கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜனவரி 1, 2014

பெண்ணின் மனமும், உடலும்.

heartshare-international-2

ஒரு வருடம் தனது நிகழ்காலத்தை முடித்துக் கொள்கிற கடைசி நாளில் இரண்டு காட்சிகளை நான் நினைவு கூர்ந்தேன், அவற்றில் சில காட்சிகள், வெவ்வேறு இடங்களில் வெகு இயல்பாக இன்னமும் நிகழ்ந்து கொண்டுதானிருக்கின்றன, அவை நமது கருவிழிப் படலங்களில் சயனைட் துளிகளைப் போலச் சொட்டிப் படிந்து இதயச் சுவர்களின் நினைவகங்களில் பல காலம் உறுத்திக் கொண்டிருக்கும் கொடுங்கணங்கள் அவை.

வாழ்க்கை குறித்த மனித மனத்தின் முன்வடிவுகளை மீண்டும் ஒரு முறை பரிசீலனை செய்து பார்க்க வேண்டிய மிக… யதார்த்தமான வேடிக்கைக் காட்சியாய் அவற்றைக் கடந்து ஒரு மனசாட்சியுள்ள மனிதனாக என்னால் நகர முடியவில்லை. வக்கிரம், அகங்காரம், அடக்குமுறை, ஆதிக்கத்தின் ஒட்டு மொத்தக் குறியீடு என்று அவற்றை எப்படி வேண்டுமானாலும் அவற்றை நாம் குறியீடு செய்யலாம், ஆனால், எல்லாக் குறியீடுகளையும் தாண்டி அது நம்மிடம் உருவாக்கும் தாக்கமோ மானுட சமூகத்தின் பண்பாட்டைக் கேள்விக் குறியாக்குவது மட்டும்தான்.

நிகழ்வு – 1

மாநகரத்தின் பரபரப்பான பேருந்து நிலையச் சந்திப்பு, ஊரகப் பேருந்தில் இருந்து நிறைய மனிதர்கள் இறங்கிப் பெருமூச்செறிகிறார்கள், பயணத்தின் களைப்பும், நிகழ்கால இருப்பின் சுமையை மூட்டைகளோடு சுமந்து கொண்டிருக்கும் அவர்களில் பலருக்கு நாம் நினைப்பதைப் போல வாழ்க்கை அத்தனை எளிதானதாக இல்லை, துணிக்கடைப் பையை ஒரு கையிலும், உடலின் இன்னொரு பாதியோடு இன்னொரு கையில் குழந்தையைப் அணைத்தபடியும் படிகளில் அவசர அவசரமாக இறங்கி நிற்கிறாள் அந்தப் பெண்.

தெரியாத ஊரில் நிற்கிற நம்முடைய அம்மாவைப் போலவோ, தொலைவில் இருந்து பார்க்கையில் தெரிகிற நம்முடைய துணைவியைப் போலவோ, மருமக்களைத் தூக்கிக் கொண்டு நிற்கிற நமது தங்கையைப் போலவோ இருக்கிறாள் அந்தப் பெண். பின்தொடர்ந்து இறங்கி ஒரு முதலாளியைப் போல நிற்கிறான் அந்த இளைஞன், அந்தப் பெண்ணுடைய காலையிலேயே குடித்திருக்கிறான் என்பதை அவனுடைய தள்ளாடுகிற உடலும், சிவந்த கண்களும், குளறுகிற சொற்களும் வெட்ட வெளிச்சமாய்க் காட்டுகிறது. அந்தக் குழந்தை அப்பாவின் தள்ளாட்டத்தை ஒரு விதமான மருட்சியோடும், அச்சத்தோடும் பார்க்கிறது.

"நடத்துனரிடம் சில்லறையை மறக்காமல் வாங்கினாயா?" என்று தள்ளாட்டம் குறையாமல் உறுதி செய்து கொள்கிறான், நிலமும், வானமும் அவனுடைய தீண்டத்தகாத சுமையைத் தாங்க முடியாத அவமானத்தில் தடுமாறுகின்றன. எல்லாச் சுமைகளையும் அந்தப் பெண்ணே சுமக்கிறாள், பெண்ணின் உடலைத் தனது உடமை என்று கருதுகிற அந்த சாத்தானோ காரணங்கள் இன்றி மென்மையான அந்தப் பெண்ணுடலைத் துன்புறுத்துகிறது, குளிருக்காக அவள் அணிந்திருக்கிற ஆடையைப் பிடித்து இழுக்கிறது, பெண்ணின் மனமோ தனது உடலுக்குக் காலம் காலமாய் தனக்கு நேர்கிற அவமானம் தானே இது என்று எந்தச் சலனமும் இன்றி நகர்கிறது.

எந்தச் சுமைகளையும் சுமக்கத் தயாரற்று தனது போக்கில் தள்ளாடியபடி நடக்கிறான் அந்த இளைஞன், கண்களில் மாநகரம் வேடிக்கை பார்க்கிற அவமானம் ஒருபுறம், குழந்தை நேற்று இரவில் ஏதேனும் சாப்பிட்டிருக்க வேண்டும், அதன் கண்களில் பசியின் களைப்பும், குழப்பமும் எஞ்சி இருக்கிறதே என்கிற சினம் ஒருபுறம், தள்ளாடும் தனது கணவனின் கால்கள் சாலைத் தடுப்புகளைத் தாண்டி நெடுஞ்சாலை ஊர்திகளின் பக்கமாக நகர்ந்து விடுமோ என்கிற பாதுகாப்பு உணர்வு இன்னொரு புறம் என்று சிக்கலான உயிராய் மாநகரத்தின் சாலையில் நடக்கிறாள், வேடிக்கை பார்க்கிற நூற்றுக் கணக்கான இணைக் கண்களைப் போலவே நானும் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தபடி எனக்கே எனக்கான உலகில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அந்தக் காட்சி கண்களை விட்டு விலகி நெடுநேரம் ஆன பின்பும் அந்தக் குழந்தையின் பசி பொதிந்த முகமும், அந்தப் பெண்ணின் நசிந்து போன உடலும் விலக மறுக்கிறது, பெண்ணின் உடல் அவமதிக்கப்படுகிற கணங்கள் எந்த வடிவிலும் ஏற்க முடியாத சுமையாய் மாறிப் போயிருக்கிறது. தனது உடலை அல்லது மனதைக் குறித்த எந்தக்கவலையும் அற்ற ஒரு மனிதப் பதரின் உயிரைப் பாதுகாத்தபடி நடக்கிறாள் அந்தப் பெண். அவன் வீழப் போகிற போதெல்லாம் ஒரு தேவதையின் சிறகுகளைப் போல அவளுடைய கைகள் விரிந்து அவனை அணைத்துக் கொள்கின்றன.

நிகழ்வு – 2

31592

விடுமுறையில் அத்தைகளின் ஊருக்குப் போவதென்பது அத்தனை மகிழ்ச்சி தரக்கூடியது, விவரம் தெரிந்த நாட்களில் இருந்து விடுப்புக் காலங்களில் அப்படித்தான் பயணித்திருக்கிறேன் நான், நகர வாழ்க்கையில் மறைக்கப்பட்ட அடையாளங்கள் ஊரகப் பகுதிகளில் எல்லையிலிருக்கும் ஐயனார் சிலையைப் போல வானளாவி நிற்கிற கதையை அப்போதெல்லாம் அறிந்திருக்கவில்லை மனம், செம்மண் புழுதியில் புரண்டு விளையாடும் அழுக்கற்ற மனம் கொண்ட நாட்களின் ஒரு மாலையில் அப்படித்தான் அத்தையின் ஊரில் இருந்தேன், மாமா, என்னை அழைத்துக் கொண்டு கடைக்குப் போனார்.

போகிற வழியில் ஒரு வீட்டின் வாசலில் தயங்கி நின்றபடி "ஐயா" என்று குரல் கொடுத்து விட்டு பவ்யமாக நின்று கொண்டார் மாமா, நானும் யாரோ ஒரு முதியவரை எதிர் நோக்கியபடி வாசலில் நின்றிருந்தேன், மாமாவுக்கு அனேகமாக நாற்பதுக்கு மேலிருக்கும் வயது, "என்னடா போசு" என்று வீட்டுக்குள் இருந்து வெளியே வந்த பெரியவருக்கு வயது இருபத்தைந்தைத் தாண்டி இருக்க வழியே இல்லை. பதறித் துடித்தது மனம், ஒடுங்கிப் போனது உள்ளம், மகிழ்ச்சியும், பெருஞ்சிரிப்பும் குடி கொண்டிருந்த சின்னஞ்சிறு மனதுக்குள் தன்னை விட வயதில் பெரிய ஒரு மனிதரை "என்னடா?" என்று எகத்தாளமாய் அழைக்கும் ஒரு வக்கிரத்தைச் சகிக்க முடியவில்லை.

நிலப்பட்டா ஒன்றை ஒளிநகல் எடுக்க வேண்டுமென மாமாவிடம் கொடுத்து விட்டு வீட்டுக்குள் போகிறான் அந்த இளைஞன், வயதில் மூத்தவர்களை யாரும் அப்படி ஒருமையில் அழைத்ததை இதுவரை பார்த்திராத மனமோ கதறித் துடித்தது, மாமாவுக்கு நேர்ந்த மிகப்பெரும் அவமானம் அதுவென்று புரண்டு தவித்தது. மாமாவோ எதுவுமே நிகழாதது போல தொலைவில் விட்டிருந்த செருப்பை மாட்டிக் கொண்டு நடக்கத் துவங்கி இருந்தார்.

சாதி, பொருளாதாரம், சமூக அந்தஸ்து, கல்வி, பதவி, பாலினம் என்று எல்லாவற்றையும் தாண்டி மனிதர்களை அழைக்க ஏதோ ஒரு நெறி இருப்பதாகவும், அந்த நெறி தமிழ்ச் சமூகத்தின் குருதியில் ஊறிக் கிடப்பதாகவும் நம்மை தந்தையார் ஏமாற்றி இருக்கிறார் என்பதை முதன்முதலாக உணர்ந்து கொண்ட அந்தக் கணம் மிகக் கொடுமையானதும், மறக்க இயலாததுமாக நெஞ்சக் கூட்டுக்குள் உறைந்து கிடக்கிறது, இன்றும் அத்தகைய இழிவுகளை, அவமானங்களைத் தாங்கியபடி ஏதும் நிகழாத மனிதர்களைப் போலவே எத்தனையோ மாமாக்களும், அப்பாக்களும், ஐயாக்களும் இந்திய தேசத்தின் வீதிகளில் நடந்து போகிறார்கள்.

ஆண்கள் பெண்களின் உடலை அவமதிப்பது போல ஒடுக்கப்பட்ட மனிதர்களின் உடலை வாழத் தகுதி அற்ற உழைக்கும் அழுக்கு எந்திரங்களாகப் பார்க்கும் கோடான கோடி மனிதர்கள் தங்களை உயர் சாதிக்காரர்கள் என்றும், பிராமணர்கள் என்றும் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி இன்னமும் அறிவித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள், தன்னுடைய உலகை அழகாக்கும் உழைத்துத் தேய்ந்து போன சக மனிதனின் உடல் குறித்தும், மனம் குறித்தும் எந்த விதமான அக்கறையும், தயக்கமும் இன்றித் தொடர்ந்து அவனை அவமதிக்கும் முதல் நிகழ்வு மனிதனுக்கும், இரண்டாம் நிகழ்வு மனிதனுக்கும் என்னைப் பொருத்தவரை எந்த வேறுபாடுகளும் இல்லை, அவன் மதுவைக் குடித்துப் போதையில் உழன்று பெண்ணுடலை அவமதிக்கிறான், இரண்டாமவனோ, சாதியைக் குடித்து அதன் போதையில் உழன்று சக மனித உடலை அவமதிக்கிறான்.

முகநூலில் இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு பெண் கவிஞரின் கீழ்க்கண்ட சொற்களை சினந்தும், ஆற்றாமையோடும் வாசித்தேன்,

"ஒரு பெண்குழந்தை பிறந்து, தன் கண்களை மலர்த்துகையில் அதற்கு ஒரு பெயர் மட்டுமே. வளர்ந்து, அவளது தலையில் ஆணியடித்து இறுக்கப்பட்ட சமூகத் தீர்மானங்களை மறுத்தோடுபவளாக வாழும்பட்சத்தில், எத்தனை பெயர்களோடு மடிந்துபோகிறாள்!!!"

ஒரு சக மனிதனாக மிகுந்த அவமானமாய் உணர்ந்தேன், வாழ்க்கையின் வலிகளை எதிர் கொள்ளும் துணிவை எழுதுகிற என் சமூகத்தின் பெண் கவிஞருக்கே இந்த நிலைத் தகவலைப் போடும் பாக்கியத்தைத் தான் எம் சமூகம் கொடையளித்திருக்கிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன்னதான இன்னொரு ஆண் கவிஞரின் சொற்களோ கண்களை சிவக்க வைத்தது, தன்மான உணர்ச்சியை அழைக்கழித்து அவமானம் செய்தது, அந்தச் சொற்களின் மூலம் இப்படிச் சொன்னது,

"ஐயா, எங்களை இப்படி ஒடுக்குகிறீர்களே இது நியாயமா? எங்களை எப்படி அடித்து நொறுக்குகிறீர்களே இது நீதியா, நாங்கள் பாவமில்லையா, நாங்கள் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் அல்லவா, எங்களை நீங்கள் இப்படி அவமதிக்கலாமா?"

நாடறிந்த இரண்டு கவிஞர்கள் பாலின வேறுபாடுகளைக் கடந்து அவமதிக்கப்பட்டிருப்பது தான் செய்தி, வேறொன்றுமில்லை. புத்தம் புதிய ஆண்டுகள் பலவற்றைக் கடந்து கொண்டே தானிருக்கிறோம், ஆனாலும், வக்கிரமும், அநீதியும் நிறைந்த நமது அழுக்கு மனங்களைக் கழுவித் துடைக்கும் ஒரு புத்தாண்டு இந்த சமூகத்தின் வரலாற்றில் என்றாவது வருமா என்கிற கேள்வி விடைகள் ஏதுமின்றிக் காற்றில் அலைகிறது.

பெண்ணின் மனமும், உடலும் மதிக்கப்படுகிற, ஒடுக்கப்பட்டவனின் மனமும், உடலும் மதிக்கப்படுகிற ஒரு சமூக மாற்றத்தை நோக்கி நம்மை அழைத்துச் செல்ல நாம் தலைவர்களை எதிர் நோக்கி இருக்கிறோம், நம் கண்ணுக்கு முன்னே நகர்ந்து உயிர்ப்போடு இருக்கும் இதே சமூகத்தின் வீடுகளின் தாழ்வாரங்களில் கட்டப்படும் தொட்டிலில் ஏதோ ஒன்றில் இருந்து தான் நமக்கான தலைவர்கள் பிறக்கிறார்கள் என்கிற கசப்பான உண்மையை மறந்து விட்டு………

 

***********

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 6, 2013

யாம் யாருக்கும் அடிமையில்லை……

bdjde

அவர்கள் இருவருமே கல்வியின் வாசனையை அறியாத குடும்பத்திலிருந்து வந்தார்கள், ஒருவரைச் சாக்கு மூட்டையிலும், இன்னொருவரை வைக்கோல் மூட்டையின் மீதும் அமர வைத்தது இந்தச் சமூகம், ஒருவரின் பெயரை ஆசிரியர் சூடினார், இன்னொருவரோ ஆசிரியரின் பெயரையே சூடிக் கொண்டார்.

தாகம் என்ற போது இருவருக்கும் பாத்திரங்களில் இருந்து வெறுப்பு ஊற்றப்பட்டது, ஒருவரை வண்டியில் இருந்து குடை சாய்த்தது சமூகம், இன்னொருவரை வண்டிச் சக்கரத்தில் வைத்து ஏற்றுவேன் என்றது, மூன்று நாட்கள் காய்ந்த ரொட்டியை பையில் சுற்றிப் பாதுகாத்துத் தின்று கல்வியைக் குடித்தார் முதலாமவர், இறந்த ஆடுகளின் கறியைச் சுட்டுத் தின்று ஆடு மாடுகள் மேய்த்தபடி கல்வி குறித்துக் கனவு கண்டார் இரண்டாமவர்.

தாயின் அரவணைப்பை இருவருமே இளமையில் இழந்தவர்கள், ஒருவரின் தாய் இறந்து போனார், இன்னொருவரின் தாய் தொலை(ந்து) போனார்.ஒருவர் இரவுக் காவலாளியாய் வேலை கொண்டே படித்தார், இன்னொருவர் சக மாணவர்களின் ஆடைகளைத் துவைத்தபடி படித்தார்.

பேராசிரியர் ஆனபோதும் ஒருவருக்குக் தனிக் குவளை கொடுத்தார்கள், சட்டம் பயின்ற போதும் ஒருவரை மண்டியிடச் செய்தார்கள். ஒருவருக்குக் கடைசிப் பணியாளன் உணவு பரிமாறவும், நீர் எடுத்து வரவும் மறுத்தான். இன்னொருவருக்கு காலணிகளைப் பாதுகாக்கும் வேலை தருவதாகச் சொல்லி அவமதித்தான் கடைசிப் பணியாளன்.

ஆனாலும், முதலாமவர் இந்த மாபெரும் நாட்டுக்கு சட்டங்களை இயற்றிக் காட்டினார், இன்னொருவர் விடுதலை என்கிற சொல்லின் பொருளை உலகெங்கும் ஒளி போல் பாய்ச்சினார், இன்று வரை இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் உயர் கல்வியில் யாராலும் எட்ட முடியாத உயரத்தை எட்டினார் முதலாமவர், அமைதியும், சமாதானமும் சிறைக் கொட்டடியை உலகப் புகழ் பெற்ற நினைவுச் சின்னங்களாக்கும் சொற்கள் என்று சொன்னார் இரண்டாமவர்.

முதலாமவரோ கல்வியும், அறிவும் பிறப்பால் இழிவானவன் என்று சொல்லப்பட்ட ஒருவனை இந்த நாட்டின் சட்ட மேதையாக்கும் என்றார். முதலாமவர் தன் மீது வெறுப்பை உமிழ்ந்த சமூகத்தின் குழந்தைகளுக்கும் இன்று வரையில் சட்டப் பாதுகாப்பையும், கல்விப் பாதுகாப்பையும் வழங்கி உயர்ந்தவனானார், இரண்டாமவரோ தன்னைச் சிறையிலடைத்த வேல்ஸ் கோட்டை மனிதர்களின் ஆட்சி பீடங்களில் உயிரோடு வாழும் போதே சிலையாய் நின்று காட்டினார்.

nelson-mandela

முதலாமவர் டாக்டர் அம்பேத்கர்

இந்தியாவில் இரண்டு இளங்கலை அறிவியல் பட்டங்கள்,
பொருளாதாரம், அரசியல் அறிவியல்.
இரண்டு முதுகலைப் பட்டங்கள் – பொருளாதாரம் மற்றும் சமூக அறிவியல்.
லண்டன் ஸ்கூல் ஒப் எகனாமிக்ஸ் இல் ஒரு முதுகலைப் பட்டம், மற்றும் முனைவர் பட்டம் – இந்தியப் பொருளாதாரம்
பொருளாதாரத்தில் ஒரு பட்டயம்
ஐந்து ஆய்வுகளுக்கான முனைவர் பட்டங்கள்.

இரண்டாமவர் நெல்சன் மண்டேலா.

உலகின் உயரிய விருதான நோபெல் அமைதிக்காக.
அரிய வகை அணுத்துகள் ஒன்றுக்கான பெயர் மண்டேலா நெல்சன்
இரண்டு சட்ட முனைவர் பட்டங்கள்
முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட சிறப்பு முனைவர் பட்டங்கள்
ஐம்பது நாடுகளில் மிக முக்கிய சாலைகளுக்கு இவரது பெயர்
எண்ணிக்கையில் அடங்காத சிறப்புப் பல்கலைப் பட்டங்கள்

பின்குறிப்பு – உலகம் நமக்கு என்ன வழங்குகிறது அல்லது நம்மை எப்படி நடத்துகிறது என்பதல்ல நமக்கு முன்னிருக்கும் சவால், அது வழங்கும் கடுமையான சோதனைகளில் இருந்து கொண்டே நாம் எதனைத் அதற்குத் திருப்பி வழங்குகிறோம் என்பதில் தான் இருக்கிறது வாழ்க்கையின் மிக அற்புதமான முடிச்சு.
யாம் யாருக்கும் அடிமையில்லை, எமக்கு யாரும் அடிமைகளில்லை, உலகின் கடைசி மனிதனை நேசிக்கத் தெரிந்த எவனும் இப்படித்தான் போற்றப்படுவான், தங்கள் அறிவாலும், தங்கள் கலங்காத மன உறுதியாலும் உலகைத் தங்கள் பக்கமாய்த் திருப்பிய மாமேதைகள் இருவரின் காலத்தில் வாழ்ந்த பெரும் பேற்றைப் பெற்றோம். நமது குழந்தைகளுக்குச் சொல்லுவோம் இவர்களைப் போல வாழ்ந்து மறைய வேண்டுமென்று.

******************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 6, 2013

மச்சான் எனப்படுவது யாதெனில்……..

579187_3591094985550_845970340_n

அப்போதெல்லாம் விடுமுறைக் காலங்களைக் கழிப்பது ஒரு அற்புதமான அனுபவம், அத்தை வீடுகள், மாமா வீடுகள் என்று எல்லா வீட்டின் கதவுகளும் எப்போதும் திறந்தே கிடந்த காலம், அப்படி ஒரு கோடைக் காலத்தில் எனக்கு விடுமுறை விடப்பட்டிருந்தது, அழகிய மாலை ஒன்றில் மச்சானும், அத்தாச்சியும் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார்கள்.

மச்சானின் உயரமும், இதயம் திறக்கிற புன்னகையும் எப்போதும் அவரை நெருக்கமாக வைத்திருக்க உதவும் காரணிகள் அப்போது, அவர்கள் கிளம்பிச் …செல்லத் தயாரான ஒரு மாலையில் அம்மாவிடம் அடம் பிடித்து அழத்துவங்கினேன், மச்சானோடு நான் ஊருக்குப் போக வேண்டும் என்று.

ஒருவழியாய் அனுமதி கிடைத்த பிறகு பில்ட்டும், ஸ்டிக்கர்களும் பொருத்தப்பட்ட சில சட்டைகளை அம்மா "ஐயப்பா டெக்ஸ்டைல்ஸ்" என்று அச்சடிக்கப்பட்டு செட்டிநாட்டின் எல்லா வீடுகளிலும் காணக் கிடைக்கும் ஒரு மஞ்சள் பையில் திணித்து உடைந்த முறுக்குகளையும், சீடை உருண்டைகளையும் மேலாக வைத்து வழியனுப்பினார்கள்.

உலகெங்கும் சுற்றும் வாய்ப்பிருக்கிற இன்றைய எல்லாப் பயணங்களையும் விட அந்தப் பயணம் மிக அழகானதாக இருக்கப் பக்கத்தில் இருந்த அன்பான மனிதர்களை விட வேறெந்தக் காரணமும் இல்லை. நாங்கள் தேவகோட்டை ரஸ்தாவில் இறங்கினோம். அங்கிருந்து அப்போது வெகு தொலைவாக இருந்த ஒரு ஊருக்கு நாங்கள் நடந்து கொண்டிருந்தோம், வழியெங்கும் ஆவாரம் பூக்கள் எனது வருகையைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தன. பகல் வெளிச்சம் மரங்களில் அடையத் துவங்கி இருந்த ஒரு அரை இரவில் நாங்கள் மச்சானின் வீட்டை அடைந்தோம்.

ராக்கோழிகள் சுதிப் பெட்டியிலிருந்து கசியும் இசை போல சீராக இரைந்து கொண்டிருக்க பனைமரங்களின் நிழல் நெடிதாய் கிழக்கில் படுத்திருந்தது அந்த மாலையில், அந்த ஓட்டு வீட்டின் பிம்பம் இன்னும் என் கண்களில் நிறைந்திருக்கிறது, சுற்றிக் கட்டப்பட்ட ஒட்டு வீட்டின் நான்கு பக்கத் தாழ்வாரத்தில் உயிர் வாழ்க்கை நிறைந்திருந்தது.

ஒருபக்கமாய் அடுக்கி வைக்கப்படிருந்த விறகுகள், கிழக்குத் தாழ்வாரத்தில் இரவு உணவைச் சமைத்து முடித்துப் புகைந்து கொண்டிருந்த அடுப்பு, மின்சாரம் குறித்த எந்தக் குறிப்புகளும் இல்லாத லண்டியன் விளக்கு, சுவற்றில் கரும்புகையோடு ஒட்டிக் கிடந்த சிம்னி விளக்குகள், பக்கவாட்டில் படிகிற மஞ்சளான லண்டியன் விளக்கொளியில் வெளிப்படுகிற உன்னதமான மனித உயிர்களின் உரையாடலில் ஒன்றிப் போய் சிரிக்கிற முகங்கள் எல்லாமே அழகானவை. அந்த முகங்களில் நேசத்தையும், உவப்பையும் தவிர வேறொன்றையும் பார்க்கவே முடியாது.

மடிக்கப்பட்ட கோரைப்பாயை விரித்து பெரிய அத்தை ஆவி பறக்கப் பரிமாறிய அந்த இரவு உணவின் வாசம் இன்னமும் நெஞ்சக் குழிகளில் நிறைந்து கிடக்கிற பரிதவிப்பை இந்த எழுத்துக்களால் அத்தனை எளிதாய் விளக்கி விட முடியுமென்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. நிலவொளி பால் நீரில் அலையடிக்க, மச்சான் மாமரக் கதைகளைச் சொன்ன அந்த இரவின் கணங்கள் தான் வாழ்க்கையை எத்தனை அழகானதாக உணரச் செய்திருந்தன, பெரிய அத்தாச்சியின் ஊரான தென்னீர் வயலுக்குப் போகிற வழியில் "ஆய்" வரும் என்று யாருக்குத் தெரியும், வழிக் கிணற்றில் நீர் இறைத்து நீங்கள் ஊற்றிக் கழுவியது வற்றாத அன்பல்லவா?.

திடீரென்று ஒரு இரவில் "கோகுலம்" நூலைக் கேட்டு நான் அடம் பிடிக்க அந்த இரவில் எங்கு சென்று கொண்டு வந்தீர்களோ அத்தனை கோகுலங்களை, நெரூடாவின் கவிதைகளை விடவும், செகாவின் சிறுகதைகளை விடவும் அவையன்றோ இப்போதும் சிலிர்க்க வைக்கும் இலக்கியங்கள் என் இதயச் சுவர்களில்.
பிறகு எல்லா விடுமுறைகளையும் நான் உங்களோடு கழிக்க விரும்பினேன். ஆனால், வாழ்க்கை அத்தனை எளிதாக விருப்பங்களை நிறைவேற்றி விடுகிற வேலையாளா என்ன? தனது விருப்பங்களைச் சுமத்தி மனிதர்களை விரட்டி அடிக்கும் முதலாளி அல்லவா அது.

எனக்கு நிறைய மச்சான்கள் இருப்பது உங்களுக்கும் தெரியும் தான், ஆனாலும், மச்சான் என்கிற சொல்லுக்கு "பிரேம்நாத்" என்று மொழிபெயர்த்துத் தான் இன்னமும் பொருள் கொள்கிறேன் நான். வெகு குறைவான எனது இளமைக் கால நாட்களையே உங்களோடு நான் கழித்திருக்கிறேன், ஆனாலும், அந்த நாட்கள் மனித உறவுகளின் அன்பை, மாறாத நேசத்தை உங்கள் தோட்டத்து மாமரங்களைப் போல எனக்குள் காலம் காலமாய்ப் பூத்துக் குலுங்கிக் காய்த்துப் பழுக்கின்றன.

நெடுங்காலமாய் உங்களை விட்டுத் தொலைவில் இருக்கிறோமோ என்கிற ஐயம் இருந்து கொண்டிருந்தது, ஆனால், தொழில் நுட்பமும், சமூக இணைய தளங்களும் ஒருநாள் மாலையில் உங்கள் புகைப்படத்தையும் பெயரையும் எனது மடிக்கணினியின் திரையில் உமிழ்ந்தபோது உன்னதமான அந்தப் பழைய இரவொன்றின் நிலவொளியில் நீங்களும் நானும் உரையாடிக் கொண்டிருந்த மகிழ்ச்சியை நான் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டேன்.

நேற்று, இன்று, நாளை என்று நாட்கள் வேண்டுமானால் நகரலாம், நீங்கள் எனக்குக் கொடுத்த அன்பையும், நெகிழ்வையும் யாரும் அத்தனை எளிதில் நகர்த்தி விட முடியுமா என்ன? ஒருமுறை அம்மாவிடம் அறிவு ஒரு பின்னூட்டம் கூடப் போடுவதில்லை என்று வருத்தப்பட்டீர்களாம், அந்தக் குழந்தைத்தனமான அன்புதான் தானே மச்சான் உங்கள் மீதான நேசத்தை விருட்சமாய் வளர்த்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

ஒரு அமைதியான மாலையில் நமது பழைய வீடிருந்த நிலத்தருகில் மெல்ல நடந்து சென்று நிலவொளியில் நின்று உற்றுப் பாருங்கள், தோட்டத்துச் செடிகளிலும், மரங்களிலும் விருப்பங்களும், பின்னூட்டங்களும் மஞ்சள் மலர்களாய் பூத்துக் கிடக்கும்.

லவ் யூ மச்சான்ன்ன்னன், இந்தப் புகைப்படத்துல கூட உங்களுக்குப் பின்னாடி இருக்கிற ஈபில் கோபுரம் ஒருநாளும் உங்களை விட உயரமா எனக்குத் தெரியவே தெரியாது.

*****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 6, 2013

நம்ம வண்டி நகருமா என்ன?

1426469_10202362769491522_754049840_n

நேற்று மாலையில், பரபரப்பான லால்பாக் சதுக்கம் அருகில் மெல்ல நகரும் மனிதக் கூட்டம், சிவப்பு விளக்கில் காத்திருக்கும் ஊர்திகள், கவலைகள் மூச்சுக் காற்றில் பரவி ஊர்திக்குள் அடைந்திருக்க என்னுடைய மகிழுந்துக்கு முன்னதாக ஒரு தாயும் குழந்தையும் "ஹோண்டா ஆக்டிவா" வில், அந்தக் குட்டிப் பெண்ணுக்கு ஒரு பத்துப் பன்னிரண்டு வயதிருக்கலாம்.

ஆரஞ்சு, பின்பு பச்சை, பக்கவாட்டில் வண்டிகள் சரசரக்கிறது, விக்கென்று வண்டி துள்ளிய வேகத்தில் குழந்தை கையில் இருந்த புத்தகப் பையைத் தவற விட்டுத் தவிக்கிறாள்…, அம்மாவுக்குத் தெரியாது விழுந்த பை குறித்து, குழந்தை அம்மாவின் முதுகைத் தட்டி விஷயத்தைச் சொல்வதற்குள் முன்னகர்ந்து பக்கவாட்டில் இருபது அடி நகர்ந்து விடுகிறது அவர்களின் வண்டி. இன்னொரு குழந்தையைப் போலவே எனக்கு முன்னாள் விழுந்து கிடக்கிறது புத்தகப் பை.

பின்னிருக்கிற ஊர்திகளின் ஓசைக்கு பிரதமரே அங்கு நிற்க முடியாது. என்னுடைய மகிழுந்தின் முன்னாள் மத்தியில் இருக்கிறது புத்தகப் பை. நான் நகரத் துவங்கினால் அனேகமாக அந்தக் குழந்தையின் புத்தகப் பை யாருக்கும் தெரிய வாய்ப்பில்லை. என் குழந்தையின் புத்தகப் பையைப் போலவே அதற்குள் மெல்லிய விரல்களின் தடம் பதிந்த சில சொற்களும், பின்புறம் கடிக்கப்பட்ட ரப்பர் பென்சிலும் இருக்கக் கூடும் என்பதை சுட்டுகிறது எனது இதயத் துடிப்பு.

பச்சை விளக்கை சுட்டும் நொடிகள் நகர நகர பின்னிருக்கிற மனிதக் கூட்டம் ஆர்ப்பரிக்கிறது. "நம்ம வண்டி நகருமா என்ன?". குழந்தை பையைப் பார்க்கிறாள், என்னைப் பார்க்கிறாள். கையைக் காட்டி வந்து எடுத்துக் கொள் என்கிறேன் நான். அச்சப்படுகிறாள் குழந்தை, வேறு வழியில்லை, வண்டியை அணைத்து விட்டு இறங்கி எடுத்துக் குழந்தையின் கைகளில் பையைக் கொடுக்க புன்னகையால் நிறைக்கிறாள் என்னையும் பேரண்டத்தையும் குழந்தை.

அம்மா கைகளைத் தூக்கி வணக்கம் சொல்கிறார் தொலைதூரத்தில். ஊர்திகளின் ஓசையும், பெருமிதமும் நிறைந்திருக்கக் கால்கள் தரையில் படாமல் பறந்தபடி மீள்கிறேன் ஊர்திக்குள். மீண்டும் ஒளிர்கிறது சிவப்பின் நொடிகள். பச்சை விழுந்து வண்டி நகர்கையில் பக்கவாட்டில் இருந்து இதயம் காட்டிப் புன்னகைக்கிறார் போக்குவரத்துக் காவலர். இப்போது மகிழ்ச்சியை நிறைத்துக் கொண்டு பறக்கிறது மகிழுந்து.

எதிரே மிகப்பெரிய விளம்பரத் தட்டியில் தனது மந்திரங்களால், தத்துவங்களால் "உலகை மாற்றுவோம் வாருங்கள்" என்று அனைவரையும் அழைக்கிறார் மத குரு ஒருவர்……….அவர் அருகில் இருந்திருந்தால் இப்படிச் சொல்லி இருப்பேன், "தத்துவங்களால் நீங்கள் மாற்ற நினைக்கும் இந்த உலகை மாற்றுவதற்கு உண்மையில் ஒரே ஒரு அளவற்ற புன்னகை போதுமானது ஐயா”.

****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 6, 2013

குட்டி போபோ……..

1467462_10202354593487127_771410540_n

தெரு முழுவதும் வெடிச் சத்தம் முழங்கிக் கொண்டிருந்தது. தீபாவளிப் பண்டிகையின் முதல் நாள் இரவு, எட்டு மணி இருக்கும் அப்போது தான் அந்தக் குரல் சன்னமாக வெடிச் சத்தங்களிடையே கேட்டது, அந்தக் குரலை முதலில் கேட்டது நிறைமொழிதான், மெல்ல எனக்கருகில் வந்து "அப்பா", என்றவளைத் தூக்கி "என்னடா" என்றேன்.

"குட்டி போபோ ஏன் கத்திகிட்டே இருக்கு?". கூர்ந்து கவனித்த போது எனக்கும் அந்தக் குரல் கேட்கத் துவங்கியது. வெடி ஓசைக்குப் பயந்து அழுகிற ஒரு குட்டி நாயின் குரல் அது. மாடியில் நின்று தெரு முழுவ…தையும் ஒரு முறை "ஸ்கேன்" செய்து பார்த்தேன், குரல் வரும் இடத்தை என்னால் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. "குட்டி போபோ எங்க இருக்குன்னு தெரியலடா, கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வேணும்னா அப்பா போய்த் தேடிப் பார்க்கிறேன்" என்று சமாதானத்துக்காகச் சொல்லி விட்டு மறந்து விட்டேன்.

ஆனாலும், அந்தக் குட்டி போபோவின் குரல் அதன் பிறகு பெருவிருட்சமாய் மனசுக்குள் வளர்ந்து விட்டது. வெடிச்சத்தம் கேட்டு மிரண்டு எங்கிருந்தோ தப்பி வந்திருக்க வேண்டும் குட்டி போபோ. நிறைமொழியின் கண்களில் கவலையின் ரேகைகள் படிந்திருந்ததை என்னால் நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியவில்லை. படியில் இருந்து இறங்கும் போது இயல்பாக பக்கவாட்டுக் குடியிருப்பின் சாளரத்தைப் பார்த்தேன். இன்னொரு குட்டிப் பெண் நிறைமொழியைப் போலவே குட்டி போபோவின் நிலை குறித்துக் கவலை கொண்டிருக்க வேண்டும், அவளது அம்மாவிடம் நாய்க்குட்டியின் குரல் வந்த திசையை நோக்கிக் கையைக் காட்டியபடி ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

சொல்லி வைத்தாற்போல வளர்ந்த மனிதர்கள் யாருக்கும் அந்தக் குரல் கேட்காமல் போனது அந்தக் கணத்தின் வியப்பான உண்மையாக வெடி ஓசைகளுக்கு இடையில் கரைந்து போயிருந்தது. வீட்டிலிருந்து கீழிறங்கிக் குட்டி போபோவைத் தேட ஆரம்பித்தேன், எதிர் வீட்டு மகிழுந்து ஒன்றின் கீழிருந்து அதன் அழுகுரல் தெளிவாகக் கேட்கவும் குனிந்து பார்த்தேன்.

வெள்ளையும், கருப்பும் கலந்த புள்ளிகள் கொண்ட அழகான குட்டி போபோ. ஏறத்தாழ மகிழுந்தின் பக்கவாட்டில் படுத்துக் கொண்டு கைகளை நீட்டி அருகில் இழுக்க முயற்சி செய்தேன், எனது கைகளில் இருந்து தப்பிப் பின்னோக்கி நகர்ந்து கொண்டது. அதன் உடல் மெல்ல நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மகிழ்வான வெடியோசை என்கிற நிலையிலிருந்து அடுத்த படிக்கு முன்னேறி விலை உயர்ந்த வெடியோசை என்கிற வெறி கொண்ட நிலைக்கு தீபாவளிப் பண்டிகை நகரமெங்கும் பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு வழியாக அச்சத்தில் உறைந்திருந்த அந்த குட்டி நாயை மீட்டு மாடிப்படி ஏறும் போதே நிறைமொழியின் குரல் மகிழ்ச்சியில் வெடித்தது, குழந்தைகள் தங்கள் பொம்மைகளையோ, நாய்க்குட்டிகளையோ கொஞ்சும் மொழி மகத்தானது, எந்த விருப்பும், எதிர்பார்ப்புகளும் அற்ற அன்பை அவர்கள் தங்கள் மழலைக் குரலில் குழைந்து வீட்டுக்குள் வழிய விடும் போது உயிர் வாழ்தலுக்கான பொருள் புரியும்.

நாங்கள் கட்டிலுக்கு அடியில் ஒரு அழகான படுக்கையை அதற்காக உருவாக்கினோம், அந்த அறையின் கதவுகளை இருக்க மூடி வெடியோசை பெரிய அளவில் கேட்காத வண்ணம் பார்த்துக் கொண்டோம், குட்டி போபோவின் உடல் நடுக்கம் இப்போது கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது, குட்டி போபோவுடன் நானும், நிறைமொழியும் பேசிக் கொண்டிருந்த ஒரு கணத்தில் குழந்தை சாப்பிடும் ஒரு கிண்ணத்தில் சோற்றைப் பிசைந்தபடி அம்மா நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

போபோவாகட்டும்,குழந்தையாகட்டும் தாய்மை வழியச் சோறூட்ட அம்மாக்கள் எங்கே கற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்று வருடக் கணக்கில் பயிற்சி செய்தாலும் கண்டறிய முடியாது, இட மாறுதல்கள், அவர்களுக்கான குட்டிக் கதைகள், போலி வாக்குறுதிகள், சென்ட்டிமெண்டல் முத்தங்கள் என்று ஒரு அரை மணி நேரத்தில் ஏறத்தாழ நம்முடைய அரை நாள் வேலைகளை அசாத்தியமாகச் செய்கிறார்கள் அம்மாக்கள்.

முதலில் முரண்டு பிடித்த குட்டி போபோ பின்பு, அம்மாவின் அன்புக்குக் கட்டுண்டு விட்டது, அன்றைய இரவு நிறைவானதாயிருந்திருக்க வேண்டும் நிறைமொழிக்கு, அவ்வப்போது அழுவதும் பின்பு தூங்குவதுமாய் குட்டி போபோ போக்குக் காட்டிக் கொண்டிருக்க எனக்கு வீட்டு முதலாளிகளைப் பற்றிய கவலை வந்தது. வாடகைக்கு இருப்பவர்கள் நாய் வளர்க்கக் கூடாது என்பது பெருநகரங்களின் எழுதப்படாத விதிமுறை.

மறுநாள் காலை வேடியோசைகளோடு தீபாவளி வந்து விட்டிருந்தது, இப்போது குட்டி போபோ கொஞ்சம் தெளிவடைந்தவராய் வீட்டுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய வெள்ளையும், கருப்பும் கலந்த புள்ளிகள் வீடெங்கும் மகிழ்ச்சியைத் தெளித்தபடி நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. பத்து மணிவாக்கில் சிவப்பு வண்ண மிதிவண்டியை உருட்டியபடி ஒரு குழந்தைகளின் குழாம் வீட்டை அடைந்தது. மாடியை நோக்கி அடையாளம் காட்டிக் கொண்டிருந்தான் எதிர் வீட்டு வாண்டு.

கூட்டமாக அவர்கள் படியேறி வாசலில் வந்து நின்று கொண்டார்கள், நடுவில் இருந்த குண்டுப் பையன் "அங்கிள், பப்லு இங்கே இருக்கா?", அறைக்குள் இருந்த போபோ பப்லு என்கிற அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் தாவி ஓடி வாசலுக்கு வந்து விட்டிருந்தார் போபோ. குண்டுப் பையன் குனிந்து போபோவைக் கையில் எடுக்கவும் தனது மென்மையான நாவால் அந்தக் குட்டிப் பையனின் முகத்தில் வாஞ்சையோடு நக்கத் துவங்கி இருந்தார் போபோ.

Child-and-Puppy-sharing-a-view

குழந்தைகள் தங்கள் போபோவை மீண்டும் கண்டடைந்த மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தார்கள், முத்த மழை பொழிந்தார்கள். எனக்கும் நிறைமொழிக்கும் கூடச் சில முத்தங்கள் கிடைத்தது. இப்போது நிறைமொழியின் முறை, குரலை உயர்த்தி "இது எங்க போபோ", நாங்க தான் வளக்குறோம், அதுக்கு பெட் எல்லாம் இருக்கு" என்று சொல்லவும், குழந்தைகளில் ஒருத்தி "அங்கிள் பாப்புவுக்கு என்னோட சைக்கிள் வேணும்னாலும் குடுக்குறேன், ப்ளீஸ் பப்லுவக் குடுத்துருங்க".

நிறைமொழியை ஒருவாறு சமாதானம் செய்து வாரம் ஒருமுறை நாங்கள் பப்லு என்கிற குட்டி போபோவை சென்று பார்ப்பது என்றும், இடைப்பட்ட காலை நேரங்களில் பப்லுவை அவர்கள் அழைத்துக் கொண்டு வருவது என்றும் ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்பட்டது. பப்லு என்கிற அந்தக் குட்டி போபோ இப்போது அச்சமூட்டும் பெரியவனாக வளர்ந்து விட்டிருக்கிறான். ஆனாலும், நிறைமொழியையும், என்னையும் பார்த்து விட்டால் அவன் காட்டுகிற அன்புக்கு நிகரான ஒன்றை நாம் புவிப்பந்தில் கண்டடைவது ஒன்றும் அத்தனை எளிதானதல்ல.

எனக்கு உறுதியாகத் தெரியும் என் குழந்தையின் மகிழ்ச்சிக்காகவே நான் அந்த நாய்க்குட்டியைத் தேடித் போனேன் என்று, ஆனால், அத்தனை வெடியோசைகளுக்கு நடுவிலும் அழுகிற குட்டி போபோவின் அழுகுரலைக் கண்டு கொண்டு கலங்கிய நிறைமொழி, பக்கத்து வீட்டுப் பெயர் தெரியாத குட்டிப் பெண், தனது புத்தம் புதிய சைக்கிளை பப்லுவுக்காக இழக்கத் துணிந்த இன்னொரு குட்டிப் பெண், "பப்லு" என்கிற தனது மனித நண்பனின் குரலைக் கேட்டுத் துள்ளிக் குதித்து ஓடி வந்த குட்டி போபோ, போபோ இருக்கும் இடத்தைக் கண்டறிந்து நண்பனுக்குச் சொன்ன எதிர் வீட்டுக் குட்டிப் பையா என்று அவர்களின் அன்பும், நேசமும் கொண்ட உலகம் தான் எத்தனை அழகானது.

உண்மையில் கள்ளமற்ற நிஜமான அன்பு காட்டுவது எப்படி என்பது குறித்து நாம் நாய்க்குட்டிகளிடமும், குழந்தைகளிடமும் தான் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

*******************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 6, 2013

நள்ளிரவின் விண்மீன்…………

1) நள்ளிரவின் விண்மீன்

2

யாரும் தொட முடியாத நள்ளிரவின் விண்மீன் நான்,

பரந்த பூங்காவில் தனித்திருக்கும் ஒற்றைப் பூ நான்,

சுவரோவியத்தில் எப்போதும் சிரிக்கும் குழந்தை நான்,

வற்றி அழியப் போகும் குளமொன்றின் சிறுமீன் நான்,

காட்டுப் பூக்களின் நறுமணமாய், நதிக்கரை மூங்கிலின்

கட்டுக்கடங்காத இசையாய், பாய்மரக் கப்பலின் முன்னே

சிறகடிக்கிற பறவைக்கூட்டின் ரகசியமாயும் நானே இருக்கிறேன்

முற்றிலும் எரிந்த விறகாய் என் விழிப்பில் உதிர்ந்து சாம்பலாகும்

சாளர மரங்களுக்கு அப்பால் தகிக்கும் சூரியன், ஒற்றைப் பெயருக்குள்

எனைப் பூட்டி விட நினைக்கிற யாருக்கும் சொல்கிறேன்,

இரண்டாம் பெருவெடிப்பின் பற்றவைக்கப்பட்ட ஒற்றைத் திரி நான்

வெடித்துச் சிதறி இன்னொரு பேரண்டமாய் வழிய விடுவேன் என் காதலை……

2) புன்சிரிப்பின் துயர நிழல்

1

வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டுச் சரிந்து காற்றுக் குடிக்கிற

மரமொன்றில் மெல்ல நிறமிழக்கும் தளிரிழை நான்,

கூட்டிலிருந்து நழுவி நிலமதிர வீழ்கிற பறவைக்

குஞ்சொன்றின் சடசடப்பாய் எதிரே உன் நினைவுகள்,

தாயைத் தொலைத்த தெருவோர நாய்க்குட்டிகள்

சில வேரடியில் வரக்கூடும் இன்றிரவின் துணைக்கு,

சாளர இடுக்கில் சிறகொன்றைப் பறிகொடுத்துப் பின்

சிறுதொலைவு பறந்து இன்னும் உயிரோடிருக்கும்

பட்டாம்பூச்சியைப் போல உயிர் நடுங்கி வெளியெங்கும்

கசிகிறது உன் புன்சிரிப்பின் துயர நிழல்………………………..

 

 3) ஒருவேளை புரியக்கூடும்

3

இதயச் சுவர்களில் செல்லடித்த துணுக்குகளாய்

செருகப்பட்டிருக்கும் பெயரற்ற மலர்கள் பலவற்றின்

இதழ்களை முதலில் வலியின்றிப் பிடுங்க வேண்டும்,

மலைச்சரிவுகளில் ஒட்டியபடி இளங்காலை வெயிலில்

பளபளக்கும் நமது காலடித் தடங்களை மறக்காமல்

கண்ணீர் ஊற்றித் துடைத்தழிக்க வேண்டும்……………..

உனது சொற்களை உலகெங்கும் பாடித்திரியும் வயலின் …

கம்பிகளைச் சிறை பிடித்துத் தற்காலிக ஓய்வு கொடுக்க

வேண்டும், பூங்காக்களில் கலந்து விட்ட உனது நறுமணத்தைச்

சில பறவைகளின் அலகால் உறிஞ்சிப் பிரித்தெடுக்க வேண்டும்,

பிறகு உனக்குள் மூழ்கிப் போன காலத்தையும், இன்ன பிறவற்றையும்

கண்டெடுத்து உலர்த்தி உனைப் பிரிவதெப்படி என்பது குறித்து எனது

கல்லறையில் ஒரு குறிப்பெழுத வேண்டும், ஒருவேளை புரியக்கூடும்

அப்போதெனக்கு உண்மையில் உனைப் பிரிவதெப்படி என்று….………..

******************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | திசெம்பர் 6, 2013

போங்கடா ஜுஜூபி……

1426721_10202280955246217_215225859_n

சூரியக் கதிர்கள் குளிர்ந்த மரக்கிளைகளை கதகதப்பாய் சூடேற்றும் ஒரு அற்புதமான காலைப் பொழுதில் நடக்கும் போது நகரமோ, கிராமமோ வாழ்வது சிறந்த அனுபவம் தான், தாய்ப் பறவைகள் முட்டைகளையோ, குஞ்சுகளையோ விட்டு வெகு தூரம் போயிருக்க, இலைகளின் சலசலப்போடு குஞ்சுகள் கூடுகளுக்குள் கிறீச்சிட்டுச் சண்டையிடும் ஓசையை கேட்டபடியே தான் அன்றைக்கும் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தேன்.

இளம் காலை வெயிலின் ஆரஞ்சு நிறத் தீற்றல்கள் மரக்கிளை நிழல்களின் இடையே முகத்தில் வீழக், கடந்து போகும் பள்ளிக் குழந்தைகளைப் பார்…த்தபடி நாளைத் துவக்குவது தான் எத்தனை அலாதியான அமைதியையும், உலகின் மீதான காதலையும் உண்டாக்குகிறது!!! நேற்றும் அப்படித்தான் நடந்து கொண்டிருந்தேன்.

எனைச் சுற்றி இருக்கும் புற உலகம் எப்போதும்வேகமாகவும், அவசரமாகவும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது நான் பல நேரங்களில் பார்வையாளனாகவே நகர்கிறேன், உலகை வேடிக்கை பார்ப்பது ஒன்று தான் வாழ்க்கையை எளிதாகக் கடக்க எனக்குத் தெரிந்த ஒரே வழி. சலக்கென்று காலடியில் ஏதோ தட்டுப்பட ஒலியின் சிலிர்ப்பு, காலடியில் சிக்கிய உலோக ஓசையை உள்வாங்கியபடி குனிந்து கையில் எடுத்தால் ஒற்றைக் கொலுசு, அது ஒரு குழந்தையின் கொலுசு என்பதை சின்ன வட்டம் சொல்லிக் கொடுக்க, இழப்பின் வலி மூளைக்குள் உரைத்தது, அப்போது தான் விழுந்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் நிறைய மனிதர்கள் கடந்து போகும் பளிச்சென்ற திடச் சாலை அது, எப்படியும் மனிதர்களின் கண்களில் பட்டுவிடக் கூடிய பளபளப்பை அது கொண்டிருந்தது.

சுற்றிலும் வெகு தொலைவு வரை பார்த்தேன், தேடலின் அறிகுறிகளோ, பரிதவிப்போ எந்த முகத்திலும் இல்லை, கண்டறியப்பட்டிருக்காது. குழந்தையின் கால்களில் இருந்து கொலுசு ஒருமுறை தவறியபோது அவளது கண்களில் தென்பட்ட கண்ணீர்த்துளிகளின் ஈரம் என் கையில் இருந்த ஒற்றைக் கொலுசின் மீது படிந்திருந்தது. அந்தக் கொலுசு என் கைக்கு ஏறியது முதல் என்னைச் சிறைப் பிடித்துக் கொண்டு விட்டது, அந்த இடத்தை விட்டு நகர்வது அத்தனை எளிதானதாக இல்லை, கொலுசைத் தொலைத்த குழந்தை அழக்கூடுமோ இல்லை கொலுசைத் தொலைத்த குற்றத்துக்காக அடி வாங்கக் கூடுமோ என்றெல்லாம் அந்த காலைப் பொழுது குழப்பமும், கவலையும் கொண்டதாக மாறிப் போனது.

உயிர் வாழ்க்கையில் நமக்குத் தெரியாத அடுத்த கனத்தைப் பற்றிய சுவாரசியங்கள் தான் வண்ணங்களாய் தகிக்கிறது. வெடுக்கென்று மாறிப் போகிற சூழல்கள் தான் வாழ்க்கையை சில நேரங்களில் சுமை மிகுந்ததாகவும், பல நேரங்களில் சுவை மிகுந்ததாகவும் வைத்திருக்கிறது. வீட்டுக்குச் சொல்லலாம் என்றால் அலைபேசியையும் எடுத்து வரவில்லை, காலம் போகிற வருகிற ஊர்திகளில் ஏறிக் கடந்து கொண்டே இருக்க சாலையைப் போல நான் தேங்கிக் கிடந்தேன். எனக்கு எப்படியும் யாராவது தேடிக் கொண்டு வருவார்கள் என்கிற நம்பிக்கை இருந்தது.

எதிர்ப்புறமாய் கொஞ்சம் தொலைவில் இருந்த ஒரு தேநீர்க் கடையில் போய் அமர்ந்து தேநீர் சொல்லி விட்டு ஆற அமரத் தேநீர் குடித்தேன், அன்றைய அலுவலகப் பணிகளும், துணைவியின் முகமும் கொஞ்சமாய் அச்சத்தை உருவாக்கினாலும் ஒவ்வொரு முறையும் அந்த ஒற்றைக் கொலுசை வெளியில் எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டேன், அழகழகான குழந்தைகளின் முகம் காட்சிப் படிமங்களாய் ஓடியது.

ஏறத்தாழ ஒன்றரை மணி நேரத்துக்குப் பிறகு ஒரு மிதிவண்டியில் பின்னிருக்கையில் குழந்தையோடு சாலையின் ஓரங்களைப் கூர்ந்து பார்த்தபடி நிறுத்தியும், நகர்ந்துமாய் வந்த மனிதரைப் பார்த்ததும் மனம் கொஞ்சமாய்ப் பரபரத்தது. எழுந்து ஓடத் தயாரானேன், கடைக்காரர் கன்னடத்தில், "சுவாமி, டீகே துட்டு கொட்டில்ல" என்றதும் தான் உரைத்தது தேநீருக்குக் காசு கொடுக்காத உண்மை, பத்து ரூபாய்த் தாளை அவரிடம் நீட்டி சில்லறை குறித்த எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் சாலையைக் கடந்து ஓடி வேகமாய் மிதிவண்டியை நெருங்கினேன்.

"என்ன தேடுறீங்க?"

"அங்கிள் "கால் செயின்" காணாமப் போச்சு" என்கிற மழலையின் குரல் அப்பாவின் குரலை முந்திக் கொண்டு வந்தது. படக்கென்று கொலுசைக் கையில் எடுத்துக் குழந்தையின் கையில் கொடுத்தேன், தந்தையின் முகத்தில் குழந்தையின் சிரிப்பு.

"ஒரு மணி நேரமாத் தேடுறேன் சார், ரொம்ப நன்றி சார்".

கூலித் தொழிலாளியைப் போலத் தெரிந்தார், ஒற்றைக் கொலுசுக்கான விலை விரல் வீங்கிப் போகிற அளவிலான உழைப்பாய் இருக்கக்கூடும்.

"சுப்பி, மாமாவுக்கு ஒரு முத்தம் கொடு" என்றார் தந்தை. அநேகமாக அவர் காற்றில் எறியப்படும் பறக்கும் முத்தத்தை சொல்லி இருக்க வேண்டும், நானோ கன்னத்தைக் கொடுத்தேன், ஒருகணம் திகைத்த குழந்தை எஞ்சியிருந்த சாக்லேட் படிய ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தை வஞ்சனையின்றிக் கொடுக்க விடை பெற்றேன்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்த போது, துணைவியார் எனது பொறுப்பின்மை குறித்த அன்றைய வகுப்பை முடிக்க வெகு நேரமானது, பிறகு அலுவலகத்துக்குள் நுழைந்த போது மூத்த அலுவலர்கள் அனைவரும் ஒரு கூட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தார்கள், நிறுவனத்துக்குக் கிடைக்க வேண்டிய ஒரு தரச் சான்றிதழ் தொடர்பான கூட்டம், மெல்ல உள்ளே சென்று அமர்ந்தேன், எனக்கு நேரதிகாரி கொஞ்சம் கலவரமாய் என்னைப் பார்த்தார்.
மும்பையிலிருந்து வந்த இயக்குனர் தீவிரமான முகத்தோடு என்னிடம் கேட்டார்,

"தோராயமாக எப்போது கிடைக்கும்?".

மென்மையாகச் சிரித்தபடி நம்பிக்கையோடு அவரிடம் சொன்னேன், "இன்னும் இரண்டொரு நாளில் கிடைத்து விடும்".

பின்னணியில் ஒற்றைக் கொலுசைக் கையில் ஏந்தியபடி மிதிவண்டியில் பயணித்து விடைபெற்ற குழந்தையின் முகம் நிழலாடியது. என்னைப் பொறுத்த வரை சுப்பி என்கிற அந்தக் குழந்தையின் சிரிப்பை விடப் பெற்று விட முடியாத பெரிய தரச் சான்றிதழ் இருக்க முடியுமா என்ன, போங்கடா ஜுஜூபி……


****************

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | நவம்பர் 8, 2013

எழுத்துரு மாற்றம் – மானுடத்தின் துயரம்.

HomeImg1

மதிப்பிற்குரிய ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு வணக்கம்,

உங்கள் "எழுத்துரு மாற்றம் ஏன்?" என்கிற நீண்ட விளக்கத்தைப் படித்தேன், தொடர்பாக சில விஷயங்களைப் பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது.

கருத்துச் சுதந்திரம், பகுத்தறிவு போன்ற சொற்களைக் கண்டவுடன் ஐரோப்பிய சிந்தனைத்தளத்தை நோக்கி தாவுவதில் எப்போதும் நீங்கள் முன் நிற்கிறீர்கள், முதலில் நீங்கள் ஒரு அடிப்படையான விஷயத்தை இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லையோ என்று தோன்றுகிறது, நிலப்பரப்பின் அரசியல், நிலம் சார்ந்த வாழ்க்கை முறை, இயற்கையின் சூழல் தகவமைப்பு சார்ந்த மொழிப் பின்புலம் இவை எல்லாம் மனித வாழ்க்கையில், மானுட வரலாற்றில் மிக முக்கியப் பங்காற்றியிருக்கிறது, ஐரோப்பியர்களின் நிலப்பரப்பும், வாழ்க்கை முறையும் எந்த வகையிலும் நமது இந்தியச் சூழலுக்குப் பொருந்தாதவை, அவர்களுடைய உடல் மொழியில் இருந்து, உடைகள், பண்பாட்டுக் குறியீடுகள் என்று எல்லாமே நமது நிலவியலுக்கு எந்த வகையிலும் பொருத்தமற்றவை.

சிந்தனை மாற்றமோ, பகுத்தறிவோ, கருத்துச் சுதந்திரமோ ஐரோப்பியர்களின் அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று நீங்கள் சொல்லாமால் சொல்வது ஒருவகையான மனச்சிதைவு, முதலில் ஐரோப்பியப் பின்பற்றலை விட்டு விட்டு இந்தியச் சூழலில் இருந்து மொழியின் எழுத்துருக்கள் குறித்து நீங்கள் சிந்திக்கத் துவங்கினால் இப்படிச் சொல்லி இருக்க மாட்டீர்கள் என்று கருதுகிறேன். இந்தியத் தத்துவ மரபு உலகத் தத்துவ மரபுகளின் தந்தை என்று எப்போதும் முழக்கமிடும் நீங்கள் இந்த தத்துவ மரபு சார்ந்த மொழிக் குறியீடுகள் விஷயத்தில் எதற்காக ஐரோப்பிய வந்தனம் செய்கிறீர்கள் என்று புரியவில்லை.

பெருந்திரள் மனநிலையில் நீங்கள் சொல்வதைப் போல குறைபாடுகள் இருந்தாலும் கூட இந்தியத் தத்துவ மரபினை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தும் போது பல நன்மைகளையும் அது சமூகத்துக்கு வழங்கி இருக்கிறது, ஒருமித்த தனி மனிதக் கட்டுடைப்புகளில் திரண்டு மாற்றங்களை உருவாக்கிய எத்தனையோ எடுத்துக்காட்டுகளை உங்களுக்கு நான் சொல்லித் தர வேண்டியதில்லை என்றே நினைக்கிறேன். பெரியார் செய்து காட்டிய தனி மனிதக் கட்டுடைப்பும், தொடர்ச்சியான பெருந்திரள் மனநிலையும் கூட அத்தகைய ஒரு அடைப்புக்குள் வரும். கட்டுடைப்புகள், தனி மனித சிந்தனைச் சுதந்திரம், பகுத்தறிவு என்று எல்லா சமூக நன்மைகளும் பெருந்திரளை நோக்கியே முன்னேறியாக வேண்டும்.

தனித்த அறுந்து போன உலகமாக எந்த ஒரு உயிரியக்கமும் இங்கு நிலைத்திருப்பது இயலாத ஒன்று. மேலும் எந்த ஒரு தனி மனித சிந்தனையும்,கருத்துச் சுதந்திரமும் ஏற்கனவே நிலைத்திருக்கும் பிறிதொரு கருத்தியலில் இருந்தே பெறப்பட வேண்டியிருக்கிறது, சிந்தனைகளும், கருத்து வடிவங்களும் தன்னிச்சையாகப் பிறப்பெடுக்கும் வாய்ப்பு அறவே இல்லை, ஆக, பெருந்திரளால் நம்பப்படுகிற, இயக்கப்படுகிற முன்னரே நிலைத்திருக்கும் ஒரு பொதிவில் இருந்தே எந்த ஒரு தனி மனிதனின் இயக்கமும் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஆக, தனி மனிதன் பெருந்திரள் நோக்கியும், பெருந்திரள் தனது கூட்டுக்குள் இருக்கும் இன்னொரு தனி மனிதனை நோக்கியோ தான் நகர வேண்டியிருக்கிறது, இது ஒரு சுழற்சி.

மேலும் ஐரோப்பிய சமூகம் ஒற்றைக் குடும்ப அமைப்பு முறையை தனது குறியீடாகக் கொண்டு பயணிக்கவில்லை, தனி மனித நலன்களும், தனி மனித சுதந்திரமும் அந்த சமூகத்தில் மிகுந்த கவனத்தில் கொள்ளப்படுவதற்கு அதுவே ஒரு மிக முக்கிய காரணம், இந்திய சமூகம் அப்படியானதில்லை, இங்கு குடும்ப அமைப்பு முறை, பிறப்பில் இருந்து துவங்கி இறப்பு வரைக்கும் ஒரு நிலவியல் வாழ்க்கை முறையாக நெடுங்காலமாய் இருந்து வருகிறது, நாம் இந்த விஷயத்தில் ஐரோப்பிய சமூகத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்கிற எந்த நெருக்கடியும் நமக்கு இல்லை.

நமது சமூக அமைப்புக்கான பெரும்பான்மை நன்மைகளும், ஒழுங்குகளும் இந்தக் கூட்டுச் சமூக அமைப்பில் இருந்தே நமக்குக் கிடைக்கிறது. ஆகவே அளவற்ற கட்டுடைப்பும், கருத்துச் சுதந்திரமும் படிப்படியாகப் பெறப்பட வேண்டியவை, மொழிச் சீர்திருத்தம் உட்பட எல்லாச் சீர்திருத்தங்களும் வேறொரு நிலவியல் சமூகத்தின் அடிச்சுவட்டை நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டும் என்று சொல்வது அபத்தம். இந்திய தத்துவ மரபுகளின் மீது அளவற்ற பிடிப்பும், நேசமும் கொண்ட நீங்கள் ஐரோப்பிய சிந்தனைத் தளத்தை மையப்படுத்துவது எந்த வகையில் நியாயம் என்று புரியவில்லை.

தமிழ்ச் சமூகம் பெரியார் சொல்லியதை ஏற்றுக் கொண்டிருந்தால் இப்போது ஒரு கறாரான சுய விமர்சனம் நோக்கிச் சென்றிருக்கும் என்று சொல்கிறீர்கள், இங்குதான் நீங்கள் ஒரு மிக நுட்பமான எளிய உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும், இந்திய சமூகத்தில் என்றில்லை எந்த சமூகத்திலும் முழுமையாக எந்த ஒரு கருத்தியலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவதோ, நிராகரிக்கப்படுவதோ இல்லை, பெரியார் உருவாக்கிய பகுத்தறிவு உள்ளீடுகள் அல்லது திராவிட இயக்கங்கள் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இருந்து முற்று முடிவாக அவர் எதிர்த்த எல்லாவற்றையும் துறந்து விடவில்லை.

கடவுளும் சரி, ஏனைய மத நம்பிக்கைகளும் சரி மனித குலத்திற்கு நன்மை விளைவிக்கும் என்று சொன்னால் அவற்றை நான் ஏற்றுக் கொள்வேன் என்று வெளிப்படையாகச் சொன்னவர் தான் பெரியார். கடவுள் உங்கள் முன்னாள் தோன்றினால் என்ன செய்வீர்கள் என்கிற மிகச் சிக்கலான கேள்விக்கு அவர் சொன்ன பதில் மிக எளிதானது மட்டுமல்ல வியப்புக்குரியதும் கூட, "கோவிந்தா, கோவிந்தான்னு, உங்களைப் போலவே சாஸ்டாங்கமாய் விழுந்து  கும்பிடப் போகிறேன்".

"லடாக் பயணத்தில் அந்தவிவாதத்தின் முடிவில்தான் நான் சொன்னதைச் சோதித்துத்தான் பார்த்துவிடுவோம் என்ற எண்ணம் வந்தது. தமிழக அரசியலின் ‘புனித பசுவாக’ போற்றப்படுவது மொழி. மொழிக்காக எவரும் எதுவும் செய்வதில்லை என்றாலும் மொழியை சென்ற ஐம்பதாண்டுக்காலமாக எந்த மதக்கொள்கையைவிடவும் தீவிரமான உணர்ச்சிகர நம்பிக்கையாக ஆக்கியிருக்கிறார்கள். கடவுளை வழிபடுவது பிற்போக்கு மொழியை வழிபடுவது முற்போக்கு என்ற நம்பிக்கை உருவாகியிருக்கிறது.பகுத்தறிவை முன்வைத்த ஈவேரா அவர்களின் வழிவழ்ந்தவர்கள் உருவாக்கிய தீவிர நம்பிக்கை அது".

மொழி தீவிர இலக்கியத்தின் நிழலில் மட்டுமே பதுங்கி வாழ்கிறது என்பது மாதிரியான ஒரு கற்பனையை நீங்களே வடிவமைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள், ஆனால், உண்மை அப்படி இல்லை, இன்றும் உலகின் பத்து கோடி மக்களால் பேசப்படுகிற, புழக்கத்தில் இருக்கிற தமிழ், உலகின் இருபது மிக முக்கியமான பண்பாட்டுத் தாக்கம் விளைவிக்கிற மொழிகளின் பட்டியலின் தொடர்ந்து இருந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது, இளைய தலைமுறையின் ஒரு தரப்பு இணைய தளங்களில் மொக்கை போட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் கூடத் தனது மொழியை தொழில் நுட்பத்தோடு இணைக்கிற வேலையைச் செய்து கொண்டே தான் இருக்கிறது.

சின்னச் சின்ன விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறவர்கள் துவங்கி, ஞோ, ஞா என்று இணையத்தில் வசை பாடிக் கொள்கிறவர்கள் கூட தமது மொழியின் வரி வடிவத்திலே அதனைச் செய்ய வேண்டும் முனைப்புக் காட்டுவதே கூட மொழிக்கான ஒரு மரியாதை என்று தான் தோன்றுகிறது. எளிதாகத் தங்கள் வேலை வாய்ப்புக்கான பயன்பாட்டு மொழியான ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிற வாய்ப்பு இருந்தும், தனது மொழியை இன்னொரு மொழியின் வரி வடிவத்துக்குள் நுழைத்து தனது மொழியின் வரி வடிவத்துக்குள் நுழைந்து பதிவு செய்து மகிழ்ச்சி கொள்கிற, இலக்கியம் குறித்த பெரிதான அக்கறையோ, அறிவோ இல்லாத ஒரு தொழில் நுட்பத் தமிழ் இளைஞனை நினைத்துப் பாருங்கள். அவனுடைய மொழி குறித்த புரிதலும், மதிப்பீடுகளும் எந்தப் பெரிய எழுத்தாள சமூகங்களுக்கும் குறைவானதல்ல, தன்னையும் அறியாமல் அவனது உள்ளார்ந்த மொழி குறித்த ஈடுபாடும், புரிந்துணர்வுமே அவனை அப்படிச் செய்யத் தூண்டுகின்றன, யோகொஹோமோவில் இருந்தாலும், கலிபோர்னியாவில் இருந்தாலும் தன்னுடைய வரி வடிவத்திலேயே எழுத வேண்டும் என்கிற அவனது உள்ளுணர்வை எந்த உலகளாவிய பொது மொழிக் கூற்றுகளும், பொது வரி வடிவக் கூற்றும் விழுங்கிச் செரித்து முடியுமென்று நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?

மிக முக்கியமாக இன்னொரு விஷயம் குறித்தும் நாம் பேசியாக வேண்டும், ஆங்கிலம் தனது நிலவியல் ஆக்கிரமிப்பை விடுத்து மொழி ஆக்கிரமப்பில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறது, உலகின் பல்வேறு மொழிகளை, அதன் கலாச்சாரப் பெருமைகளை, எழுத்து வரி வடிவங்களை ஆங்கிலம் மெல்ல மெல்ல விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் ஒப்புக் கொண்டே ஆக வேண்டும். இந்த ஆபத்தில் இருந்து மொழிகளைக் காக்க வேண்டிய பொறுப்பும், முயற்சியும் அந்த மொழியைப் பயன்படுத்துகிற ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இருக்க வேண்டும்.

இதனை எதிர் கொள்கிற தீர்வாக உலகெங்கும் பல்வேறு மொழியியல் அறிஞர்களும் வைக்கக் கூடிய ஒன்று துவக்கக் கல்வியைத் தாய்மொழியில் வழங்குவதும், அதன் வலிமையான அடித்தளத்தில் இருந்து பிற மொழிகளுக்கான திறப்பை உண்டாக்குவதும் தான். உலகின் எந்த மொழி அறிஞனும், இலக்கியவாதியும் தன்னுடைய மொழியை இன்னொரு மொழியின் வரி வடிவங்களில் ஏற்றி விட வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. மாறாகத் தனது மொழியில் இல்லாத கலைச் சொற்களை, அகராதிகளை உருவாக்கும் பணியில் ஈடுபடுகிறான். பொது மொழிப் படுத்தல் என்பது ஏனைய முதலாளித்துவக் கோட்பாடுகளைப் போலவே இன்னொரு வணிக நன்மைகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் கோட்பாடு, அந்தக் கோட்பாட்டுக்கு எதிரான ஒரு தீவிரமான மொழிப் போரை நாம் செய்தே ஆக வேண்டும். மாறாக அந்தக் கோட்பாட்டு ஆளுமைக்கு உட்பட்டு நமது வரி வடிவங்களை இன்னொரு மொழி வரி வடிவங்களுக்குள் முடக்க நினைப்பது "கொசுவுக்குப் பயந்து வீட்டைக் காலி செய்வது" மாதிரியான ஒரு நிலைப்பாடு.

இந்தியா போன்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளில் ஆங்கிலத்தின் தாக்கமும், பயன்பாடும் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதற்கான காரணம் ஆங்கிலத்தை ஒரு சமூக அடையாளமாக, உயர் மதிப்பீட்டுக் குறியாக மாற்றி வைத்திருக்கும் நம்முடைய பொதுப் புத்தி, அடக்குமுறைகளுக்கும், தீண்டாமை மாதிரியான சமூக அழுத்தங்களுக்கும் மாற்றாக இத்தகைய ஆங்கில மனநிலை நமது இந்திய சமூகத்தில் விடுதலைக்குப் பிறகும் தொடர்ந்து நீடித்து வருகிறது, தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் கலந்து கொள்ளும் நல்ல தமிழ் பேசத் தெரிந்த பல துறை சார்ந்த அறிஞர்கள் கூட தங்கள் கருத்தை வலியுறுத்தியோ, அல்லது பிறரால் கருத்தியல் சீண்டல் செய்யப்படும் போதோ ஆங்கிலத்தில் பேசுவதைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.

இந்த சமூகம் ஆங்கிலம் என்கிற அந்நிய மொழியை எந்த அளவுக்கு ஒரு சமூக அடையாளமாக, மதிப்பீடாக மாற்றி வைத்திருக்கிறது என்பதற்கு அதுவே சிறந்த உதாரணம். அதைப் போலவே ஆங்கில மயப்படுத்தல் என்கிற பொதுப் புத்தியில் நமது மொழி இப்போது சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது, அந்தச் சிக்கலில் இருந்து நமது மொழிகளைக்  காப்பதும், ஆங்கில மயப்படுத்துதளுக்கு எதிரான கலகக் குரலை உரக்க ஒலிப்பதும் தான் இன்றைய தேவை மாறாக, இத்தகைய குழப்பமான கருத்துக்கள் இளம் தலைமுறையின் உள்ளத்தில் சில எதிர் மறையான எண்ணங்களைத் தோற்றுவிக்கக் காரணமாகலாம்.

வரி வடிவங்களை மாற்றுவதில் இருக்கும் உளவியல் வழியான சிக்கலையும், மருத்துவ வழியான சிக்கலையும் நீங்கள் புறக்கணிக்க முடியாது, ஒவ்வொரு மொழியின் சொற்களுக்கும் அகராதியில் காணக் கிடைக்கும் புறப் பொருளுக்கும் (Denotative Meaning) , சமூக அரசியல், பண்பாட்டு வழியிலான அகப் பொருள் (Connatative Meaning) ஒன்றுக்குமான வேறுபாட்டையும் நாம் இங்கே கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது, ஒரு சொல் பயன்படுத்தப்படும் போது அதன் வரி வடிவம் பயன்படுத்துகிற மனிதனின் உளவியலில் தன்னையும் அறியாமல் ஒரு வரலாற்றுப் பயணம் மேற்கொள்கிறது.

அந்தச் சொல் இதுகாறும் அவனுடைய வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் தருணங்கள், நிகழ்வுகள் என்று ஒரு உடலியல் சுழற்சியை வரிவடிவங்கள் உருவாக்கி விடுகிறது. பொத்தாம் பொதுவாக வரி வடிவங்களை ஆங்கிலத்தில் எழுதலாம் என்று சொல்வது சமூக உளவியலையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிற ஒரு பொருந்தாத மாற்றம் என்பதை இன்னும் ஆழமாக உங்களால் அறிய முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

மேலும் தாய் மொழியுடனான நம்முடைய தொடர்பு என்பது நாம் கருவில் இருக்கிற காலத்தில் இருந்தே துவங்கி விடுகிறது, தாயின் சொற்கள், தாயின் மொழி, தாயின் சொற்களுக்கான பொருள், அது தரும் அதிர்வுகள்  என்று கருவில் இருக்கும் குழந்தை மொழியைப் புரிந்து கொள்ளத் துவங்குகிறது, முதன்மை மொழி அல்லது தாயின் மொழி பெரும்பாலான "பிராகோ" (Brocha’s Area) பகுதியின் நியூரான்களைத் தனது கட்டுக்குள் கொண்டு வருகிறது, பிறகு கற்றுக் கொள்ளப்படுகிற எந்த இரண்டாம் மொழியும், அதன் வரி வடிவங்களும் வெர்னிக்ஸ் (Werniche’s Area)  பகுதியின் நியூரான்களில் தங்கி இருந்து கட்டளைகளை உள்வாங்கிக் கொள்கிறது.

ஒரு மொழியின் வரி வடிவங்களில் செய்யப்படுகிற மாற்றம், அல்லது வேற்று மொழி வரி வடிவங்களுக்குள் உள்ளீடு செய்யப்படுகிற மொழியின் சமூகம் ஏறத்தாழ ஒரு மிகப்பெரிய உளவியல் குழப்பத்துக்குள் தள்ளப்படும், அதன் தாக்கம் உள்ளார்ந்த இயற்கையின் செயல்பாடுகளுக்கு எதிரானதாக இருக்கும் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. தகவமைப்பின் மூலமாகப் பெறப்படும் நுட்பமான உடலியல் அதிர்வுகளை நாம் இழக்க நேரிடும் என்கிற மருத்துவ உண்மையையும் நீங்கள் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு மொழியின் வரி வடிவத்தை இன்னொரு மொழியின் வரி வடிவத்துக்குள் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்கிற வாதம் எல்லாச் சூழலிலும் ஒரு இயற்கைக்கு முரண்பட்ட வாதம், அத்தகைய மாற்றத்தால் சில வணிக நன்மைகளையும், பொருளியல் வாய்ப்புகளையும் வேண்டுமானால் மானுட சமூகம் பெற்றுக் கொள்ளக் கூடும், ஆனால், உளவியல், நிலவியல், பண்பாட்டியல், அரசியல், தத்துவவியல் என்று பல துறைகளில் நாம் இதுகாறும் பாதுகாத்த பல்வேறு நுட்பமான மானுட வரலாற்றின் ரகசியப் புரிதல்களை இழக்க நேரிடும் அபாயம் இருக்கிறது.

வணக்கங்களுடன்

கை.அறிவழகன்

கை.அறிவழகன் எழுதியவை | நவம்பர் 7, 2013

சென்று வாருங்கள் சச்சின், சென்று வாருங்கள்……

Tendulkar

சச்சின் டெண்டுல்கர் ஒரு வழியாக விடை பெறப் போகிறார், ஏறத்தாழ இருபத்து இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இந்தியக் கிரிக்கெட் வரலாற்றில் அவர் ஒட்ட வைக்கப்பட்டிருந்தார், "தொடர்ந்து ஒரே துறையில் ஐந்து ஆண்டுகள் இருந்து விட்டால் போதும், அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் உங்களையும் அறியாமல் நீங்கள் அந்தத் துறையின் வல்லுநர் ஆகி விடுவீர்கள்" என்று யாரோ ஒரு அறிஞன் சொன்னான்.

சச்சின் டெண்டுல்கருக்கு கொடுக்கப்பட்ட வாய்ப்பில் பாதி விழுக்காடு வாய்ப்பு எங்கள் ஊர் ரவி அண்ணனுக்குக் கொடுக்கப்படிருந்தால் இந்நேரம் உலகின் தலைசிறந்த வேகப்பந்து வீச்சாளர்களில் அவரும் ஒருவராய் இருந்திருப்பார், பாவம் இப்போது காரைக்குடியில் தள்ளு வண்டியில்  வாழைப்பழம் விற்று வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.

சச்சின் டெண்டுல்கரின் கிரிக்கெட் வரலாற்றில் பல முறை அவர் ரன் எடுக்க முடியாமல் பதினைந்து இருபது தொடர்களில் கூட தோல்வி கண்டிருக்கிறார், ஆனாலும் அவருக்கு வாய்ப்பு வழங்குவதில் இந்திய கிரிக்கெட் தேர்வுக் குழு தொடர்ந்து ஒரு சார்பு நிலையைக் காட்டி இருக்கிறது, அதற்குப் பின்னிருக்கும் அரசியல் என்னவாக இருக்கும் என்று அறிந்து கொள்ள எனக்கு நீண்ட நாட்களாகவே அளவு  கடந்த ஆசை இருந்து வந்திருக்கிறது.

சச்சின் டெண்டுல்கரின் மிகச்சிறந்த நண்பனாகவும், அவர் அளவுக்குத் திறமை கொண்டவராகவும் இருந்த "வினோத் காம்ப்ளி" என்கிற விளையாட்டு வீரன் இரண்டு மூன்று தொடர்களில் சரியாக விளையாடவில்லை என்கிற காரணத்துக்காகவே துரத்தி அடிக்கப்பட்டார், என்னைப் பொறுத்த வரை வினோத் காம்ப்ளிக்கு வாய்ப்புக் கொடுக்கப்பட்டிருக்குமேயானால் பிரையன் லாரா அளவுக்குச் சிறந்த ஒரு விளையாட்டு வீரன் நமக்குக் கிடைத்திருப்பான்.

இந்தியக் கிரிக்கெட் உலகம் நமது அரசியலைப் போலவே தீண்டாமையையும், பாரபட்சத்தையும் உள்ளடக்கமாகக் கொண்டது என்பதில் எனக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருக்கிறது, என்னைப் பொறுத்த வரை சச்சின் டெண்டுல்கர் மீது கட்டப்படும் ஒரு அளவற்ற திறமை பிம்பம் பல்வேறு சிக்கலான உள்ளீடுகளைக் கொண்டது.

தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு சச்சின் டெண்டுல்கர் என்கிற மனிதனின் மீது எந்தக் காழ்ப்புணர்வும் இல்லை, ஆனால், அவர் மீது கட்டப்பட்ட அளவற்ற திறமையாளர் என்கிற பிம்பம் என்பது இந்த சமூகத்தின் எல்லாத் துறைகளின் திறன் மிக்க மனிதர்களுக்கு எதிராகச் செயல்படும் ஒரு விதமான அரசியலின் நெடி. அவரைப் பார்த்து எப்படி இன்றைக்கும் சில இளம் வீரர்கள் உருவானார்களோ, அதே போலவே பல திறமையான் இளம் வீரர்களின் கனவுகள் இந்த ஒற்றை மனிதரின் நிழலில் அழிந்து போயிருக்கிறது என்பதையும் நாம் அறிந்தாக வேண்டும்.

வேறு ஒரு விளையாட்டின் உலகக் கோப்பையை வென்ற எமது பெண்கள் ஒரு தானிக்காகக் காத்துக் கிடந்த செய்தி எப்படி நமது மனங்களை அரித்ததோ அதைப் போலவே இந்தத் தனி மனிதரின் ஆயிரம் கோடி சொத்துக்கள் நமது மனதை அரிக்கிறது, செங்கல் சூளையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டே ஆசியப் போட்டிகளுக்காக காலணி இன்றிப் பயிற்சி செய்யும் குப்பனும், சுப்பனும் இந்த மனிதரின் பத்து சதவீத சொத்து மதிப்பில் உயர்ந்து வெற்றி பெற்றிருக்க முடியும்.

சென்று வாருங்கள்  சச்சின், விளையாட்டில் நீங்கள் பல சாதனைகளைச் செய்திருக்கிறீர்கள் என்பது உண்மைதான், ஆனால், விளையாட்டுக்கு அப்பால் பல முறை நீங்கள் ஒரு சமூக நேர்மையற்ற மனிதர் என்பதை உறுதி செய்திருக்கிறீர்கள்.

விளம்பரங்களுக்கான வருமான வரியைச் செலுத்தங்கள் என்று இந்த ஏழ்மையான மனிதர்களின் சார்பில் அரசு உங்களைக் கேட்டபோது "நான் ஒரு நடிகன் என்று நாக்கூசாமல் சொன்னீர்கள், நீங்கள் கட்டியிருக்கக் கூடிய வரிப்பணத்தில் இந்த தேசத்தின் சில ஏழைக் குழந்தைகள் சில நாட்கள் பகல் உணவு சாப்பிட்டிருப்பார்கள்.

ஆண்டி க்ளவ்சன், க்லென் முல்க்கேர் என்று பல வெளிநாட்டு விளையாட்டு வீரர்களுக்கு இடையிலான சூதாட்டத் தரகராக நீங்கள் இருந்தது குறித்துக் கூட இந்த மக்களுக்கு இன்று வரைக்கும் எதுவும் தெரியாது, சொல்பவனையும் சேர்த்துப் பைத்தியக்காரன் என்று சொல்லப் போகும் நாடு இது.

நான்கடி அகலமும், ஆறு அங்குலம் தடிமனும் கொண்ட சலுகை மட்டையை விதிமுறைகளின் ஓட்டையைப் பயன்படுத்திக் கடைசி வரை விளையாடிய இந்திய கிரிக்கெட் வீரர் என்கிற கறை வரலாற்றில் அப்படியே இருக்கும்.

அளவுக்கு அதிகமாக இந்த நாட்டு மக்கள் அவருக்கு அள்ளிக் கொடுத்த பணத்தை, உழைப்பின் குருதியை இந்த நாட்டின் ஏழ்மையை ஒழிக்கவும், இந்த நாட்டில் வாய்ப்புகள் இல்லாமல் இருக்கும் குழந்தைகளை மேலேற்றவும் அவர் பயன்படுத்த விரும்பிய வரலாறே இல்லை என்பது தான் யாரும் விரும்பாத உண்மையாய் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும்.

மன்னிக்கவும், சச்சின் சார், இந்த தேசத்தின் வறுமையும், அநீதியும், மறுக்கப்படும் வாய்ப்புகளும் எல்லாவற்றையும் அரசியலோடு கலந்து பார்க்கவே எங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது, நீங்களும் அதற்கு விதி விலக்கல்ல, உலகெங்கும் உங்கள் விடை பெறுதலைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் யாரேனும் ஒரு பிறப்பினால் வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்ட எமது இளைஞன் இந்த எதிர்ப் பாட்டைப் படித்து அறிந்து கொள்வானேயானால் இந்தியா என்கிற உயர் சாதி மாளிகையின் உண்மையான நிறம் அவனுக்குப் புலப்படக் கூடும்.

சென்று வாருங்கள் சச்சின், உங்கள் விடை பெறலாவது இந்த மிகப் பெரிய தேசத்தின் பல்வேறு விளையாட்டு வீரர்களின் முகவரிக்கான தொடக்கமாகட்டும். வெவ்வேறு விளையாட்டு வீரர்களுக்கு இடையில் காட்டப்படும் பாகுபாடுகளுக்கான மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு உங்கள் அடையாளமும்,சொத்து மதிப்பும்.

பாவம், இந்த ஏழைகளின் தேசத்தின் பெயரைச் சொல்லி பன்னாடுகளுக்கும் சம்பாதித்துக் கொடுத்த ஒரு விளம்பரத் தட்டி நீங்கள் என்பதை பெரும்பாலான உங்கள் ரசிகர்கள் கடைசி வரையில் அறிந்து கொள்ளவே முடியாத அளவுக்கு உங்கள் மீது புகழ் மாலையின் இதழ்கள் பரவிக் கிடக்கிறது.

சென்று வாருங்கள் சச்சின், சென்று வாருங்கள்……

****************

Jeyamohan_Author

மதிப்பிற்குரிய ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு, வணக்கம், நலமாக இருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன், மீண்டும் ஒரு விவாதத்தில் உங்களோடு உரையாடுவது குறித்து மகிழ்ச்சி. “தி இந்து” நாளிதழில் எழுதப்பட்ட உங்கள் கட்டுரை படித்தேன், நீங்கள் நகைச்சுவையின் உச்சமாக இந்தக் கட்டுரையில் யாரையேனும் பகடி செய்திருக்கிறீர்களா என்று மீண்டும் மீண்டும் படித்துப் பார்த்தேன். அப்படி ஒரு சுவடும் எனக்குத் தட்டுப்படவில்லை, ஆக நீங்கள் தீவிரமாகவே உங்கள் தரப்பைச் சொல்லி இருக்கிறீர்கள் என்று தோன்றியது.

ஒருவேளை நான் நினைத்தது போலவே உங்கள் அந்தக் கட்டுரை பகடியாக இருக்குமேயானால் இப்போது கீழே நான் எழுதப் போகும் கட்டுரையை நீங்கள் பகடியாகவே எடுத்துக் கொள்ளலாம். உங்கள் கட்டுரையின் நோக்கமும், மூலமும் வாசிக்கும் தரப்பை அதிகரிக்க வேண்டும் என்கிற உள்நோக்கில் இருந்தே துவங்குகிறது என்பதை பெரும்பாலானவர்களால் அறிய முடியும் என்றே கருதுகிறேன். ஆங்கில நூல்கள் அதிகம் விற்கிறதே என்கிற உங்கள் ஆதங்கமும், கவலையும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தவை தான். ஆனாலும், ஒரு தகவலை இங்கே உங்களுக்கு இங்கே தர விரும்புகிறேன்.

“முற்றத்து மரங்கள்” என்கிற எனது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பை முனைவர் மணிவண்ணன் அவர்கள் தனது தகிதா பதிப்பகத்தின் மூலம் பதிப்பித்தார், ஆயிரம் நூல்கள் அச்சேற்றப்பட்டு இருநூறு நூல்களை அவர் எடுத்துக் கொண்டார், எஞ்சிய எண்ணூறு நூல்கள் அனேகமாக மூன்று மாதங்களில் விற்கப்பட்டன, பெரிய அளவிலான விளம்பரங்களோ, கண்காட்சிப் பங்களிப்போ இல்லாத, நூலகக் கொள்முதல் குறித்த எந்த அறிவும் இல்லாத என்னைப் போன்ற இணைய அளவில் மட்டுமே எழுதிக் கொண்டிருக்கிற ஒரு எழுத்தாளனின்? தமிழ்ச் சிறுகதைத் தொகுப்பு ஒன்று ஆயிரம் பிரதிகள் விற்றுப் போகிறது என்று சொன்னால் இன்னும் பல நூறாண்டுகளுக்கு எமது மொழியை, எமது மொழியின் வரி வடிவத்தை எத்ததைய உலக மயச் சூழலும் அத்தனை எளிதாக அழித்து விட முடியாது என்கிற அளவற்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது.

இந்த ஒரு செய்தியின் பின்னே தமிழின் எழுத்தாள சமூகங்கள் என்ன எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அதற்கான வரவேற்பு என்ன என்பதையும் நம்மால் அறிய முடியும் என்றே கருதுகிறேன். ஒரு  எழுத்தாளனின் வெற்றி அந்த மொழியை வாசிப்பவர்களின் எண்ணிகையை அதிகரிக்க வைப்பதில் அடங்கி இருக்கிறது, குறை சொல்வதில் அல்ல அவனது வேலை, மாறாக அந்தத் துறையின் மிக முக்கியமான பங்களிப்பாலம் என்கிற முறையின் அவனது பிரதான வேலை வாசிக்கும் தரப்பை அதிகரிக்கச் செய்வது.

பரவலாக வாசிக்கும் பழக்கத்தை ஒரு மொழியின் சமூகம் குறைத்து வருகிறது என்று சொன்னால் அதற்குப் பின்னே அந்த மொழியின் எழுத்தாளர்கள் மொக்கையாக ஏதோ பக்கத்தை நிரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றும் பொருள் இருக்கிறது. ஆக, உங்கள் முதல் பத்தி தமிழின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர்களின் எழுதும் திறனை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

ஆங்கில மொழி குறித்த எந்த ஆழமான உள்ளுணர்வும் இல்லாமல் அதன் பின்னே ஓடுகிற ஒரு சராசரி மனிதனைப் போல நீங்கள் இரண்டாம் பத்தியில் “ஆங்கிலமே வேலை வாய்ப்புக் கல்விக்குரிய மொழி” என்று முடிவு செய்வது வேதனையளிக்கிறது. உலகின் பதினைந்து விழுக்காடு மக்கள் மண்டாரின் என்கிற சீன மொழியைப் பேசுகிறார்கள், அவர்களில் பெரும்பாலனாவர்களுக்கு அடிப்படை ஆங்கிலமே தெரியாது, பெரும்பான்மை ஜப்பானிய மக்களால் ஆங்கிலம் அங்கீகரிக்கப் படவில்லை, பெரும்பானையான ஜெர்மானியர்கள் ஆங்கிலம் பேசுவதை உளப்பூர்வமாக விரும்புவதில்லை.

ஆங்கிலத்தை விடக் கொஞ்சம் கூடுதலான மக்கள் உலகமெங்கும் ஸ்பானிய மொழியைப் பேசுகிறார்கள், ஏறத்தாழ ஹிந்திக் குடும்பத்தைச் சார்ந்த மொழிகளை உலகமெங்கும் 500 மில்லியன் மனிதர்கள் புழக்கத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள். இந்தியா மாதிரியான ஒரு மூன்றாம் உலக நாட்டில் ஆங்கில நூல்களைப் படிப்பது ஒரு ஜீன்ஸ் கலாச்சாரம் மாதிரியான பிணி. அந்தப் பிணியில் சிக்கி உழலும் பலரில் நீங்களும் ஒருவராக இப்போது இந்தக் கட்டுரையின் மூலமாக உங்களை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறீர்கள்.

தமிழ் மொழியில் ஆண்டுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் பல்வேறு இலக்கிய வடிவங்களைச் சார்ந்த நூல்கள் வெளியாகிக் கொண்டே தான் இருக்கிறது, இன்னமும் பெரும்பான்மை ஊரகப் பகுதியின் மக்கள் தங்கள் குழந்தைகளை அடிப்படைக் கல்வியைத் தமிழில் தான் படிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு அவர்களுக்கு அதைத் தவிர வேறு மாற்று வழியே இல்லை. நீங்கள் காண்கிற இந்த ஆங்கில வரி வடிவக் கவர்ச்சி மாநகரங்களில் வாழும் மேட்டுக்குடி அல்லது மேட்டுக்குடி ஒட்டிய நடுத்தரக் குடும்பங்களின் பிள்ளைகளால் செய்யப்படுகிற ஒரு குரங்குச் சேட்டை அவ்வளவுதான்.

அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவில் இருக்கும் பள்ளிகளில் வேற்று மொழிக் குழந்தைகளின் மொழியை ஆசிரியர்கள் கற்றுக் கொள்கிறார்கள், அவர்களின் தாய்மொழியில் கடிதம், மின்னஞ்சல் என்று தொடர்பு கொள்கிறார்கள், பெற்றோர்களை அழைத்து வீட்டில் உங்கள் குழந்தைகளுக்கு உங்கள் தாய்மொழியில் கற்றுக் கொடுங்கள் ன்று தாய்மொழியை ஊக்கப்படுத்துகிறார்கள். தாய்மொழியின் அடிப்படைக் கல்வி கற்கும் குழந்தைகளே சுயமாகச் சிந்திக்கிற தகுதியை எட்டுகிறார்கள் என்று அதற்கான காரணத்தையும் அவர்களே சொல்கிறார்கள்.

மதிப்புக்குரிய எழுத்தாளர் அவர்களுக்கு இது போன்ற தத்துவ மரபு சார்ந்த விஷயங்களை என்னைப் போன்ற சிறுவர்கள் சொல்லித் தர வேண்டியதில்லை என்று கருதுகிறேன், ஏனென்றால் உங்களைப் போன்றவர்களிடத்தில் இருந்து தான் நாங்கள் இவற்றை எல்லாம் கற்றோம், மொழி என்பது வெறும் வேலை வாய்ப்புக்குரிய ஒரு கருவி என்று வெகு எளிமையான ஒரு சராசரி மனிதனின் சிந்தனைத் திறனோடு நீங்கள் எப்படிக் கடந்தீர்கள் என்று எனக்கு உண்மையில் இன்னும் விளங்கவில்லை.

மொழி மனிதனின் ஆன்ம நாதம், அவன் வாழ்க்கையை எதிர் கொள்ள அவனிடத்தில் இருக்கிற முதலும் கடைசியுமான ஆயுதம் அவனது தாய்மொழி மட்டுமே, ஆற்றமுடியாத துயரத்தின் போதும், அளவற்ற மகிழ்ச்சிக் போதும் அவன் தனது தாய்மொழியில் தான் கதறி ஆக வேண்டும், இன்றைய சந்தை உலகின் நெருக்கடிகளைத் தாங்கி ஒரு தனி மனிதனின் உளவியலைப் பாதுகாக்க, அவனது அக உலகத்தை நெருக்கடிகளற்ற ஒரு சூழலில் பாதுகாக்க அவனுக்கு இருக்கும் ஒரே கவசம் அவனது தாய்மொழி மட்டும்தான். வேலை வாய்ப்பு, பொருளாதாரம் இவற்றை எல்லாம் கடந்து ஒரு மனிதனின் அடிப்படை வாழ்வின் நாதத்தை அவனது தாய் மொழி தான் இடைவிடாது மீட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது.

நமது குழந்தைகளுக்கு இப்போது இருக்கும் சூழலில் இரண்டு மொழியின் எழுது வடிவங்களைப் படிப்பதல்ல சிக்கல், அவர்கள் இன்னும் ஏராளமான எழுத்து வடிவங்களைக் கற்றுக் கொண்டு விடுவார்கள், ஆனால், அவர்களின் எதிரே இருக்கும் மிகப்பெரிய சவால், நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள் அவர்களின் மீது திணிக்கும் பொருளியல் சார்ந்த வேலை வாய்ப்புக்குரிய கல்வியின் கடும் சுமை மட்டும்தான்.

ஒரு மனிதனின் சிந்தனைத் திறனை விரிவு செய்கிற முழுமையான கல்வியை நம்மால் குழந்தைகளுக்கு வழங்க முடியுமென்றால் அவர்களால் பொருளீட்டும் கலையை மிக எளிதாக அறிந்து கொள்ள முடியும் என்றே நான் கருதுகிறேன். உலகின் பல்வேறு மொழி அறிஞர்கள், ஆய்வாளர்கள் இப்படித்தான் சொல்கிறார்கள்,

“தாய்மொழியின் எழுத்து வடிவங்களின் மூலமாக அடிப்படைக் கல்வியைக் கற்று வரும் குழந்தைகளே பல்வேறு துறை சார்ந்த கல்வியில் முன்னணியில் இருக்கிறார்கள்”.

மிஷெல் பியூக்கோ வின் கூற்றுக்கும் நீங்கள் கட்டுரையில் சொல்லி இருக்கும் எழுத்து வடிவம் தொடர்பான கூற்றுகளுக்கும் எள் முனையளவும் தொடர்பில்லை என்பது எனது தாழ்மையான அவதானிப்பு.

ஏறத்தாழ பத்துக் கோடி மக்களால் உலகமெங்கும் பேசப்படும், எழுதப்படும் ஒரு இனக்குழு மக்களின் மொழியை, உலகம் போற்றும் பல இலக்கிய வடிவங்களை உலக நாகரீகத்துக்கு வழங்கிய ஒரு மொழியின் எழுத்து வடிவத்தை ஆங்கிலம் மாதிரியான ஒரு வல்லாதிக்க மொழியின் எழுத்து வடிவங்களுக்குள் சுருட்டி எழுத்துரு மாற்றம் செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு மூத்த எழுத்தாளராக இருந்து கொண்டு நீங்கள் சொல்வது அந்த மொழி பேசும் மனிதர்களை, அந்த மொழியின் மூத்த இலக்கியவாதிகளை, அந்த மொழியின் வளர்ச்சிக்கு இதுகாறும் பாடுபட்டு உயிர் நீத்த எண்ணற்ற மொழியியல் முன்னோடிகளை அவமதிக்கும் செயலாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

மேலும், உங்களின் இந்தக் கூற்று தமிழ் என்கிற பல்லாயிரக்கணக்கான வரலாற்று ஆண்டுகளைத் தன்னிடத்தே கொண்ட ஒரு மொழியின் இருப்பைக் கேலிக் கூத்தடிக்கிறது. தமிழ் எண்ணற்ற வரலாற்று நிகழ்வுகளை, அழிவுகளை, சுமைகளை, அடக்குமுறைகளை அந்த இனத்தோடு சேர்ந்தே கடந்து வந்திருக்கிறது, இன்னும் பல நூற்றாண்டுகள் கடந்தாலும் தமிழ் என்கிற மொழியை அதன் எழுத்து வடிவங்களை யாராலும் அழித்து விட முடியாது.

புவியின் உயிர் வாழ்க்கைக்கு எப்படி சூழலியல் மாறுபாடுகளும், உணவுப் பழக்கங்களும் மிக முக்கியமானதோ அப்படியே பல்வேறு மொழிப் புழக்கம் எனபது கலாசாரப் பண்பாட்டு அடையாள பாதுகாப்புக்கு மிக முக்கியமானது. அது உலகின் சமநிலையைப் பேணுகிறது, அது மனிதர்களின் வெவ்வேறு உளவியல் வாழ்க்கை முறையைத் தீர்மானிக்கிறது, நீங்கள் சொல்கிற எழுத்து வரி வடிவ மாற்றம் என்பது மிக மோசமான, உளவியல் ரீதியில் ஆங்கிலத்துக்கு அடிமைப்பட்டுப் போன, ஆங்கில மோகத்தின் மேலாக வைக்கப்படுகிற கருத்தியல்.

மனித மனங்களின் ஊடாக மொழி செய்கிற பல்வேறு நுட்பமான வேலைகளைப் புரிந்து கொள்ளாமல் விளையாட்டுத்தனமாக நீங்கள் அவசர கோலத்தில் அள்ளித் தெளித்திருக்கும் இந்த கட்டுரையின் சாரம் மிக ஆபத்தானது என்று நிச்சயமாக நான் சொல்ல மாட்டேன். மொழி மீதிருக்கும் உங்கள் புரிதலை வெளிப்படுத்தும் ஒரு கவன ஈர்ப்புக் கட்டுரை என்று வேண்டுமானால் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

ஐக்கிய நாடுகள் அவை தாய் மொழியில் கல்வி கற்பதையும், தாய் மொழி குறித்த உரிமைகளை அந்த மொழி பேசும் மக்கள் அடையும் வகையிலும் பல்வேறு தீர்மானங்களையும், கொள்கைகளையும் உலக நாடுகளுக்காக வகுத்திருக்கிறது, ஒரு மொழியின் எழுத்து வடிவங்களை, அதன் இலக்கிய இலக்கண வடிவங்களை போற்றிப் பாதுக்காக்கவும், கொண்டாடி மகிழவும் அந்த மொழியைப் பேசும் கடைசி மனிதனுக்கும் உரிமையுண்டு. ஆக, பன்னாட்டு விதிகளின் படியும் கூட நீங்கள் ஒரு மொழியை, அந்த மொழி பேசும் மக்களை அவமதிக்கிறீர்கள்.

“உங்கள் மொழியை நீங்கள் உண்மையிலேயே நேசிப்பவரா, அப்படியென்றால் அந்த மொழியின் ஒவ்வொரு எழுத்தையும், சொல்லையும் கொண்டாடி மகிழுங்கள்” என்று சொன்னான் “ஒலிவர் ஸ்டீகன்”. அவனுடைய சொற்கள் வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கும்.

தனது குழந்தையின் வலியைத் தாங்க முடியாத ஒரு தாயோ, தனது குழந்தையின் பசியைத் தீர்க்க நிலமெங்கும் அலைந்து திரிந்து வேட்டையாடிய ஒரு களைத்த தந்தையோ, தனது காதலைச் சொல்ல இயலாத ஒரு காதலனோ, தனது மரணத்தின் வலியை உணர்த்த முடியாத ஒரு மனிதனோ பல்லாயிரம் ஆண்டுக்கு முன்பாக இங்கிருக்கும் ஒரு எழுத்து வடிவத்தின் மூலத்தைத் துவக்கி வைத்திருப்பான்.

இணையத்தில் எழுதுவதற்கும், சோம்பேறிகள் வாசித்துப் பயனுறட்டும் என்கிற சிறுபிள்ளைத்தனமான நியாயங்களிலும் ஒரு மொழியை, அதன் எழுத்து வடிவங்களை அவமதிப்பது என்பது அவமானகரமான நியாயம். அப்படியான ஒரு துயரம் தமிழுக்கு நிகழ்ந்து விடாது என்பது ஒரு புறமிருக்கட்டும். எமது எழுத்து வடிவங்களை இன்னொரு மொழிக்குள் உள்ளடக்கி சிறுமைப்படுத்தி அதனை வளர்க்க வேண்டும் என்கிற எந்த அடிப்படைக் கவலையும் எங்களுக்கு இல்லை, அப்படி ஒரு நிலை வருமாயின் அழிந்தே போகட்டும் எம்மொழி.

இன்னமும் இந்தக் கட்டுரையை நீங்கள்  யாரையோ,எதற்காகவோ பகடி செய்வதற்காகத்தான் எழுதி இருப்பீர்கள் என்கிற நம்பிக்கையுடனும்,

நிறைய அன்புடனும், வணக்கங்களுடனும்

கை.அறிவழகன்

பின்குறிப்பு – தம்பி அஜிதனுக்கு என்னுடைய நிறைந்த அன்பும், தமிழில் உங்களுடைய தொடர்ச்சியான எழுத்துப் பணிகளுக்கு என்னுடைய மரியாதை கலந்த வணக்கங்களும் நிறைய.

 

******************

« Newer Posts - Older Posts »

பிரிவுகள்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 6,085 other followers

%d bloggers like this: