கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஒக்ரோபர் 4, 2011

பெருநீரின் கிளை நதிகள்……..

8979_hi_res_picture_1

உயிர் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துளியிலும் சாவின் அலைகள் இடைவிடாது புரண்டு கொண்டே இருக்கின்றன, சாவு என்கிற தவிர்க்கவே முடியாத முதலாளியிடம் மருத்துவ ஒப்பந்தங்களைச் செய்தபடி மனிதன் வாழ்நாட்களை நீட்டித்துக் கொள்கிறான், சாவு ஒரு வகையில் நிரந்தர அமைதியை உயிர்களுக்கு வழங்கி விடுகிறது, வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட அம்பின் பயணத்தைப் போல மரணம் மனிதனைத் துரத்துகிறது, வளைந்தும், நெளிந்தும் கண்களை மூடியும் மனிதன் அதிலிருந்து தப்பி விடலாம் என்று ஓடிப் பார்க்கிறான், ஆயினும் இறுதியில் ஒருநாள் அம்பு தனது இலக்கை அடைந்து விடுகிறது. சாவு ஒரு கிரியா ஊக்கியாக இவ்வுலகின் இயக்கத்தை நிகழ்த்திப் பார்க்கிறது, உயிர்களின் துன்பங்களுக்கான காரணிகளைத் தேடி இலக்கியங்களைப் படைக்கிறது, அன்பு, காதல், இருத்தலுக்கான போராட்டம், உறவுகள், வீடு, நிலம், விவசாயம், நாகரீகம், மருத்துவம் என்று பல்வேறு துணை நதிகளை உருவாக்கியபடி வற்றாத நதியாய் சளைக்காமல் சாவு ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறது.

கடந்த வாரத்தில் வழக்கமான ஒருநாள் அலுவலக மாலை, தொலைபேசி ஒலிக்கிறது, மறுமுனையில் பதட்டமாய் தொழிற்சாலைப் பணியாளர் ஒருவர் "ஐயா, கட்டுமானப் பணிகளின் போது ஒரு சுவர் இடிந்து மூன்று மனிதர்களின் மீது விழுந்து விட்டது. ஒருவர் கவலைக்கிடமாய் இருக்கிறார், இன்னுமிருவருக்குக் பலத்த காயங்கள், என்ன செய்ய???" என்கிறார், "உடனடியாக அங்கிருக்கும் பொறியாளரின் மகிழுந்தை எடுத்துக் கொண்டு அருகில் இருக்கும் பெரிய மருத்துவமனைக்கு மருத்துவமனை செல்லுங்கள்" என்று சொல்லி விட்டு என்னுடைய உயர் அலுவலரிடம் சென்று "இது போல ஒரு விபத்து நிகழ்ந்திருக்கிறது" என்று நிலவரத்தைச் சொன்னேன். மும்பை அலுவலகத்தைத் தொடர்பு கொண்டு அவரும் பேசினார், உங்களைப் பிறகு அழைக்கிறேன் என்று சொல்லி என்னை இருக்கைக்குப் போகச் சொன்னார்.

நான் திரும்ப இருக்கைக்கு வந்த பிறகு தொழிற்சாலை மேலாளரை அழைத்தேன், "ஐயா நான் பிறகு பேசுகிறேன்" என்று சொல்லி விட்டு இணைப்பைத் துண்டித்துக் கொண்டார் அவர். என்னுடைய உயர் அலுவலர் சிறிது நேரம் கழித்து என்னைத் தொடர்பு கொண்டார், "காயமடைந்தவர்கள் அனைவரும் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள், நமது நிறுவனத்துக்கும் அவர்களுக்கும் நேரடியாக எந்தத் தொடர்பும் இல்லை, ஒப்பந்த நிறுவனத்தை அழைத்து விவரங்களைச் சொல்லிப் பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லுங்கள்" என்று சொன்னார். நான் மீண்டும் அவருடைய அறைக்குள் சென்று "ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள் ஆயினும் அவர்கள் நமது நிறுவனத்தின் இடத்திலே வேலை செய்கிறார்கள், ஒப்பந்த நிறுவனத்தின் உயர் அலுவலர்கள் யாரும் அங்கே இருப்பதில்லை என்பதால், நாம் யாராவது அங்கு செல்வது மிக முக்கியமானது" என்றேன், "நீங்கள் சொல்வதும் சரியானதுதான், அப்படியானால் நீங்களே சென்று வாருங்கள்" என்று சொல்லி விட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பத் தயாராகி விட்டார்.

அலுவலக மகிழுந்தில் ஏறி அமர்ந்து மீண்டும் ஒருமுறை தொழிற்சாலை மேலாளரைத் தொடர்பு கொண்டேன், "மிகவும் சன்னமான குரலில், ஐயா, ஒருவர் இறந்து விட்டார்", நகரத்தின் காற்று மண்டலத்தைச் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கும் புகையைப் போல எனக்குள் கவலை படியத் துவங்கியது, "எப்படி நிகழ்ந்தது இந்த விபத்து?, இறந்தவருக்கு என்ன வயது?, எந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர்?" என்று விவரங்களைக் கேட்டறிந்து கொண்டு மேலாளரிடம் " நான் வரும் வரைக்கும் அருகிலேயே இருங்கள், காயம்பட்டவர்களின் உடல் நிலையை மருத்துவர்களிடம் அறிந்து கொண்டு உடனடியாக எனக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்" என்றேன்.

தேசிய நெடுஞ்சாலையின் குறுக்கே அடர்த்தியாய் அலைந்து திரிகிற காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு மகிழுந்து பயணிக்கும் போது மனம் அமைதியிழந்து தவிக்கிறது, நம்மைப் போலவே காலையில் வேலைக்குப் போவதாகச் சொல்லிக் கொண்டு தானே அந்த மனிதனும் வந்திருப்பான், அவனுடைய வாழ்க்கை வேலையிலேயே முடிந்து போனதாக அவனது பிள்ளைகளுக்கும், குடும்பத்தினருக்கும் சபிக்கப்பட்ட சொற்களால் தெரிவிக்க வேண்டுமே, அந்த நிமிடங்கள் தான் எத்தனை கொடுமையானது, அவனது உயிர் இயக்கங்களை நிறுத்திக் கொண்டு இந்தப் பேரண்டத்தின் பருப் பொருட்களில் ஒன்றாக மாறிப் போனான் என்று முத்தம் கேட்கிற குழந்தைகளுக்கும், அவனது குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கும் யார் சொல்வது, அலறித் துடிக்கப்போகிற அவனது மனைவியை எந்தக் கைகள் ஆறுதல் செய்யும், நெஞ்செங்கும் முகம் தெரியாத அந்த மனிதனின் உலகம் படர்ந்து கிடக்கிறது, வழக்கமான தங்களின் சிந்தனைகளோடு அவர் அவருக்கான பயணம் நெடுஞ்சாலையில் தொடர்ந்து நீண்டு கிடக்கிறது.

மருத்துவமனை வாயிலில் தனது இயக்கத்தை நிறுத்திக் கொண்ட மகிழுந்து கவலைகளும், உணர்வுகளும் இல்லாமல் காற்றோடு உரையாடத் துவங்குகிறது, காயங்களோடு படுத்திருக்கும் மனிதர்களை அவர்களின் உறவுகளைச் சந்தித்துக் கவலை அடைய வேண்டாம், உங்களுக்கான எல்லா மருத்துவ உதவிகளையும் நிறுவனங்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும் என்கிற உறுதி மொழியைக் கொடுத்து விட்டு அந்த மருத்துவமனையின் தலைமை மருத்துவரை அவரது அறையில் சென்று சந்தித்தபோது இரவு ஒன்பது மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதிகமாகக் காயமடைந்தவரின் மேல் மருத்துவத்தை இங்கு வழங்குவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு என்பதையும், இன்னும் பெரிய மருத்துவமனை ஒன்றுக்கு அவரை உடனடியாக மாற்றுவது நல்லது என்றும் மருத்துவர் என்னிடம் சொன்னார்.

உடனடியாக ஒப்பந்த நிறுவனத்தின் முதலாளியை அலைபேசியில் அழைத்து தகவலைக் கொஞ்சம் கடுமையான தொனியில் சொன்னபோது அவர் ஒப்புக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லாதவர் போலக் கொஞ்சம் தயங்கிப் பின் ஒப்புக் கொண்டார். அதே இரவில் காயம்பட்ட மனிதரை வேறொரு பெரிய மருத்துவமனைக்கு அனுப்பும் போது "அவரிடம் அருகில் சென்று இப்படி முணுமுணுத்தேன், "நம்பிக்கையோடிருங்கள், உங்களுக்கு எதுவும் நிகழாது" சிரிக்க முயன்றபடி அவசரகால ஊர்தியில் ஏறிப் புறப்பட்டார் அந்த மனிதர், கூடவே ஒரு ஒப்பந்தப் பொறியாளரும் பயணிக்க, நான் இப்போது இறந்து போன மனிதனைச் சந்திக்க வேண்டும்.

modern-artists

இவ்வுலகில் மிகக் கடுமையான சவால் இறந்து போன மனிதனின் முகத்தைக் காண்பது தான், ஏனெனில் இறந்து போன மனிதனின் முகம் தான் வாழ்வில் கடைசியும் பெரிதுமான உண்மை, அந்த உண்மையை எதிர் கொள்வது தான் உயிருள்ள எந்த மனிதனுக்கும் மிகக் கடுமையானது. இறந்து போன மனிதன் எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் நம்மெதிரே படுத்திருக்கும் போது நமது உயிர் இயக்கம் எல்லாச் சலனங்களையும் கண்டடைகிறது, குழப்பத்தில் ஆழ்கிறது, நடுங்கியபடி தற்காலிகமாக எண்ணங்களிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளத் துடிக்கிறது, ஆயினும் நான் இந்த நீண்ட இரவில் எப்போதாவது அந்த இறந்த மனிதனின் முகத்தைச் சந்தித்தே ஆக வேண்டும், என்னை நானே தயார் செய்து கொண்டு அங்கிருந்த மருத்துவரிடம் "ஐயா, நான் இறந்து போன மனிதனைப் பார்க்க வேண்டும்" என்றேன். வாயிலில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு பணியாளரை அழைத்து என்னைக் கூட்டிப் போய் மார்ச்சுவரி என்றழைக்கப்படும் பிணவறையில் விடுமாறு சொல்லி விட்டு அமைதியானார்.

அறைக்குள் சென்று கொஞ்சம் தயங்கிய கால்களை இழுத்து அழைத்துக் கொண்டு அந்த மனிதன் கிடத்தப்பட்டிருந்த மேசைக்கு எதிரே நின்ற போது எந்த அசைவுகளும் உணர்வுகளும் இன்றி இறுதி உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான் கோவிந்தப்பா என்கிற அந்த இருபத்தாறு வயதே நிரம்பிய இளைஞன். அவனது கண்கள் கடைசியாய்ச் சந்தித்த காட்சியின் வெளியில் நிலைத்திருந்தது, அவனது வாய் கடைசிச் சொல்லின் உச்சரிப்பை இன்னும் மிச்சம் வைத்திருந்தது, அவனது முகத்தை உற்றுப் பார்க்கத் துவங்கிய போது அச்சம் நீங்கி ஆறுதலும், பரிதாபமும் பெருகியது, இறந்த மனிதர்களைக் கண்டு நாம் ஏன் அஞ்சி நடுங்குகிறோம் என்கிற கேள்வி அந்த நேரத்திற்குப் பொருந்தி இருக்காவிட்டாலும் எனக்குள் மிகப்பெரியதாக எழுந்து நின்றது. எதிர்பாராத மரணத்தைச் சந்தித்த இந்த மனிதனின் இழப்பை யாரால் எப்படி ஈடு செய்ய முடியும் என்று பெருமூச்செறிந்தபடி அந்த இடத்தை விட்டு நகரத் துவங்கினேன்.

வெளி வாசலில் மருத்துவரும், காவல்துறை அலுவலர் ஒருவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள், அவரைச் சுற்றி உறவினர்களும், ஊர்ப் பெரியவர்கள் சிலரும் நின்று கொண்டிருக்க மருத்துவர் என்னருகில் வந்து என்னை அந்தக் காவல்துறை அலுவலருக்கு அறிமுகம் செய்து விட்டு இப்படிச் சொன்னார், ஐயா, இரவிலேயே "போஸ்ட் மோர்டேம்" எனப்படும் பரிசோதனை நிகழ்த்தப்பட வேண்டும், ஊர்தி தயாராக இருக்கிறது, அரசு மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்லுங்கள்" என்று சொன்னார், இரவோடு இரவாக அந்த இறந்த மனிதனின் உடலைக் கடத்தி விட வேண்டும் என்பதில் தனியார் மருத்துவமனை உறுதியாக இருக்கிறது.

ஊர்தியில் ஏற்றப்பட்ட கோவிந்தப்பாவின் உடலோடு பயணிக்க அவரது தாயார் மட்டுமே அங்கே இருந்தார், இறந்து போன தனது மகனின் முகத்தை வழிகிற கண்ணீரோடு சேலைத் தலைப்பின் முனைகளின் ஊடாகத் தனிமையில் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தாயைப் பார்க்கச் சகிக்காமல், நானும் அந்த ஊர்தியின் பின்புறத்தில் ஏறிக் கொண்டேன், கோவிந்தப்பா என்கிற அந்த இளைஞனுடன் கடைசியாகப் பயணம் செய்கிற வாய்ப்பு எனக்கும் அவனது தாய்க்கும் மட்டுமே வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. நாங்கள் அந்தப் பயணத்தில் ஏதும் பேசிக் கொள்ளவில்லை.

அரசு மருத்துவமனையின் பிணக் கிடங்கும், இறந்த உடலை ஆய்வு செய்யும் அறையும் அருகருகில் இருந்தன, அரக்கு உடையணிந்த இரண்டு பணியாளர்கள் ஒரு தூக்குப் பலகையை எடுத்து வந்து கோவிந்தப்பாவின் உடலை உள்ளே எடுத்துச் சென்றார்கள், "சிமெண்ட்" மேடை ஒன்றில் கிடத்தி உடைகளைக் களையத் துவங்கியவர்களில் ஒருவர் என்னைப் பார்த்து வெளியே இருக்கும் படி சைகை காட்டினார். நான் வெளியேற மனமின்றி அங்கேயே நின்றிருந்தேன், கொஞ்சம் இளையவராக இருந்த அந்தப் பணியாளர்களில் ஒருவர் கோவிந்தப்பா வின் உடலை பின்புறமாக அணைத்தபடி மேலே தூக்கி ஒரு முறை நிமிர்த்தினார், அப்போது அந்தப் பணியாளரின் முகத்தை உற்று நோக்கினேன் நான், ஏறத்தாழ கோவிந்தப்பாவின் முகத்தைப் போலவே எந்தச் சலனமும் இன்றி இருந்தது அவரது முகம்.

உடல் ஆய்வு செய்யும் அந்த இரவு நேர மருத்துவர், அப்போது தான் எழுந்து வந்தவர் போலிருந்தார், வரும் போதே எத்தனை உடல்கள் என்ற கேள்வியோடு வந்தார் அரசு மருத்துவர், அதற்கு மேலாக என்னை அங்கே நின்றிருக்க அவர்கள் அனுமதிக்க மாட்டார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும், கதவு தாழிடப்பட்டது, உடைக்கப்படும் ஓசைகளும், நெகிழ்த்தப்படும் ஓசைகளும் நிறைந்து கிடக்கும் அந்த அறைக்கு வெகு தொலைவில் நான் துரத்தப்பட்டேன். என்னருகில் உயிருள்ள நிறைய உடல்கள் வெவ்வேறு பெயர்களில் நடமாடிக் கொண்டிருந்தன, ஒருவரைக் காவல்துறை உயர் அலுவலர் என்கிறார்கள், ஒருவரை மருத்துவர் என்கிறார்கள், ஒருவரை ஓட்டுனர் என்கிறார்கள், இன்னும் சிலரை லிங்காயத்துகள் என்றும், கௌடர்கள் எனவும் அடையாளம் செய்து கொண்டே இருக்கிறார்கள் மனிதர்கள், எதிரில் இருக்கும் அறைக்குள் கிடத்தப்பட்டிருக்கிற எந்த மனிதருக்கும் அடையாளங்கள் இல்லை, அவை பிணங்கள் என்கிறார்கள், உடல் ஆய்வுக்கு வரும் எல்லா மனிதர்களின் உடலையும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் மருத்துவர்கள் உடைத்தும் கீறியும் ஆய்வு செய்கிறார்கள்.

3d-chalk-art-waterfall-parking-lot-edgar-mueller

இரவு நீண்டு எங்களைக் கடந்து செல்வது போலிருக்கிறது விடியல் பறவைகளின் ஓசை, அவை இன்னொரு நாளை வரவேற்கத் தயாராகின்றன, வழக்கம் போலவே மனிதர்கள் தங்களுக்குள் எப்போதும் ஒளிந்திருக்கும் பிணத்தை மூடி மறைத்து ஆடைகளை அணிந்து கொள்வார்கள், அடையாளங்களை ஒப்பனைப் பொருட்களைப் போல அணிந்து கொண்டு இன்னொரு மனிதனை இவன் என்னை விடப் பிறப்பால் தாழ்ந்தவன் என்றும், உயர்ந்தவன் என்றும் சொல்லிச் சொல்லி மகிழ்வார்கள், அவர்கள் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள், மருத்துவமனைகளின் பிணவறைகளில் அவர்களின் எல்லா அடையாளங்களும் நீக்கம் பெற்று விடும் என்று………..

கோவிந்தப்பாவின் உடல் ஆய்வு முடிந்து நீல நிறத் துணியால் அவனைப் போர்த்தி எடுத்து வந்து மீண்டும் ஊர்தியில் கிடத்தும் போது அவ்விரண்டு பணியாளர்களும் களைத்திருந்தார்கள், அவர்களின் பணி இங்கே நின்று கொண்டிருக்கும் எல்லா மனிதர்களின் பணியை விடவும் மேன்மையானது போலவும், கடுமையானது போலவும் எனக்குத் தோன்றியது, ஏனென்றால் நாம் எப்போதாவது சந்திக்கும் இறந்த மனிதர்களின் முகத்தை அவர்கள் எப்போதும் எதிர் கொள்கிறார்கள், அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு ஐநூறு ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து விட்டு நகர்ந்து கொண்டேன் நான், ஊர்தி நகரத் துவங்கியது, இனி இறப்புக்கான எளிமையான சடங்குகள் சிலவற்றைச் செய்து கோவிந்தப்பாவின் வாழ்க்கை வரலாறு முற்றுப் பெறும். விடியத் துவங்கி இருக்கிறது, பிணவறையின் பக்கத்தில் இருந்த ஆலமரத்தில் பறவைகள் கிளைகளில் இருந்து பறப்பதும், பிறகு அமர்வதுமாய் போக்குக் காட்டிக் கொண்டிருந்தன, வானம் தெளிவானதாய் நீல நிறத்தில் மிளிரத் துவங்குகிறது, மருத்துவமனை படிக்கட்டுகளில் ஒரு நிறைமாதக் கர்ப்பிணிப் பெண் அமர்ந்திருக்கிறாள், இன்னொரு உயிரை இந்த உலகுக்கு வழங்கத் தயாராக இருக்கும் அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் தாய்மையின் அன்பு நிரம்பிக் கிடக்கிறது, சிலவற்றை உண்டாக்கியபடியும், சிலவற்றை அழித்தபடியும் காலம் சாவு என்கிற மற்றொரு பெயரில் ஒரு பெருத்த நதியைப் போல ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறது.

the-river-artwork

அலைபேசி ஒலிக்கிறது, மறுமுனையில் என்னுடைய உயர் அலுவலர், "நிறுவனம் இறந்த மனிதரின் மனைவிக்கு நிரந்தர வேலை கொடுக்கும், ஒப்பந்த நிறுவனம் இழப்பீட்டுத் தொகை கொடுக்கும்" என்றார். "அதெல்லாம் சரி ஐயா, அந்த மூன்று வயதுக் குழந்தைக்கு தந்தையை யார் கொடுப்பார்கள்?" என்று கேட்கத் தோன்றியது எனக்கு. தந்தை இல்லாத, தாய் இல்லாத குழந்தைகளும் கால நதியின் ஓட்டத்தில் சில கிளை நதிகள் போல……நாம் என்ன செய்வது……

**********


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: