கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஓகஸ்ட் 9, 2010

தேடி வந்த உலகம்.

leonid_afremov_art_work_2

ஞாயிற்றுக்கிழமையின் சோம்பல் என்னோடு கூடவே படுத்துக் கிடக்கிறது, கிழிக்கப்பட்ட அன்றைய நாளிழிதழின் அருகில் அமர்ந்தபடி "ழிங்கா" "இழ்ல்லா" என்று குரல் கொடுக்கிறாள் குழந்தை. அம்மாவை இப்படியெல்லாம் அழைப்பது நிறைமொழியின் இப்போதைய பழக்கம், இடையில் மெலிதாகப் புறப்பட்டு வேகமெடுக்கும் மேளச்சத்தம் அறைக்குள் நுழைகிறது, கூடவே ஒலிக்கும் பாட்டுக்குரல், நிறைமொழிக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை, இப்போது அவளது கால்களோடு சேர்ந்து உடலும் ஆடத் தொடங்குகிறது, தாளக் கட்டோடு வந்து காதில் விழுகிற இசையை எங்கு கேட்டாலும் குழந்தைகள் ஆடத் துவங்கி விடுகிறார்கள், கால காலமாக இசைக்கலை மனிதனின் குருதியில் ஊறிக் கிடந்து உண்டாக்கிய மாற்றமாக அது இருக்க வேண்டும்.  இசைகேட்டு ஆட வேண்டும் என்று யாரும் சொல்லிக் கொடுக்காமலேயே குழந்தைகள் ஆடுகிறார்கள், இனி அவள் வீட்டுக்குள் இருக்க மாட்டாள், வெளியில் வந்து பார்க்கும் போது குழந்தைகள், பெரியவர்கள் என்று பேதமின்றிக் கலந்திருக்கும் திரள், தொலைக்காட்சிகள் கைவிடப்பட்டு, எங்கள் தெருவுக்குள் புதிதாய் ஒரு உலகம் மிதிவண்டிகளில் வந்து இறங்கி இருக்கிறது.

ஆம், சில கலைக்கூத்தாடிகள் வந்திருக்கிறார்கள், வந்த வேகத்தில் அவர்கள் அடிக்கத் துவக்கிய மேளம் வீட்டுக்குள் முடங்கிக் கிடந்த அனைவரையும் வெளியே தள்ளிக் கொண்டு  வருகிறது, கூத்தாடிகளின்  வருகை தான் இப்படியான ஒரு அதிரடி மாற்றத்தைத் தெருவில் உண்டாக்கி இருக்கிறது, வழக்கமான உரையாடல்களால் நிரம்பிச் சலித்துக் கிடந்த எங்கள் தெரு மலர்ச்சியாய் சிரிக்கிறது, புதிய வகைச் சிரிப்பொலிகளாலும், மனிதர்களின் நெருக்கத்தாலும் வியந்து போய் எங்கள் தெருவின் மரக்கிளைகள் கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியில் தாழ்ந்து கிடக்கின்றன. எப்போதும் அமைதியாகப் படுத்திருக்கும் கருப்பு நாய் ஒன்று விடாமல் குரைத்துப் பார்க்கிறது, சத்தத்தின் நடுவே தன் குரல் எடுபடவில்லை என்கிற கோபத்தில் சில சிறுவர்கள் அமர்ந்திருந்த சுவற்றின் கீழே படுத்துக் கொண்டு வித்தைக்காரர்களை கவனிக்கத் துவங்கி விடுகிறது.

cs1

கலை மனிதனின் உயரிய பண்பாட்டுச் சின்னம், எந்தக் கலையும் மனித மனங்களை மகிழ்விக்கவும், அவர்களை மறுபடி மறுபடி குழந்தைகளாய் மாற்றவும் முயற்சி செய்கிறது. கலையின் நுட்பமான அசைவுகள் நம்மை பேரண்டத்தின் ஒழுங்கோடு ஒன்றச் செய்கின்றன. உடலோடு எந்நேரமும் கட்டிக் கிடக்கும் மனித மனங்களை கலை கொஞ்ச நேரமாவது கட்டவிழ்க்கிறது, நம்மைச் சுற்றி நாம் வரைந்து கொண்டிருக்கிற எல்லைக் கோடுகளை அழித்து ஒரு பரந்த வெளிக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றன.

ஒரு சிறுமி, இரண்டு சிறுவர்கள், ஒரு பெரியவர் மற்றும் இரண்டு பழைய மிதிவண்டிகள் இப்படியான ஒரு கலைக் குடும்பம், சிறுமியின் கண்கள் எப்போதும் சிரித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன, அது வாழ்க்கையைப் பற்றிய தத்துவங்களைப் போதிக்கும் “ஹைடெக்” சாமியார்களின் சிரிப்பை விடவும் உண்மையாய் இருக்கிறது, பக்கத்துக்கு வீட்டின் தடுப்புச் சுவரில் வைக்கப்பட்டிருந்த தொட்டியில் இருந்து அந்தச் சிறுமியின் சிரிப்பை ரசித்துக் கிடக்கிறது பெயர் தெரியாத மலரொன்று. அந்தச் சிறுவர்களின் அரதப் பழசான தொப்பியை மேலிருந்து, இலையசைக்க மனமின்றி பார்த்துக் கிடக்கிறது அருகில் இருக்கும் ஆலமரம்.

தாளம் எந்த முறைக்குள்ளும் அடங்காமல் துள்ளிக் குதிக்கிறது. தாளத்தோடு இசைந்த அவர்களின் குரல் தான் அவ்வப்போது தாளத்தை நிறுத்துகிறது. சிறுவன் குட்டிக் கரணம் அடிக்கிறான். அவனது கால்கள் கட்டற்ற அந்தத் தாளத்தின் கூடவே பயணிக்கிறது, நமக்குக் காதுகளில் விழும் தாளம் அவனது கால்களில் விழுவதைப் போல் இருக்கிறது. அந்த இசையோடு குழந்தைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், பெரியவர்கள் கொஞ்ச நேரம் தங்கள் வாழ்க்கை பற்றிய கவலைகளை மறந்து நிற்கிறார்கள், வீதியின் பணக்காரர் என்று அடையாளம் காணப்படுகிற மனிதர் தன் தொப்பை வயிறு அனைவருக்கும் தெரியும்படி வாசலில் நிற்கிறார், கூடவே அருகில் எந்நேரமும் குடித்து விட்டு ரகளை செய்யும் ஒரு மனிதரும் நிற்கிறார், இருவரது கண்களும் கம்புகளைக் கட்டிக் கொண்டு உயரமாய் நின்று ஆடிக் கொண்டிருக்கும் அந்தச் சிறுவர்களின் கால்களை நோக்கியபடி இருக்கிறது, இவர்கள் இருவரும் அருகருகே  நின்று கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் நான் ஒருமுறையும் பார்த்ததில்லை, கலை அவர்களின் எல்லைக் கோடுகளை உடைக்கிறது.

2495739957_ea8afc31f2

வளர்ந்த குழந்தைகளாகவே எல்லா மனிதர்களும் இருக்கிறார்கள், பொருள் அவர்களை வேறுபடுத்துகிறது, பொருள் தேடி அலையும் களைப்பில் மனிதர்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் குழந்தைகளைத் தொலைத்து விடுகிறார்கள், மகிழ்ச்சியும் கூடவே தொலைந்து போவதை அவர்கள் கடைசி வரையில் அறிந்து கொள்வதே இல்லை. கலைக் கூத்தாடும் ஒரு சிறுவனின் இசைக்கு இருவரின் மனமும் அந்தக் கணத்தில் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறது, வேடிக்கை பார்க்கிற சிறுவர்களில் இருவர் ஆடத் துவங்குகிறார்கள், ஒரு சிறுவனின் தாய் அருகில் நின்றபடி தலையில் ஒரு குட்டு வைக்கிறாள், அவனது ஆட்டம் முடிவுக்கு வருகிறது, இசையும், கலையும் நமது பழங்குடிகளின் குருதியில் சுழன்று நவநாகரீக உலகின் மனிதன் வரையில் விடாது துரத்தி வரும் பழக்கம் அது. சிறுவர்களில் ஒருவன் மத்தளம் மாதிரியான ஒரு தாளக் கருவியில் பல்வேறு இசை வடிவங்களை வாசிக்கிறான், அவன் முறையான இசைப் பயிற்சி வழங்கப்பட்டிருந்தால் ஒலிப்பதிவுக் கூடமொன்றில் இசைக் கலைஞனாக இருக்கும் அளவுக்கு அவனிடம் இருந்து  துள்ளிக் குதிக்கிறது இசை. இவர்கள் மூவரையும் கவனித்தபடி அவ்வப்போது கட்டளைகள் வழங்கியபடி புகைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் பெரியவர்.

கம்புகளைக் கட்டிக் கொண்டு அத்தனை உயரத்தில் நடனமாடுவது ஒன்றும் அத்தனை எளிதான செயல் அல்ல, ஆயினும், வலியின் எந்தச் சுவடும் தனது முகத்தில் வந்து விடக் கூடாதென்று அந்தச் சிறுவன் உறுதியாய் இருக்கிறான். அவன் முகத்தில் சிரிப்பு மட்டுமே காணக் கிடைக்கிறது. சிறுமி இப்போது தட்டில் விழும் சில்லறைகளை சேமிக்கத் துவங்குகிறாள், மிதிவண்டிகளில் ஒன்றின் மீது சாய்ந்து கொண்டு ஏதோ சிந்தனையில் இருக்கிறார் பெரியவர். அந்த மிதிவண்டியில் ஒன்றுக்கு நிறுத்துக் கம்பிகள் (Stand) இல்லை, அது ஒரு வீட்டின் சுவர் மீது சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது, அந்த மிதிவண்டியின் முன்புறச் சக்கரத்தில் ஒரு பறவையின் சிறகுகள் பொருத்தி  வைக்கப்பட்டிருந்தன. சக்கரங்களுக்கிடையில் வண்ணக் காகிதங்கள் செருகப்பட்டு அதில் சேறு படிந்திருக்கிறது. மிதிவண்டிகள் ஆதிக்கம் செலுத்திய காலத்தின் சுவடுகள் அவற்றின் சக்கரங்களில் இன்னும் ஒட்டிக் கிடப்பதைப் போல என் கண்களுக்குத் தெரிகிறது.

koothu

கலைக் கூத்தாடிகள் பயணம் செய்து கொண்டே இருக்கிறார்கள், ஒரு வீதியில் இருந்து இன்னொரு வீதி, ஒரு ஊரில் இருந்து இன்னொரு ஊர், ஒரு மாநிலத்தில் இருந்து இன்னொரு மாநிலம் என்று இவர்களின் பயணம் கால காலமாய் நீடிக்கிறது, அவர்கள் எங்கே நிலையாக வசிக்கிறார்கள், அவர்களுக்கென்று ஒரு ஊர் இருக்குமா? நிலங்கள், சொந்தக்காரர்கள், விழாக்கள் போன்ற பண்பாட்டு வெளிகள் இவர்களுக்கு வாய்க்கப் பெற்றிருக்கிறதா? என்கிற கேள்விகள் மக்களோடு அந்த வெளியில் உலவித் திரிகின்றன. மக்கள் திரளில் சிலர் அவர்கள் எந்த ஊரென்று தெரிந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறார்கள், இப்படியான ஒரு கூத்தை அல்லது வித்தையை வேறு ஒரு குழு செய்யும் பொழுதில் இவர்கள் குடும்பத்தோடு அமர்ந்து ரசித்திருப்பார்களா? வித்தை காட்டும் சிறுமிக்கு யாரேனும் வித்தை காட்டி இருப்பார்களா? விந்தையான கேள்விகள் எனக்குள் எழுகின்றன.

முன்பெல்லாம் கலைக் கூத்தாடிகள் குடும்பத்தோடு தங்கள் மாட்டு வண்டிகளில் பயணம் செய்வார்கள், அவர்களின் வண்டி எந்த ஊரிலாவது கிடை போடும் பொழுதில் ஒரு திருவிழா அங்கு திடீரென்று உருவாகி விடும். வயதான இரண்டு மாடுகள் தங்கள் சுமைகளை இறக்கி வைத்து விட்டுக் கிடைத்த வைக்கோலை அசை போடத் துவங்கி இருக்கும், முன்புறம் அல்லது பின்புறம் மறைக்கப்பட்ட அந்த வண்டி ஒரு தற்காலிக வீடு போல மாறி இருக்கும். வண்டிக்குள் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் சில பாத்திரங்கள், விளக்குகள், இவை தவிர ஒலி பெருக்கும் குழாய்கள் வண்டியின் பக்கவாட்டில் கிடக்கும், இரவு முழுவதும் ஆடிப் பாடி மக்களை மகிழ்விக்கும் அவர்கள், அடுத்த நாள் பகலில் வீடுகளில் உணவு கேட்டும், உடைகள் கேட்டும் நடமாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களின் பின்னால் ஒரு சிறுவர் கூட்டமும், சில நாய்களும் தவறாது சுற்றிக் கொண்டிருக்கும்.

alindu_13_2

பழைய நினைவுகளில் இருந்து தாவி நான் தெருவுக்குள் மீண்டும் நுழைகையில் ஆட்டம் சூடு பிடித்திருந்தது, சிறுவர்களில் ஒருவன் மயில் போன்ற ஒரு போர்வையில் நுழைத்து கூட்டத்தினரை நோக்கி ஓடுவதும், சிறுவர்களை பயங்காட்டவுமாய் சுற்றிச் சுற்றி ஓடினான். சிறுமி ஒரு வளையத்துக்குள் தனது உடலின் அனைத்துப் பாகங்களையும் நுழைத்துக் கொண்டிருந்தாள். மத்தளம் உச்ச கட்டத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. நிறைமொழியும், பிற  குழந்தைகளும் தங்களை மறந்து அந்த மனிதக் கூட்டத்தில் ஆடிக் களிக்கிறார்கள். சில புறாக்கள் கூட்டமாய் வித்தைக் காரர்களின் தலைக்கு மேலே பறக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று அருகில் இருந்த துணிகளைக் காயப் போடும் கம்பியில் அமர்ந்து விட்டுப் பின் கூட்டத்தில் இணைந்து கொள்கிறது. மரம் காற்றில் அசைகிறது, சில இலைகள் கூட்டத்தில் மேல் விழுந்து சிதறுகின்றன, கையில் கிடைக்கும் சில்லறைகள் மட்டுமன்றி அவ்வப்போது நோட்டுக்களும் தட்டில் விழுகிறது. தொந்தி விழுந்த பணக்காரர் ஐம்பது ரூபாய் தாள் ஒன்றைத் தானே வந்து தட்டில் போடுகிறார். அது அவருக்கு இரண்டு வகையில் மகிழ்ச்சி அளிக்கும், வித்தைக்காரர்களுக்குக் கூட ஐம்பது ரூபாய் கொடுக்கும் அளவுக்கு நான் பணக்காரன் என்ற மகிழ்ச்சி ஒன்று. அவர் கொஞ்ச நேரம் கலைகளை ரசித்து மகிழ்ந்த குழந்தையாய் இருந்தது இன்னொன்று. அனைவரின் கண்களிலும் மகிழ்ச்சி தெரிகிறது, எல்லா மனிதர்களும் குழந்தைகளோடு குழந்தைகளாய் மாறிச் சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இருள் மெல்ல மெல்லத் தெருவுக்குள் நுழையத் தருணம் பார்க்கிறது, ஆட்டம் நிறைவு பெரும் நிலைக்கு வருகிறது, பெரியவர் அக்கறையாய்க் கம்புகளை கயிற்றில் கட்டி மிதிவண்டிகளில் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார், சிறுவர்கள் தங்களின் கூத்து உடைகளை மடிக்கத் துவங்குகிறார்கள், சிறுமி மட்டும் தட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு ஒவ்வொரு மனிதராய் சந்திக்கிறாள், அவள் தட்டு நிரம்பி இருக்கிறது அப்போதைய மனிதர்களின் மனங்களைப் போலவே.

dg_p2

என்னருகில் வருகிறாள் சிறுமி, நிறைமொழி அந்தச் சிறுமியின் சிரிப்பைப் பகிர்ந்து கொள்கிறாள், அவள் தலை முடியைப் பிடிப்பதற்காகத் தாவுகிறாள், வரும் போதே எடுத்து வைத்துக் கொண்டு வந்த பத்து ரூபாய் ஒன்றைத் தட்டில் போட மனமின்றி அந்தச் சிறுமியின் கைகளில் கொடுக்கிறேன், இருள் இப்போது மரங்களில் ஏறி இருந்தது, சில பறவைகள் தங்கள் இருப்பிடங்களுக்குத் திரும்பி வருகின்றன. சிறுவர்களைத் தவிர மற்றவர்கள் வீடுகளை நோக்கி நடக்கிறார்கள், மிதிவண்டிகள் புறப்படத் தயாராகின்றன, தெரு விளக்குகள் மாலை வெளிச்சத்தில் மங்கலாய் எரிகின்றன. மிதிவண்டியின் பின்னால் கட்டப்பட்ட பந்து ஒன்று உருண்டபடி கூத்துக் காரர்களைத் தொடர்கிறது, சில சிறுவர்கள் அந்த மிதிவண்டிகளின் பின்னாலேயே செல்கிறார்கள், அந்தப் பந்து உருளும் சத்தம் குழந்தைகளின் உலகத்தை யாரோ தெருவில் இருந்து உருட்டிச் செல்வது போலவே இருக்கிறது எனக்கு. நானும் நிறைமொழியும் வீடு திரும்புகிறோம், குழந்தை என் தோளிலேயே உறங்கி விட்டிருந்தாள்,அவள் முகத்தில்  அந்தச் சிறுமியின் சிரிப்பு ஒட்டிக் கிடக்கிறது,

koothu

வீடு திரும்பியவர்களின் மாலைப் பொழுதை தொலைக்காட்சி "எந்திரன்" விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். நான் வெளியில் நின்று தெருவை ஒரு முறை பார்க்கிறேன், தெருவில் கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னிருந்த உலகம் விடை பெற்றிருந்தது. பழைய உலகம் குடியேறி விட்டது.பக்கத்துக்கு வீட்டின் உள்ளிருந்து பெருகி வழிகிறது யான்னியின் இசை, அதன் உயிர்ப்பை அள்ளிச் சுருட்டிக் கொண்டு எங்கோ புறப்பட்டு விட்டது ஒரு உடைந்த மத்தளத்தின் கட்டற்ற இசை. தூரத்தில் யாரோ இருவர் நீர் பிடிப்பதற்காகச் சண்டை போடுகிறார்கள், தெருவிளக்குகள் மட்டும் சிரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. மனிதர்கள் மீண்டும் தங்கள் பொருளுலக வாழ்வைத் துவங்கி விட்டார்கள், நானும் தான்……….

******************


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: