கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 6, 2013

நள்ளிரவின் விண்மீன்…………

1) நள்ளிரவின் விண்மீன்

2

யாரும் தொட முடியாத நள்ளிரவின் விண்மீன் நான்,

பரந்த பூங்காவில் தனித்திருக்கும் ஒற்றைப் பூ நான்,

சுவரோவியத்தில் எப்போதும் சிரிக்கும் குழந்தை நான்,

வற்றி அழியப் போகும் குளமொன்றின் சிறுமீன் நான்,

காட்டுப் பூக்களின் நறுமணமாய், நதிக்கரை மூங்கிலின்

கட்டுக்கடங்காத இசையாய், பாய்மரக் கப்பலின் முன்னே

சிறகடிக்கிற பறவைக்கூட்டின் ரகசியமாயும் நானே இருக்கிறேன்

முற்றிலும் எரிந்த விறகாய் என் விழிப்பில் உதிர்ந்து சாம்பலாகும்

சாளர மரங்களுக்கு அப்பால் தகிக்கும் சூரியன், ஒற்றைப் பெயருக்குள்

எனைப் பூட்டி விட நினைக்கிற யாருக்கும் சொல்கிறேன்,

இரண்டாம் பெருவெடிப்பின் பற்றவைக்கப்பட்ட ஒற்றைத் திரி நான்

வெடித்துச் சிதறி இன்னொரு பேரண்டமாய் வழிய விடுவேன் என் காதலை……

2) புன்சிரிப்பின் துயர நிழல்

1

வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டுச் சரிந்து காற்றுக் குடிக்கிற

மரமொன்றில் மெல்ல நிறமிழக்கும் தளிரிழை நான்,

கூட்டிலிருந்து நழுவி நிலமதிர வீழ்கிற பறவைக்

குஞ்சொன்றின் சடசடப்பாய் எதிரே உன் நினைவுகள்,

தாயைத் தொலைத்த தெருவோர நாய்க்குட்டிகள்

சில வேரடியில் வரக்கூடும் இன்றிரவின் துணைக்கு,

சாளர இடுக்கில் சிறகொன்றைப் பறிகொடுத்துப் பின்

சிறுதொலைவு பறந்து இன்னும் உயிரோடிருக்கும்

பட்டாம்பூச்சியைப் போல உயிர் நடுங்கி வெளியெங்கும்

கசிகிறது உன் புன்சிரிப்பின் துயர நிழல்………………………..

 

 3) ஒருவேளை புரியக்கூடும்

3

இதயச் சுவர்களில் செல்லடித்த துணுக்குகளாய்

செருகப்பட்டிருக்கும் பெயரற்ற மலர்கள் பலவற்றின்

இதழ்களை முதலில் வலியின்றிப் பிடுங்க வேண்டும்,

மலைச்சரிவுகளில் ஒட்டியபடி இளங்காலை வெயிலில்

பளபளக்கும் நமது காலடித் தடங்களை மறக்காமல்

கண்ணீர் ஊற்றித் துடைத்தழிக்க வேண்டும்……………..

உனது சொற்களை உலகெங்கும் பாடித்திரியும் வயலின் …

கம்பிகளைச் சிறை பிடித்துத் தற்காலிக ஓய்வு கொடுக்க

வேண்டும், பூங்காக்களில் கலந்து விட்ட உனது நறுமணத்தைச்

சில பறவைகளின் அலகால் உறிஞ்சிப் பிரித்தெடுக்க வேண்டும்,

பிறகு உனக்குள் மூழ்கிப் போன காலத்தையும், இன்ன பிறவற்றையும்

கண்டெடுத்து உலர்த்தி உனைப் பிரிவதெப்படி என்பது குறித்து எனது

கல்லறையில் ஒரு குறிப்பெழுத வேண்டும், ஒருவேளை புரியக்கூடும்

அப்போதெனக்கு உண்மையில் உனைப் பிரிவதெப்படி என்று….………..

******************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 6, 2013

போங்கடா ஜுஜூபி……

1426721_10202280955246217_215225859_n

சூரியக் கதிர்கள் குளிர்ந்த மரக்கிளைகளை கதகதப்பாய் சூடேற்றும் ஒரு அற்புதமான காலைப் பொழுதில் நடக்கும் போது நகரமோ, கிராமமோ வாழ்வது சிறந்த அனுபவம் தான், தாய்ப் பறவைகள் முட்டைகளையோ, குஞ்சுகளையோ விட்டு வெகு தூரம் போயிருக்க, இலைகளின் சலசலப்போடு குஞ்சுகள் கூடுகளுக்குள் கிறீச்சிட்டுச் சண்டையிடும் ஓசையை கேட்டபடியே தான் அன்றைக்கும் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தேன்.

இளம் காலை வெயிலின் ஆரஞ்சு நிறத் தீற்றல்கள் மரக்கிளை நிழல்களின் இடையே முகத்தில் வீழக், கடந்து போகும் பள்ளிக் குழந்தைகளைப் பார்…த்தபடி நாளைத் துவக்குவது தான் எத்தனை அலாதியான அமைதியையும், உலகின் மீதான காதலையும் உண்டாக்குகிறது!!! நேற்றும் அப்படித்தான் நடந்து கொண்டிருந்தேன்.

எனைச் சுற்றி இருக்கும் புற உலகம் எப்போதும்வேகமாகவும், அவசரமாகவும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது நான் பல நேரங்களில் பார்வையாளனாகவே நகர்கிறேன், உலகை வேடிக்கை பார்ப்பது ஒன்று தான் வாழ்க்கையை எளிதாகக் கடக்க எனக்குத் தெரிந்த ஒரே வழி. சலக்கென்று காலடியில் ஏதோ தட்டுப்பட ஒலியின் சிலிர்ப்பு, காலடியில் சிக்கிய உலோக ஓசையை உள்வாங்கியபடி குனிந்து கையில் எடுத்தால் ஒற்றைக் கொலுசு, அது ஒரு குழந்தையின் கொலுசு என்பதை சின்ன வட்டம் சொல்லிக் கொடுக்க, இழப்பின் வலி மூளைக்குள் உரைத்தது, அப்போது தான் விழுந்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் நிறைய மனிதர்கள் கடந்து போகும் பளிச்சென்ற திடச் சாலை அது, எப்படியும் மனிதர்களின் கண்களில் பட்டுவிடக் கூடிய பளபளப்பை அது கொண்டிருந்தது.

சுற்றிலும் வெகு தொலைவு வரை பார்த்தேன், தேடலின் அறிகுறிகளோ, பரிதவிப்போ எந்த முகத்திலும் இல்லை, கண்டறியப்பட்டிருக்காது. குழந்தையின் கால்களில் இருந்து கொலுசு ஒருமுறை தவறியபோது அவளது கண்களில் தென்பட்ட கண்ணீர்த்துளிகளின் ஈரம் என் கையில் இருந்த ஒற்றைக் கொலுசின் மீது படிந்திருந்தது. அந்தக் கொலுசு என் கைக்கு ஏறியது முதல் என்னைச் சிறைப் பிடித்துக் கொண்டு விட்டது, அந்த இடத்தை விட்டு நகர்வது அத்தனை எளிதானதாக இல்லை, கொலுசைத் தொலைத்த குழந்தை அழக்கூடுமோ இல்லை கொலுசைத் தொலைத்த குற்றத்துக்காக அடி வாங்கக் கூடுமோ என்றெல்லாம் அந்த காலைப் பொழுது குழப்பமும், கவலையும் கொண்டதாக மாறிப் போனது.

உயிர் வாழ்க்கையில் நமக்குத் தெரியாத அடுத்த கனத்தைப் பற்றிய சுவாரசியங்கள் தான் வண்ணங்களாய் தகிக்கிறது. வெடுக்கென்று மாறிப் போகிற சூழல்கள் தான் வாழ்க்கையை சில நேரங்களில் சுமை மிகுந்ததாகவும், பல நேரங்களில் சுவை மிகுந்ததாகவும் வைத்திருக்கிறது. வீட்டுக்குச் சொல்லலாம் என்றால் அலைபேசியையும் எடுத்து வரவில்லை, காலம் போகிற வருகிற ஊர்திகளில் ஏறிக் கடந்து கொண்டே இருக்க சாலையைப் போல நான் தேங்கிக் கிடந்தேன். எனக்கு எப்படியும் யாராவது தேடிக் கொண்டு வருவார்கள் என்கிற நம்பிக்கை இருந்தது.

எதிர்ப்புறமாய் கொஞ்சம் தொலைவில் இருந்த ஒரு தேநீர்க் கடையில் போய் அமர்ந்து தேநீர் சொல்லி விட்டு ஆற அமரத் தேநீர் குடித்தேன், அன்றைய அலுவலகப் பணிகளும், துணைவியின் முகமும் கொஞ்சமாய் அச்சத்தை உருவாக்கினாலும் ஒவ்வொரு முறையும் அந்த ஒற்றைக் கொலுசை வெளியில் எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டேன், அழகழகான குழந்தைகளின் முகம் காட்சிப் படிமங்களாய் ஓடியது.

ஏறத்தாழ ஒன்றரை மணி நேரத்துக்குப் பிறகு ஒரு மிதிவண்டியில் பின்னிருக்கையில் குழந்தையோடு சாலையின் ஓரங்களைப் கூர்ந்து பார்த்தபடி நிறுத்தியும், நகர்ந்துமாய் வந்த மனிதரைப் பார்த்ததும் மனம் கொஞ்சமாய்ப் பரபரத்தது. எழுந்து ஓடத் தயாரானேன், கடைக்காரர் கன்னடத்தில், "சுவாமி, டீகே துட்டு கொட்டில்ல" என்றதும் தான் உரைத்தது தேநீருக்குக் காசு கொடுக்காத உண்மை, பத்து ரூபாய்த் தாளை அவரிடம் நீட்டி சில்லறை குறித்த எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் சாலையைக் கடந்து ஓடி வேகமாய் மிதிவண்டியை நெருங்கினேன்.

"என்ன தேடுறீங்க?"

"அங்கிள் "கால் செயின்" காணாமப் போச்சு" என்கிற மழலையின் குரல் அப்பாவின் குரலை முந்திக் கொண்டு வந்தது. படக்கென்று கொலுசைக் கையில் எடுத்துக் குழந்தையின் கையில் கொடுத்தேன், தந்தையின் முகத்தில் குழந்தையின் சிரிப்பு.

"ஒரு மணி நேரமாத் தேடுறேன் சார், ரொம்ப நன்றி சார்".

கூலித் தொழிலாளியைப் போலத் தெரிந்தார், ஒற்றைக் கொலுசுக்கான விலை விரல் வீங்கிப் போகிற அளவிலான உழைப்பாய் இருக்கக்கூடும்.

"சுப்பி, மாமாவுக்கு ஒரு முத்தம் கொடு" என்றார் தந்தை. அநேகமாக அவர் காற்றில் எறியப்படும் பறக்கும் முத்தத்தை சொல்லி இருக்க வேண்டும், நானோ கன்னத்தைக் கொடுத்தேன், ஒருகணம் திகைத்த குழந்தை எஞ்சியிருந்த சாக்லேட் படிய ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தை வஞ்சனையின்றிக் கொடுக்க விடை பெற்றேன்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்த போது, துணைவியார் எனது பொறுப்பின்மை குறித்த அன்றைய வகுப்பை முடிக்க வெகு நேரமானது, பிறகு அலுவலகத்துக்குள் நுழைந்த போது மூத்த அலுவலர்கள் அனைவரும் ஒரு கூட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தார்கள், நிறுவனத்துக்குக் கிடைக்க வேண்டிய ஒரு தரச் சான்றிதழ் தொடர்பான கூட்டம், மெல்ல உள்ளே சென்று அமர்ந்தேன், எனக்கு நேரதிகாரி கொஞ்சம் கலவரமாய் என்னைப் பார்த்தார்.
மும்பையிலிருந்து வந்த இயக்குனர் தீவிரமான முகத்தோடு என்னிடம் கேட்டார்,

"தோராயமாக எப்போது கிடைக்கும்?".

மென்மையாகச் சிரித்தபடி நம்பிக்கையோடு அவரிடம் சொன்னேன், "இன்னும் இரண்டொரு நாளில் கிடைத்து விடும்".

பின்னணியில் ஒற்றைக் கொலுசைக் கையில் ஏந்தியபடி மிதிவண்டியில் பயணித்து விடைபெற்ற குழந்தையின் முகம் நிழலாடியது. என்னைப் பொறுத்த வரை சுப்பி என்கிற அந்தக் குழந்தையின் சிரிப்பை விடப் பெற்று விட முடியாத பெரிய தரச் சான்றிதழ் இருக்க முடியுமா என்ன, போங்கடா ஜுஜூபி……


****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | நவம்பர் 8, 2013

எழுத்துரு மாற்றம் – மானுடத்தின் துயரம்.

HomeImg1

மதிப்பிற்குரிய ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு வணக்கம்,

உங்கள் "எழுத்துரு மாற்றம் ஏன்?" என்கிற நீண்ட விளக்கத்தைப் படித்தேன், தொடர்பாக சில விஷயங்களைப் பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது.

கருத்துச் சுதந்திரம், பகுத்தறிவு போன்ற சொற்களைக் கண்டவுடன் ஐரோப்பிய சிந்தனைத்தளத்தை நோக்கி தாவுவதில் எப்போதும் நீங்கள் முன் நிற்கிறீர்கள், முதலில் நீங்கள் ஒரு அடிப்படையான விஷயத்தை இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லையோ என்று தோன்றுகிறது, நிலப்பரப்பின் அரசியல், நிலம் சார்ந்த வாழ்க்கை முறை, இயற்கையின் சூழல் தகவமைப்பு சார்ந்த மொழிப் பின்புலம் இவை எல்லாம் மனித வாழ்க்கையில், மானுட வரலாற்றில் மிக முக்கியப் பங்காற்றியிருக்கிறது, ஐரோப்பியர்களின் நிலப்பரப்பும், வாழ்க்கை முறையும் எந்த வகையிலும் நமது இந்தியச் சூழலுக்குப் பொருந்தாதவை, அவர்களுடைய உடல் மொழியில் இருந்து, உடைகள், பண்பாட்டுக் குறியீடுகள் என்று எல்லாமே நமது நிலவியலுக்கு எந்த வகையிலும் பொருத்தமற்றவை.

சிந்தனை மாற்றமோ, பகுத்தறிவோ, கருத்துச் சுதந்திரமோ ஐரோப்பியர்களின் அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று நீங்கள் சொல்லாமால் சொல்வது ஒருவகையான மனச்சிதைவு, முதலில் ஐரோப்பியப் பின்பற்றலை விட்டு விட்டு இந்தியச் சூழலில் இருந்து மொழியின் எழுத்துருக்கள் குறித்து நீங்கள் சிந்திக்கத் துவங்கினால் இப்படிச் சொல்லி இருக்க மாட்டீர்கள் என்று கருதுகிறேன். இந்தியத் தத்துவ மரபு உலகத் தத்துவ மரபுகளின் தந்தை என்று எப்போதும் முழக்கமிடும் நீங்கள் இந்த தத்துவ மரபு சார்ந்த மொழிக் குறியீடுகள் விஷயத்தில் எதற்காக ஐரோப்பிய வந்தனம் செய்கிறீர்கள் என்று புரியவில்லை.

பெருந்திரள் மனநிலையில் நீங்கள் சொல்வதைப் போல குறைபாடுகள் இருந்தாலும் கூட இந்தியத் தத்துவ மரபினை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தும் போது பல நன்மைகளையும் அது சமூகத்துக்கு வழங்கி இருக்கிறது, ஒருமித்த தனி மனிதக் கட்டுடைப்புகளில் திரண்டு மாற்றங்களை உருவாக்கிய எத்தனையோ எடுத்துக்காட்டுகளை உங்களுக்கு நான் சொல்லித் தர வேண்டியதில்லை என்றே நினைக்கிறேன். பெரியார் செய்து காட்டிய தனி மனிதக் கட்டுடைப்பும், தொடர்ச்சியான பெருந்திரள் மனநிலையும் கூட அத்தகைய ஒரு அடைப்புக்குள் வரும். கட்டுடைப்புகள், தனி மனித சிந்தனைச் சுதந்திரம், பகுத்தறிவு என்று எல்லா சமூக நன்மைகளும் பெருந்திரளை நோக்கியே முன்னேறியாக வேண்டும்.

தனித்த அறுந்து போன உலகமாக எந்த ஒரு உயிரியக்கமும் இங்கு நிலைத்திருப்பது இயலாத ஒன்று. மேலும் எந்த ஒரு தனி மனித சிந்தனையும்,கருத்துச் சுதந்திரமும் ஏற்கனவே நிலைத்திருக்கும் பிறிதொரு கருத்தியலில் இருந்தே பெறப்பட வேண்டியிருக்கிறது, சிந்தனைகளும், கருத்து வடிவங்களும் தன்னிச்சையாகப் பிறப்பெடுக்கும் வாய்ப்பு அறவே இல்லை, ஆக, பெருந்திரளால் நம்பப்படுகிற, இயக்கப்படுகிற முன்னரே நிலைத்திருக்கும் ஒரு பொதிவில் இருந்தே எந்த ஒரு தனி மனிதனின் இயக்கமும் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஆக, தனி மனிதன் பெருந்திரள் நோக்கியும், பெருந்திரள் தனது கூட்டுக்குள் இருக்கும் இன்னொரு தனி மனிதனை நோக்கியோ தான் நகர வேண்டியிருக்கிறது, இது ஒரு சுழற்சி.

மேலும் ஐரோப்பிய சமூகம் ஒற்றைக் குடும்ப அமைப்பு முறையை தனது குறியீடாகக் கொண்டு பயணிக்கவில்லை, தனி மனித நலன்களும், தனி மனித சுதந்திரமும் அந்த சமூகத்தில் மிகுந்த கவனத்தில் கொள்ளப்படுவதற்கு அதுவே ஒரு மிக முக்கிய காரணம், இந்திய சமூகம் அப்படியானதில்லை, இங்கு குடும்ப அமைப்பு முறை, பிறப்பில் இருந்து துவங்கி இறப்பு வரைக்கும் ஒரு நிலவியல் வாழ்க்கை முறையாக நெடுங்காலமாய் இருந்து வருகிறது, நாம் இந்த விஷயத்தில் ஐரோப்பிய சமூகத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்கிற எந்த நெருக்கடியும் நமக்கு இல்லை.

நமது சமூக அமைப்புக்கான பெரும்பான்மை நன்மைகளும், ஒழுங்குகளும் இந்தக் கூட்டுச் சமூக அமைப்பில் இருந்தே நமக்குக் கிடைக்கிறது. ஆகவே அளவற்ற கட்டுடைப்பும், கருத்துச் சுதந்திரமும் படிப்படியாகப் பெறப்பட வேண்டியவை, மொழிச் சீர்திருத்தம் உட்பட எல்லாச் சீர்திருத்தங்களும் வேறொரு நிலவியல் சமூகத்தின் அடிச்சுவட்டை நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டும் என்று சொல்வது அபத்தம். இந்திய தத்துவ மரபுகளின் மீது அளவற்ற பிடிப்பும், நேசமும் கொண்ட நீங்கள் ஐரோப்பிய சிந்தனைத் தளத்தை மையப்படுத்துவது எந்த வகையில் நியாயம் என்று புரியவில்லை.

தமிழ்ச் சமூகம் பெரியார் சொல்லியதை ஏற்றுக் கொண்டிருந்தால் இப்போது ஒரு கறாரான சுய விமர்சனம் நோக்கிச் சென்றிருக்கும் என்று சொல்கிறீர்கள், இங்குதான் நீங்கள் ஒரு மிக நுட்பமான எளிய உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும், இந்திய சமூகத்தில் என்றில்லை எந்த சமூகத்திலும் முழுமையாக எந்த ஒரு கருத்தியலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவதோ, நிராகரிக்கப்படுவதோ இல்லை, பெரியார் உருவாக்கிய பகுத்தறிவு உள்ளீடுகள் அல்லது திராவிட இயக்கங்கள் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இருந்து முற்று முடிவாக அவர் எதிர்த்த எல்லாவற்றையும் துறந்து விடவில்லை.

கடவுளும் சரி, ஏனைய மத நம்பிக்கைகளும் சரி மனித குலத்திற்கு நன்மை விளைவிக்கும் என்று சொன்னால் அவற்றை நான் ஏற்றுக் கொள்வேன் என்று வெளிப்படையாகச் சொன்னவர் தான் பெரியார். கடவுள் உங்கள் முன்னாள் தோன்றினால் என்ன செய்வீர்கள் என்கிற மிகச் சிக்கலான கேள்விக்கு அவர் சொன்ன பதில் மிக எளிதானது மட்டுமல்ல வியப்புக்குரியதும் கூட, "கோவிந்தா, கோவிந்தான்னு, உங்களைப் போலவே சாஸ்டாங்கமாய் விழுந்து  கும்பிடப் போகிறேன்".

"லடாக் பயணத்தில் அந்தவிவாதத்தின் முடிவில்தான் நான் சொன்னதைச் சோதித்துத்தான் பார்த்துவிடுவோம் என்ற எண்ணம் வந்தது. தமிழக அரசியலின் ‘புனித பசுவாக’ போற்றப்படுவது மொழி. மொழிக்காக எவரும் எதுவும் செய்வதில்லை என்றாலும் மொழியை சென்ற ஐம்பதாண்டுக்காலமாக எந்த மதக்கொள்கையைவிடவும் தீவிரமான உணர்ச்சிகர நம்பிக்கையாக ஆக்கியிருக்கிறார்கள். கடவுளை வழிபடுவது பிற்போக்கு மொழியை வழிபடுவது முற்போக்கு என்ற நம்பிக்கை உருவாகியிருக்கிறது.பகுத்தறிவை முன்வைத்த ஈவேரா அவர்களின் வழிவழ்ந்தவர்கள் உருவாக்கிய தீவிர நம்பிக்கை அது".

மொழி தீவிர இலக்கியத்தின் நிழலில் மட்டுமே பதுங்கி வாழ்கிறது என்பது மாதிரியான ஒரு கற்பனையை நீங்களே வடிவமைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள், ஆனால், உண்மை அப்படி இல்லை, இன்றும் உலகின் பத்து கோடி மக்களால் பேசப்படுகிற, புழக்கத்தில் இருக்கிற தமிழ், உலகின் இருபது மிக முக்கியமான பண்பாட்டுத் தாக்கம் விளைவிக்கிற மொழிகளின் பட்டியலின் தொடர்ந்து இருந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது, இளைய தலைமுறையின் ஒரு தரப்பு இணைய தளங்களில் மொக்கை போட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் கூடத் தனது மொழியை தொழில் நுட்பத்தோடு இணைக்கிற வேலையைச் செய்து கொண்டே தான் இருக்கிறது.

சின்னச் சின்ன விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறவர்கள் துவங்கி, ஞோ, ஞா என்று இணையத்தில் வசை பாடிக் கொள்கிறவர்கள் கூட தமது மொழியின் வரி வடிவத்திலே அதனைச் செய்ய வேண்டும் முனைப்புக் காட்டுவதே கூட மொழிக்கான ஒரு மரியாதை என்று தான் தோன்றுகிறது. எளிதாகத் தங்கள் வேலை வாய்ப்புக்கான பயன்பாட்டு மொழியான ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிற வாய்ப்பு இருந்தும், தனது மொழியை இன்னொரு மொழியின் வரி வடிவத்துக்குள் நுழைத்து தனது மொழியின் வரி வடிவத்துக்குள் நுழைந்து பதிவு செய்து மகிழ்ச்சி கொள்கிற, இலக்கியம் குறித்த பெரிதான அக்கறையோ, அறிவோ இல்லாத ஒரு தொழில் நுட்பத் தமிழ் இளைஞனை நினைத்துப் பாருங்கள். அவனுடைய மொழி குறித்த புரிதலும், மதிப்பீடுகளும் எந்தப் பெரிய எழுத்தாள சமூகங்களுக்கும் குறைவானதல்ல, தன்னையும் அறியாமல் அவனது உள்ளார்ந்த மொழி குறித்த ஈடுபாடும், புரிந்துணர்வுமே அவனை அப்படிச் செய்யத் தூண்டுகின்றன, யோகொஹோமோவில் இருந்தாலும், கலிபோர்னியாவில் இருந்தாலும் தன்னுடைய வரி வடிவத்திலேயே எழுத வேண்டும் என்கிற அவனது உள்ளுணர்வை எந்த உலகளாவிய பொது மொழிக் கூற்றுகளும், பொது வரி வடிவக் கூற்றும் விழுங்கிச் செரித்து முடியுமென்று நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?

மிக முக்கியமாக இன்னொரு விஷயம் குறித்தும் நாம் பேசியாக வேண்டும், ஆங்கிலம் தனது நிலவியல் ஆக்கிரமிப்பை விடுத்து மொழி ஆக்கிரமப்பில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறது, உலகின் பல்வேறு மொழிகளை, அதன் கலாச்சாரப் பெருமைகளை, எழுத்து வரி வடிவங்களை ஆங்கிலம் மெல்ல மெல்ல விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் ஒப்புக் கொண்டே ஆக வேண்டும். இந்த ஆபத்தில் இருந்து மொழிகளைக் காக்க வேண்டிய பொறுப்பும், முயற்சியும் அந்த மொழியைப் பயன்படுத்துகிற ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இருக்க வேண்டும்.

இதனை எதிர் கொள்கிற தீர்வாக உலகெங்கும் பல்வேறு மொழியியல் அறிஞர்களும் வைக்கக் கூடிய ஒன்று துவக்கக் கல்வியைத் தாய்மொழியில் வழங்குவதும், அதன் வலிமையான அடித்தளத்தில் இருந்து பிற மொழிகளுக்கான திறப்பை உண்டாக்குவதும் தான். உலகின் எந்த மொழி அறிஞனும், இலக்கியவாதியும் தன்னுடைய மொழியை இன்னொரு மொழியின் வரி வடிவங்களில் ஏற்றி விட வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. மாறாகத் தனது மொழியில் இல்லாத கலைச் சொற்களை, அகராதிகளை உருவாக்கும் பணியில் ஈடுபடுகிறான். பொது மொழிப் படுத்தல் என்பது ஏனைய முதலாளித்துவக் கோட்பாடுகளைப் போலவே இன்னொரு வணிக நன்மைகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் கோட்பாடு, அந்தக் கோட்பாட்டுக்கு எதிரான ஒரு தீவிரமான மொழிப் போரை நாம் செய்தே ஆக வேண்டும். மாறாக அந்தக் கோட்பாட்டு ஆளுமைக்கு உட்பட்டு நமது வரி வடிவங்களை இன்னொரு மொழி வரி வடிவங்களுக்குள் முடக்க நினைப்பது "கொசுவுக்குப் பயந்து வீட்டைக் காலி செய்வது" மாதிரியான ஒரு நிலைப்பாடு.

இந்தியா போன்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளில் ஆங்கிலத்தின் தாக்கமும், பயன்பாடும் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதற்கான காரணம் ஆங்கிலத்தை ஒரு சமூக அடையாளமாக, உயர் மதிப்பீட்டுக் குறியாக மாற்றி வைத்திருக்கும் நம்முடைய பொதுப் புத்தி, அடக்குமுறைகளுக்கும், தீண்டாமை மாதிரியான சமூக அழுத்தங்களுக்கும் மாற்றாக இத்தகைய ஆங்கில மனநிலை நமது இந்திய சமூகத்தில் விடுதலைக்குப் பிறகும் தொடர்ந்து நீடித்து வருகிறது, தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் கலந்து கொள்ளும் நல்ல தமிழ் பேசத் தெரிந்த பல துறை சார்ந்த அறிஞர்கள் கூட தங்கள் கருத்தை வலியுறுத்தியோ, அல்லது பிறரால் கருத்தியல் சீண்டல் செய்யப்படும் போதோ ஆங்கிலத்தில் பேசுவதைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.

இந்த சமூகம் ஆங்கிலம் என்கிற அந்நிய மொழியை எந்த அளவுக்கு ஒரு சமூக அடையாளமாக, மதிப்பீடாக மாற்றி வைத்திருக்கிறது என்பதற்கு அதுவே சிறந்த உதாரணம். அதைப் போலவே ஆங்கில மயப்படுத்தல் என்கிற பொதுப் புத்தியில் நமது மொழி இப்போது சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது, அந்தச் சிக்கலில் இருந்து நமது மொழிகளைக்  காப்பதும், ஆங்கில மயப்படுத்துதளுக்கு எதிரான கலகக் குரலை உரக்க ஒலிப்பதும் தான் இன்றைய தேவை மாறாக, இத்தகைய குழப்பமான கருத்துக்கள் இளம் தலைமுறையின் உள்ளத்தில் சில எதிர் மறையான எண்ணங்களைத் தோற்றுவிக்கக் காரணமாகலாம்.

வரி வடிவங்களை மாற்றுவதில் இருக்கும் உளவியல் வழியான சிக்கலையும், மருத்துவ வழியான சிக்கலையும் நீங்கள் புறக்கணிக்க முடியாது, ஒவ்வொரு மொழியின் சொற்களுக்கும் அகராதியில் காணக் கிடைக்கும் புறப் பொருளுக்கும் (Denotative Meaning) , சமூக அரசியல், பண்பாட்டு வழியிலான அகப் பொருள் (Connatative Meaning) ஒன்றுக்குமான வேறுபாட்டையும் நாம் இங்கே கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது, ஒரு சொல் பயன்படுத்தப்படும் போது அதன் வரி வடிவம் பயன்படுத்துகிற மனிதனின் உளவியலில் தன்னையும் அறியாமல் ஒரு வரலாற்றுப் பயணம் மேற்கொள்கிறது.

அந்தச் சொல் இதுகாறும் அவனுடைய வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் தருணங்கள், நிகழ்வுகள் என்று ஒரு உடலியல் சுழற்சியை வரிவடிவங்கள் உருவாக்கி விடுகிறது. பொத்தாம் பொதுவாக வரி வடிவங்களை ஆங்கிலத்தில் எழுதலாம் என்று சொல்வது சமூக உளவியலையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிற ஒரு பொருந்தாத மாற்றம் என்பதை இன்னும் ஆழமாக உங்களால் அறிய முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

மேலும் தாய் மொழியுடனான நம்முடைய தொடர்பு என்பது நாம் கருவில் இருக்கிற காலத்தில் இருந்தே துவங்கி விடுகிறது, தாயின் சொற்கள், தாயின் மொழி, தாயின் சொற்களுக்கான பொருள், அது தரும் அதிர்வுகள்  என்று கருவில் இருக்கும் குழந்தை மொழியைப் புரிந்து கொள்ளத் துவங்குகிறது, முதன்மை மொழி அல்லது தாயின் மொழி பெரும்பாலான "பிராகோ" (Brocha’s Area) பகுதியின் நியூரான்களைத் தனது கட்டுக்குள் கொண்டு வருகிறது, பிறகு கற்றுக் கொள்ளப்படுகிற எந்த இரண்டாம் மொழியும், அதன் வரி வடிவங்களும் வெர்னிக்ஸ் (Werniche’s Area)  பகுதியின் நியூரான்களில் தங்கி இருந்து கட்டளைகளை உள்வாங்கிக் கொள்கிறது.

ஒரு மொழியின் வரி வடிவங்களில் செய்யப்படுகிற மாற்றம், அல்லது வேற்று மொழி வரி வடிவங்களுக்குள் உள்ளீடு செய்யப்படுகிற மொழியின் சமூகம் ஏறத்தாழ ஒரு மிகப்பெரிய உளவியல் குழப்பத்துக்குள் தள்ளப்படும், அதன் தாக்கம் உள்ளார்ந்த இயற்கையின் செயல்பாடுகளுக்கு எதிரானதாக இருக்கும் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. தகவமைப்பின் மூலமாகப் பெறப்படும் நுட்பமான உடலியல் அதிர்வுகளை நாம் இழக்க நேரிடும் என்கிற மருத்துவ உண்மையையும் நீங்கள் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு மொழியின் வரி வடிவத்தை இன்னொரு மொழியின் வரி வடிவத்துக்குள் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்கிற வாதம் எல்லாச் சூழலிலும் ஒரு இயற்கைக்கு முரண்பட்ட வாதம், அத்தகைய மாற்றத்தால் சில வணிக நன்மைகளையும், பொருளியல் வாய்ப்புகளையும் வேண்டுமானால் மானுட சமூகம் பெற்றுக் கொள்ளக் கூடும், ஆனால், உளவியல், நிலவியல், பண்பாட்டியல், அரசியல், தத்துவவியல் என்று பல துறைகளில் நாம் இதுகாறும் பாதுகாத்த பல்வேறு நுட்பமான மானுட வரலாற்றின் ரகசியப் புரிதல்களை இழக்க நேரிடும் அபாயம் இருக்கிறது.

வணக்கங்களுடன்

கை.அறிவழகன்

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | நவம்பர் 7, 2013

சென்று வாருங்கள் சச்சின், சென்று வாருங்கள்……

Tendulkar

சச்சின் டெண்டுல்கர் ஒரு வழியாக விடை பெறப் போகிறார், ஏறத்தாழ இருபத்து இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இந்தியக் கிரிக்கெட் வரலாற்றில் அவர் ஒட்ட வைக்கப்பட்டிருந்தார், "தொடர்ந்து ஒரே துறையில் ஐந்து ஆண்டுகள் இருந்து விட்டால் போதும், அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் உங்களையும் அறியாமல் நீங்கள் அந்தத் துறையின் வல்லுநர் ஆகி விடுவீர்கள்" என்று யாரோ ஒரு அறிஞன் சொன்னான்.

சச்சின் டெண்டுல்கருக்கு கொடுக்கப்பட்ட வாய்ப்பில் பாதி விழுக்காடு வாய்ப்பு எங்கள் ஊர் ரவி அண்ணனுக்குக் கொடுக்கப்படிருந்தால் இந்நேரம் உலகின் தலைசிறந்த வேகப்பந்து வீச்சாளர்களில் அவரும் ஒருவராய் இருந்திருப்பார், பாவம் இப்போது காரைக்குடியில் தள்ளு வண்டியில்  வாழைப்பழம் விற்று வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.

சச்சின் டெண்டுல்கரின் கிரிக்கெட் வரலாற்றில் பல முறை அவர் ரன் எடுக்க முடியாமல் பதினைந்து இருபது தொடர்களில் கூட தோல்வி கண்டிருக்கிறார், ஆனாலும் அவருக்கு வாய்ப்பு வழங்குவதில் இந்திய கிரிக்கெட் தேர்வுக் குழு தொடர்ந்து ஒரு சார்பு நிலையைக் காட்டி இருக்கிறது, அதற்குப் பின்னிருக்கும் அரசியல் என்னவாக இருக்கும் என்று அறிந்து கொள்ள எனக்கு நீண்ட நாட்களாகவே அளவு  கடந்த ஆசை இருந்து வந்திருக்கிறது.

சச்சின் டெண்டுல்கரின் மிகச்சிறந்த நண்பனாகவும், அவர் அளவுக்குத் திறமை கொண்டவராகவும் இருந்த "வினோத் காம்ப்ளி" என்கிற விளையாட்டு வீரன் இரண்டு மூன்று தொடர்களில் சரியாக விளையாடவில்லை என்கிற காரணத்துக்காகவே துரத்தி அடிக்கப்பட்டார், என்னைப் பொறுத்த வரை வினோத் காம்ப்ளிக்கு வாய்ப்புக் கொடுக்கப்பட்டிருக்குமேயானால் பிரையன் லாரா அளவுக்குச் சிறந்த ஒரு விளையாட்டு வீரன் நமக்குக் கிடைத்திருப்பான்.

இந்தியக் கிரிக்கெட் உலகம் நமது அரசியலைப் போலவே தீண்டாமையையும், பாரபட்சத்தையும் உள்ளடக்கமாகக் கொண்டது என்பதில் எனக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருக்கிறது, என்னைப் பொறுத்த வரை சச்சின் டெண்டுல்கர் மீது கட்டப்படும் ஒரு அளவற்ற திறமை பிம்பம் பல்வேறு சிக்கலான உள்ளீடுகளைக் கொண்டது.

தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு சச்சின் டெண்டுல்கர் என்கிற மனிதனின் மீது எந்தக் காழ்ப்புணர்வும் இல்லை, ஆனால், அவர் மீது கட்டப்பட்ட அளவற்ற திறமையாளர் என்கிற பிம்பம் என்பது இந்த சமூகத்தின் எல்லாத் துறைகளின் திறன் மிக்க மனிதர்களுக்கு எதிராகச் செயல்படும் ஒரு விதமான அரசியலின் நெடி. அவரைப் பார்த்து எப்படி இன்றைக்கும் சில இளம் வீரர்கள் உருவானார்களோ, அதே போலவே பல திறமையான் இளம் வீரர்களின் கனவுகள் இந்த ஒற்றை மனிதரின் நிழலில் அழிந்து போயிருக்கிறது என்பதையும் நாம் அறிந்தாக வேண்டும்.

வேறு ஒரு விளையாட்டின் உலகக் கோப்பையை வென்ற எமது பெண்கள் ஒரு தானிக்காகக் காத்துக் கிடந்த செய்தி எப்படி நமது மனங்களை அரித்ததோ அதைப் போலவே இந்தத் தனி மனிதரின் ஆயிரம் கோடி சொத்துக்கள் நமது மனதை அரிக்கிறது, செங்கல் சூளையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டே ஆசியப் போட்டிகளுக்காக காலணி இன்றிப் பயிற்சி செய்யும் குப்பனும், சுப்பனும் இந்த மனிதரின் பத்து சதவீத சொத்து மதிப்பில் உயர்ந்து வெற்றி பெற்றிருக்க முடியும்.

சென்று வாருங்கள்  சச்சின், விளையாட்டில் நீங்கள் பல சாதனைகளைச் செய்திருக்கிறீர்கள் என்பது உண்மைதான், ஆனால், விளையாட்டுக்கு அப்பால் பல முறை நீங்கள் ஒரு சமூக நேர்மையற்ற மனிதர் என்பதை உறுதி செய்திருக்கிறீர்கள்.

விளம்பரங்களுக்கான வருமான வரியைச் செலுத்தங்கள் என்று இந்த ஏழ்மையான மனிதர்களின் சார்பில் அரசு உங்களைக் கேட்டபோது "நான் ஒரு நடிகன் என்று நாக்கூசாமல் சொன்னீர்கள், நீங்கள் கட்டியிருக்கக் கூடிய வரிப்பணத்தில் இந்த தேசத்தின் சில ஏழைக் குழந்தைகள் சில நாட்கள் பகல் உணவு சாப்பிட்டிருப்பார்கள்.

ஆண்டி க்ளவ்சன், க்லென் முல்க்கேர் என்று பல வெளிநாட்டு விளையாட்டு வீரர்களுக்கு இடையிலான சூதாட்டத் தரகராக நீங்கள் இருந்தது குறித்துக் கூட இந்த மக்களுக்கு இன்று வரைக்கும் எதுவும் தெரியாது, சொல்பவனையும் சேர்த்துப் பைத்தியக்காரன் என்று சொல்லப் போகும் நாடு இது.

நான்கடி அகலமும், ஆறு அங்குலம் தடிமனும் கொண்ட சலுகை மட்டையை விதிமுறைகளின் ஓட்டையைப் பயன்படுத்திக் கடைசி வரை விளையாடிய இந்திய கிரிக்கெட் வீரர் என்கிற கறை வரலாற்றில் அப்படியே இருக்கும்.

அளவுக்கு அதிகமாக இந்த நாட்டு மக்கள் அவருக்கு அள்ளிக் கொடுத்த பணத்தை, உழைப்பின் குருதியை இந்த நாட்டின் ஏழ்மையை ஒழிக்கவும், இந்த நாட்டில் வாய்ப்புகள் இல்லாமல் இருக்கும் குழந்தைகளை மேலேற்றவும் அவர் பயன்படுத்த விரும்பிய வரலாறே இல்லை என்பது தான் யாரும் விரும்பாத உண்மையாய் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும்.

மன்னிக்கவும், சச்சின் சார், இந்த தேசத்தின் வறுமையும், அநீதியும், மறுக்கப்படும் வாய்ப்புகளும் எல்லாவற்றையும் அரசியலோடு கலந்து பார்க்கவே எங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது, நீங்களும் அதற்கு விதி விலக்கல்ல, உலகெங்கும் உங்கள் விடை பெறுதலைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் யாரேனும் ஒரு பிறப்பினால் வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்ட எமது இளைஞன் இந்த எதிர்ப் பாட்டைப் படித்து அறிந்து கொள்வானேயானால் இந்தியா என்கிற உயர் சாதி மாளிகையின் உண்மையான நிறம் அவனுக்குப் புலப்படக் கூடும்.

சென்று வாருங்கள் சச்சின், உங்கள் விடை பெறலாவது இந்த மிகப் பெரிய தேசத்தின் பல்வேறு விளையாட்டு வீரர்களின் முகவரிக்கான தொடக்கமாகட்டும். வெவ்வேறு விளையாட்டு வீரர்களுக்கு இடையில் காட்டப்படும் பாகுபாடுகளுக்கான மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு உங்கள் அடையாளமும்,சொத்து மதிப்பும்.

பாவம், இந்த ஏழைகளின் தேசத்தின் பெயரைச் சொல்லி பன்னாடுகளுக்கும் சம்பாதித்துக் கொடுத்த ஒரு விளம்பரத் தட்டி நீங்கள் என்பதை பெரும்பாலான உங்கள் ரசிகர்கள் கடைசி வரையில் அறிந்து கொள்ளவே முடியாத அளவுக்கு உங்கள் மீது புகழ் மாலையின் இதழ்கள் பரவிக் கிடக்கிறது.

சென்று வாருங்கள் சச்சின், சென்று வாருங்கள்……

****************

Jeyamohan_Author

மதிப்பிற்குரிய ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு, வணக்கம், நலமாக இருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன், மீண்டும் ஒரு விவாதத்தில் உங்களோடு உரையாடுவது குறித்து மகிழ்ச்சி. “தி இந்து” நாளிதழில் எழுதப்பட்ட உங்கள் கட்டுரை படித்தேன், நீங்கள் நகைச்சுவையின் உச்சமாக இந்தக் கட்டுரையில் யாரையேனும் பகடி செய்திருக்கிறீர்களா என்று மீண்டும் மீண்டும் படித்துப் பார்த்தேன். அப்படி ஒரு சுவடும் எனக்குத் தட்டுப்படவில்லை, ஆக நீங்கள் தீவிரமாகவே உங்கள் தரப்பைச் சொல்லி இருக்கிறீர்கள் என்று தோன்றியது.

ஒருவேளை நான் நினைத்தது போலவே உங்கள் அந்தக் கட்டுரை பகடியாக இருக்குமேயானால் இப்போது கீழே நான் எழுதப் போகும் கட்டுரையை நீங்கள் பகடியாகவே எடுத்துக் கொள்ளலாம். உங்கள் கட்டுரையின் நோக்கமும், மூலமும் வாசிக்கும் தரப்பை அதிகரிக்க வேண்டும் என்கிற உள்நோக்கில் இருந்தே துவங்குகிறது என்பதை பெரும்பாலானவர்களால் அறிய முடியும் என்றே கருதுகிறேன். ஆங்கில நூல்கள் அதிகம் விற்கிறதே என்கிற உங்கள் ஆதங்கமும், கவலையும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தவை தான். ஆனாலும், ஒரு தகவலை இங்கே உங்களுக்கு இங்கே தர விரும்புகிறேன்.

“முற்றத்து மரங்கள்” என்கிற எனது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பை முனைவர் மணிவண்ணன் அவர்கள் தனது தகிதா பதிப்பகத்தின் மூலம் பதிப்பித்தார், ஆயிரம் நூல்கள் அச்சேற்றப்பட்டு இருநூறு நூல்களை அவர் எடுத்துக் கொண்டார், எஞ்சிய எண்ணூறு நூல்கள் அனேகமாக மூன்று மாதங்களில் விற்கப்பட்டன, பெரிய அளவிலான விளம்பரங்களோ, கண்காட்சிப் பங்களிப்போ இல்லாத, நூலகக் கொள்முதல் குறித்த எந்த அறிவும் இல்லாத என்னைப் போன்ற இணைய அளவில் மட்டுமே எழுதிக் கொண்டிருக்கிற ஒரு எழுத்தாளனின்? தமிழ்ச் சிறுகதைத் தொகுப்பு ஒன்று ஆயிரம் பிரதிகள் விற்றுப் போகிறது என்று சொன்னால் இன்னும் பல நூறாண்டுகளுக்கு எமது மொழியை, எமது மொழியின் வரி வடிவத்தை எத்ததைய உலக மயச் சூழலும் அத்தனை எளிதாக அழித்து விட முடியாது என்கிற அளவற்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது.

இந்த ஒரு செய்தியின் பின்னே தமிழின் எழுத்தாள சமூகங்கள் என்ன எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அதற்கான வரவேற்பு என்ன என்பதையும் நம்மால் அறிய முடியும் என்றே கருதுகிறேன். ஒரு  எழுத்தாளனின் வெற்றி அந்த மொழியை வாசிப்பவர்களின் எண்ணிகையை அதிகரிக்க வைப்பதில் அடங்கி இருக்கிறது, குறை சொல்வதில் அல்ல அவனது வேலை, மாறாக அந்தத் துறையின் மிக முக்கியமான பங்களிப்பாலம் என்கிற முறையின் அவனது பிரதான வேலை வாசிக்கும் தரப்பை அதிகரிக்கச் செய்வது.

பரவலாக வாசிக்கும் பழக்கத்தை ஒரு மொழியின் சமூகம் குறைத்து வருகிறது என்று சொன்னால் அதற்குப் பின்னே அந்த மொழியின் எழுத்தாளர்கள் மொக்கையாக ஏதோ பக்கத்தை நிரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றும் பொருள் இருக்கிறது. ஆக, உங்கள் முதல் பத்தி தமிழின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர்களின் எழுதும் திறனை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

ஆங்கில மொழி குறித்த எந்த ஆழமான உள்ளுணர்வும் இல்லாமல் அதன் பின்னே ஓடுகிற ஒரு சராசரி மனிதனைப் போல நீங்கள் இரண்டாம் பத்தியில் “ஆங்கிலமே வேலை வாய்ப்புக் கல்விக்குரிய மொழி” என்று முடிவு செய்வது வேதனையளிக்கிறது. உலகின் பதினைந்து விழுக்காடு மக்கள் மண்டாரின் என்கிற சீன மொழியைப் பேசுகிறார்கள், அவர்களில் பெரும்பாலனாவர்களுக்கு அடிப்படை ஆங்கிலமே தெரியாது, பெரும்பான்மை ஜப்பானிய மக்களால் ஆங்கிலம் அங்கீகரிக்கப் படவில்லை, பெரும்பானையான ஜெர்மானியர்கள் ஆங்கிலம் பேசுவதை உளப்பூர்வமாக விரும்புவதில்லை.

ஆங்கிலத்தை விடக் கொஞ்சம் கூடுதலான மக்கள் உலகமெங்கும் ஸ்பானிய மொழியைப் பேசுகிறார்கள், ஏறத்தாழ ஹிந்திக் குடும்பத்தைச் சார்ந்த மொழிகளை உலகமெங்கும் 500 மில்லியன் மனிதர்கள் புழக்கத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள். இந்தியா மாதிரியான ஒரு மூன்றாம் உலக நாட்டில் ஆங்கில நூல்களைப் படிப்பது ஒரு ஜீன்ஸ் கலாச்சாரம் மாதிரியான பிணி. அந்தப் பிணியில் சிக்கி உழலும் பலரில் நீங்களும் ஒருவராக இப்போது இந்தக் கட்டுரையின் மூலமாக உங்களை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறீர்கள்.

தமிழ் மொழியில் ஆண்டுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் பல்வேறு இலக்கிய வடிவங்களைச் சார்ந்த நூல்கள் வெளியாகிக் கொண்டே தான் இருக்கிறது, இன்னமும் பெரும்பான்மை ஊரகப் பகுதியின் மக்கள் தங்கள் குழந்தைகளை அடிப்படைக் கல்வியைத் தமிழில் தான் படிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு அவர்களுக்கு அதைத் தவிர வேறு மாற்று வழியே இல்லை. நீங்கள் காண்கிற இந்த ஆங்கில வரி வடிவக் கவர்ச்சி மாநகரங்களில் வாழும் மேட்டுக்குடி அல்லது மேட்டுக்குடி ஒட்டிய நடுத்தரக் குடும்பங்களின் பிள்ளைகளால் செய்யப்படுகிற ஒரு குரங்குச் சேட்டை அவ்வளவுதான்.

அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவில் இருக்கும் பள்ளிகளில் வேற்று மொழிக் குழந்தைகளின் மொழியை ஆசிரியர்கள் கற்றுக் கொள்கிறார்கள், அவர்களின் தாய்மொழியில் கடிதம், மின்னஞ்சல் என்று தொடர்பு கொள்கிறார்கள், பெற்றோர்களை அழைத்து வீட்டில் உங்கள் குழந்தைகளுக்கு உங்கள் தாய்மொழியில் கற்றுக் கொடுங்கள் ன்று தாய்மொழியை ஊக்கப்படுத்துகிறார்கள். தாய்மொழியின் அடிப்படைக் கல்வி கற்கும் குழந்தைகளே சுயமாகச் சிந்திக்கிற தகுதியை எட்டுகிறார்கள் என்று அதற்கான காரணத்தையும் அவர்களே சொல்கிறார்கள்.

மதிப்புக்குரிய எழுத்தாளர் அவர்களுக்கு இது போன்ற தத்துவ மரபு சார்ந்த விஷயங்களை என்னைப் போன்ற சிறுவர்கள் சொல்லித் தர வேண்டியதில்லை என்று கருதுகிறேன், ஏனென்றால் உங்களைப் போன்றவர்களிடத்தில் இருந்து தான் நாங்கள் இவற்றை எல்லாம் கற்றோம், மொழி என்பது வெறும் வேலை வாய்ப்புக்குரிய ஒரு கருவி என்று வெகு எளிமையான ஒரு சராசரி மனிதனின் சிந்தனைத் திறனோடு நீங்கள் எப்படிக் கடந்தீர்கள் என்று எனக்கு உண்மையில் இன்னும் விளங்கவில்லை.

மொழி மனிதனின் ஆன்ம நாதம், அவன் வாழ்க்கையை எதிர் கொள்ள அவனிடத்தில் இருக்கிற முதலும் கடைசியுமான ஆயுதம் அவனது தாய்மொழி மட்டுமே, ஆற்றமுடியாத துயரத்தின் போதும், அளவற்ற மகிழ்ச்சிக் போதும் அவன் தனது தாய்மொழியில் தான் கதறி ஆக வேண்டும், இன்றைய சந்தை உலகின் நெருக்கடிகளைத் தாங்கி ஒரு தனி மனிதனின் உளவியலைப் பாதுகாக்க, அவனது அக உலகத்தை நெருக்கடிகளற்ற ஒரு சூழலில் பாதுகாக்க அவனுக்கு இருக்கும் ஒரே கவசம் அவனது தாய்மொழி மட்டும்தான். வேலை வாய்ப்பு, பொருளாதாரம் இவற்றை எல்லாம் கடந்து ஒரு மனிதனின் அடிப்படை வாழ்வின் நாதத்தை அவனது தாய் மொழி தான் இடைவிடாது மீட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது.

நமது குழந்தைகளுக்கு இப்போது இருக்கும் சூழலில் இரண்டு மொழியின் எழுது வடிவங்களைப் படிப்பதல்ல சிக்கல், அவர்கள் இன்னும் ஏராளமான எழுத்து வடிவங்களைக் கற்றுக் கொண்டு விடுவார்கள், ஆனால், அவர்களின் எதிரே இருக்கும் மிகப்பெரிய சவால், நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள் அவர்களின் மீது திணிக்கும் பொருளியல் சார்ந்த வேலை வாய்ப்புக்குரிய கல்வியின் கடும் சுமை மட்டும்தான்.

ஒரு மனிதனின் சிந்தனைத் திறனை விரிவு செய்கிற முழுமையான கல்வியை நம்மால் குழந்தைகளுக்கு வழங்க முடியுமென்றால் அவர்களால் பொருளீட்டும் கலையை மிக எளிதாக அறிந்து கொள்ள முடியும் என்றே நான் கருதுகிறேன். உலகின் பல்வேறு மொழி அறிஞர்கள், ஆய்வாளர்கள் இப்படித்தான் சொல்கிறார்கள்,

“தாய்மொழியின் எழுத்து வடிவங்களின் மூலமாக அடிப்படைக் கல்வியைக் கற்று வரும் குழந்தைகளே பல்வேறு துறை சார்ந்த கல்வியில் முன்னணியில் இருக்கிறார்கள்”.

மிஷெல் பியூக்கோ வின் கூற்றுக்கும் நீங்கள் கட்டுரையில் சொல்லி இருக்கும் எழுத்து வடிவம் தொடர்பான கூற்றுகளுக்கும் எள் முனையளவும் தொடர்பில்லை என்பது எனது தாழ்மையான அவதானிப்பு.

ஏறத்தாழ பத்துக் கோடி மக்களால் உலகமெங்கும் பேசப்படும், எழுதப்படும் ஒரு இனக்குழு மக்களின் மொழியை, உலகம் போற்றும் பல இலக்கிய வடிவங்களை உலக நாகரீகத்துக்கு வழங்கிய ஒரு மொழியின் எழுத்து வடிவத்தை ஆங்கிலம் மாதிரியான ஒரு வல்லாதிக்க மொழியின் எழுத்து வடிவங்களுக்குள் சுருட்டி எழுத்துரு மாற்றம் செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு மூத்த எழுத்தாளராக இருந்து கொண்டு நீங்கள் சொல்வது அந்த மொழி பேசும் மனிதர்களை, அந்த மொழியின் மூத்த இலக்கியவாதிகளை, அந்த மொழியின் வளர்ச்சிக்கு இதுகாறும் பாடுபட்டு உயிர் நீத்த எண்ணற்ற மொழியியல் முன்னோடிகளை அவமதிக்கும் செயலாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

மேலும், உங்களின் இந்தக் கூற்று தமிழ் என்கிற பல்லாயிரக்கணக்கான வரலாற்று ஆண்டுகளைத் தன்னிடத்தே கொண்ட ஒரு மொழியின் இருப்பைக் கேலிக் கூத்தடிக்கிறது. தமிழ் எண்ணற்ற வரலாற்று நிகழ்வுகளை, அழிவுகளை, சுமைகளை, அடக்குமுறைகளை அந்த இனத்தோடு சேர்ந்தே கடந்து வந்திருக்கிறது, இன்னும் பல நூற்றாண்டுகள் கடந்தாலும் தமிழ் என்கிற மொழியை அதன் எழுத்து வடிவங்களை யாராலும் அழித்து விட முடியாது.

புவியின் உயிர் வாழ்க்கைக்கு எப்படி சூழலியல் மாறுபாடுகளும், உணவுப் பழக்கங்களும் மிக முக்கியமானதோ அப்படியே பல்வேறு மொழிப் புழக்கம் எனபது கலாசாரப் பண்பாட்டு அடையாள பாதுகாப்புக்கு மிக முக்கியமானது. அது உலகின் சமநிலையைப் பேணுகிறது, அது மனிதர்களின் வெவ்வேறு உளவியல் வாழ்க்கை முறையைத் தீர்மானிக்கிறது, நீங்கள் சொல்கிற எழுத்து வரி வடிவ மாற்றம் என்பது மிக மோசமான, உளவியல் ரீதியில் ஆங்கிலத்துக்கு அடிமைப்பட்டுப் போன, ஆங்கில மோகத்தின் மேலாக வைக்கப்படுகிற கருத்தியல்.

மனித மனங்களின் ஊடாக மொழி செய்கிற பல்வேறு நுட்பமான வேலைகளைப் புரிந்து கொள்ளாமல் விளையாட்டுத்தனமாக நீங்கள் அவசர கோலத்தில் அள்ளித் தெளித்திருக்கும் இந்த கட்டுரையின் சாரம் மிக ஆபத்தானது என்று நிச்சயமாக நான் சொல்ல மாட்டேன். மொழி மீதிருக்கும் உங்கள் புரிதலை வெளிப்படுத்தும் ஒரு கவன ஈர்ப்புக் கட்டுரை என்று வேண்டுமானால் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

ஐக்கிய நாடுகள் அவை தாய் மொழியில் கல்வி கற்பதையும், தாய் மொழி குறித்த உரிமைகளை அந்த மொழி பேசும் மக்கள் அடையும் வகையிலும் பல்வேறு தீர்மானங்களையும், கொள்கைகளையும் உலக நாடுகளுக்காக வகுத்திருக்கிறது, ஒரு மொழியின் எழுத்து வடிவங்களை, அதன் இலக்கிய இலக்கண வடிவங்களை போற்றிப் பாதுக்காக்கவும், கொண்டாடி மகிழவும் அந்த மொழியைப் பேசும் கடைசி மனிதனுக்கும் உரிமையுண்டு. ஆக, பன்னாட்டு விதிகளின் படியும் கூட நீங்கள் ஒரு மொழியை, அந்த மொழி பேசும் மக்களை அவமதிக்கிறீர்கள்.

“உங்கள் மொழியை நீங்கள் உண்மையிலேயே நேசிப்பவரா, அப்படியென்றால் அந்த மொழியின் ஒவ்வொரு எழுத்தையும், சொல்லையும் கொண்டாடி மகிழுங்கள்” என்று சொன்னான் “ஒலிவர் ஸ்டீகன்”. அவனுடைய சொற்கள் வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கும்.

தனது குழந்தையின் வலியைத் தாங்க முடியாத ஒரு தாயோ, தனது குழந்தையின் பசியைத் தீர்க்க நிலமெங்கும் அலைந்து திரிந்து வேட்டையாடிய ஒரு களைத்த தந்தையோ, தனது காதலைச் சொல்ல இயலாத ஒரு காதலனோ, தனது மரணத்தின் வலியை உணர்த்த முடியாத ஒரு மனிதனோ பல்லாயிரம் ஆண்டுக்கு முன்பாக இங்கிருக்கும் ஒரு எழுத்து வடிவத்தின் மூலத்தைத் துவக்கி வைத்திருப்பான்.

இணையத்தில் எழுதுவதற்கும், சோம்பேறிகள் வாசித்துப் பயனுறட்டும் என்கிற சிறுபிள்ளைத்தனமான நியாயங்களிலும் ஒரு மொழியை, அதன் எழுத்து வடிவங்களை அவமதிப்பது என்பது அவமானகரமான நியாயம். அப்படியான ஒரு துயரம் தமிழுக்கு நிகழ்ந்து விடாது என்பது ஒரு புறமிருக்கட்டும். எமது எழுத்து வடிவங்களை இன்னொரு மொழிக்குள் உள்ளடக்கி சிறுமைப்படுத்தி அதனை வளர்க்க வேண்டும் என்கிற எந்த அடிப்படைக் கவலையும் எங்களுக்கு இல்லை, அப்படி ஒரு நிலை வருமாயின் அழிந்தே போகட்டும் எம்மொழி.

இன்னமும் இந்தக் கட்டுரையை நீங்கள்  யாரையோ,எதற்காகவோ பகடி செய்வதற்காகத்தான் எழுதி இருப்பீர்கள் என்கிற நம்பிக்கையுடனும்,

நிறைய அன்புடனும், வணக்கங்களுடனும்

கை.அறிவழகன்

பின்குறிப்பு – தம்பி அஜிதனுக்கு என்னுடைய நிறைந்த அன்பும், தமிழில் உங்களுடைய தொடர்ச்சியான எழுத்துப் பணிகளுக்கு என்னுடைய மரியாதை கலந்த வணக்கங்களும் நிறைய.

 

******************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஒக்ரோபர் 28, 2013

இரவுப் பறவைகளின் ஓலம்.

x120813130017

சன்னமான காற்று ஊருக்குப் புறத்தே மீதமிருக்கும் சில மரங்களில் இருந்து வந்து வீதிகளில் சுற்றித் திரிகிறது, மழையின் சீவல்கள் மஞ்சள் நிற நியான் விளக்குகளில் தோன்றி மறைகின்றன, ஒரு இரவுப் பறவை ஓலமிட்டபடி கடக்கிற நொடிகளின் அதிர்வுகள் வாழ்க்கையின் நெருக்கடியை உணர்த்துகின்றன, அந்த இரவுப் பறவையின் தேவையை, அதன் சோகத்தை யார் தான் அறிவார்கள்.

தொலை தூரத்தில் கேட்கிற வெடியோசை அந்தப் பறவையின் இரவைக் குலைத்திருக்கலாம், வழக்கம் போலவே இரவைக் கொண்டாடுகிறது மனம், மனிதர்களும், வாழ்க்கையும் தூங்கி… விடுகிறார்கள், தனிமையின் எல்லையற்ற வெளிகளில் ஒரு இரவுப் பறவையின் சிறகுகளில் அமர்ந்து வெகு தொலைவு பயணிக்கலாம்.

மோ யோனின் ஊருக்குப் புறத்தே இருக்கும் மரங்களில் ஏறி அவர் மேய்த்துக் கொண்டிருந்த ஆடுகளையும், மாடுகளையும் பார்வையிடலாம், ஹெம்மிங்வேயின் படகில் ஏறி ஆழ்கடலின் ஏகாந்த அமைதியில் பயணித்தபடி எதிரில் வரும் இன்னொரு படகின் காண்டா விளக்கொளியை, அதன் செம்மஞ்சள் நிறப் பிழம்புகளை வேடிக்கை பார்க்கலாம், பஷீரின் காதலுக்குள் மூழ்கித் தொலையலாம், அரவமற்ற இரவின் விழுதுகளைப் பிடித்தபடி வாசலில் வந்திருக்கும் நத்தையின் கொம்புகளோடு பேசலாம்….

இப்படித்தான் நகர்கிறது இரவுகள், வாழ்க்கையின் அற்புதமான கணங்களில் வாசிக்க எண்ணற்ற நூல்களும், எழுத நிறையத் தாள்களும், கணக்கில் அடங்காத இசையின் துளிகளும், பார்க்கக் கிடைக்காத புகைப்படங்களும் இன்னும் எண்ணற்ற வண்ணங்களும் பேரண்டம் முழுதும் சிதறிக் கிடக்கையில் உறக்கம் ஒரு வேண்டாத விருந்தாளியாகி விடுகிறது.

இப்போது மேலே இருக்கிற புகைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன், ஏதோ ஒன்றைத் தேடிக் கொண்டிருந்த போது தவறுதலாக இந்தப் புகைப்படத்துக்குள் விழுந்து விட்டேன், இந்தப் புகைப்படத்தில் ஒட்டு மொத்த வாழ்க்கையின் சுவடுகளும் குருதிக் கறையோடு படிந்து கிடக்கிறது,

காற்றில் தவழும் அந்தப் பெண்ணின் கேசத்தின் பின்னே இழப்பின் ஆற்றமுடியாத வலி தொக்கிக் கிடக்கிறது, பின்புலத்தில் ராணுவ மரியாதையோடு ஊர்தியில் கிடத்தப்பட்டிருக்கிறது காதல் கணவனின் உடல், மழை பெய்து முடிந்த இன்னொரு மாலையைத் துரத்தியபடி இரவு வந்து கொண்டிருக்கிறது, அனைத்தையும் அமைதியாய் வேடிக்கை பார்த்தபடி மழை முடிந்த அடிவானில் குளிர் காற்றோடு உரையாடிக் கொண்டு ஒரு வானவில் மலர்ந்து கிடக்கிறது. குழந்தையை உறவினர் யாரோ வைத்திருக்கிறார்கள், அவளது கைகளில் தேசியக் கொடி கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

கணவனின் உடலோடு டென்வர் பன்னாட்டு வானூர்தி வளாகத்தில் மற்றொரு விமானத்தில் சொந்த ஊரான ரெனொவுக்குப் பயணிக்க வேண்டும். அங்கு முழுமையான ராணுவ மரியாதையோடு கணவனின் உடல் அடக்கம் செய்யப்படும். காலடியில் நொறுங்கிக் கிடக்கும் கனவுகளை அந்தப் பெண்ணால் பார்க்க முடியும், தொலைதூர அடிவானில் வானவில் ஒன்று மனித வாழ்க்கையின் அவலங்களுக்கு சாட்சியாய் வளைந்து விரிந்து கிடக்கிறது

கடந்த ஆண்டு ஜூலை இருபதாம் தேதி அமெரிக்காவின் கொலராடோ மாகாணத்தின் அரோரா நகரில் "தி டார்க் நைட் அரைசெஸ்" (The Dark Night Arises) என்கிற திரைப்படத்தை (Century Movie Theatre) இல் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பன்னிரண்டு பேரைச் சுட்டுக் கொன்றான் ஒரு அடையாளம் தெரியாத மனிதன். இந்தப் புகைப்படத்தில் அழியாத உலக வரலாற்றின் ஓவியமாய் நின்று கொண்டிருக்கும் இளம்பெண் தன்னுடைய கணவனோடும், அழகுக் குழந்தையோடும் திரைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அமெரிக்க வான்படையில் அப்போதுதான் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தான், விடுப்பில் வந்திருந்த காதல் கணவனோடு அடம் பிடித்து அன்றைக்குத் திரைப்படத்துக்கு வந்திருந்தாள் சண்ட்டெல். ஏன்?, எதற்கு? என்கிற எந்தக் கேள்விகளுக்கும் விடையின்றி அகாலமாய் மரணிப்பது வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய கொடுமை. ஆனால் அப்படித்தான் மரணித்தான் சண்ட்டெல்லின் காதல் கணவனும், அமெரிக்க வான்படை வீரனுமான ஜோனாதன் ப்ளங் (Jonathan Blunk). கூட்டமாய் இறந்து போன பன்னிரண்டு பேரில் ஜொனாதனும் ஒருவன்.

மறுநாளில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம் இது, சண்ட்டெல் பளங் (Chantel Blunk) துயரங்களின் ஓவியமாய் உலக வரலாற்றில் இந்தப் புகைப்படம் இருக்கும் வரை வாழ்ந்து கொண்டிருப்பாள் என்று தோன்றியது, அவள் ஒரு வேளை அந்தத் துயரில் இருந்து விடுபட்டிருக்கலாம், இப்போது மகிழ்ச்சியான இன்னொரு வாழ்க்கையைக் கூட வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

ஆனால், புகைப்படத்துக்காக நிறுத்தப்பட்ட இந்த நொடிப் பொழுதில் இழப்பின் வலியை சொட்டியபடி கால காலத்துக்கும் அவளது கண்கள் நிலை கொண்டிருக்கும்.

சற்று முன் ஓலமிட்டபடி கடந்த அந்த இரவுப் பறவையின் குரலில் "சண்ட்டெல் ப்ளங்" கின் அழுகுரலை நான் கேட்டேன், தனது மகிழ்ச்சியான பொழுதுகளை எந்தக் காரணங்களும் இன்றி பறித்துப் போன மனித மனத்தின் வக்கிரத்துக்கான பதிலைக் கேட்டபடி அவளது பிரிவின் வலி புகைப்படத்தின் பின்னிருக்கும் வானவில்லின் வழியாய் ஏறி இரவுப் பறவைகளின் குரலில் தொக்கிக் கொண்டிருக்கக் கூடும்.

ஒற்றை "சண்ட்டெல் ப்ளங்" இன் ஒலத்தைப் போல புகைப்படத்தில் இல்லாத எத்தனையோ ப்ளங் களின் ஓலத்தைச் சுமந்தபடி உலகமெங்கும் சுற்றித் திரியும் கணக்கிலடங்காத இரவுப் பறவைகளின் குரலுக்கு யார் தான் விடை தருவார்கள்.

 

****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஒக்ரோபர் 24, 2013

பிறந்த நாள் குறிப்புகள்.

Free_Scenery_Wallpaper__Includes_an_UP_Movie_Balloons_House_a_Wonderful_Scene_in_the_Sky

21 ஆம் தேதிக் காலையில், "தி லலித் அசோக்" ஹோட்டலில் இருந்து ஒரு பெரிய பூங்கொத்தும், கேக்கும் அலுவலகத்துக்கு வந்திருந்தது, "ஸ்ம்ரிதி ஷா" என்று ஒரு வங்காளப் பெண் அதனைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார், இத்தனைக்கும் இரண்டொரு முறை தான் அவரோடு பேசியிருக்கிறேன், facebook இல் நண்பராக இருக்கிறார், இரண்டாம் முறை உரையாடும் போது "உங்கள் பக்கத்தில் ஏதாவது எழுதிக் கொண்டே இருக்கிறீர்களே, என்ன எழுதுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

நமக்குள் இருந்த எழுத்தாள நண்பன் உயிர் பெற்றுத் தனது வீர பராக்கிரமங்களை எடுத்துரைக்கத் துவங்கி விட்டான், ஒன்றிரண்டு கவிதைகளை வேறு ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து அன்னாருக்குக் கொடுக்க, அவரோ கொஞ்சம் வியப்பு மேலோங்க "நீங்கள் ஒரு கவிஞர்???" என்று சொல்லி விட்டு "லேலோன்" இல் இருந்து "தாகூர்" வரைக்கும் பொரிந்து தள்ளினார், "லேலோன்"  என்கிற இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட அந்தக் கவிஞனின் ஒரு கேள்வியை எனக்கு முன் தள்ளி விட்டு ஒரு கணம் திகைக்க வைத்தார்.

லேலோன் கேட்கிறான் ஒரு கவிதையில், "உலகின் எந்த மூலையில் இருக்கும் ஒரு பிராமணனையும் அவனது பூணூலைத் தடவிப் பார்த்து என்னால் கண்டறிய முடியும், ஆனால் என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தாலும் ஒரு பார்ப்பனப் பெண்ணை என்னால் கண்டு பிடிக்கவே முடியாது" என்று சொல்கிறான், இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னாள் ஒரு வங்கக் கவி தனது கவிதையில் பெண்ணியம் பேசி இருக்கிறான், "தாகூரின் கவிதைகள் கூடப் பிற்காலத்தில் லேலோனின் சாயல் கொண்டவையாக அறியப்பட்டன என்றும், நாங்கள் இலக்கியத்தை போற்றுபவர்கள், எங்கள்  வீடுகளுக்குக் கவிஞர்களின் பெயர்களைச் சூட்டுவோம்" என்றும் கண்கள் விரிய விரிய நீண்ட நேரம் அன்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

பதிலுக்கு நானும், "ஆமா ஆமா, நாங்க கூட அப்படித்தான்!!!", அது இதுவென்று பினாத்தி வைத்தேன், எனது அலுவலகத்திலேயே தமிழ் பேசவும், எழுதவும் தெரிந்த நான்கைந்து தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள், அவர்களில் ஒருவர் என்னிடம் கேட்டார், "நீங்க கவிதை எல்லாம் எழுதுவீங்களாமே, அப்டியே சினிமாவுக்கு முயற்சி பண்ணுங்க, எங்க மாமாவோட பிரெண்டு ஒருத்தர் சென்னைல சினி பீல்ட்ல தான் இருக்காரு, நீங்க வேணா அவரு கிட்ட பேசிப்பாருங்க".  அவமானமாகவும், வெட்கமாகவும் இருந்தது. தமிழின் முன்னணி இயக்குனர்கள் சிலரோடு வெகு இயல்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன், இலக்கியம் குறித்து நாங்கள் நீண்ட நேரம் பேசி இருக்கிறோம், சமூகம் குறித்து உரையாடி இருக்கிறோம், அவரவர் தளங்கள் குறித்து மிகுந்த மரியாதையோடு விடை பெற்றிருக்கிறோம், ஆனால், எந்த ஆணியும் பிடுங்காத, தினத்தந்தியின் சினிமா மலர் மட்டும் படிக்கிற ஒரு டம்மி பீஸ் உலகின் மூத்த மொழியில் கவிதை எழுதுகிற என்னைப் பார்த்து சினிமாவில் வாய்ப்பு வாங்கித் தருகிறேன் என்று சொல்கிறான் பாருங்கள், அதுதான் தமிழர்களின் தார்மீகக் குணம் போல.

இலக்கியம், கவிதை, எழுத்து என்று எல்லாவற்றையும் சினிமா என்கிற ஒற்றை ஊடகத்தில் அடைத்து வைத்து விட்டு, பிறந்ததில் இருந்து  பிள்ளைகளுக்கு சினிமாவையும், ஒழுக்கமின்மையையும் கற்றுக் கொடுத்து விட்டு இப்போது தாய்மொழியைப் பிடுங்குகிறார்கள், தமிழனை அடிக்கிறார்கள், தமிழனை ஏமாற்றுகிறார்கள் என்று எங்கு போனாலும் ஒப்பாரி வைக்கிற தமிழர்களைப் பார்த்தால் கொஞ்சம் வேதனையாகவும், எரிச்சலாகவும் வருகிறது, ஒரு நிலப்பகுதி மக்களின், மொழியையும், அவனது பண்பாட்டையும் அவனுடைய அனுமதி இன்றி யாரும் பிடுங்கி எறிந்து விட முடியாது. அப்படி நிகழுமேயானால், அது அந்த மக்களின் அறிவீனத்தாலும், ஒற்றுமை இன்மையாலும் மட்டுமே நிகழ முடியும்.

காங்கிரஸ் கட்சியை எதிர்க்க வேண்டுமானால், அதற்கான அரசியல் முனைப்பில் ஈடுபட வேண்டும், ஏனைய கட்சிகளை ஒருங்கிணைத்து, முறையான செயல் திட்டங்களை வகுத்து களமிறங்கிப் பணி செய்து பின்பு நமக்கான அரசியல் பேசுபவர்களை, நமக்கான கொள்கை வகுப்பாளர்களை உருவாக்க வேண்டும், இரண்டு ஓலைத் தட்டியும், ஒரு குழாயும் கிடைத்து விட்டால் "கருணாநிதி குடும்பத்தை வேறருப்பேன், ஜெயலலிதாவை குட்டிக் கரணம் போட வைப்பேன், செவ்வாய்க் கிரக மாநாட்டில் பேசி ஈழம் வாங்கிக் கிழிப்பேன், ஒபாமா ஒரு தமிழர் தான் ஆதாரங்களுடன் உறுதி செய்வேன்" என்று ஊருக்கு ஒன்பது ஓட்டைப் பானைகளைக் குலுக்கிக் கொண்டிருந்தால் இருக்கிற நிலத்தையும் மார்வாடிகள் பிடுங்கிக் கொண்டு இலங்கைக்குத் துரத்தி விடுவான்.

கர்நாடக மாநிலத்தில் குறைவான எண்ணிக்கையில் மலையாளிகள் இருந்தாலும், முறையான செயல் திட்டங்களோடு இன்று ஒரு உள்துறை அமைச்சராக தங்கள் பிரதிநிதியை நியமித்திருக்கிறார்கள், இப்படிக்கும் அவர்கள் வெளிப்படையான அரசியல் லாபி செய்வதே கிடையாது, நெடுங்காலமாக அங்கேயே வசிக்கும் தமிழர்களால் ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரைக் கூடப் பெற முடியாத கேவலமான நிலையும், மானங்கெட்ட சாதிச் சங்க அரசியலும், பிரிவினைகளும் தான் எஞ்சி இருக்கிறது.

the_beginning_of_life_hd_widescreen_wallpapers_2560x1600

ம்ம்ம், இலக்கியத்தை விட்டு விட்டு எங்கேயோ போயாச்சு,  இந்த 21 ஆம் தேதி பூங்கொத்தும், கேக்கும் ஒரு வங்கப் பெண்ணிடம் இருந்து கிடைத்ததற்கான மிக முக்கியக் காரணம், இரண்டு கவிதைகளின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு, பிறந்த நாள் வாழ்த்துச் சொல்லும் போது, "உங்கள் கவிதையில் இருக்கும் படிமங்கள் வெகு நுட்பமானவை, அவற்றின் ஆழம் மிதமிஞ்சிய கற்பனை எல்லைகளைத் தாண்டியது". என்று புகழ்ந்தார். எனக்கு இதில் சொல்ல மிச்சமிருப்பது ஒன்றே ஒன்று தான், தன்னுடைய மொழியின் இலக்கியங்களையும், எழுத்தையும் போற்றத் தெரியாமல் பயணிக்கிற எந்த இனமும் அழிவை நோக்கித் தான் போகும். தன்னுடைய மொழியை இழந்தவன், வேறெதையும் சென்றடைய இயலாது. வங்காளிகள் தங்கள் இலக்கியத்தை உயிராய் நேசிக்கிறார்கள், அவர்கள் எடுக்கும் திரைப்படங்களில் பாதியே கூட இலக்கியவாதிகளையும் கவிஞர்களையும் முன்னிருத்தியே எடுக்கப்படுகிறது. இவரை சாரு நிவேதிதா சாரிடம் ஒரு முறை அறிமுகம் செய்ய வேண்டும் என்று மனதுக்குள் நினைத்தபடி மனதுக்குள் ஒரு பழைய பிறந்த நாளின் நினைவுகளை மீட்டத் துவங்கினேன்.

அப்போது மேற்கில் இருந்து வேப்ப  மர இலைகளை ஊடுருவி இளமஞ்சள் நிறத்தில் சூரியக் கதிர் வெளியெங்கும் நிரம்பி இருக்கும், விடைபெறப் போகிற அதன் சுவடுகள் ஒரு பீங்கான் கற்றையைப் போல க்ராதிப் பூக்களின் வழியாக வீட்டுக்குள் வந்து இறைந்து கிடக்கும், கிணற்றை ஒட்டிய அடைப்புக்கு அருகில் அம்மா அமர்ந்து எங்களுக்கான தேனீரைத் தயாரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள், வெய்யிலின் மஞ்சள் நிற  ஊடுருவி வெண்புகை அம்மாவின் தலைக்கு மேலே உலவிக் கொண்டிருக்க, அதன் வெம்மையான தடம் மேலேறி மேகப் பொதிகளாய் மேற்கின் மலைக்குன்றுகளை நோக்கி நகரத் துவங்கும்.

இரவு ஒரு பெருத்த யானையின் துதிக்கை போல அசைந்தாடியபடி தொலைவில் வந்து கொண்டிருப்பதை பிள்ளையார் கோவிலின் ஊமைத்தாத்தா ஆட்டுகிற மணி பெரும்பாலான நாட்களில் காட்டிக் கொடுத்து விடும், அப்போதெல்லாம் என்னுடைய காக்கி அரைக்கால் சட்டையின் வலது பக்கப் பைக்குள் பாதி கடித்த ஒரு நெல்லிக்காயும், நான்கைந்து கடலை ஓடுகளும் எப்படியும் இருக்கும். அம்மாவின் முகத்தை அவ்வப்போது பார்ப்பதும், பிறகு கொட்டைச் செடிகளை வைத்துக் கட்டப்பட்டிருக்கும் கோட்டைச் சுவரான வேலியை விட்டு அதன் படல் வாயிலைத் திறந்து வெளியேறி நண்பர்களின் வருகைக்காகக் காத்திருந்து "யப்பு, நாளைக்கு எங்களுக்கு பொறந்த நாலு தெரியுமுல" என்று புழுதியைக் காலால் கிளப்பியபடி சொல்லிவிட்டு நமது கதா கலாட்சேபம் துவங்கும்,

"டேய், சுரேஷ் பய, நேத்துப் படத்துக்கு போனாண்டா, கிளாஸ்ல பாதிக் கத சொன்னான், இப்போ மொதல்ல இருந்து சொல்லச் சொல்லுவம்டா, சுரேஷ்,  அப்போது கிட்டத்தட்ட ஹீரோ ஆகி இருப்பான், "டண்ட டைன், டு டூஊன்…" எழுத்துப் போடுவதில் இருந்து ஆரம்பித்தால், இடைவேளை வரைக்குமே மூன்று மணி நேரம் ஆகும் சுரேஷின் கதை, "தெறக்கி பின்னாடி ஒரு நாள் போயிப் பாக்கனுண்டா, சுரேஷ். அங்கே மிசின் எதாச்சும் இருக்குமா?" என்று தெரியாத உலகத்தின் ஒவ்வொரு கதவாய் நாங்கள் திறக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கையில் "டேய், வெளையாடிக்கிட்டே திரிங்க, படிக்க வேணாம், கை, காலக் கழுவிட்டு படிக்கப் போங்கடா" என்கிற குரல் எங்கேனும் தொலைவில் ஒலிக்கும் போது கிளம்பி விடுவோம்.

life-in-love-quotes-backgroun3d-hd-wallpaper

கலர்ச் சட்டைக் கனவுகள், சாக்லேட் நறுமணம் என்று பெருங்கனவுகளோடு உறங்கப் போகும் அந்த அரை டிராயர் அறிவழகன் இன்னமும் அப்படியே தான் இருக்கிறான், வளர்ந்திருப்பது அவன் உடல், வயதாகி இருப்பது அவனது உடலுக்கு, ஆனால், மனம் என்கிற அந்த மாயக் கண்ணாடியை நான் இளமையாக்கும் கலையை எப்போதோ கற்றுக் கொண்டு விட்டேன். நூல்களும், இலக்கியமும், இசையும் இல்லையென்றால் நானெல்லாம் எப்போதோ செத்துப் போயிருப்பேன், வாழ்க்கையின் பல்வேறு சுமைகளை, வலிகளை, வறுமையை, துரத்தலின் துயாத்தை எல்லாவற்றையும் தாங்கிப் பிடித்து என்னைப் பல நேரங்களில் வாழ்க்கையின் அழகிய பக்கங்களை நுகர வைத்து ஆசுவாசப் படுத்தியது இலக்கியமும், இசையும் தான்.

ஆறாம் வகுப்பில் "கோகுலம்" என்கிற குழந்தைகள் நூலைப் படித்ததற்காக முரட்டுத்தனமாக ஒரு தலைமை ஆசிரியப் பெருந்தகையிடம் அடி வாங்கி இருக்கிறேன், மாதக்கணக்கில் நீடித்த வலியை யாரிடமும் சொல்லாமல் தொடர்ந்து நான் கோகுலத்தைப் படித்துக் கொண்டுதானிருந்தேன், குழந்தைகள் நூலை வகுப்பறையில் படிப்பது இன்னமும் இந்திய வகுப்பறைகளில் ஒரு குற்றமாகவே நிலைத்திருக்கிறது.

கொடுமையான அந்த ஆசிரியப் பெருந்தகையின் மூடத்தனத்தையும், மத வெறியையும் கோகுலத்தின் கதைகளே என்னில் இருந்து மறைத்தன. அந்த வகுப்பறையின் கணங்களை எதிர் கொண்ட வேறெந்த மாணவனும் வாழ்க்கையை மீண்டும் எளிதாகப் புரிந்து கொள்வானா என்று தெரியவில்லை. ஆனாலும் நான், பள்ளியின் முதன்மை மாணவர்களில் ஒருவனாகவே மீண்டு வந்தேன். பள்ளியில் சேர்ந்த பின்பு ஒரு  விழாவில் எனக்குக் கிடைத்த பரிசுக்குப் பாராட்டி பெருமை தேட வந்த அதே தலைமை ஆசிரியரை "உங்களை யாரென்றே நினைவில்லை" என்று பழி தீர்த்துக் கொண்டேன். பின்பு அதற்காகவும் வருந்திக் கண்ணீர் விட்டேன்.

பாலமித்ராவின் இளவரசர்களோடு காடுகள், மேடுகள் எல்லாம் குதிரையில் சுற்றித் திரிவேன், அம்புலிமாமாவின் சித்திரக் கதைகளோடு எனது இதயத்தின் நாளமொன்று எப்போதும் கட்டப்பட்டிருந்தது, அந்த நூல்களுக்குள் இருந்த விசித்திர உலகம் நிகழ்கால வலிகள் இல்லாத ஒரு அற்புதமான உலகமாக இருந்தது, ஒற்றைக் கண் அரக்கர்கள், நெற்றிக்கண் தேவர்கள் என்று என்னோடு படுக்கையில் எப்போதும் சில கதாபாத்திரங்கள் நூல் வடிவில் உறங்கி விழித்தார்கள்.

பிறகு கல்கியும், சாண்டில்யனும் தங்கள் பாண்டிய, சோழக் கோட்டைகளை எனக்குள் கட்டினார்கள், பாய்மரப் படகுகளில் அந்த பாண்டிய வீரர்களோடு நானும் பயணித்தேன், அடையாளம் தெரியாத ஒரு மன்னனாய், இளவரசனாய் என்னை நானே கற்பனைக் குதிரையில் பூட்டிக் கொண்டேன், அவர்களோடு உலகெங்கும் பயணித்து வணிகம் செய்தேன், காதலில் உருகினேன், மக்களின் முன்னாள் வாள் தரித்த ஒரு மாவீரனைப் போல உலா வந்தாலும், நிகழ்கால உலகம் எனது சிறகுகளை அவ்வப்போது முறித்துப் போட்டது.

என் கனவுகள் அளவுக்கு அதிகமானவை என்று எனது கால்களின் உயரத்தை சொற்களாலும், கட்டுப்பாடுகளாலும் வெட்டி வீசினார்கள், ஏதோ ஒரு இலக்கியத்தின் இலைகளை அரைத்து மருந்திட்டு எனது கால்களை நான் வளர்த்துக் கொண்டேன், புதிதாய் முளைத்த கால்கள் புதிய வலிமையோடும், புத்துணர்வோடும் செழித்து வளர்ந்தன. உடல் முறுக்கேறி இளைஞனாக எத்தனித்த போது காமம் பொங்கிப் பிரவாகித்தது, அந்தக் கால கட்டத்தையும், சில நூல்களும், எழுத்துமே சலித்து அடுத்த தளத்துக்கு அனுப்பி வைத்தது. (நன்றி : சரோஜாதேவி ).

பிறகு சுஜாதாவும், கலைஞரும், பெரியாரும் அண்ணாவுமாய் நெடுங்காலம் பயணித்த பிறகு ஒரு நாள் மாலையில் லியோ டால்ஸ்டாய் வந்து வீடு சேர்ந்தார். அவருடைய வருகைக்குப் பின்னான எனது உலகம் உடைந்து சிதறிப் போனது, கூடவே அவர் வைக்கம் முகம்மது பஷீரையும், எர்னெஸ்ட் ஹெம்மிங்வேயையும், எட்கர் அல்லன் போவையும் அழைத்து வந்தார். இலக்கியம் மனித வாழ்க்கையின் தாங்கொணாத துயரங்களுக்கும்,சிக்கல்களுக்கும் எத்தனை எளிதான தீர்வென்று உணரத் தலைப்பட்ட போது வாழ்க்கை ஒரு கொண்டாட்டம் என்றும், கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நிகழும் ஒரு சின்னஞ்சிறு அதிர்வே வாழ்க்கை என்றும் தலையில் குட்டியபடி நூலாய் இறைந்து கிடக்கிறார்கள் ஜேன் ஆஸ்டனும், எமிலி ப்ரொண்டேவும், தஸ்தாவஸ்கியும், ஹுகோவும், நெருடாவும், சுந்தர ராமசாமியும், கோணங்கியும், எஸ்.ராவும், ஜெயமோகனும், அம்பையும், பீ.ஜி சரவணனும், தீபச் செல்வனும், ரிஷான் ஷெரிப்பும் இன்னும் எண்ணற்ற பலரும்…………

wonderfullife

வாழ்க்கை என்கிற ஒரு  விந்தையான விபத்தை, கடினமான பயணத்தை ஒரு நாய்க்குட்டியின் பின்னால் பலூன் பிடித்துச் செல்கிற குழந்தையைப் போல மாற்றி நம்மிடம் கையளிக்கிறது இலக்கியங்களும், இசையும். நாமோ அதன் துணையைத் தவிர்த்து விட்டுத் தனிமையில் கிடந்து தவிக்கிறோம். இந்த இடைப்பட்ட நாட்களில் ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் என்னிடம் எஞ்சி இருக்கிறது, வாழ்க்கை என்பதன் பொருள் தான் என்ன? நம்முடைய வாழ்க்கையின் நோக்கம் தான் என்ன? திரும்பத் திரும்ப இந்தக் கேள்வியை என்னிடமே கேட்டபடி பிறந்த நாளன்று மாலையில் அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

நடைமேடையில் ஒரு அழகான தேவதையைப் போன்றொரு பெண் கடந்தாள், அவள் கண்களில் விண்மீன்களின் ஒளியும், தென்றலின் குளுமையும் தவழ்ந்து கிடந்தது, அவளது புன்னகை மிகுந்த வசீகரமாய் ஒரு மலை ரயில் பயணக் காட்சியின் அடர்த்தியோடு தெருவெங்கும் நிறைந்திருந்தது. ஆனால் அவளுக்குக் இரண்டு கால்களும் இல்லை, ஒரு நீண்ட தடியை வைத்து நடைமேடையில் டக் டக் கென்று ஒலி எழுப்பியபடி அவள் நடந்து போனது மனமெங்கும் ஒரு ஆழிப் பேரலையின் அதிர்வுகளைப் பரப்பியது. இருவேறு உலகங்களை ஒரே காட்சியாய் பார்ப்பது அதுதான். அவள் புன்னகையில் ஒரு உலகமும், அவள் காலடியில் வேறொரு உலகமும் வாழ்க்கை என்கிற பெயரில் உழன்று கொண்டிருந்த அந்தக் காட்சி உலகெங்கும் பெருகிக் கிடக்கும் வாழ்க்கையின் ஒரு துளி.

தெரிந்த யாரோ ஒருவன் காரணங்கள் இன்றி ஒளிந்து ஒளிந்து நம்மைக் கடக்கும் போது, எப்போதும் பார்த்திராத இரண்டு குழந்தைகள் நம்மை நோக்கிக் கையசைக்கின்றன, இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்படாத சில திருடர்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு திருடனின் கைகளில் விலங்கிட்டு அழைத்துப் போகிறார்கள், எந்த வாகனங்களும் மோதாமல் காலியாகக் கிடந்த சாலையில் இருசக்கர ஊர்தியின் இளைஞன் ஒருவன் கிரீச்சிட்டு விழுகிறான்.

இதுவரை தெரியாத அவனது முகவரியும், வாழ்க்கையும் நெருக்கமாய் வருகிறது, நேற்று வரை நிஜமாய் பக்கத்துக்கு வீட்டில் எப்போதும் இருக்கிற சாதிக் அத்தாவை இனி ஊருக்குப் போகும் போது பார்க்க முடியாது, ஏனெனில் அவர் இறந்து போய் விட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். விளையாட யாருமில்லை என்று சொல்கிற நிறைமொழியின் கேள்விகளுக்குப் பதிலாய் நிறைய அழுக்குச் சட்டை போட்ட தெருக் கோடிக் குடிசைக் குழந்தைகளைக் காட்ட முடியுமென்றாலும் முணுக்கென வருகிற அந்தத் தயக்கத்தை ஒரு தந்தையாய்  அத்தனை எளிதாய் வெல்ல முடிவதில்லை.

வீட்டுக்குள் நுழைந்து கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு குறுஞ்செய்தி வருகிறது, "இன்றைய பொழுது முழுவதையும் நன்றி சொல்வதிலேயே கழித்திருப்பீர்கள் போலத் தெரிகிறது". பொதுவான ஒரு நன்றியை அனைவருக்கும் சொல்லி இருக்கலாமே, நேரமும், தூக்கமும் எஞ்சி இருக்குமே?".

அவருக்கு இப்படி பதில் அனுப்பினேன், நன்றி, சொல்வதை விட மிக முக்கியமான எந்த வேலையும் எனக்கு எப்போதும் இருந்ததில்லை, சக மனிதனின் நேரத்தை கண நேரமேனும் நம்மிடம் கொண்டு சேர்ப்பது ஒன்றும் அத்தனை எளிதான வேலையல்ல, எனது "நன்றி" என்கிற ஒற்றைச் சொல் உயிர் கொண்ட பறவையாகி உலகெங்கும் இருக்கும் ஆயிரமாயிரம் உயிர்களை இந்நேரம் அடைந்திருக்கும் என்கிற அளப்பரிய மகிழ்ச்சியில் தான் என் வாழ்க்கை உயிர்ப்போடு இருக்கிறது.

Weird-And-Wonderful-wild-animals-6499123-700-560

இத்தனை நாளாய் பொருள் சேர்க்காது நீங்கள் படித்த மொழியும், இலக்கியமும், இசையும் அதிகபட்சமாக உங்களுக்கு என்னதான்  கொடுத்திருக்கிறது திரும்ப வருகிறது இன்னொரு குறுஞ்செய்தி.

"நிறைவான, அமைதியான சாவை எதிர் கொள்ளும் அதி நுட்பமான கலையை" என்று நிதானமாக எழுதுகிறேன் அலைபேசியின் திரையில். இன்னொரு இரவு இதோ முடிவுக்கு வருகிறது.

*******************


 

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஒக்ரோபர் 11, 2013

ஒரு பஞ்சுப் பொதியின் கதை………….

images

பெங்களூர் நகரத்துக்குப் புதிதாகக் குடியேறிய காலம், அலுவலகத்துக்கு ஒரு நிறுவன முகவர் வந்திருந்தார், மாலையில் ஒரு கூட்டு விருந்து இருப்பதாகவும், கலந்து கொள்ளுங்கள் என்று என்னையும் அழைத்தார் சக பணியாளர் ஒருவர், நானும் அவர்களோடு இணைந்து கொண்டேன்.அப்போது பெங்களூரில் இரவு விடுதிகள் அனுமதி பெற்று "பப்" என்கிற பெயரில் இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. அப்படி ஒரு இரவு விடுதியில் தான் கூட்டு விருந்து. உள்ளே நுழைந்தவுடன் கதவைத் தாளிட்டார்கள், புகையும், இருளும் சூழ்ந்து கோப்பைகளில் மதுவும், முகங்களில் காமமும் வழிய மனிதர்கள்.

முற்றிலும் புதிதான சூழல், இரைச்சலான இசை துவங்கியவுடன் வண்ண வண்ண ஆடைகளில் பெண்கள் அறையெங்கும் நடனமாடத் துவங்கினார்கள், மதுக் கோப்பையுடன் அமர்ந்திருந்த ஆண்கள் தங்களுக்குப் பிடித்த பெண்களை அருகில் அழைத்துப் பணம் கொடுத்தார்கள், தவறான இடத்துக்கு வந்திருக்கிறோம் என்பதை மட்டும் இதயத் துடிப்பு அவ்வப்போது நினைவூட்டிக் கொண்டே இருந்தது.

தப்பிக்க இயலாத நிலையில் மேசையில் வைக்கப்பட்டிருந்த உணவுகளை ருசிப்பது ஒன்றே விரும்பிய வாய்ப்பாய் இருந்தது. மது மனிதர்களை அவர்களின் இயல்பில் இருந்து மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. பெண்களை ஒரு உணவுப் பொருளைப் போலத்தான் அங்கிருந்த ஆண்கள் கையாண்டு கொண்டிருந்தார்கள். கண்களால் வெறித்துப் பார்த்தார்கள், கைகளால் வயிற்றுப் பகுதியில் பணத்தைச் செருகி விட்டு சிரித்தார்கள்.

அதிர்வுகள் நீங்காமல் மெல்ல சுற்றிலும் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் பெண்களை கவனிக்கத் துவங்கினேன், அவர்களில் முதிர்வான வயதில் இருந்த பெண்கள், இளம்பெண்கள், ஒரு குழந்தைக்கும் பெண்ணுக்குமான இடைப்பட்ட வயதில் இருந்த பெண்கள் என்று எல்லா வயதுப் பெண்களும் இருந்தார்கள். பல பெண்களின் கண்களில் ஒருவிதமான அச்சமும், வெட்கமும் நிரம்பி இருந்ததைக் கண்கூடாகப் பார்க்க முடிந்தது.

கூட்டம், ஆர்ப்பரிக்கத் துவங்கி இருந்தது. இசை பெருத்த ஓசையாய் அச்சமூட்ட, மனித மொழிகள் வற்றிப் போய் கற்கால உடல் மொழிகள் அறையை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தன. என்னால் அதற்கு மேல் அங்கிருக்க முடியாது என்று உறுதியான ஒரு கணத்தில் அலுவலக நண்பர்களிடம் இருந்து விடை பெற்றேன், சிறுநீர் கழிக்க வேண்டும் போலிருந்தது, கழிவறைப் பகுதியை நோக்கி நகரத் துவங்கினேன், இரைச்சலான இசை மெல்ல என்னிடமிருந்து பின்னோக்கியது. கழிவறையிலிருந்து திரும்பி பக்கவாட்டு நடையில் நகர்ந்த போது மரக்கதவின் மறைவில் நிழலாடியது.

imagesCAMW6RDD

அரவமற்ற அப்பகுதி ஒரு இனம் புரியாத அச்சத்தை உண்டாக்கியபோது ஒரு பெண் மரக்கதவின் பின்னால் மறைவதும், வெளியேறி எட்டிப் பார்ப்பதுமாய் இருப்பது கண்ணில் உரைத்தது. கொஞ்சம் வேகமாய் நடக்கத் துவங்கினேன்,நடைப்பகுதியில் இருந்து திரும்பி நுழைவாயிலுக்கு வந்தால் காவலர் இருப்பார், அவரிடம் நமது நுழைவுச் சீட்டைக் கொடுத்த பின்பு வெளியேறலாம், அநேகமாக நடையின் முடிவுக்கு வந்திருப்பேன், மிக மெல்லிய குரலொன்று உடைந்த ஹிந்தியில் நெருக்கமாய்க் கேட்டது,

"பையா……(அண்ணா) ".

பதட்டமாய்த் திரும்பி, என்னவென்று சைகையில் கேட்டேன்,

"முஜே ஏக் ஹெல்ப் கர்ணா"
(எனக்கு ஒரு உதவி செய்ய வேண்டும்).

"க்யா கர்ணா" (என்ன செய்ய வேண்டும்).

என்று கேட்டபடி நிமிர்ந்து ஒரு முறை அந்தப் பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்தேன், ஓய்வான நேரங்களில் வீட்டு முகப்பில் நிற்கும் போது மிதிவண்டியைத் தள்ளியபடி கடந்து போகிற ஒரு பள்ளிப் பெண்ணை நினைவு படுத்துகிற முகம், நிலவைப் போல வெளிச்சம் தெரிகிற பெண் குழந்தை, கண்களில் அன்புக்கு ஏங்கும் நடுக்கம், வறுமையில் துவண்டு மண்ணைக் கடந்து கண்காணாத இடத்தில் ஏதோ ஒரு அண்ணனிடம் உதவி கேட்டு நிற்கும் கொடுமையான நிலை. அவசரமாய் என் கையில் ஒரு காகிதத்தையும், இருபது ரூபாய்ப் பணத்தையும் கொடுத்து,

"முஜே பாரு ஜானேக்கா நஹி ஹோத்தா ஹே, ஜெரா ப்ளீஸ் யே லேக்கி தீஜியே பையா"

(என்னால் இங்கிருந்து வெளியேறிச் செல்ல முடியாது அண்ணா, எனக்காக இதை வாங்கித் வந்து தருவீர்களா அண்ணா?.

வாங்கிப் படித்தேன், எனது இதயம் சிறிது நேரம் இயக்கத்தை நிறுத்திப் பின் முன்னிலும் வேகமாய் இயங்கத் துவங்கியது, அந்த இருபது ரூபாயை அந்தப் பெண்ணிடமே திரும்பக் கொடுத்து விட்டு

"பாஞ்ச் மினிட் மே ஆத்தாஹும், ஆப், இதரி ருக்கோ"

"இங்கேயே இரு, ஐந்து நிமிடத்தில் வருகிறேன்."

என்று சொல்லி விட்டு வாயிலுக்கு வந்தேன், வாயிற் காவலரிடம் நான் பக்கத்தில் இருக்கும் கடைக்குச் செல்கிறேன் திரும்பவும் வருவேன் என்று சொல்லிவிட்டு சாலையில் இறங்கி நடந்தேன். குளிரும், ஈரப்பதமுமாய் காற்று முகத்தில் அறைந்தது. கடைகளைத் தேடினேன், வழக்கமான கடைகள் அடைக்கப்பட்டிருந்தது, சாலையின் இருபக்கமும் கடைசி வரை கடைகள் இல்லை, ஒரு பான் கடையில்

"பக்கத்துல "மெடிக்கல் ஷாப்" எதாச்சும் இருக்கா???" கேட்டேன்,

"செகண்ட் கிராஸ் மே ஜாவ், குல்லா ஹே தேக்கோ"
("இரண்டாவது குறுக்குத் தெருவில் திறந்திருக்கும், போய்ப் பார்").
national-girl-child-day

வேகமாய் ஓடத் துவங்கினேன், கடையின் வெளி விளக்குகளை அணைத்தபடி நாளை முடித்துக் கொண்டிருந்த முதியவரிடம் இருந்து வாங்கிக் கொண்டு திரும்பவும் ஓடினேன். காவலர் எனது நுழைவுச் சீட்டை மீண்டும் கேட்டார், சரிபார்த்துத் தலையசைத்து அனுமதி கொடுத்தார்.

பக்கவாட்டு நடைப்பகுதியில் திரும்பினேன், மரக்கதவின் அருகில் சென்று பார்த்தேன். யாரும் இருப்பதற்கான அறிகுறிகள் இல்லை. கண்ணுக்கெட்டிய தொலைவில் மனிதர்கள் யாருமே இல்லை, சமையலறைப் பணியாளர்கள் அரங்க வாயிலைத் திறக்கும் போது வெளியேறும் இசை மட்டும் தனிமையாய் நடைப்பகுதியின் வெளிகளில் கசிவதும், நிற்பதுமாய் இருந்தது.

நான்கைந்து முறை நடந்து சுற்றிலும் தேடித் பார்த்தும் அந்தப் பெண்ணை என்னால் திரும்பப் பார்க்க முடியவில்லை. நீண்ட நேரக் காத்திருப்புக்குப் பின் அங்கிருந்து வெளியேறுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. காவலரிடம் இப்போது நான் இறுதியாக வெளியேறுகிறேன் என்று சொல்லி விட்டுச் சாலையில் இறங்கினேன். உள்ளங்கை வரைக்கும் வியர்வையாய் இருந்தது, இடது கையில் மடிந்திருந்த பிளாஸ்டிக் பேப்பரில் இருந்து அந்தப் பொட்டலத்தை ஒரு முறை கையில் எடுத்துப் பார்த்தேன்.

வெண்ணிற அச்சில் ஆங்கிலத்தில் "STAY FREE" என்கிற எழுத்துக்கள் மஞ்சள் நிற நியான் விளக்கு வெளிச்சத்தில் மங்கலாய்த் தெரிந்தது. பக்கத்தில் சிரிக்கிற பெண்ணின் முகம் அந்தச் சின்னஞ்சிறு பெண்ணைப் போலவே இருந்தது. கடைசி வரை கொடுக்க முடியாமல் போன பரிசுகள் எல்லாவற்றிலும் மதிப்பு வாய்ந்த அந்தப் பஞ்சுப் பொதி எனது கண்ணீரைத் துடைக்குமா என்று தெரியவில்லை.

hope

கண்காணாத தேசத்தின் நிலத்திலும் தனக்கொரு அண்ணன் அங்கிருப்பான் என்று நம்பிய அந்தப் பிஞ்சு முகத்தை இன்னொரு முறை என்னால் பார்க்க இயலாது. ஆனாலும், அவளது நம்பிக்கையை இன்னொரு தலைமுறைக்குக் கடத்தும் மதிப்பு மிக்க அண்ணனாய் இருக்க என்னால் இயலும்.

இன்று பெண் குழந்தைகள் நாளாம், வாழ்க்கையின் விளிம்பில், வறுமையின் பெயரில் இந்தியாவின் நிலமெங்கும் வெம்பிய மலர்களைப் போல முகிழ்த்திருக்கும் எனது பெண் குழந்தைகள் அனைவருக்கும் அண்ணன்களின், அன்பு முத்தங்களும், வாழ்த்துக்களும்.

***************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஒக்ரோபர் 9, 2013

பிருந்தாவனப் பெண்கள்.

TH06_VRINDAVAN_WID_1609427f

நண்பன் ஹரிகிருஷ்ணா வீட்டுக் குட்டிப் பிள்ளைக்குப் பிறந்த நாள், கண்டிப்பாக நீ வர வேண்டும் என்று சொல்லி இருந்தான், நானும் ஒரு மணி நேரம் முன்னதாகவே போயிருந்தேன், ஹரி கிருஷ்ணாவின் அம்மா ரொம்பவே அற்புதமான மனிதர், அவருடைய அன்பு கட்டற்றது, அமைதி தவழும் அவரது முகத்தில் ஒரு மின்னல் கீற்றைப் போல எப்போதும் புன்னகை இருக்கும், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனிதர்கள் கூடத் துவங்கினார்கள். சிரிப்பும், கொண்டாட்டமும் களை கட்டத் துவங்கி இருந்தது வீட்டுக்குள். குட்டிப் பிள்ளைகளுக்குத் பிறந்த நாள் தொப்பி அணிவிக்கப்பட்டது. அவர்களின் பிஞ்சுக் காலடிகளின் தடதடப்பில் வீடு முற்றிலும் பிரகாசமாய் மின்னிக் கொண்டிருக்க, அந்த நாள் அருள் பெற்றிருந்தது.

அனுஷா கேக் வெட்டி அப்பாவுக்கும், அம்மாவுக்கும் ஊட்டினாள். நீண்ட நேரமாக அம்மாவைப் பார்க்க முடியவில்லை, கொஞ்ச நேரத்தில் மெல்ல ஹரியிடம் சென்று நான் கேட்டேன்.

"ஹரி, அம்மா எங்கடா?"

"இங்கதான் இருப்பாங்கடா"

"இல்ல, ரொம்ப நேரமா நான் பாக்கலையே"

"மாடி ரூம்ல இருப்பாங்க போய்ப் பாரு"

படிகளில் வேக வேகமாய் ஏறிப் போனேன், அறைக் கதவு பாதி திறந்தபடி தான் இருந்தது, அம்மா கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தார்கள், கண்கள் சிவந்து அவர்கள் அழுதிருந்தற்கான அடையாளங்கள் இருந்தது.

"அம்மா, ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கீங்க?"

"ஒன்னும் இல்லடா அறிவு, லேசா தல வலிக்கிறது”

"இல்லம்மா, பாப்பாவுக்கு வாழ்த்துச் சொல்லக் கூட நீங்க கீழ வரல!!!"

அவ்வளவுதான் அம்மாவின் பொறுமை, உடைந்து அழத் துவங்கினார்கள். சேலைத் தலைப்பை வாயில் பொத்தியபடி குலுங்கிக் குலுங்கி அவர்கள் அழுத போது இதயம் நொறுங்கிப் போனது.

"நல்ல நாளும், பெரிய நாளுமா, பூவும், பொட்டுமா நாலு பேரு வரும் போது உலாத்தாம ஒரு இடத்துல போயி இருக்கீங்களா" என்று மருமகப் பெண் காலையில் சொல்லி இருக்கிறாள்.

L I N E. Vrindavan

சின்ன வயதிலேயே தகப்பனை இழந்த ஹரியையும், ரேவதியையும் அம்மா வளர்த்தெடுக்கப் படாத பாடுபட்டவர்கள், புகுந்த வீட்டில் இருந்து துரத்தி அடிக்கப்பட்டவர்கள், சமூகத்தின் கழுகுப் பார்வையில் இருந்தெல்லாம் தப்பி ஹரியை முதுநிலைப் பட்டதாரி ஆக்கினார்கள் அம்மா, வீட்டு நிலங்களை விற்று, தனது இளமையின் மலர்ச்சியைக் குழந்தைகளுக்காக அடகு வைத்து அவர்களை சமூகத்தின் மதிப்பான உறுப்பினர்களாக்கி இருந்தார்கள்.

அம்மாவுக்கு ஆறுதல் சொன்னேன், ஹரி சிக்கலை அதிகமாக்க வேண்டாம் என்று அமைதியாக இருப்பது அவனது கண்களில் தெரிந்தது. மனிதர்கள் விடை பெறத் துவங்கி இருந்தார்கள், அனுஷா கேக் துண்டுகளை எடுத்துக் கொண்டு மாடிக்கு ஓடினாள், பாட்டியின் வாயில் ஊட்டி விட்டு அவர்களுக்கு ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள்.  மனைவி கண்களால் நாங்கள் விடை பெறுவதற்கான நேரம் கேட்டார்கள். நான் மறுமொழி ஏதும் குறிப்பிடவில்லை. நிறைமொழியும், அனுஷாவும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அம்மா இப்போது கீழே இறங்கி இருந்தார்கள்.

இரண்டு, மூன்று நெருங்கிய குடும்பங்கள் எஞ்சி இருந்தார்கள், நான், துணைவியாரையும், நிறைமொழியையும் பக்கத்தில் அழைத்தேன், பிறகு அம்மா காலில் விழுந்து ஆசிகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்று சொன்னேன், மூவரும் அம்மாவின் காலடியில் விழுந்து ஆசிகளைப் பெற்றுக் கொண்டோம்.

"ஹரி, அம்மாகிட்ட ஆசிர்வாதம் வாங்கி இதுவரைக்கும் எனக்கு எங்கேயும் தோல்வியே இல்லடா, எப்போதும் நிறைவான கோவில் அவர்களின் காலடிதான்"

Screen-Shot-2013-05-03-at-8_34_42-PM

ஹரி என் பக்கத்தில் வந்தான், கைகளால் என்னை அணைத்தபடி ஒரு கேக் துண்டை எடுத்து ஊட்டினான். ஹரியின் கண்களில் நீர் கட்டிக் கொண்டதை ஒரு நண்பனாய் என்னால் உணர முடியும், அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன். நிறைவாகவும், உணர்ச்சி மயமாகவும் இருந்தார்கள். என்னால் யாருக்கும் அங்கே அறிவுரை சொல்ல முடியாது, என்னால் இயன்றது அம்மாவின் கனத்த இதயத்தை லேசாக்க முடிந்தது மட்டும்தான்.

இவ்வுலகின் அப்பாவின் மரணம் உட்பட எந்த மரணமும், அம்மாவை விதவை ஆக்கி விட முடியாது, அம்மா எப்போதும் அம்மாதான்.

      *************************************************************

                                                                                                                              

ஓரிரு நாட்களுக்கு முன்பாக நாளிதழ்களில் ஒரு அதிர்ச்சியான செய்திப் படங்களைப் பார்த்தேன், பிருந்தாவன் மற்றும் மதுராவிலிருந்து ஐம்பது பெண்களை வானூர்தியில் கொல்கத்தாவுக்கு அழைத்துச் செல்வது, பிறகு அவர்கள் படகுச் சவாரி செய்வது என்று ஏதோ விசித்திரமான உடல் அல்லது மன நலிவுற்ற மனிதர்களையோ விலங்குகளையோ சுற்றுலா அழைத்துச் செல்வது போல ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டிருக்கின்றன.

செய்தியின் முக்கியத்துவத்துக்குக் காரணம் அவர்கள் விதவைகளாம். அதாவது கணவனை இழந்து விதவைக் கோலம் பூண்டவர்கள். கணவனை இழந்ததன் காரணமாக குடும்பங்களால் கைவிடப்பட்டவர்கள் அல்லது துரத்தி அடிக்கப்பட்டவர்கள். இந்த ஊடகச் செய்திகளுக்குப் பின்னே ஒரு வெகு நுட்பமான, மிக மோசமான உளவியல் யுக்தி இருப்பதை நாம் யாரும் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. விதவை என்கிற சொல்லே பெண்களை அவமானம் செய்யும் அவர்கள் மீது உடலியல் வழியிலான அடக்குமுறையை ஏவும் ஒரு சொல். நமது சமூகத்தின் விதைவைகள் மட்டுமே உண்டு, விதவன்கள் கிடையாது.

அரசுகள் ஆகட்டும், சமூக இயக்கங்கள் ஆகட்டும், பெண்களை விதவைகள் என்கிற பெயரில் அடையாளம் ,செய்வதும், அவர்களை விழாக்களுக்கு அழைத்துச் செல்வதாகச் சொல்லி இழிவு செய்வதும் சமூகக் குற்றம், அப்படிச் செய்வது மறைமுகமாக ஒன்றைத் தான் சொல்கிறது, விதவைகள் புனிதமானவர்கள், கணவனை இழந்த பிறகு அவர்கள் மேற்கொள்ளும் உடல் மற்றும் மன ரீதியான அடக்குமுறைகள் மதத்தின் பெயரால் புனிதம் செய்யப்படுகிறது என்பதுதான் அது.
image001

கணவனின் உயிரிழப்புக்குப் பின்னால் பெண்ணுக்கான இயல்பான வாழ்க்கை மறுக்கப்படுவது ஒரு பண்பாட்டு வகைக் குற்றம், காலம் காலமாய் ஹரிகிருஷ்ணாவின் மனைவி துவங்கி, பிருந்தாவன் சமூக இயக்கங்கள் வரை நாம் அதைத் தான் செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.

*********************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஒக்ரோபர் 9, 2013

அங்கிள், அந்த பலூனைப் பிடிக்கலாம்ல……..

IMG_0974

நேற்று மாலை பெங்களுர் ஜெய நகரில் ஒரு விழா, நிறுவனத் தலைவரின் பங்களிப்புகள் அதிகம் இருந்ததால் நானும் பங்கேற்க வேண்டியிருந்தது, காலையில் இருந்தே பல்வேறு மனிதர்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் என்று அரங்கம் நிரம்பி வழிந்து விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. வேறு வேலை ஏதும் இல்லை என்பதால் தொடர்ந்து குழந்தைகளை கவனித்துக் கொண்டே இருந்தேன், குறிப்பாக அவர்களின் பாதுகாப்பு குறித்த அதீத அக்கறையில்…..

ஒரு அரை மணி நேரத்தில் அவர்கள் யாரோடும் மிக நெருக்கமாகி விடுகிறார்கள், என்ன, குலம், கோத்திரம், சாத…ி, மதம் எல்லாவற்றையும் கடந்து அவர்கள் தங்கள் புன்னகையால் ஒருவரை ஒருவர் இணைத்துக் கொண்டு விடுகிறார்கள். எல்லையற்ற மனித அன்பின் வெளிப்பாடாக அவர்களின் சிரிப்பும், களிப்பும், ஆட்டமும், பாட்டமும் இருக்கிறது. கள்ளமற்ற அவர்களின் பேரன்பில் சுவற்றில் படிந்த வெற்றிலைக் கறை போல வளர்ந்த மனிதர்களின் சிரிப்பு உறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

முன்னாள் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சரும், கர்நாடக முன்னாள் முதல்வருமான டாக்டர்.எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா அவர்களும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும், பாரதீய ஜனதாக் கட்சியின் தலைவர்களில் ஒருவருமான திரு,அனந்த் குமார் இருவரும் வருவதாக இருந்ததால் உள்ளூர் அரசியல் தலைவர்களும் பெருமளவில் கூடி இருந்தார்கள். பல்வேறு காரணங்களோடும், நோக்கங்களோடும் அங்கிருந்த மனிதர்களின் இடையே ஊடுருவியபடி எந்தக் காரணங்களும் இல்லாமல் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகள் அரங்கை உயிர்ப்பித்தபடி ஓடினார்கள்.

மாலை நான்கு மணி இருக்கும், அரங்கம் கொஞ்சமாய்ப் பரபரத்தது, சரி யாரோ ஒரு தலைவர் வருகிறார் என்று பலர் வெளியே நகரத் துவங்கினார்கள். திரு. அனந்த் குமார் முதலில் வர, தொடர்ந்து டாக்டர் எஸ்.எம் கிருஷ்ணா வந்து கொண்டிருந்தார். தீவிரமான முகங்களோடு புகைப்படங்களுக்கு முகம் கொடுப்பவர்கள், புகைப்படம் எடுப்பவர்கள் என்று மனிதர்கள் அங்குமிங்குமாய்ப் பரபரத்தார்கள். தலைவர்களும் தங்கள் தீவிரமான சிந்தனைகளோடு "வணக்கம்" வைத்தபடி அரங்க வாயிலை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

நான் மனிதர்களை அவர்களின் முகபாவங்களை வெகு நுட்பமாகக் கவனித்தபடி படிகளில் ஒரு ஓரமாக நின்று கொண்டிருந்தேன். இயல்பாக மேலே நிமிர்ந்து பார்த்தேன், குழந்தைகள் முதல் தளத்தின் திறந்த முகப்பு வெளியில் இன்னமும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள் தலைவர்களின் வருகை குறித்த அக்கறையோ, கவலைகளோ இல்லாமல் பலூன்களை மேலும் கீழுமாக அசைத்தபடி சிரித்தார்கள். நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் திரு. அனந்த் குமார் அரங்க வாயிலுக்கு அருகில் வரும்போது சரியாக மேலிருந்த ஒரு குழந்தையின் கையில் இருந்த பலூன் கை நழுவியது, காற்றில் அசைந்தபடி அவரது தலைக்கு மேலே கீழ்நோக்கிப் பயணித்த அந்த ஆரஞ்சு நிற பலூன் மெல்லக் அசைந்தாடியபடி கீழிறங்கத் துவங்கியது.

சரியாக அவருக்குப் பக்கவாட்டில் வந்து காற்றில் மீண்டும் வேறு திசைக்கு அந்தப் பலூன் மாறிய போது முதல் தளத்தின் திறந்த முகப்பில் இருந்து திரு.அனந்த் குமாரை நோக்கி இப்படிக் கத்தினாள் ஒரு குட்டிப் பெண்,

"ஐயோ, அங்கிள், அந்த பலூன புடிக்கலாம்ல".

அமைதியான, மிகத் தீவிரமான அந்த வளர்ந்த மனிதர்களின் வெளி வெடித்துச் சிதறி அங்கே ஒரு குழந்தைகளின் உலகம் படைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு கணம் திகைத்த திரு. அனந்த் குமார் அந்த பலூனைப் பிடிப்பதற்கான முயற்சியில் தத்தக்க பித்தக்கவென்று நடனமாடினார். பின்னால் வந்து கொண்டிருந்த டாக்டர். எஸ். எம் கிருஷ்ணாவும் தன பங்குக்குக் கொஞ்சம் முயற்சி செய்ய, தீவிரமான அந்த மனிதக் கூட்டம் இதயம் குலுங்கச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.

obama-kissing-a-baby

"ஐயோ, அங்கிள், அந்த பலூனப் பிடிக்கலாம்ல" – பல்வேறு இடங்களில், பல்வேறு நகரங்களில், வீடுகளில் நாம் வழக்கமாகக் கேட்கிற சொற்றொடர் தான், ஆனாலும், இம்முறை அது தீவிரமான பல்வேறு தரப்பட்ட மனிதர்களை உலுக்கி, அவர்களின் இறுக்கமான முகங்களைத் தளர்த்தி ஒரு பேரண்ட வெடிப்பை நிகழ்த்திக் காட்டியது.

எந்தச் சூழலிலும் குழந்தைகள் உண்மையான சிரிப்புக்கும், அன்புக்கும் மிக நெருக்கமான இடங்களில் தான் இருக்கிறார்கள், எல்லாவிதமான அடையாளங்களையும் தாண்டி………

"அது அனந்த் குமாரோ, பரக் ஒபாமாவோ முகத்துக்கு நேரே பறக்கிற பலூனை இனிமேலாவது பிடிக்கக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்", எத்தனை கடினமான பாடம், ஓரிரண்டு சொற்களில் அற்புதமாய் விளக்கி விட்டு முகத்தைக் கூடக் காட்டாமல் ஓடி விட்டிருந்தாள் அந்தக் குட்டிப் பெண்.
குழந்தைகள் கையில் கொடுத்து விட்டிருந்தால் இந்த உலகம் எப்போதோ ரட்சிக்கப்பட்டிருக்கும்.

****************

« Newer Posts - Older Posts »

பிரிவுகள்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 6,059 other followers

%d bloggers like this: