கை.அறிவழகன் எழுதியவை | செப்ரெம்பர் 14, 2011

பியர் ரிவியேயும், பரமக்குடியும்

gun shot photo

தனது மகனைத் தோள் மீது கிடத்திக் கொண்டே கண்ணெதிரில் இருக்கும் நீண்ட நிலப்பரப்பை உழுது பயிர் செய்தான் அந்தப் பாசமிகு தந்தை, உழைப்பால் மரத்துப் போன தனது கைவிரல்களால் மகனின் தலைமுடியை வருடித் தனது எல்லையற்ற அன்பை பக்கத்தில் பொங்கி வரும் ஆற்று நீரைப் போலப் பாய்ச்சினான், மனித வாழ்க்கையின் மிக நுட்பமான அன்பின் வீச்சைத் தனது மகனுக்குப் பரிசாக்கி மகிழ்ந்தான், தனது தந்தையின் மீது அளப்பரிய நேசத்தை வளர்த்துக் கொண்டு வளர்ந்து பெரியவனானான் மகன், மெல்லிய மலர் ஒன்றின் இதழ்களை வருடிப் பார்க்கும் வண்ணத்துப் பூச்சியின் சிறகினைப்

போல அன்பு செலுத்திய அவனது தந்தையை அவன் உழைக்க இயலாத காலத்தில் அவமானம் செய்தது மொத்தக் குடும்பமும், பொருளீட்டத் தெரியாத மூடன் என்றும் நவீன காலத்தின் முடவன் என்றும் அந்தப் பாசமிகு தந்தையை குடும்ப உறுப்பினர்கள் எள்ளி நாகையாடிய போது இளைஞனான மகனின் மனம் அழுத்தத்தில் சிதைவுற்றது, வழிந்து உருகிய அன்பைத் தவிர வேறெதையும் ஊட்டியிராத தனது தந்தைக்குக் கொடுமனம் மிகுந்த தனது தாய் உணவு வழங்க மறுத்த போதெல்லாம் தனது உணவைத் தந்தைக்காய் ஈடு செய்து பட்டினி கிடந்தான் மகன்.

தந்தையை அவமானம் செய்யும் தாயையும், சகோதரிகளையும் உயிரற்ற திடப் பொருட்களைப் போல நோக்கத் துவங்கினான், ஒரு நாள் தனது பாசம் நிறைந்த தந்தையை உடலால், உள்ளத்தால் துன்புறுத்திய குடும்ப உறுப்பினர்களை விவசாயக் கருவியொன்றின் உதவியோடு அடித்துக் கொன்று விட்டான், குருதி வெள்ளத்தில் அவர்கள் பிணமாகச் சரிந்து கிடந்தபோது தனது தந்தையின் நெற்றியில் கைவைத்து இப்படிச் சொன்னான் அந்த மகன், "அப்பா, இனி இவ்வுலகில் உங்களை அவமானம் செய்யவும், துன்புறுத்தவும் இனி யாரும் இல்லை, மகிழ்ச்சியோடிருங்கள்"

சட்டமும், உலகமும் அந்தக இளைஞனைப் பைத்தியக்காரன் என்றது, அவனைச் சிறை பிடித்தது, இவன் மனநிலை பிறழ்ந்தவன் என்று தூற்றியது, ஆயினும் எந்தக் குற்ற உணர்வும் இல்லாது மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்தான் மகன், இரண்டு மூன்று ஆண்டுகள் தலைமறைவாக இருந்து பின்பு நீதிமன்றத்தில் சரணடைந்தான் அந்த இளைஞன், நீதிமன்றத்தில் பெருங்குரலில் இப்படிச் சொன்னான், "அன்பையும், உழைப்பையும் தவிர வேறொன்றையும் அறியாத என் தந்தைக்கு நேர்ந்த அவமானத்தைத் துடைக்கவே ஆண்டவன் என்னை அனுப்பி இருந்தான், எனது பணியை எவ்விதக் குறையுமின்றி நிறைவேற்றிய மகிழ்ச்சியில் இருக்கிறேன் நான்" என்று பெருங்குரலில் கத்திய அவனை இந்த உலகம் விநோதமாகப் பார்த்தது. வரலாறு குறிப்பெடுத்துக் கொண்டது.

171952paramakidi_1

கற்பனைக் கதையல்ல இது, 1835 ஆம் ஆண்டு பிரான்ஸ் நாட்டின் நோர்மாண்டியில் அமைந்திருந்த ஒரு கிராமத்தில் இந்தக் கொலைகளை நிகழ்த்தினான் பியர் ரிவியே என்ற இருபதே வயது நிரம்பிய இளைஞன், சிறையில் நான்கு ஆண்டுகள் கழித்த பின்னர் தற்கொலை செய்து கொண்டு இறந்து போனான் பியர் ரிவியே, தனது தந்தையின் மீதிருந்த அளவற்ற அன்பினால் உலகம் வகுத்து வைத்திருந்த எல்லைக் கோடுகளை உடைத்து எறிந்தவன் பியர் ரிவியே, இந்தக் கொலைகளின் பின்னிருக்கும் தார்மீக மனித உணர்வுகளை நம்மால் சமூகத்தின் மனசாட்சியில் இருந்து பிரித்தெடுக்க முடியாது, காட்சி ஊடகங்களிலும், அச்சு ஊடகங்களிலும் இது போன்ற செய்திகளைப் படிக்கும் போது பார்க்கும் போது அறம் சார்ந்த பொது மனிதன் மன எழுச்சி அடைகிறான், மகிழ்கிறான்.

அளவற்ற அன்பைத் தனக்கு வழங்கிய தந்தைக்கு நிகழ்ந்த அவமானத்தைப் பொறுக்கும் மன வலிமையற்றுப் பெரும் அழுத்தத்தில் அமிழ்ந்து இந்தக் கொலைகளைப் புரிந்த பியர் ரிவியே தான் சிறையில் இருந்த போது எழுதிய தன்வரலாற்றுக் குறிப்பில் தனது பக்கம் இருக்கிற நியாயங்களை தீர்க்கமாகவும், தெளிவாகவும் பதிவு செய்திருக்கிறான், தள்ளாத முதிய வயதில் கண்ணெதிரில் என் தந்தை பட்ட துயரங்களும், அவமானமும் என்னை ஆழமாகப் பாதிப்படைய வைத்தது, மனிதப் பண்புகள் என்று என் தந்தையால் எனக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த அன்பும், பாசமும் அறவே இல்லாத எனது தாயையும், சகோதரிகளையும் நான் உலகின் ஒழுங்குக்கு உட்பட்டு மதிக்கவும், அன்பு செய்யவும் வேண்டும் என்று எனது உள்ளுணர்வு ஒருபோதும் எனக்குச் சொல்லவில்லை.

மனிதர்களில் சிலர் அன்பு நிறைந்த சக உயிரை மதிக்கத் தெரியாத இழிபண்பு மிக்கவர்கள், மானம் கெட்டவர்கள், இத்தகைய மனிதர்களை விட நான் மேன்மையானவன், நான் அன்பு நிறைந்த என் தந்தைக்காக மனித சட்டங்களை மறுதலிக்கத் துணிந்தேன், எனது உயிரினும் மேலாக நான் அன்பு செலுத்திய அவருக்காக எனது உயிரை அர்ப்பணிப்பதால் அழியாப் புகழை அடைகிறேன், ஒரு மன்னனுக்காகவோ, அவன் வகுத்த எல்லைக் கோடுகளுக்காகவோ சீருடை அணிந்து மரணித்துப் போகிற எத்தனையோ போர் வீரர்களை மாவீரர்கள் என்றும், தியாகிகள் என்றும் போற்றி வழிபடும் இந்தச் சமூகத்தில் நான் நேசித்து வழிபட்ட என் தந்தையின் விடுதலைக்காக மூன்று உயிர்களை நான் பறித்தது எந்த வகையில் அநியாயம் என்று கேள்வி எழுப்பி விட்டு மடிந்து போனான் பியர் ரிவியே.

புதைக்கப்பட்ட வரலாற்றின் சில பக்கங்களை பியர் ரிவியேவின் குரல் மூலம் வெளிக் கொண்டு வந்த பிரெஞ்சு தத்துவாசிரியர் மிக்கேல் பூக்கோவின் ஆய்வுகளைப் படிக்கும் போது தண்டனைகள் குறித்தும், சட்டங்கள் குறித்தும் பல்வேறு கேள்விகள் எழுவதைத் தவிர்க்க இயலவில்லை.

தூக்குத் தண்டனைக்கு எதிரான எழுச்சியும், மனித நேயத்தின் மீது தாங்கள் வைத்திருக்கும் அளப்பரிய மதிப்பும் தமிழகம் முழுதும் எதிரொலித்த போது முதலாளித்துவ பாசிச மாநில, மற்றும் தேசிய அரசுகள் கலக்கம் கொண்டன, இத்தகைய எழுச்சியை ராஜீவ் காந்தியின் கொலை வழக்கு என்கிற ஒரு மிகச் சிறிய வட்டத்துக்குள் அடைத்து விடவும், வரலாற்றின் போக்கில் தமிழர்களின் தன்னியல்பான விடுதலைப் பாதையை அடைக்கும் நோக்குடனும் பல்வேறு ஆற்றல்கள் செயல்புரிந்தன, இப்படியான எழுச்சி முதலாளித்துவ அரசுகளால் தமக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் உயர் சொகுசு வாழ்க்கையின் அடித்தளத்தை ஆட்டம் காண வைக்கும் என்று அஞ்சி நடுங்கிய அத்தகைய ஆற்றல்கள் என்ன விலை கொடுத்தேனும் இந்த எழுச்சியை மட்டுப்படுத்த விரும்பின. இந்த எழுச்சியின் பின்னணியில் வெறும் மண்டல உணர்வுகளும், குறுகிய தமிழ் தேசியப் பார்வையும் மட்டுமே இருந்தன என்று நம்மை நம்ப வைக்கப் படை திரண்ட சில ஊடகங்கள், தமிழர்களின் தேசியப் பற்றுக் குறித்த கேள்விகளை எழுப்பியபடி எகிறிக் குதித்தார்கள்.

183

வரலாறு குறித்த எந்தப் புரிந்துணர்வும் இல்லாத முதிர்ச்சியில்லாத மேதாவிகளால் தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போர் பங்களிப்புகள், இந்த மிகப் பெரிய தேசத்தின் பின்னிருக்கும் ஒவ்வொரு தமிழர்களின் உழைப்பு மற்றும் இழப்புகளை ஒரு முறை தீவிர மீள்பார்வை செய்தால் அவர்களுக்கான விடை ஏராளமாகக் கிடைக்கும், மூன்று உயிர்களுக்கு ஆதரவாகத் தமிழினம் திரண்டு நின்றதற்கான உண்மையான காரணம் அவர்களின் அடிப்படை மனித நேயம், கொத்துக் குண்டுகளை வீசிக் கொன்றழிக்கும் இனத்தின் இரண்டு இளம் காதலர்கள் இந்த மண்ணில் தஞ்சமடைந்த போதும் அவர்களுக்காய் உணவு சமைத்துக் கொடுத்து உச்சி முகர்ந்தவர்கள் இந்த மண்ணின் மக்கள், இந்த மண்ணிலேயே அவர்கள் நிம்மதியாய் வாழட்டும் என்று உருகி வழிந்தவர்கள் அவர்கள், தூக்கு மேடையில் நின்று உங்கள் மண்ணில் எங்களுக்கு இப்படியான ஒரு தண்டனையா?, நாங்கள் நிரபராதிகள் என்பதை உறுதி செய்ய எங்களுக்கு இன்னொரு வாய்ப்பு வழங்கப்படமாட்டாதா? என்று யார் கேட்டிருந்தாலும் இப்படித்தான் திரண்டிருப்பார்கள் தமிழர்கள், எனது மகன் குற்றமற்றவன், அவனை என்னோடு வாழ விடுங்கள், இந்த மண்ணிலே கொன்று விடாதீர்கள் என்று எந்த மொழி பேசும் தாய் வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தாலும் இப்படித்தான் திரண்டிருப்பார்கள் தமிழர்கள். அதுதான் அவர்களின் உயர் பண்பும், நெறியும்.

சட்டங்கள், தண்டனைகள் இவை குறித்தெல்லாம் நாடெங்கும் விவாதங்கள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய சூழலில் இந்தக் கதை பல்வேறு செய்திகளை நமக்கு வழங்குகிறது, நீண்ட கால உறக்கத்திற்கும், முள்ளிவாய்க்காலில் கண்டடைந்த மிகக் கொடுமையான பாடங்களுக்கும் பிறகும் தமிழர்கள் தங்கள் வரலாற்றை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்க்கத் தலைப்பட்டிருக்கிறார்கள், மூன்று மனித உயிர்களுக்குப் பின்னே உறங்கிக் கொண்டிருந்த மனித நேயத்தின் ஆணி வேரைத் தேடி நம்பவே இயலாதபடி தன்னெழுச்சியாய் இளைஞர்கள் போராடினார்கள், இயல்பான ஒரு ஒருங்கிணைவையும், எழுச்சியையும் தமிழர்கள் சந்தித்த சில நாட்களிலேயே அரச பயங்கரவாதிகளால் திட்டமிடப்பட்ட படுகொலை ஒன்று பூர்வகுடித் தமிழ் மக்கள் மீது ஏவி விடப்பட்டிருக்கிறது, இதன் மூலமாக மீண்டும் சாதிக் கூட்டுக்குள் தமிழர்களை அடைத்து நசுக்கி விடுவது போன்ற நுட்பமான திட்டங்கள் இருக்கக் கூடுமோ என்ற அச்சமும் தோன்றுகிறது.

dalits-murdered-in-india

முதலாளித்துவ உலகின் சட்டங்களையும், நீதியற்ற சமூக ஒழுங்குகளையும் கேள்வி கேட்கும் எத்தகைய ஒன்று கூடல்களும் இத்தகைய கொடும் விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும் என்கிற எச்சரிக்கை விடப்பட்டிருக்குமோ என்று உள்ளூர ஒரு நடுக்கம் நேரிடுகிறது, கூடங்குளம் அணு உலையை மூடுவதற்காகப் போராடுகிற, அல்லது அடிப்படை வசதிகளைக் கேட்டுப் போராடுகிற ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் ஒன்று கூடல்களுக்கு இத்தகைய நிகழ்வு ஒரு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக இருக்கக் கூடும். இயல்பாகத் தங்கள் சமூகத் தலைவர் ஒருவரின் நினைவு நாள் விழாவிற்கு ஒன்று கூடுகிற ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் மீது எதற்காக கடும் நெருக்கடிகள் காவல் துறை மூலம் கொடுக்கப்பட்டது? விழாவில் கலந்து கொள்பவர்கள் எதற்காகக் காவல் நிலையத்தில் பெயர்களைப் பதிவு செய்யும்படி வலியுறுத்தப்பட்டது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் வசிக்கும் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் சென்று விழாவில் கலந்து கொள்ளக் கூடாது என்று எதற்காக வேண்டுகோள் விடப்பட்டது, இவற்றுக்கெல்லாம் அடித்தளமாக இருந்து செயல்பட்ட சிந்தனை எது? இப்படியான கேள்விகள் நமது நெஞ்சைத் துளைக்கிறது.

இரண்டு சமூகங்கள் மோதிக் கொண்டு நிகழ்ந்த சாதிக் கலவரமல்ல பரமக்குடியில் நிகழ்ந்தது, அது காவல்துறையின் சில கருப்பு ஆடுகளால் வெகு நுட்பமாகத் திட்டமிடப்பட்ட இனப்படுகொலை என்று செய்திகள் வந்த வண்ணமிருக்கிறது, தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஒற்றுமையைக் குலைக்க நடத்தப்பட்ட திட்டமிடப்பட்ட முன்மாதிரித் தாக்குதலா இது என்கிற கோணத்திலும் விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும், சமூக அமைப்புகளும், அரசியல் கட்சிகளும் ஒன்றிணைந்து இறந்து போன ஏழு எளிய மனிதர்களின் உயிருக்கான நீதியைப் பெற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்.

அதிகாரமும், பொருள் பலமும் இல்லாத எளிய மக்களை மட்டுமே முதலாளித்துவ அரச பயங்கரவாதம் சுட்டுத் தள்ள முடிகிறது, தூக்கில் தொங்க விட முடிகிறது, சுரண்டலும், ஊழலும், அறமற்ற வர்க்க மனநிலையும் கொண்ட மனிதர்களின் அருகில் கூட அவை செல்ல முடிவதில்லை, சமூகத்தில் சகல வசதிகளும், பாதுகாப்பும் நிறைந்திருக்க அவர்கள் வலம் வரும்போது பியர் ரிவியே போன்ற மனிதர்கள் உரைக்கும் உளவியல் தாக்கம் உண்மைதானோ என்று பல நேரங்களில் தோன்றுகிறது.

equality

பியர் ரிவியேயின் தந்தையை நடத்தியது போலத்தான் பல மனிதர்களை இந்தச் சமூகம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது, மனிதர்களை மட்டுமல்ல பல்வேறு சமூகக் குழுக்களை அவர்களின் அடிப்படை உரிமையை மறுத்தும், அவர்களுக்கான வாழ்வுரிமைகளைத் தட்டிப் பறித்துமாய் அரசும், சமூகமும் இணைந்து செயலாற்றும் போது குற்றங்களின் தன்மை மீதான மனிதனின் பார்வை மாறி விடுகிறது, பரமக்குடியிலிருந்து பியர் ரிவியேக்கள் தோன்றி விடக் கூடாது என்பதே இப்போதைக்கு நமக்கிருக்கும் உளக்கிடக்கை.

***************


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: