் கவிஞர் மீனா கந்தசாமி.

இவர்களைப் போல இன்னும் எண்ணற்ற மனிதர்கள், தனது எட்டு வயது மகனோடு பெருமிதம் பொங்க அந்த அரங்குக்குள் நுழைந்த ஒரு அண்ணனைப் பார்த்தேன், “வாடகைப் பணம் கொடுத்து விட்டீர்களா?” என்று யாரிடமோ அலைபேசியில் கேட்டபடி பட்டினி கிடக்கும் தனது பிள்ளைகள் இருந்த திசை நோக்கிக் கண் கலங்கிய ஒரு தாயைப் பார்த்தேன், தனது சகோதரர்கள் பட்டினியால் வாடிக் கொண்டிருக்கும் தவக் கோலத்தைக் கண்டு கலவையான உணர்வுகளோடு கை தட்டிக் கொண்டிருந்த எனது இனத்து மாணவச் சகோதரிகளைப் பார்த்தேன்.

இரண்டு கால்கள் இல்லாத ஊன்றுகோலின் உதவியோடு அரங்கின் நிகழ்வுகளைக் கண்களில் நீர் பணிக்கப் பார்த்துக் கொண்டடிருந்த ஒரு தமிழ்ச் சகோதரனைப் பார்த்தேன். பதாகைகளை அமைப்பதற்கு பட்டியல் கம்புகள் தேடிக் களைத்து ஒரு திரைப்படத் தட்டியை உடைத்து நொறுக்கிப் பதாகைகளைக் கட்டிய எமது குலக் கொழுந்துகளைப் பார்த்தேன். இதுவரை காணக் கிடைத்திராத ஒரு பரவசமான உணர்வு அது.

ஆம், எனதருமைத் தம்பிகளே, நீங்கள் விழித்துக் கொண்டீர்கள், எதற்காக ஏங்கினோமோ, எதற்காக நாங்கள் தவம் கிடந்தோமோ அதனை நீங்கள் செய்யத் துவங்கினீர்கள், உலகின் மௌனத்தை மூன்று இரவுகளில் உடைத்து நொறுக்கினீர்கள், கிரிக்கெட் வீரர்களின் பின்னாலும், திரைப்பட நடிகர்களின் பின்னாலும் தறி கெட்டலையும் தறுதலைகள் என்று உங்களைப் பார்த்துச் சொன்னவர்களை நாங்கள் உலகிற்கு நாகரீகம் வழங்கிய இனத்துக்குச் சொந்தக்காரர்கள் என்று உரக்கச் சொன்னீர்கள். தாய்த் தமிழகமெங்கும் கனன்று கொண்டிருந்த அந்த விடுதலை நெருப்பை உங்கள் கண்களில் அடைத்தீர்கள்.

ஊடகங்களில் ஒலிக்கும் உங்கள் ஒப்பற்ற குரல் ஒவ்வொன்றும், இந்த இனத்தின் விடுதலையை ஒவ்வொரு அங்குலமாக நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது, அடக்குமுறைகள் வரக்கூடும், அரசியல் சதுரங்கத்தில் உங்கள் உடல் ஒரு பகடைக் காயாய் உருட்டப்படக் கூடும், ஆட்சியையும், அதிகாரத்தையும் காப்பாற்ற புதிய வழக்குகள் உங்கள் மீது பாய்ச்சப் படக் கூடும்,

IMG_0561

அஞ்சாதிருங்கள், உங்கள் எழுச்சி மிக்க போராட்டத்தின் காலடியில் காவற் காரர்களைப் போல நாங்கள் எப்போதும் அமர்ந்திருப்போம், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும், எமது பிள்ளைகளின் முதல் நடையைப் போலப் பார்த்தபடி நீங்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடங்களைச் சுற்றித் தான் அமர்ந்திருப்போம்.

உங்களுக்கு அறிவுரை சொல்வதற்கும், வழி நடத்துவதற்கும் எங்களிடம் எந்தத் தளவாடங்களும் இல்லை, நீர்த்துப் போன சில தேசிய நலன்களும், திராவிடக் கொள்கைகளும் தவிர உருப்படியான ஆயுதங்கள் ஏதும் எங்களிடம் உண்மையாகவே இல்லை. இழப்பின், வலியும், எண்ணற்ற எமது குழந்தைகளையும், பெண்களையும் இழந்து தவிக்கிற ஆற்றாமையும் தவிர உங்களுக்குக் கொடுப்பதற்கு எங்களிடம் ஒன்றும் இல்லை.

உங்களுக்கான ஆயுதங்களை நீங்களே உருவாக்கிக் கொள்ளுங்கள், உங்களுக்கான அரசியலை நீங்களே திட்டமிடுங்கள்.

பெருமையும், பேரன்பும் நிறைந்திருக்க இதோ எங்கள் தம்பி எழுச்சியும், மானமும் கொண்டு வெகுண்டு எழுந்து விட்டான் என்று போகிற வருகிற எல்லாரிடத்திலும் பெருமையோடு சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம், உங்கள் கண்களில் கனன்று ஒளிரும் அந்த ஈழ விடுதலைக்கான நெருப்பில் இனி நாங்கள் எரிக்கப் பட்டாலும் கவலை இல்லை. நீங்கள் வெற்றி பெறுவீர்கள்.

இம்முறை வாழ்த்துக்கள் சொல்வதோடு நிறுத்திக் கொள்ளப் போகிறோம், இது உங்கள் கனவு, இது உங்கள் வாழ்க்கைக்கான அரசியல் போராட்டம். நீங்கள் போகிற இடங்களில் எல்லாம் எங்கள் உயிரும், உணர்வும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது, உங்கள் சொற்களில் எங்கள் வலி அடைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

imagesCAW1E3KU

“எங்கள் வாழ்வும், எங்கள் வளமும் மங்காத தமிழ் என்று சங்கே முழங்கு” என்று சங்கநாதம் முழக்கிய பாவேந்தனின் பேரன்களாய், “மானமும், அறிவும் மனிதர்க்கு அழகு” என்று சூளுரைத்த தந்தை பெரியாரின் பேரன்களாய், “கற்பி, ஒன்று சேர் புரட்சி செய்” என்று முழக்கிய அறிவுலக ஆசான் அண்ணல் அம்பேத்கரின் பிள்ளைகளாய் மானமுள்ள தமிழ்ப் பிள்ளைகளாய் உலகை வெல்லுங்கள். வாழ்த்துக்கள் தம்பிகளே, தங்கைகளே…….

*****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 9, 2013

என்றென்றுமான கதாநாயகன்…….

fathers-day_965801

மிதமான குளிரில் இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தது பெருநகரம், அலுவலகம் முடிந்து நகரச் சாலைகளில் ஒரு சாகசக்காரனைப் போல ஊர்தியைச் செலுத்தி முன்னேற வேண்டியிருக்கிறது, ஒருவழியாக வீட்டுக்கு வந்து குழந்தைகளின் முகத்தைப் பார்க்கிற போது களைப்பு ஓட்டமெடுக்கிறது, கண்டிப்பு மிகுந்த அலுவலனாக எட்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக அல்டாப்புக் காட்டி விட்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தால் கட்டப்பட்டிருக்கிற குட்டி நாயைப் போல கம்பியின் மீது நடக்கிற மனித வாழ்க்கை, காட்சி மாற்றம் சில நேரங்களில் நகைச்சுவை மிகுந்தது.

நாயைப் போல ஓசை எழுப்பவும், பூனையைப் போல நடக்கவும், வயிற்றுப் பகுதியில் உனக்கு மட்டும் ஏன் முடி முளைத்திருக்கிறது என்பது மாதிரியான பல கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லவும். நிறைய நரிக் கதைகளை தேடித் படித்துக் கொள்ள வேண்டும், சில நேரங்களில் நள்ளிரவு  இரண்டு மணிக்கெல்லாம் நரிக் கதைகள் சொல்ல வேண்டியிருக்கும். மனித வாழ்க்கையின் ஆகச் சிறந்த கணங்கள் குழந்தைகளோடு தான் நிகழ்கிறது.

இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்னாள் இரவில் நிறைமொழியும், அறங்கிழாரும் (தம்பியின் குழந்தை) விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். காலின் மீதேறி நடந்து வயிற்றில் கால் வைத்து ஒரே எட்டில் பைக்குள் கையை விட்டு ஒரு நூறு ரூபாய்த் தாளை உருவி விட்டார்கள். பிறகு அது யாருக்குச் சொந்தமானதென்று நடந்த பஞ்சாயத்தில் ஆளுக்குப் பாதியாக்கி விட்டிருந்தார்கள். நூறு ரூபாய் என்பது எத்தனை மதிப்பு மிக்கது, நூறு ரூபாய் பணம் எத்தனை மனிதர்களின் வாழ்க்கையைத் திசை திருப்பி இருக்கிறது. பலரது வாழ்க்கையை படுக்க வைத்திருக்கிறது, சிலரது வாழ்க்கையை துவக்கி வைத்திருக்கிறது. சிலர் வெகு உயரத்துக்குச் சென்றிருக்கிறார்கள், சிலர் குப்புற விழுந்திருக்கிறார்கள். கவலையோடு குழந்தைகளுக்கு பணத்தின் மதிப்பைச் சொல்லி சாய்ந்து அமர்ந்தால், மனம் மெல்ல நிகழ் காலத்தின் கைப்பிடியில் இருந்து நழுவி முன்னொரு நாளின் இரவுக்குள் தஞ்சமடைந்தது.

IMG_0273

மழை லேசாகப் பிசுபிசுத்துக் கொண்டிருந்தது, செம்மண் நிலத்தில் மழைத்துளிகள் விழுந்து கிளப்பி இருந்த மண்ணின் வாசம் முற்றங்களில் புரண்டு கொண்டிருந்தது, வேப்ப மரத்தின் கிளைகள் மழையில் நனைந்து அடர்த்தியான அரக்கு நிறத்தில் பளபளத்தன, காகம் ஒன்று தனது கூட்டுக்கருகில் நின்று  உலர்த்திக் கொண்டிருந்தது, தென்னங்கீற்றுகள் வெயிலை வரவேற்பது போல சலசலத்துக் கொண்டிருந்தன, மாதத்தின் கடைசி நாட்கள், பள்ளியில் தேர்வுக் கட்டணம் கட்டுவதற்கு மாதக் கடைசி நாட்களை ஒரு காரணமாகச் சொல்ல முடியாது. முதல் நாளே வகுப்பாசிரியர்  கண்டிப்பாகச் சொல்லி இருந்தார், இரண்டொரு நாட்களாகவே தயங்கிக் கொண்டிருந்த நான் இன்று எப்படியும் அப்பாவிடம் சொல்லித் தான் ஆக வேண்டும்.

"இன்னைக்கித் தாம்பா  லாஸ்ட் நாளு"

"என்னதுடா?"

"அதாம்பா பரீட்சை பீஸ், நூறுவா"

அப்பாவின் முகம் ஒரு கணம் வாட்டமடைந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது, அப்பாவின் சட்டைப் பையில் பெரிதாகப் பணம் இருந்திருக்கவில்லை என்பதையும் உளவு பார்த்தாயிற்று,

"நேத்தே ஞாபுகம் பண்ணி இருக்கலாம்லடா"

"…………." நான் ஏதும் பேசவில்லை.

"சரிடா, கிளம்பு, தர்றேன்"

கொஞ்சம் நிம்மதியாய் உணர்ந்தேன். வகுப்பாசிரியர் கல்யாணசுந்தரத்திடம் இருந்து தப்பித்து விடலாம்,  ஏற்கனவே டியூஷன் போகாத கடுப்பில் கும்மி எடுத்து விடுவார் என்று நினைத்திருந்தேன்.

குளித்து முடித்து அவசரக் காலை உணவை முடித்துக் கொண்டு பையை எடுத்துத் தோளில் போடும் போது , அப்பா சொன்னார்,

"என் கூட சைக்கிள்ளயே  வாடா".

அப்பா ஓரத்தில் கிழிந்திருந்த ஊதா நிற சீட் கவரை வெளியில் தெரியாதபடி அழுத்தி வைத்து விட்டு, ம்ம்ம்.உக்காருடா" என்றார்.

கேரியரில் உக்கார்ந்து பயணித்த போது எதிர்க்காற்று, கூடவே சூரியக் கதிர்கள் மொத்தமாய் அப்பாவின் மீதே விழுவது போலத் தெரிந்தது,  அப்பாவின் நிழல் என்னை வெயிலில் இருந்து முழுமையாய்ப் பாதுகாத்தது வழியெங்கும்.

அப்பா, ஒரு கூட்டுறவுப் பண்டக சாலைக்கு முன்னாள் வண்டியை நிறுத்தினார்.

தம்பி, இங்கேயே இரு.

சரிப்பா

பத்து நிமிடங்கள் காத்திருந்த பின்னும் அப்பாவைக் காணவில்லை.

சரி, கொஞ்சம் உள்ளே போய்ப் பார்க்கலாம்.

கண்ணாடி அலமாரிகளில் அடுக்கப்பட்டிருந்த பல்வேறு பொருட்களை வேடிக்கை பார்த்தபடி மெல்ல நடக்கத் துவங்கிய போது அப்பா கண்ணில் பட்டார்.

அப்பா, மேசைக்கு எதிர்ப்புறம் இருந்த நாற்காலி ஒன்றில் அடக்கமாக அமர்ந்திருந்தார்.

எதிர்ப்புறத்தில் மறந்திருந்த மனிதர் அப்பாவிடம்

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் சார் இன்னும் போனியாகல".

"இருக்கட்டும், ராஜு, நீங்க பாருங்க"

முதல் வணிகத்தை முடித்து விட்டு ராஜு என்கிற அந்த மனிதர் அப்பாவிடம் நூறு ரூபாய்த் தாளொன்றை அப்பாவின் கையில் கொடுத்தார்.

"தேங்க்ஸ் ராஜு, சம்பளம் வந்தவொடனே வர்றேன்"

"மெதுவாக் குடுங்க சார், கேக்காத ஆளு கேக்குறீங்க"

அப்பா, எழுந்து வெளியே வரத் தயாரானார். எதுவும் தெரியாதவனைப் போல வெளியே வந்து நின்று கொண்டேன்.

சட்டைப் பையில் இருந்து நூறு ரூபாய்த் தாளை வெளியில் எடுத்து அப்பா என் கையில் கொடுத்தார்.

நூறு ரூபாய் பணத்துக்காக காத்திருந்த வலியை மறைக்க வலிந்து திணித்த ஒரு புன்னகையின் தடயத்தை முகத்தில் ஏற்றி இருந்தார் அப்பா.

"ரோட்டுல கவனமா போகனும்டா, கொண்டு வந்து விடவா"

"இல்லப்பா, நா போயிருவேன்"

நடக்கத் துவங்கினேன், அப்பா மீண்டும் ஒரு முறை வெளியே தெரிந்த கிழிந்த சீட்டின் உரையை உள்ளே அழுத்தி விட்டுக் இடது காலை ஒரு பெடலில் வைத்து வலது காலைச் சாலையில் இரண்டொரு முறை உந்தியபடி சைக்கிளில் ஏறி அமர்ந்தார். அவரது வெள்ளைச் சட்டையில் திட்டுத் திட்டாய் வியர்வைத் துளிகள் படரத் துவங்கி இருந்தன.

how-build-better-dad-istock-ZoneCreative-main_1

நிகழ்காலம் நிறைந்து வழிய நிறைமொழி வந்து இப்போது பக்கத்தில் நின்று கொண்டாள்.

"அப்பா, ஐயாவுக்கு இன்னும் போன் பண்ணல???"

"இப்போப் பண்ணுவோம்மா"

"ஹலோ, சாப்டீங்களா???, ஐயா, எப்ப வர்ரீன்ங்க???……"

பல நூற்றாண்டுகளுக்கும் தீர்க்க முடியாத அப்பாவின் பாசக் கடனை ஒரு சின்னஞ்சிறு தவணையில் நிறைமொழி செலுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

திரையில், வாழ்க்கையில் என்று விளக்கொளியில் மின்னும் நாயகர்கள் யாரும் வென்று விட முடியாத எனது நிஜ வாழ்வின் நாயகனாக அப்பாவே இருக்கிறார், உலகம் முடிகிற கடைசி நிமிடம் வரையிலும்…………

************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 8, 2013

கழிப்பறைப் பொந்தில் ஒளிந்த விடுதலை.

rajapaksa_manmohan_singh

மனம் கனத்துக் கிடக்கிறது, சுற்றிலும் நிகழ்கிற புற உலக அசைவுகள் எனது அக உலகத்தை எந்தச் சலனனும் இன்றிக் கடந்து கொண்டிருக்கிறது, எனைச் சுற்றிலும் மனிதர்கள் இரைச்சலோடு ஏதோ பேசிக் கொண்டும் சிரித்துக் கொண்டும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், சிலர் வணிகத்தைப் பெருக்குவது குறித்தும், சிலர் நிலம் வாங்குவது குறித்தும், சிலர் நகரம் பெரிதாய் வளர்ந்து கொண்டு இருப்பது குறித்தும் என்னிடம் கருத்துக் கேட்கிறார்கள், எங்கோ படித்த அல்லது யாரோ என்னிடம் சொன்ன சில சொற்களை ஒட்டியும் வெட்டியும் அவர்களுக்கு ஒரு நிறைவான பதிலை அளித்துக் கொண்டிருக்கிறேன், ஆனால் எனது ஆன்மத்தின் சொற்கள் கருவறைக்குள் இருந்து வெளிவரத் துடிக்கிற ஒரு புத்தம் புது உயிரைப் போல இருளில் இருந்து வெளிவரத் தயங்கியபடி இருக்கிறது.

நான் அமைதியாக இருப்பதாகப் பிறர் சொல்லும் போதெல்லாம் முன்னெப்போதையும் விட அதீத வேகத்தோடு பேசிக்  கொண்டுதானிருக்கிறேன், என்னுடையை சொற்களை நான் மோன நிலைக்குத் தள்ளி இருக்கிறேன், எனக்குள்ளே நான் நிகழ்த்திக் கொண்டு அமைதியுற்றுத் தவிக்கும் அந்தப் பொழுதுகளைத் தான் நீங்கள் நான் அமைதியாக இருப்பதாகச் சொல்கிறீர்கள். என்னால் பதில் பெறப்பட முடியாத பல கேள்விகளை அப்போது  மடை திறந்து விடுகிறேன் நான். அந்தக் கேள்விகள் எனது மூளையின் நரம்புகளில் இருந்து கிளம்பி இதயச் சுவர்களில் மோதி எக்காளமிட்டபடி அலைகின்றன, ஏராளமான பதில்கள் தேங்கிக் கிடக்கிற அறிவின் குட்டிச் சுவர்களில் அந்தக் கேள்விகள் வசதியாக அமர்ந்து விடைகளைத் தேடுகின்றன. பொருக்கி எடுக்கப்பட்ட அந்தப் பதில்கள் செயல்படுத்த முடியாத ஊனமடைந்த நிலையில் மனம் என்கிற பெருவெளியில் சந்தையில் இருந்து எறியப்பட்ட அழுகிய காய்கறிகளைப் போல நாற்றமெடுக்கின்றன.

இப்போது கூடப் பாருங்கள், நான் அமைதியாய் இருப்பதை நீங்கள் சொல்கிறீர்கள், ஆனால் என்னுடைய மனவெளியில் பெரும் புயல் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறது, எனைக் கடந்து போன ஒரு பசுமாட்டின் கரு ஊதா நிறக் கண்களில் காலையில் என்னுடைய உருவத்தைப் பார்த்தேன், அது ஒரு ஏளனத்துக்குரிய கையாலாகாத மனிதப் பிறவியின் நிழல் போல என்னைக் கேலி செய்தது. காலால் எட்டி உதைக்கப்பட்ட ஒரு பந்தைப் போல அந்தப் பசு மாட்டின் கண்களுக்குள் ஒடுங்கிய குள்ளமான கண்கள் கலங்கிப் போயிருக்கிற ஒரு சிறுவனைப் போல நான் நானே தான் அதனுள்ளிருந்தேன். பிறகு ஒரு பேருந்தின் கண்ணாடிக்குள் எதிரொளித்து மெல்லப் பதுங்கி மறைந்து கொண்ட எனது தகுதியற்ற உருவத்தைப் பார்த்தேன், என்னுடைய ஆற்றாமையைப்  பார்க்கப் பிடிக்காமல் அந்தப் பேருந்து வேகமாக வெகு வேகமாக நெடுஞ்சாலையில் கரைந்து போனது.

என்னுடைய குழந்தைகளை இரக்கமின்றிக் கொன்று குவித்த ஒரு சிவப்புத் துண்டு போர்த்திய மனிதனை சிவப்புக் கம்பளத்தில் வரவேற்று என்னால் தேர்வு செய்யப்பட்ட ஒரு பிரதமர் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளில் புன்னகைக்கிற போது எனக்குச் சொந்தமான வரவேற்பறையில் கூட நான் ஒரு மதிப்பில்லாத பூச்சியைப் போல வீழ்த்தப்படுகிறேன். ஒரு குருதி படிந்த நிலத்தின் வாசனையோ, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் செத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சிறுவனின் கண்களோ இந்தப் புவிப் பந்தின் இருப்பை விடப் பெரிதானதாகத் தோன்றிய ஒரு இரவில் நான் திடுக்கிட்டு விழிக்கிறேன், நீதிக்காக குரல் கொடுக்க வேண்டிய பல பெரிய மனிதர்கள் தங்கள் கறுப்புச் சட்டையை வேகமாகத் துவைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள், தேர்தல் திருவிழாவில் அவர்கள் மரணத்தையும், விடுதலையையும் கொஞ்ச நேரம் காட்சிக்கு வைப்பார்கள்.

எந்தக் குற்றமும் செய்யாத ஒரு மரியாதைக்குரிய மகத்தான மனித உயிர் போல ஆயிரக்கணக்கில் எனது மக்களைக் கொன்று குவித்த ஒரு கொடுங்கோலன் நான் வாழ்வதாகச் சொல்லப்படும் தேசத்தின் கோவில்களில், அரசவைகளில், பெரிய மனிதர்கள் என்று சொல்லப்படுகிற பலரது இல்லங்களில் கூடிக் களிப்பதை இன்று மாலையில் தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பக் கூடும். அப்போது உடலில் இருந்து எனது மனசாட்சியை, எனது குருதி நாளங்களை நான் வீட்டின் கழிப்பறையிலாவது ஒளித்து வைத்து விட வேண்டும். காற்றின் நினைவுகளில் இருந்து அந்தப் பிம்பம் களைந்து போன பிறகு அவமானங்களின் துடைப்பத்தால் மனசாட்சியை இரண்டொரு சாத்துச் சாத்தி விட்டு சலவை செய்த புதிய சட்டையைப் போல அணிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கும். பிறகு தடை செய்யப்பட்ட திரைப்படங்களின் இன்றைய வரவு செலவு குறித்து நீண்ட நேரம் ஒரு மந்தை ஆட்டைப் போல உரையாடி விட்டு உறங்கச் செல்ல வேண்டும்.

நீதி என்பது என்னைப் பொறுத்த வரை எனது குரல் வளையின் மையத்தில் யாரேனும் ஒருவர் கத்தியை வைத்து அழுத்தும் போது மட்டுமே விழித்துக் கொள்கிற ஒரு உயிர்ப்பு நிலை, அது வரையிலான எனது சுகந்த வாழ்வு தமிழ் இலக்கியத்தைப் போல திரைப்படத்தை நோக்கிய பாதைகளைக் கழுவித் துடைத்து தூய்மைப் படுத்திக் கொண்டே இருக்கும், பிறகு அதே பாதையை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்து நுண்ணிய தூசுகளை நக்கித் துடைக்கவும் தயங்காத எனது இலக்கிய நாக்கின் நுனியில் விருதுகள் சுவை மடல்களைப் போலத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

எனக்கு எனது தேச நலன்களும், இறையாண்மையும் மிக மிக முக்கியமான சொற்கள், அவற்றின் மீது தான் எனது இருப்பு ஒரு சுயமரியாதையற்ற கழுதையின் பொதியைப் போல அமர்ந்திருக்கிறது, தேசத்தின் நலனுக்கு எதிராக என்னால் அவ்வளவு எளிதாகப் பேசவோ எழுதவோ முடியாது, குழந்தைகளின் மரணத்தை, பெண்களின் கூக்குரலை இன்னும் கொத்துக் கொத்தாய்க் கொல்லப்பட்ட மனித உயிர்களின் வலியை ஒரு நடிகரின் வணிக இழப்பை முன்னிறுத்தி மறக்கப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும், வாழ்க்கை குறித்த அவரது போராட்டத்திலும், எழுச்சியிலும் காயடிக்கப்பட்ட தெரு நாய்களைப் போல நாம் பங்கு கொள்வது குறித்து எனக்கு எந்த வெட்கமும் இல்லை. ஏனென்றால் அதுவே எனது வாழ்க்கை முறையாகப் பழகிப் போய் வெகு காலமாகி விட்டது.

வண்ணச் சட்டையைப் போட்டுக் கொள்வது, சட்டையைக் கழற்றி விட்டு அம்மணமாய் இருப்பது, படுத்துறங்குவது, வேகமாய் நடப்பது, யாருக்கும் தெரியாமல் முழக்கமிடுவது, ஒலிபெருக்கி மாதிரியான ஏதாவது ஒரு பொருளை கட்டணக் கழிப்பறையில் கண்டால் கூட அதன் முன்னாள் வீர வசனங்கள் பேசுவது, சந்திப்புகள் குறித்த புதிய புனைவுகளை உருவாக்கி அரசியல் ரதத்தின் மீது அதனை அமர்த்தி சில அடிமைக் குதிரைகளைப் பூட்டி என்னுடைய போராட்டப் பயணம் கிளம்பி விடும்.

அனேகமாக எனது போராட்டம் எழுச்சி கொள்ளத் துவங்கும் போது எனது குழந்தைகளும், சகோதரிகளும் குலை குலையாய் கொல்லப்பட்ட புதைகுழிகளின் மீது நறுமணம் மிக்க மலர்த் தோட்டங்கள் உருவாகி இருக்கும், அந்த மலர்களைப் பறித்து நான் சமாதானம் என்கிற வெள்ளைக் கொடியை ஏந்தியபடி எதிரியின் கோட்டையை நோக்கி நடக்கத் துவங்கி இருப்பேன். இப்போது எதிரி தனது ஆயுதங்களை வீணடிக்க விரும்ப மாட்டான், அடிமைகளையும், அரசியல் தலைமைகள் அற்ற இனத்தின் கரப்பான் பூச்சிகளையும் கூட்டம் கூட்டமாய்த் தற்கொலை செய்யச் சொல்லி அன்புக் கட்டளை இடுவான்.

“தலைவா, உன் கருணையே கருணை” என்று முழங்கியபடி முற்றிலுமாய் அழிந்து போவேன் நான்.

வாழ்க தமிழ், வளர்க தமிழ் மக்களின் அரசியல் சமூக நிலைப்பாடுகள்.

 

***********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | பிப்ரவரி 2, 2013

டாக்டருக்குப் பிடிக்காத கதைகள் – 1.

thumb-Mehrangarh-Fort

வானம் மேகமூட்டம் நிரம்பியதாய் இருந்தது, வெண்பஞ்சுப் பொதிகள் சில தாழ மிதந்து தெருவிளக்குகளின் கீழ் வான்கோழிகள் பறப்பதைப் போல போக்குக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது, நான் டக்கர் வண்டிக்காகக் காத்திருந்தேன், ஜோத்பூர் நகரின் ஒரு ஊரகப் பகுதியில் ஒரு மலைச்சரிவில் இருந்தது எனது அறை, நகரத்தில் வேலைகளை முடித்து விட்டு நானா சந்திப்பில் இருந்து டக்கர் வண்டியில் பயணம் செய்ய வேண்டும், பத்துப் பதினைந்து மனிதர்களை நிரப்பிக் கொண்டு ஒரு குட்காவை வாயில் குதப்பிக் கொண்டு "ச்சலேன் சாப், பைட்டியே" என்று குரல் கொடுப்பான் மனிஷ். பல திசைகளில் இருந்தும் மனிதர்கள் மெல்லத் தங்கள் கூடுகளுக்குத் திரும்பும் பறவையாகி இருப்பார்கள், பகலில் இருந்த பரபரப்பும், கோபமும் உழைப்பில் வற்றிப் போயிருக்க புன்னகைக்கவும் சோம்பலாய் பனிக் குல்லாய்களுக்குள் தலையை அடைத்துக் கொள்கிற மனிதர்கள்.

நீளமாய் பள்ளத்தாக்கை நோக்கிச் செல்லும் எதிர்ப்புறச் சாலையை விடுத்து நேரெதிராக மேல்நோக்கிப் பார்த்தால்  மலைக்குன்றில் மினுமினுக்கும் மேஹ்ரன்கர் அரண்மனை விளக்குகள் தெரியும், தெளிந்த வானமும், விண்மீன்களும் நிறைந்த சில இரவுகளில் அந்த அரண்மனை திரைப்படங்களில் வருகிற கனவுக் காட்சியைப் போல பிரமிக்க வைக்கும், பக்கவாட்டில் தவளைகளின் இரைச்சலோடு படுத்துறங்கும் பச்சை வண்ண ஏரியும், அதன் கரையில் மெல்ல ஊர்ந்து கிழக்கு நோக்கிச் செல்லும் சரக்கு ரயிலும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தால் வாழ்க்கை அதன் அழுத்தங்களில் இருந்து தப்பித்து ஒரு தக்கையைப் போல மிதக்கத் துவங்கும்.

அப்படி ஒரு நாளில் தான் அவளை நான் சந்தித்தேன், ஒட்டுமொத்த ராஜஸ்தானின் அழகையும் ஒத்திக்கு எடுத்தவள் போலிருந்தாள், முதல் நாள் நான் அவளைப் பார்த்த போது பச்சை வண்ணத்தில் வெள்ளிச் சரிகைகள் மினுமினுக்கிற ஒரு சுடிதாரை அணிந்திருந்தாள், நான் டக்கருக்குள் அமர்ந்திருந்தேன், பின்னிருக்கையில் எனக்குப் பக்கத்தில் ஒரே ஒரு இடம் மிச்சமிருந்தது, அமரும் போது ஒருமுறை எனது முகத்தைப் பார்த்தாள். முதல் பார்வையிலேயே நெஞ்சக் குழிகளை ஊடறுத்து ஒரு இளவரசியைப் போல சில பெண்கள் ஒய்யாரமாக இதய சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து விடுவார்கள், ஆண்களின் செருக்கு, மேட்டிமைத்தனம், போலியான இறுக்கம் இவற்றை எல்லாம் உடைத்து நம்மையும் அறியாமல் நமது இதழ்களில் ஒரு புன்னகைக் கீற்றை வரைந்து விடுவார்கள்.

இவளும் அப்படி ஒரு பெண் தான், பயணம் முழுவதும் ஓரக் கண்களால் அவளது செழுமையான இளமையின் பேராற்றலைப் பிரதிபலிக்கிற முகத்தை நான் ரசித்துக் கொண்டே இருந்தேன், டக்கர் வண்டி பத்துக் குதிரைகள் பூட்டிய  மகாபாரத ரதத்தைப் போல அப்போது மாறி இருந்தது. அவள் தொலைவில் மலைக்குன்றின் உச்சியில் தெரிகிற மேஹ்ரன்கர் அரண்மனையில் இருந்து வந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் நம்பினேன். அது உண்மை என்பது போல எப்போதாவது கடுங்குளிருக்கு வெம்மையைப் பரப்புகிற புன்சிரிப்பை அவள் உதிர்ப்பாள்.

இறங்கிப் போகும் போது அலட்சியமான ஒரு புன்னகையை அவள் வீசி எறிந்து விட்டு நடந்தாள், அந்தப் புன்னகை உண்டாக்கிய சலனம் காற்றில் இருந்து களையும் வரைக்கும் அந்த இடத்திலேயே நிற்க வேண்டிய ஒரு பரிதாபமான சூழலில் நின்று கொண்டிருந்தேன் நான். இரண்டாவது நாளில் எனக்கு முன்னதாகவே டக்கருக்குள் தெரிந்த அவளது முகத்தை நான் அடையாளம் கண்ட போது ஒரு விலைமதிக்க முடியாத புன்னகையைப் பரிசாகக் கொடுத்தாள்.

டக்கர் மலைக்குன்றில் முக்கித் திணறி ஏறிக் கொண்டிருந்த போது "டட்ட ட்டத்" என்று இறுதி மூச்செறிந்து விட்டு நின்று போனது, மனிஷ் வண்டியை விட்டு இறங்கி என்னென்னவோ செய்து பார்த்தான், பிறகு வாட்டமான முகத்தோடு "காடி கராப் ஹோகயா சாப்" என்றான். நான் பத்து ரூபாய் நோட்டை மனிஷின் கைகளில் திணித்தேன், ஹரே சாப், சோடியே……என்றான். தலையை உறுதியாக ஆட்டி வாங்கிக் கொள்ளச் சொன்னேன். பரிதாபமாகச் சிரித்தான்.

3619287389_51a9c3863b_z

நான் மேஹ்ரன்கர் அரண்மனையை வேடிக்கை பார்த்தபடி சாலையின் ஓரத்து மதில்களை ஒட்டி நடக்கத் துவங்கினேன், இரண்டொரு விண்மீன்கள் கண்ணில் பட்டது, தொலைவில் மேகங்களுக்கு இடையே ஒரு வெளிச்சப் பிளவு பள்ளத்தாக்கின் மரக்கிளைகளில் வெளிச்சம் பரப்பி மறைந்தது, பக்கத்தில் பார்த்தால் இளவரசி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள், உடைந்த ஹிந்தியில் இரண்டு பீகாரிகள் ஊரில் இருக்கும் நிலத்தின் வழக்கு குறித்துத் தீவிரமாய் பேசிக் கொண்டே நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். இளவரசி என்னை ஒட்டியே நடக்கத் துவங்கி இருந்தாள், திரும்பி ஒருமுறை புன்னகைத்தேன், எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் பதிலுக்குப் புன்னகை செய்தாள்.

"உங்கள் பெயர் என்ன?"

"சான்ச்சல்"

"உங்களது?"

"ஹரிஷ்"

"நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்?"

"நான் நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்?"

ரசித்தாளோ, ரசித்தது போல நடித்தாளோ தெரியாது, சிரித்தாள். இன்று மாலையில் டக்கருக்கு நடக்கும் போது யாரோ ஒரு பைக் பையன் காலில் இடித்து விட்டதாகச் சொன்னாள், ஆழமாகப் பார்த்தால் காலைக் கெந்தினாள்  வலி உயிரை வாட்டியது எனக்கு. பிகாரிகள் இல்லையென்றால் தூக்கிக் கொண்டு நடக்கலாம் என்றிருந்தது, கொஞ்ச நேரம் நின்று வேறு டக்கரில் போகலாமே, அக்கறையாய்க் கேட்டேன்,  இல்லை எனது அறை இங்கு தான் பக்கத்தில் இருக்கிறது.

நான் சான்ச்சலுக்காகவும், சான்ச்சல் எனக்காகவும் காத்திருப்பது நிகழத் துவங்கியது. நாங்கள் உலகின் அழகான சாலையில் மெஹங்கர் அரண்மனையை வேடிக்கை பார்த்தபடி வெகு தூரம் நடந்திருந்தோம், டக்கரில் மிக நெருக்கமாக எனக்கருகில் அமரத் துவங்கிய சான்ச்சல் வெகு வேகமாக் எனது இதய சிம்மாசனத்தின் அசைக்க முடியாத ஒரு மகாராணியாக மாறிப் போனாள்.

சான்ச்சல் பக்கத்துக்கு கிராமத்தில் இருந்து வேலைக்காக நகரத்துக்கு வந்திருக்கும் ஒரு ராஜஸ்தானின் பழங்குடிப் பெண், காச நோயில் படுத்திருக்கும் தந்தை, கூலி வேலைக்குப் போகும் தாய், படித்துக் கொண்டிருக்கும் இரண்டு தம்பிகள் என்று ஏழ்மையில் வாடும் ஒரு சராசரி இந்தியக் குடும்பம்.சான்ச்சளின் பணம் ஒரு பெரிய தூண், ஊருக்குப் போவதைக் கூட மறுதலித்து சிறுகச் சிறுகப் பணம் சேர்த்து ஊருக்கு அனுப்பும் பாசமுள்ள ஒரு பெண் சான்ச்சல்.

அழகியல் சார்ந்த உரையாடல்களில் சான்ச்சல் ஒரு ஸ்பீல்பர்க், ஒரு முறை எங்கள் உரையாடல் மேஹன்கர் அரண்மனையை நோக்கிப் போனது,

"இந்த அரண்மனையின் வரலாறு குறித்து உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா சான்ச்சல்?"

சான்ச்சல் ஒரு கதை சொன்னாள்,

balsamand_lake-_resort

முன்னொரு காலத்தில் இங்கொரு ராஜா இருந்தார், ராவ் ஜோதா, ரதோர் வம்சத்தின் பதினைந்தாம் மன்னராக அவர் பதவியேற்ற போது மாண்டோர் அரண்மனையில் தான் அரச வம்சம் வாழ்ந்து வந்தது, ராவ் ஜோதாவின் தாத்தா காலத்தில் அரச வம்சத்தில் பிறந்த மேகலா என்கிற  இளவரசிக்கு ஒரு குதிரை வீரனோடு காதல், மாண்டோர் கோட்டையைச் சுற்றிச் சுற்றி மேகலாவும், ஜோகனும் காதல் நடனம் புரிந்தார்கள், தெளிந்த வானமும் விண்மீன்களும் நிரம்பிய ஜோத்பூரின் கோட்டைகளில் காதல் வழிந்து ஓடத் துவங்கி இருந்தது.

ஒரு நள்ளிரவில் மேகலாவும், ஜோகனும் தங்களை மறந்து மீர்பூர் ஏரியின் பசும் நீர்பரப்பில் கோட்டையைச் சுற்றிப் படகொன்றில்  சுற்றிப் படர்ந்திருக்கும் ஓரிதழ்த் தாமரைக் கொடிகளைப் போலத் தங்களை மறந்திருந்தார்கள். மன்னரின் ஒற்றர்கள்  இளவரசி குறித்த செய்திகளை மன்னருக்குச் சொல்லி முடிக்க, கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டன காதல் ஜோடிகள். ஜோகனின் கைகளைக் கட்டி அதே படகுக்குள் வைத்து மிர்பூர் ஏரியின் கணவாய்க் குகையொன்றில் வைத்துப் பூசி மெழுகப்பட்டான்.

ஜோகன். மேகலாவின் கதறல் மாண்டோர் கோட்டைகளின் வாயிலில் பட்டு எதிரொலித்தது. ஜோகனின் பிரிவால் வாடிய இளவரசி மேகலா ஏரியில் குதித்துத் தற்கொலை செய்து கொண்டு பின்னாட்களில் தற்கொலை செய்து கொண்டு விட்டாள். இளவரசியின் கடைசி ஆசைப்படி ஜோகனை சிறையிட்ட அதே குகையில் புதைத்தார்கள்.

ஜோகனும், மேகலாவும் பேயாக அலைந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாண்டோர் கோட்டையை உடைக்கத் துவங்கினார்கள், ராவ் ஜோதா ஆட்சிக்கு வந்த காலத்தில் மாண்டோர் கோட்டை முக்கால்வாசி அழிந்து போயிருந்தது. வேறு வழியே இல்லாமல் ராவ் ஜோதா மன்னரால் கட்டப்பட்ட இந்த மேஹ்ரன்கர் அரண்மனையின் சுவர்களையும் ஜோகனும், மேகலாவும் உடைக்கத் துவங்க மன்னர் ராவ் ஜோதா ஏரியின் காதல் தேவதைக்கு ஒரு வேண்டுதல் வைத்தார், மிர் ஏரியின் நடுவில் ஒரு மிகப்பெரிய அரண்மனையைக் கட்டித் தருவதாகவும், ஜோகனும், மேகலாவும் அந்த அரண்மனையில் வசிக்கலாம் என்றும் மனமுருகி வேண்டிக் கொள்ள, அரண்மனையின் சுவர்கள் உடைவது நின்று போனது.

பிறகு மூன்று ஆண்டுகள் உழைத்து மிர் ஏரியின் நீரைக் காலி செய்து விட்டு நிலப்பரப்பில் ஒரு சலவைக் கல்லிலான அரண்மனையைக் கட்டினார் ராவ் ஜோதா. அங்கு இப்போதும் இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு மேல் ஜோகனும், மேகலாவும் ஒரு நீர்க்குதிரை பூட்டிய படகில் அரண்மனையைச் சுற்றி வருவதாகச் சொல்கிறார்கள். ராவ் ஜோதாவின் ஆட்சிக் காலத்துக்குப் பின்னால் இதுவரை ஒருமுறை கூட நீர் வற்றி உள்ளிருக்கும் அரண்மனை வெளியே தெரிவதே இல்லை. ராஜஸ்தானின்  எல்லாக் காதலர்களையும் ஜோகனும், மேகலாவும் பாதுகாப்பதாக மக்கள் நம்புகிறார்கள். இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு மேல் ஏரியில் கரைகளில் கூட யாரும் செல்லாமல் அவர்களே பார்த்துக் கொள்கிறார்கள்.

images

கதையைக் கேட்ட பிறகு ஒரு முறை ஏரியைப் பார்த்தேன், ஏரியின் தோற்றம் முற்றிலுமாக மாறி இருந்தது, ஏரியின் நீர்ப்பரப்பில் இருந்து ஒரு மாளிகை உயர்ந்து மேலே எழுவதைப் போலிருந்தது, மேஹ்ரன்கர் அரண்மனையின் நிழல் நிலவொளியில் பட்டுத் தெறிக்கிற போது என் மனம் ஒரு மாறுபட்ட மனநிலையில் இருந்து அநதக் காதல் கதையை வலுவூட்டத் துவங்கியது.

ஒரு மழைக்கால இரவில் என்னுடைய திட்டப் பணிகள் முடிவு பெற்றதாக அலுவலகம் செய்தி அனுப்பி இருந்தது, கூடவே பயணச் சீட்டுகளும், சான்ச்சல் அதே புன்னகையோடும், நெருக்கத்தோடும் டக்கர் வண்டியில் பயணம் செய்தாள் ,மனிஷ் குட்காவைக் குதப்பிக் கொண்டு "ச்சலேன் சாப்" என்று குரல் எழுப்பினான். அதே புன்னகையோடும், நெருக்கதோடும் ஜோத்பூரின் ஏரியையும், அரண்மனைகளையும், இளவரசியையும் விட்டுப் நான் பிரிந்தேன்.

வாழ்க்கை அதன் போக்கில் ஒவ்வொரு நாளும் பல மனிதர்களைச் நம்மைச் சந்திக்க வைத்தாலும் சில மனிதர்களின் பிம்பங்களும் உரையாடலும் ஒரு அழிக்க முடியாத கோட்டுருவத்தைப் போல நம்மில் தங்கி விடுகின்றன, சான்ச்சலை நான் எப்படி இழந்தேன், அவளின் சிரிப்பையும் நெருக்கத்தையும் நான் எப்படி இழக்கத் துணிந்தேன் என்பது ஒரு பெரிய கேள்விக் குறி. என்னதான் சமாதானங்களை எனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாலும் ஒரு அளப்பரிய நேசத்தின் சுவடுகளை யாருக்கும் தெரியாமல் அழித்து விடுகிற திருட்டுத்தனமான வேலையை நான் செய்திருக்கிறேன்.

குறைந்த பட்சம் அவளிடம் சொல்லி விட்டு வந்திருக்கலாம், ஒரே ஒரு வரியில் நான் உன்னை நேசித்தேன் என்று உணர்த்தி இருக்கலாம், அவளுடைய கரங்களை மெல்ல உயர்த்தி நேசத்தின் அடையாளமாக ஒரு முத்தத்தை வழங்கி இருக்கலாம். உணர்வுகளையும், உறவுகளையும் திருடிக் கொண்டு ஓடிப் போவது தான் எவ்வளவு கொடுமையான இழப்பு என்று இப்போது உணர முடிகிறது. அவள் என்னைத் தேடி இருப்பாள், கண்ணீர் சிந்தி இருப்பாள், ஆனாலும் காலம் அடித்துச் சென்று விட்ட டக்கர் வண்டிகளைப் போலவோ, மாண்டோர் அரண்மனையைப் போலவோ சான்ச்சலும் ஜோத்பூர் நகரின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத கதையாய் மாறிப் போனாள்.

images (1)

எரிக்கடியில், தெளிந்த வானத்தின் கீழாக, விண்மீன்களின் மின்னும் பரப்பில், டக்கர் வண்டிகளின் இருக்கைகளில், பேருந்து நிறுத்தங்களில், கல்லூரிச் சாலைகளில், கடலின் ஆழத்தில், ஓரத்தில் இன்னும் எண்ணற்ற பேரண்டத்தின் வெளிகளில் சொல்லாத கதைகளாய், சொல்லி விரட்டிய சொற்களாய் காதல் காற்றைப் போல பரவிக் கிடக்கிறது. ஒரு புன்னகையின் நினைவுக் குமிழைப் பிடித்துக் கொண்டு உலகின் கொடுஞ்சிறைகளை எல்லாம் கடந்து போகிற மனிதர்கள் இன்னுமிருக்கிறார்கள், உயிர்களின் நேசத்தை வரலாற்றில் தக்க வைத்திருப்பது காதலின் வெட்டப்பட்ட சுவடுகளும் வேர்களும் தானே??

***********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜனவரி 31, 2013

கண்ணீர் சுரக்கும் வெண்ணிலாக்கள்.

india-transgender-empowerment-2012-6-2-5-30-11

பெங்களூரு கப்பன் பூங்காவின் அடர்ந்த மரங்கள் அடங்கிய மையப் பகுதியில் உடைந்த ஒரு மர நாற்காலியில் அமர்ந்து இலைகளின் நடனத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன், எங்கிருந்தோ வந்து கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இடங்களை அடைத்துக் கொண்ட காற்று ஏதோ ஒரு ராகத்தில் மரக்கிளைகளின் காதுகளில் குறிப்புகளைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

கிளைகளின் கட்டளைகளுக்கு ஏற்ப இலைகள் ஒருவிதமான சிலிர்ப்போடு சலசலக்கின்றன, மரங்களின் நடனத்தில் சொக்கிப் போயிருக்கிற நீளவால் குயிலொன்று நிலைத்திருக்க முடியாமல் நகர்ந்து வேறொரு மரத்துக்கு நகர்கிறது, மாநகரம் தனது மனிதர்களின் வேகத்தை உயரக் கட்டிடங்களின் சாளரங்களில் இருந்து வேடிக்கை பார்க்கிறது.

மனிதர்கள் தமது மனங்களால் கட்டிய கோட்டைகளைத் தலையில் சுமந்தபடி ஏதோ ஒரு திசையில் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள், ஒரு இளம் காதலன் தனது காதலிக்கு இன்னும் நெருக்கமாய் அமர்ந்து கொள்ள முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறான், ஒரு பழைய அழுக்கடைந்த பிசுபிசுப்பான துணிப்பையைக் கக்கத்தில் அணைத்தபடி தரையைத் தேய்த்தபடி பக்கத்தில் நடக்கிறான் ஒரு மனிதன்.

அவனது வாய் ஏதோ ஒரு புரியாத மொழியில் பாடலை முணு முணுக்கிறது, அந்தப் பாடலின் வரிகளில் மனித உணர்வின் ஏதாவது சிதிலமடைந்த துண்டுகள் பேரண்டத்தின் இரைச்சலோடு கலக்கக்கூடும், அடிப்படைத் தேவைகளைக் கூடக் கண்டடைய முடியாத தனது வாழ்க்கையின் தோல்வி குறித்த சன்னமான ஒரு முனகலாகத் துவங்கி அந்தக் குரல் ஆர்ப்பரிக்கும் கடலின் அலைகளின் ஊடே ஓங்காரமாக ஒலிக்கக் கூடும்.

மனச் சிறையிலிருந்து விடுபட முடியாத மனிதர்களை மேலிருந்து கொஞ்சம் அச்சத்தோடு வேடிக்கை பார்த்தபடி பறவைகள் அடையத் தயாராகின்றன. இரவு ஒரு காணக் கிடைக்காத நீரோடையைப் போல வெளியைத் தன் விழுதுகளால் நிரப்பியபடி எனைச் சுற்றி வளைக்கிறது, தொலைவில் தென்படும் வெளிச்சப் புள்ளிகளை நோக்கி நகர்வதற்கு முன்னதாக சிரிப்பொலிகளும், கொலுசொலிகலும் காற்றில் கலக்க சில பெண்கள் அசைந்தாடியபடி வருகிறார்கள்.

வெவ்வேறு திசைகளில் பிரிந்த அவர்களில் ஒருத்தி நானிருக்கும் பகுதியை நோக்கி வருகிறாள், மெலிந்த வறண்ட உடலின் திறப்புகளோடு அரையிருட்டில் ஒரு ஓவியம் போல அசைகிறது பிம்பம். அருகே நெருங்கவும் கட்டையான குரலில் "மாமோவ்" என்கிற குரல் அவளை ஒரு திருநங்கை என்று அடையாளம் செய்கிறது. எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் வேடிக்கை பார்க்கிற சக மனிதனை அவள் சந்தித்து நீண்ட நாட்கள் ஆகி இருக்கலாம்.
Transgender-India-A-007a

அமைதியாக அவளது முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறேன் நான். வினோதமான ஓசைகளை எழுப்பியும், முக பாவங்களை மாற்றியும் என்னை ஒரு வழக்கமான மனிதனாக மாற்ற அவள் முயற்சி செய்கிறாள், உடலுக்கான உரையாடல் மொழிகளோடு இரவு உணவுக்கான பணத்தைக் கனவு காண்கிற அந்தச் சின்ன மனுஷியின் கைகள் ஒரு அழகான குழந்தையின் முகத்தை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.

அவள் என்னைப் போல ஒரு தந்தையின் செல்லக் குழந்தையாய் இருந்திருக்கக் கூடும், ஒரு தாயின் கரங்களைப் பிடித்தபடி அவள் கடைத்தெருவில் சுற்றித் திரிந்திருக்கக் கூடும். ஒரு அண்ணனோடும், தங்கையோடும் தின்பண்டங்களுக்காகச் சண்டையிட்டிருக்கக் கூடும். ஒரு அன்பான வீட்டின் உறுப்பினராகத் தானும் வாழ்ந்து கழிக்க முடியும் என்கிற நம்பிக்கைகள் கலைந்த ஒரு நாளை அவளது நேசக் குழிகள் அடைகாத்து வைத்திருக்கக் கூடும்.

இப்போது நான் தொட்டு விடும் தொலைவில் நின்றிருந்தாள் அந்த மனுஷி, புன்னகைத்தபடி "உங்க பேர் என்ன?" என்று நான் கேட்டபோது, ஒரு புன்னகையை எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் ஏற்றுக் கொள்ளும் மன நிலையில் அவள் இல்லாமல் இருந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது, சக மனிதர்களின் புன்னகைக்குப் பின்னே இருக்கிற வக்கிரங்களை, வன்கொடுமைகளைப் பழகிப் போயிருந்தவள் என்பதை அவளது தயக்கம் தயங்காமல் சொன்னது.

"இங்க வந்து உக்காருங்க, உங்க பேரு என்னன்னு கேட்டேன், சொல்லவே இல்லையே??". மர நாற்காலியின் மற்றொரு முனையை என் கைகள் சுட்டிக் காட்டுவதை அவள் அறிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும், இப்போது அவளது குரல் ஒரு நெகிழ்வை எட்டி இருந்தது, முன்னைப் போல அவளிடம் செயற்கையான உடல் மொழியும், முகபாவங்களும் இல்லை.

மர நாற்காலியின் இன்னொரு முனையில் அமர்ந்த அந்த சக மனுஷியை தயக்கங்களும், மிரட்சியும் இல்லாத சக மனிதனாய் இன்னொரு முறை "உங்க பேரென்ன?" உங்களிடம் சில கேள்விகள் கேட்க வேண்டும், உங்கள் இளமைக் கால வாழ்க்கை குறித்து நான் சிலவற்றை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்." என்று நான் கேட்ட போது அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

வேக்……ஒரு மிகப்பெரிய கேவலோடு அழத் துவங்கி இருந்தால் அந்தப் பெண். அது ஒரு அசலான மனிதக் குழந்தையின் அழுகை, அந்த அழுகையில் துளியும் போலித் தனங்கள் இல்லை, கண்களைத் துடைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற விழிப்போ, எதிரில் இருப்பவரின் நிலைப்பாடுகளோ எது குறித்தும் கவலைப்படாத ஒரு அழுகை அது. காலம் காலமாய் வாழும் சமூகத்தின் வாசலில் நுழைய அனுமதிக்கபடாமல் புறக்கணிக்கப்படுகிற மனிதர்களின் வலி அது.

நூற்றாண்டுகளின் வலியைச் சுமந்து திரிகிற ஒரு மனித உடலின் கண்களில் பீறிட்டுப் பொங்கும் இயலாமையும், வெறுப்பும் எனது இருப்பை அந்தக் கணத்தில் நிலை குலையச் செய்கிறது. பேரண்டத்தின் சிக்கலான முடிசுகளை அவிழ்க்கும் வழி தெரியாத ஒரு வலையில் அகப்பட்ட மீனைப் போல காலத்திடம் நான் சிக்கிக் கிடந்தேன். காலம் தனது சிறகுகளில் வலியை வழக்கம் போலச் சுமந்து கொண்டு சென்ற ஒரு கணத்தில் அவளது அழுகை நின்று போயிருந்தது,

"எங்களுக்குப் பெயர் இருக்கிறதென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா என்ன?" பதில் ஒரு சாட்டையைப் போல எனது இதய விளிம்புகளில் காயம் உண்டாக்கி இருந்தது.

Aravanis in Vilappuram and Koovagam gather to celebrate Lord Aravan's marriage to Krishna.

Photo: Tom Pietrasik
Vilappuram, Tamil Nadu. India
May 5th 2009

வீட்டில் எனக்குச் சூட்டிய பெயர் "மணிகண்டன்", நானே எனக்குச் சூட்டிக் கொண்ட பெயர் "நிலா – வெண்ணிலா", மனிதர்கள் தானே பெயர் சூட்டிக் கொள்கிற அவலம் சொல்ல முடியாத வலிகள் நிரம்பியது என்று அந்தக் கணத்தில் எனக்குத் தோன்றியது.

"நீங்கள் ஏன் வீட்டை விட்டு வெளியேறினீர்கள்?" என்கிற என்னுடைய கேள்விக்கு, வெண்ணிலா சொன்ன பதில் மிக ஆழமானது மட்டுமில்லை வலிகளின் ஊற்றுக் கண்ணாக இருந்தது,

"நான் இன்னும் எனது வீட்டை விட்டு வெளியேறவில்லை, நான் என் தந்தையோடு அவரது மோட்டார் சைக்கிளின் பின்னே அமர்ந்து தினமும் பள்ளிக்குச் செல்கிறேன், பசியோடு வீட்டுக்குத் திரும்பி அம்மாவோடு சண்டையிட்டபடி ரசம் சோறும் ஊறுகாயும் சாப்பிடுகிறேன். என்னிடம் இருந்து உலகம் எனது வீட்டைப் பறித்துக் கொண்டு விட்டது, நிரந்தரமாக இந்த உலகத்தை விட்டுப் போகும் போது தான் என்னால் எனது வீட்டை விட்டு வெளியேற முடியும்…………"

வெகு நேரம் உரையாடித் தனது வாழ்க்கை நிகழ்வுகளை என்னோடு பகிர்ந்து கொண்டு விட்டு விடை பெறும்போது வெண்ணிலா என்னிடம் தயங்கியபடி இப்படிக் கேட்டாள்….

Transgender-India-A-031

"உங்களை ஒரு முறை நான் அண்ணா என்று அழைக்க அனுமதிப்பீர்களா?"

கடும் சிரமத்துக்கு இடையில் என்னுடைய கண்ணீரை நான் மறைக்க இருள் உதவி செய்யத் துவங்கி இருந்தது.

மரங்களையும், வேலிகளையும் தாண்டி மாநகரம் சின்னஞ்சிறு மனித மனங்களின் மீது தனது ஊர்திகளை இயக்கியபடி வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வெண்ணிலா சென்ற திசையை விட்டுக் கண்களை அகற்றி நிமிர்ந்து வானத்தைப் பார்க்கிறேன், மரக்கிளைகளின் நடுவே நிஜ வெண்ணிலா ஒளிந்து கொள்கிறது, அனேகமாக அது அழுவதற்கு இடம் தேடக் கூடும்.

(“மூன்றாம் உலகம்” என்கிற என்னுடைய நாவலுக்காக நான் நிகழ்த்திய சந்திப்புகளில் என்னால் மறக்க முடியாத ஒரு சந்திப்பு மேற்கண்டது,)

நாள் : 24-10-2012 – புதன்கிழமை

இடம் : பெங்களூரு – கப்பன் பூங்கா

*************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜனவரி 23, 2013

காலம் என்கிற நினைவுக் குப்பை.

Elemts of Life (1)

நாறுது இப்பிடி திடுதிப்புன்னு ஒருநாள் வருவான்னு நான் நெனக்கவே இல்லை, அதுவும் ஒரு நீலச் சிகப்பு டப்பா மாதிரி பெங்களுர் சாலைகளில் நகர்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு வோல்வோ பஸ்சுக்குள்ள வச்சு அவனப் பாக்குறது என்னோட பழைய கனவுகளில் கூட இல்லாமத் தான் இருந்துச்சு, மொதல்ல குறு குறுன்னு பாத்தான், எனக்கு சுத்தமா அடையாளம் தெரியல, பய என்னையக் கண்டு புடிச்சுட்டான் போல இருந்துச்சு, நாம்பாக்கும் போதும் பய திரும்பவே இல்ல, மொறச்சுப் பாத்தான்.

"இவன் அவனா இருக்குமோ?"ன்னு கூட எனக்குக் கொஞ்சம் சந்தேகம் வந்துருச்சு, பஸ்ல பெரிய கூட்டம் கெடையாது, இப்புடியே ரெண்டு பேரும் கண்ணாமூச்சி ஆடுனா ஸ்டாப் வந்ததும் இறங்கிப் போக வேண்டியது தான். கொஞ்சம் துணிச்சலா பக்கத்துல போனேன்,

"நீங்க யாரு?", ரொம்ப நேரமா என்னையவே பாக்குறீங்க, அதான் கேக்கலாம்னு"

என்றவுடன் பயல் கண்களில் அசாத்திய வெளிச்சம் வந்தது.

"டேய் நீ அறிவழகன் தானே?", "நாந்தாண்டா சுந்தரு, எட்டாவதுல வந்து போலீஸ் காலனில இருந்து வந்து பாதில சேந்து படிச்சேன்ல".

ஆஹா, நம்ம நாறுது, ஊதா டவுசரும், பச்சை கேம்லின் பேனாவும் பசக்குன்னு பக்கத்துல வந்து உக்காந்த மாதிரி ஒரு சுகம்.

"டேய் நாறுது"ன்னு கூப்பிடப் போய், படக்குன்னு வாய மூடிக்கிட்டேன்,

"என்னமா வளந்து, திண்டுக் கல்லு மாதிரி இருக்குற நண்பனப் போயி பழைய வகுப்புப் பட்டப் பேரச் சொல்லி கூப்பிடுறது என்ன நியாயம்,

"டேய் சுந்தரு நல்லா இருக்கியா, அப்பா, அம்மாவெல்லாம் எப்படி இருக்காங்க?"

வழக்கமான நலம் விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு லேசாகத் தலையைத் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டேன்.

"என்ன அறிவு, ஸ்டீபன் சார் கிட்ட வாங்குன கொட்டு நியாவுகம் வந்துருச்சா?" சுந்தர் சிரித்தபடி கேட்டான்.

வெகு தூரத்தில் வாழ்க்கை என்கிற சமுத்திரத்தின் அலைகளால் அடித்துக் கரைக்குத் தள்ளப்பட்ட அழிக்க முடியாத குப்பையைப் போல கிடந்த எட்டாங்க்லாஸ் நினைவுகள் கண்டம் தாண்டிப் பறக்கும் கீழை நாட்டுப் பறவையைப் போல வோல்வோவுக்குள் கிடந்து சிறகடித்தது.

திடீர்னு ஒருநாள் காலைல இவன் வந்து சேந்தான், அரப் பரீட்சை வர இன்னும் ரெண்டு வாரந்தான் இருந்துச்சு, எல்லாருக்கும் ஒரே ஆச்சரியம், "என்னடா செட்டிநாட்டுக்கு வந்த சோதன", "யாருடா இவன் ஸ்பெஷல் ஆளா இருப்பான் போல தெரியுது".

மெல்லப் பக்கத்துல போயி உக்காந்து, "பேரு என்னப்பு?" என்ற போது ஒழுங்கா சொல்லியிருந்தா வம்பே கிடையாது, நார்த் போலீஸ் ஸ்டேஷன் சப் இன்ஸ்பெக்டர் மகன் சுந்தர்ன்னு உதார் விட்டான் பயல், பழைய கேடிகளான எங்களுக்கு பொறுக்குமா, விக்டரு பய, அண்ணாதொரை, மணிப்பய எல்லாரும் சேந்து மத்தியானம் ஒரு அவசரக் கூட்டம் போட்டோம், "டேய் பயலுக்கு ஒரு நல்ல பேரா வக்கனும்டா", ஆளாளுக்கு ஒரு பேர் சொன்னார்கள், கடைசியில் உக்கிரமா அவன் சொன்ன அந்த உதாரையும் நொறுக்கனும்னு நாறுதுன்னு நானே ஒரு பெயர முன்மொழிஞ்சேன்.

images

மத்தியானம் மொதப் பீரியட்ல போய் பக்கத்துல உக்காந்து 

"டேய் நாறுதுடா, நாறுதுடா, இவன் பேரு நாறுது சுந்தருடா"

என்று அவனைக் கோட்டாப் பண்ணவும் பய கொஞ்சம் மெரண்டு போய்ட்டான், மொத நாளே வகுப்புல அவமானம் சுமந்தா யாருக்கும் கோவம் வராதா என்ன? பய நேரா வீட்டுல போயி அவுக அப்பாகிட்டப் போட்டு விட்டுட்டான், வழக்கம் போல சிரிப்பும் பாட்டுமா நாட்டான் கம்மாய்க் கரைல போயித் தண்ணி பாம்பெல்லாம் கல்ல வுட்டு எரிஞ்சுட்டு, பிரேயர் முடிஞ்சு கிளாஸுக்கு போகும் போது திரும்பி எதேச்சையாப் பாத்தா நாறுது என்கிற சுந்தரும் அவுங்க அப்பா நார்த் போலீஸ் ஸ்டேஷன் சப் இன்ஸ்பெக்டரும்  ஹெட் மாஸ்டர் ரூமுக்கு முன்னாடி நிக்கிறாக.

அப்பிடியே கொல நடுங்கிப் போச்சு, நல்லாத் தானே போய்க்கிட்டு இருந்துச்சுன்னு நினைச்சுகிட்டே மெதுவா கிளாஸ் ரூமுக்குள்ள போயி உக்காந்தா பயலுக என்னவோ என்னையப் புதுசா இன்னைக்குத்தான் பாக்குற மாதிரியும், ஒண்ணுமே தெரியாத நல்லவங்கே மாதிரியும் "கொன்றை வேந்தன்" படிக்கிறாங்கே. "மாட்னடா மகனே" என்று மனசுக்குள் சொல்லியபடி வாசலையே பாக்க ஆரம்பிச்சேன், சரியா அஞ்சாறு நிமிசத்துல மணி அடிக்கிற ஆறுமக அண்ணன் வந்து "அறிவழகா, ஹெட் மாஸ்டர் ஐயா கூப்புடுறாங்க". ரஸ்தா பஞ்சு மில்லு சங்கு ஊன்ன்னு காதுக்குள கேட்டுச்சு.

ஹெட் மாஸ்டர், ரபேல் சாரு பத்தாதுன்னு அந்த சப் இன்ஸ்பெக்டரும் சேந்து காச்சி எடுக்குறாங்கே, நாலஞ்சு பேரு சேந்து திட்டுனா ஒரு அனுகூலம், எவஞ் சொல்றதும் சரியாக் கேக்காது, அதே ஒரு ஆளு திட்டுனா ரொம்பா நாளைக்குக் காதுல கேட்டுக்கிட்டே இருக்கும். காதை எல்லாம் புடிச்சுத் திருகுறாங்கே.

நல்ல வேல எவனும் அடிக்கலன்னு, திரும்பி கிளாஸ்ல வந்து உக்காந்தா, புடிச்ச சனி இப்போதைக்கு விடாதுங்குற மாதிரி ஹெட் மாஸ்டர் உள்ளே நுழைஞ்சு "வாடா, இங்கே"ன்னாரு, கண்ணெல்லாம் சிவந்து கிளி கடிச்ச கோவைப் பழம் மாதிரி இருந்துச்சு, அனேகமா, சப் இன்ஸ்பெக்டரைப் பாத்து அவரும் என்னைய மாதிரியே பயந்திருப்பார் போல. உள்ள ஊறிப் போயி ரொம்ப நாளாக்  கெடக்குற ஊமைக் குசும்பன் அந்த நேரத்துலயும் கெடந்து கெக்கே பிக்கேன்னு சிரிக்கிறான். உருட்டுக் கம்பை எடுத்து தடவியபடி ஸ்டீபன் சார் பீ எஸ் வீரப்பா மாதிரிக் கர்ஜனை செய்யுறாரு. பக்கத்துல போயி நின்னேன்,

"இந்தக் கம்புல பத்து அடி வாங்குறியா, இல்ல, பயலுகள விட்டுக் கொட்டச் சொல்லவா" ன்னு என்னமோ சுட்ட பழம் வேணுமா சுடாத பழம் வேணுமான்னு ஒவ்வையார்கிட்ட முருகப் பெருமான் கேட்ட மாதிரிக் கேக்குறாரு. இவருகிட்ட அடி வாங்குரதுக்குப் பதிலா, பயலுக கிட்டக் கொட்டு வாங்கிரலாம்னு முடிவு பண்ணி மொழங்கால் போட்டாச்சு, மொதப் பெஞ்சுக் காரங்கே பயந்தாங்கொல்லிப் பயலுக, மொள்ளமா தடவிக் குடுத்துட்டுப் போயிட்டாங்கே, ரெண்டாவது, மூணாவது பெஞ்சுக் காரங்கே கொட்ட ஆரம்பிக்கும் போது தான் "ஆகா, நம்ம முடிவு ரொம்பத் தப்பானதுன்னு தோணிச்சு, கைல எச்சி எல்லாம் வச்சுப் போட்டுத் தள்றாங்கே, எங்கிட்ட கொடுக்காப்புளி பறி கொடுத்த முனீஸ்வரன், ஸ்டெட்ளர்  ரப்பர இழந்த மாலிக்கு, அன்பரசிப் புள்ளையோட அத்தை மவன் பாரதி எல்லாரும் சேந்து பழுக்கக் காச்சி எடுத்துட்டங்கே மண்டைய.

காலம் உருண்டோட நாறுது என்கிற சுந்தர் என்னோட பத்தாவது வரைக்கும் ஒண்ணாப் படிச்சான், இடைப்பட்ட காலத்தில் சப் இன்ஸ்பெக்டரும், அவரது குடும்பமும் என்னோட இன்னொரு குடும்பம் போலானார்கள். அந்த சுந்தர் தான் இப்புடி திடு திப்புன்னு வந்து பெங்களுர் பஸ்ல நிக்கிறான், இவ்வளவு நாள் எங்கே போனான், இடையில் எத்தனை நாள் சூரியன் உதிச்சுச்சு, மழை வந்துச்சுன்னு எங்க ரெண்டு பேருகிட்டயும் கணக்கு இல்ல.

images (1)

"சுந்தரு, கல்யாணம் ஆயிருச்சா, எத்தனை குழந்தைங்க?" 

கேட்டு விட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தேன், அந்தக் கேள்வியை நான் கேட்டிருக்கக் கூடாது, உடனடியான பதில் அவனிடத்தில் இருந்து வரவில்லை, "கல்யாணம் ஆச்சு அறிவழகா. பத்து வருசம் ஆச்சு,கொழந்த இல்ல, பொண்டாட்டியும் சேந்து வாழப் புடிக்காம அம்மா வீட்டுக்குப் போயிருச்சு, அப்பா, ஹார்ட் அட்டாக்ல விழுந்து வீ ஆர் எஸ் வாங்கிட்டாரு, அம்மாவுக்கும் ஒடம்பு முன்ன மாதிரி இல்லடா", என்று மெல்ல பேச்சின் திசையை மாற்றினான் சுந்தர்.

பிறகு என்ன நினைத்தானோ தெரியாது, தனது திருமண வாழ்க்கையின் தோல்வி குறித்து நீண்ட நேரம் பேசினான் சுந்தர், வழக்கமாக சுமைகளைப் பகிரும் எந்த மனிதருக்கும் ஆறுதல் சொல்லும் என்னிடம் சொற்கள் பஞ்சமாகிப் போயின. நான் ஒரு நீண்ட மௌனத்தின் நீர்க்குமிழ்களில் மூழ்கி விட்டிருந்தேன். எவ்வளவு நெருங்கின ஆட்களா இருந்தாலும் சொந்த வாழ்க்கை குறித்த கேள்விகளை இனிமேல் நாமாகக் கேட்கக் கூடாது என்று மனதுக்குள் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டேன். மஜெஸ்டிக் பஸ் ஸ்டாண்டில் இறங்கினோம்.

"உனக்கு எத்தனை குழந்தைங்க அறிவழகா, என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க?" என்கிற சுந்தரின் கேள்விக்கு நான் "வா, சுந்தர், எதாச்சும் சாப்பிடுவோம்" என்று பதில் சொன்னேன்.

"இல்லடா, நான் ஒரு அவசர வேலையா கே.ஆர் புரம் போகணும். அங்கே தங்கச்சி வீட்டு நெலம் ஒன்னு இருக்கு, விக்கிற விஷயமா ஒரு பார்ட்டியப் பாக்கணும். அடிக்கடி வருவேண்டா, ஒருநாள் வீட்டுக்கு வறேன்". விடை பெற்று மாநகரின் நெரிசலில் இன்னொரு மனிதனாய் கரைகிறான் நாறுது என்கிற சுந்தர். "கல்யாணம் ஒரு நரக  வேதன அறிவு" கடைசியா சுந்தர் சொல்லி விட்டுப் போனான்.

"பாணி தா ரங்கு வேக்குக்கே" அலைபேசி ஒலிக்கிறது.  ஊரிலிருந்து மனைவி…….

எடுத்துக் காதில் பொருத்தினால், "அப்ப்ப்ப்பாபாபாபா" – நிறைமொழி.

"என்னம்மா"

"நாங்க கல்யாணத்துக்கு வந்திருக்கோம்" பின்புலத்தில் ஒலிபெருக்கிப் பாடல்கள் இரைகிறது.

"அப்பிடியா, எந்தக் கல்யாணம்"

"அதாம்பா, கல்யாணம்"

"அதான்மா, எந்தக் கல்யாணம்"

"ஐயோ, மேல பாட்டுக் கேக்குதா?"

"ஆமா"

"அதான், கல்யாணம்"

"அப்பிடியா,சரிம்மா"

"போட்டா எல்லாம் எடுக்கிறாங்க இங்க"

"சரிம்மா"

"ஒங்களுக்கு எப்பப்பா கல்யாணம் நடக்கும்"

"அம்மாகிட்டக் கேளும்மா"

ஸ்பீக்கரில் போட்டிருப்பார்கள் போல மொபைலை, "வாய மூடிட்டுக் போன குடு வாயாடி" என்கிற மனைவியின் குரல் மஜெஸ்டிக் பேருந்து நிலையத்தை வந்தடைகிறது.

images (2)

மாலையின் சுவடுகள் வனத்தில் மங்கலாய்த் தெரிகிறது, ஒரு நின்று கொண்டிருக்கிற பேருந்தின் பின்புறக் கண்ணாடிகளின் வழியாக தேய்ந்து மங்கிய நிலவு கண்களில் படுகிறது, ஒரு கிழவனும், கிழவியும் நெருக்கமாக அமர்ந்து சீப்பு விற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சீவி இருந்த முடியைக் கலைத்து விட்டபடி வேகமாய்ப் போகிறான் வால் பொருந்திய பையைத் தூக்கியபடி ஒரு மாணவன், கலகலவென்று சிரித்தபடி கூட்டமாய் சுகந்தமான வாசனையோடு கண்களைக் கவர்கிறார்கள் பெண்கள்.

மனித மனங்களில் இருந்து ஒய்யாரமாய்க் குதித்து வாழ்க்கை பேருந்து நிலையத்தின் பிளாட்பாரங்களில் ஒரு அனாதைக் குழந்தையைப் போல இங்குமங்குமாய் அலைகிறது. டவுசரின் நடுவில் நூல் பிரிந்திருந்த கவலைகளைத் தவிர வேறெந்தக் கவலையும் இல்லாத ஒரு நாளின் வகுப்பறையில் நானும் சுந்தரும் தொடர்ந்து படித்திருக்கலாம் போல இருந்தது. மனசென்கிற ஒரு முரட்டு முதலாளியை உப்பு மூட்டை தூக்கியபடி உடல் என்கிற காலத்தின் அடிமை வலியோடு நடந்து போவதைப் பார்க்க முடிந்தது. எனக்கென்ன கவலை என்றபடி இருட்டு வெளியை நிரப்பி வெளிச்சத்தை விரட்டுகிறது.

**********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜனவரி 10, 2013

ஊரும், சேரியும் – சில நினைவுகள்.

01pongal

வெண்மஞ்சள் நிறத்தில் நாரைகள் அடிக்கடி இடம் மாறிக் கொண்டே இருக்கும், மரத்தடிகளில் வெற்றிலை சுவைத்தபடி இளைப்பாறும் ஊர்க்காரர்களைப் போலவே அவை ஊருணிக் கரைகளில் சோம்பலாய், ஒரு விதமான மிதப்போடு சிறகுகளைக் களைந்து இரைக்காகக் காத்திருக்கும், தெளிந்த நீரும், அல்லிக் கொடிகளுமாய் ஒரு ஏகாந்தமான அமைதியைத் தவழ விட்டபடி ஊர் நடுவே படுத்திருக்கும் அந்த ஊருணிக் கரைகளில் திசைக்கொரு சமூகமாய் வாழ்கிற எமது மக்களை ஒருபோதும் வேற்று மனிதர்கள் என்று சிந்திக்கத் தெரியாத வயது.

அடர் பச்சை நிறத்தில் எடை மிகுதியால் தனது பழங்களைக் காற்றில் உதிர்த்துக் கொண்டிருக்கும் புளிய மரங்கள், அவற்றின் இடையே படர்ந்திருக்கும் கோவைக் காய்க்கொடிகள், சிறுவர்கள் பறித்துத் தின்னும் முன்பாகவே கோவைக் கனிகளை உண்பதற்குத் தொலைவில் இருந்து பயணித்து வந்திருக்கும் பச்சைக்கிளிகள், குயிலும் மைனாக்களும் எழுப்பும் இசைவான குரலோடு பொருந்தாத சில்வண்டுகளின் இரைச்சல் ஒரு ஜுகல்பந்தியின் அழியாத விருந்தாளியைப் போல வெளியெங்கும் நிறைந்திருக்கும்.

சுற்றி இருக்கிற நீர் நிலைகள் நிரம்பிக் கிடப்பதால் அடிக்கிற குளிர் காற்று, அதில் நிரம்பி இருக்கிற நெற்பயிரின் வாசம், களத்து மேட்டில் எகத்தாளமாகப் படுத்திருக்கும் காலை மாடுகள், வேப்பங் குச்சிகளைப் பற்களில் பொருத்தியபடி நலம் விசாரிக்கிற மனிதர்கள், "எப்பா சின்னவுக யாரு?", அப்பத்தாவின் குரல் இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல "மயம்புட்டுப் புள்ள" என்று இன்று வரைக்கும் அங்கு தான் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது, "கைவல்யம் மகனா?". "என் ராசா, என்னய்யா படிக்கிற?" "பிப்த் ஸ்டான்டர்ட்" என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் நெட்டி முறித்து கன்னத்தில் வெற்றிலையும், புகையிலையும் படிய முத்தம் கொடுக்கும் மனிதர்கள். "யார் என்ன சாதி?", "எங்கிருந்து வந்தார்கள்?" என்று மனதை வதைக்கும் எந்தக் குழப்பமான சிந்தனைகளும் கிடையாது.

காலம் ஓடிக் கொண்டிருக்கையில் வந்த இன்னொரு பொங்கல் மஞ்சு விரட்டு நாளின் பின் காலைப் பகுதியில் துவங்கும் பிள்ளளையார் கோவில் மேளச் சத்தமும், தேத்தாம்பட்டியின் சாமியாட்டமும் முடிந்து விட்டிருந்தது, அநேகமாகப் பிற்பகல் துவங்கும் போது ஒவ்வொரு வீடாகச் சென்று தொழுவில் கட்டி இருக்கும் மாடுகளை அவிழ்த்து விடுகிற நாட்டார்களும், ஊர் மக்களும் மெல்ல நகர்ந்து சேரிப் பக்கமாய் வரத் துவங்கும் போது அப்பாவின் கைகள் பரபரக்கும், அகண்ட தாம்பூலத்தில் சந்தனம், மிட்டாய்கள், வெற்றிலை பாக்கு என்று பரப்பி இது வரப் போகிற நாட்டார்களை வரவேற்கக் காத்திருப்பார்.

WE095187

நெரிசலாய், சிரிப்பும் பாட்டுமாய் எல்லாத் திசைகளிலும் ஒன்றாய் நடந்த எமது மக்களின் கால்கள் இப்போது ஒவ்வொன்றாய்க் கழிந்து கடைசியில் ஒப்புக்கு வேறு வழியே இல்லையென்று வருகிற இரண்டொரு நாட்டார்கள் மட்டுமே எஞ்சி இருப்பார்கள், அப்பாவின் கண்களில் தெரிகிற அந்த ஏமாற்றம் தருகிற வலி நெஞ்சைப் பிளக்கிற வாதையாய் இன்னும் என் மூளையின் நியூரான்களின் நினைவகத்தில் ஒளிந்திருக்கிறது. கல்வியும், பொருளும் உங்கள் ஊரின் சொந்தப் பிள்ளைகளை மேன்மையுறச் செய்து உயர்த்திய கணங்களை கொண்டாட வேண்டும் என்று உங்களுக்குத் தெரியவே இல்லையே என் அருமை மக்காள்.

நாம் ஒரே குளத்தின் நீரைக் குடித்து வளர்ந்தோம், நாம் ஒரே புளியமரத்தின் கிளைகளில் விளையாடினோம், நாம் ஒரே குளிரில் ஓட்டைக் குடிசைகளில் ஒண்டிக் கிடந்தோம், நாம் ஒரே மண்ணில் உழுது பயிர் செய்தோம், உயிர்களை இழந்து கதறினோம், கூடிக் களித்தோம், பிள்ளைகள் பெற்றோம். ஆனாலும், மஞ்சு விரட்டின் போது எமது மக்களின் மாடுகளை அவிழ்க்கவும், எம் தந்தையரின் கள்ளமற்ற வரவேற்பை ஏற்றுக் கொள்ளவும் ஏன் நீங்கள் தயங்கினீர்கள்??? உங்கள் கால்கள் பின்வாங்கிப் போனதன் காரணத்தை அறிந்து கொள்ள இயலாத ஒரு இளைஞனாக நான் வளரத் துவங்கி இருந்தேன்.

நகர மனிதர்கள் விடுத்துச் செல்கிற "பிளாஸ்டிக்" பைகள் ஊருணிக்கரை நாரைகளையும், ஆராக் கீரைகளையும் அழித்து விட்டிருந்த இன்னொரு பொங்கல் நாளில் உங்கள் மண்ணிலிருந்து ஒரு மாவட்ட ஆட்சித் தலைவன் உருவாகி இருந்தான், தமிழகத்தின் பல்வேறு ஊர்களில் இருந்தெல்லாம் வாழ்த்துக் குவிந்த அந்த அழகான மறக்க முடியாத இரவுகளில் கூட மறந்தும் ஒரு வாழ்த்துச் சொல்லி விட எமது ஊருணிக் கரையின் தென்திசை மக்களும், வடதிசை மக்களும் வரவில்லையே என்று தான் நான் ஏங்கித் தவித்திருந்தேன்.

ஒரு பேராசிரியன், ஒரு காவல் துறை அதிகாரிஒரு வருமான வரித்துறை அதிகாரி என்று கல்வியின் செழிப்பில் உங்கள் மண்ணின் மைந்தர்கள் பெருமையோடு மேடைகளில் நின்ற போது பெருந்தன்மையோடு ஒரு அம்பலம் அங்கே மேடையேறி நின்றிருந்தால் இன்னும் ஒரு படி உயர்த்து இருப்பீர்களே, என் மக்காள். இந்த மண்ணை உழுத உங்கள் கைகளில் நெற்சோறு தின்று தானே நாங்கள் மகிழுந்துகளை வாங்கும் வல்லமை பெற்றோம், இந்த மண்ணைப் பண்படுத்திய உங்கள் வெற்றிலை படிந்த வாயில் முத்தம் பெற்றுத்தானே நாங்கள் இந்த உலகை வலம் வந்தோம். உலகெங்கும் எத்தனையோ மனிதர்களைப் பார்த்தாலும் பழகிக் கழித்தாலும் உங்களோடு முட்டி மோதுகிற அந்தக் கணங்கள் தானே எங்கள் இருப்பை நிறைவு செய்கிறது. உங்கள் பிள்ளைகளில் ஒருவனை வெறுக்கும் பண்பாட்டை உங்களுக்கு யார் கற்றுக் கொடுத்தார்களோ தெரியாது, எங்களுக்கு நீங்கள் கற்றுத் தரவில்லை.

pic2

இரண்டொரு வருடங்களாக அழுது வடிந்தபடி வருகிற பொங்கல் நாளின் மஞ்சுவிரட்டில் எங்கள் மாடுகளை அவிழ்க்க நீங்கள் வரத் தேவையில்லை என்று நாங்களும் முடிவு செய்து விட்டோம், முதல் மரியாதை தரச் சொல்கிற நாட்டார்களோடு மல்லுக்கட்டி அவர்களின் தீராப் பகைக்கு ஆளாகி இருக்கிறோம், நமது ஊருக்கு இப்போது விருந்தினர்களை விடக் காவலர்கள் அதிகம் வருவதாக அப்பா எப்போதாவது அலைபேசியில் சொல்கிறார், கல்வியும், அறிவும் உங்களை விடவும் எங்கள் வாழ்க்கையை பெருமளவில் மேம்படுத்தி இருக்கிறது, நாங்கள் மானமுள்ள மனிதர்களாக உலகெங்கும் வலம் வருகிறோம்.

ஏறு தழுவும்  மஞ்சுவிரட்டு வீர விளையாட்டு என்று இப்போதெல்லாம் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை, பரிவட்டங்களைக் கட்டிக் கொண்டு உன்னை விடப் பிறப்பால் நான் உயர்ந்தவன் என்று தம்பட்டம் அடிக்கவும், சாதியப் பழம் பெருமைகளை நிலை நிறுத்திக் கொள்ளவுமே இப்போது "மஞ்சுவிரட்டுகள்" தமிழகமெங்கும் பயன்படுகின்றன, காலம் காலமாய் உங்களைப் போலவே மாடு பிடிக்கவும், செவுள் ஏறித் துண்டு பிரிக்கவும்  என் அண்ணனும், தம்பியும் இன்று வரைக்கும் இருந்தாலும் விருந்தினர் மேடையில் ஏறி நின்று தொழுவ மாடுகளைத் திறந்து விடுகிற உரிமையை மட்டும் எமது அமைச்சர்களுக்குக் கூட  வழங்க மறுக்கும் உங்கள் பிடிவாதமும், பித்தலாட்டமும் எம்மக்கள், எமது நிலம் என்கிற நெருக்கமான ஒரு உறவு நிலையைக் கூட அடித்துச் சென்று விட்டது.

மஞ்சுவிரட்டு எமது மக்களின் வீர விளையாட்டு, எமது பண்பாட்டின் அடையாளம் என்கிற நம்பிக்கையெல்லாம் பொய்த்துப் போய் மஞ்சுவிரட்டு எமது உயர் அடுக்கு நண்பர்கள் சொல்வதைப் போல வெறும் “மிருகவதை” என்கிற அளவுக்கு சிறுத்துப் போய் விட்டது.

0

இதோ இன்னொரு பொங்கல் வந்து விட்டது, உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் எமது மண்ணுக்குத் திரும்புகிற ஏக்கமும், கனவுகளும் எல்லையற்ற இன்பத்தை வழங்கும் ஒரு இனிய நிகழ்வு அது எனக்கு, நீங்கள் என்னை வெறுத்தாலும், நீங்கள் என்னைப் பறையன், பல்லன், சக்கிலியன் என்று என்ன சொன்னாலும், முன்னொரு நாளில் எல்லையற்ற அன்போடும், எல்லாம் நிறைந்த பிணைப்போடும் ஒரு வெற்றிலைக் கறை முத்தம் கொடுத்தீர்களே, அப்படி ஒரு முத்தம் என் குழந்தைக்குக் கொடுப்பீர்கள் என்ற அளவிட முடியாத நம்பிக்கையோடு அங்கே நின்றிருப்பேன்.

இன்னும் எத்தனை யுகங்கள் கழிந்தாலும் அழகம்மாள் என்கிற அப்பத்தாவின் குரலைப் போல ஊருணிக் கரையின் ஏகாந்த வெளியில் எனது குரல் எப்போதும் காத்துக் கிடக்கும், அந்த நாளில் வெண் மஞ்சள் நிற நாரைகள் நமது ஊருணிக் கரைகளில் மீண்டும் வரக் கூடும், அந்த நாளில் ஆராக் கீரையும், அல்லி மலர்களும் செழித்து வளர்ந்து வேடிக்கை பார்க்க, நாட்டார்களும், ஊர் மக்களும் ஒட்டு மொத்தமாய் மெல்ல நகர்ந்து எமது தொழுவத்தின் மாடுகளைத் திறக்கக் கூடும், அப்போது நமது ஊரின் நான்கு திசைகளிலும் ஒரே நேரத்தில் "பொங்கலோ, பொங்கல்" என்கிற எமது பழங்குடி மக்களின் மொழி சங்கொலியின் பின்னணியில் ஒலிக்கக் கூடும்.

***************

« Newer Posts - Older Posts »

பிரிவுகள்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,890 other followers

%d bloggers like this: