கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மே 4, 2013

பாகிஸ்தானும், முபாசர் ஜுனைதும்.

1337975492-nato-tanker-drivers-wait-for-decision-to-continue-movement--karachi_1236730

நெடிய அந்தச் சாலை பாலை நிலத்தின் வழியாக ஒரு விழுதைப் போலப் படுத்துக் கிடந்தது, அச்சம் தரும் இருளின் ஊடாக தொலை தூரத்தில் தெரியும் விளக்கொளியில் நம்பிக்கை …தொடர்பிழந்த ஒரு மரத்தின் இலை போல ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது. தங்கி இருந்த கிராமத்தில் இருந்து பதினைந்து கிலோமீட்டர் தொலைவு பயணித்துப் பின்னர் அடர் பாலை நிலத்தின் வழியாக பஹ்ரைன் செல்லும் நெடுஞ்சாலையில் பயணித்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயம், நீரஜ் டால்மியா மற்றும் அவரது துணைவியார் தங்கி இருந்த இடத்தில் மருத்துவ வசதிகள் அதிகமில்லை.

அவர்களின் செல்ல மகளுக்குக் கடுமையான வயிற்றுப் போக்கும், காய்ச்சலும் முந்தைய நாளின் இரவில் இருந்தே வாட்டி எடுக்கிறது, குறைந்து விடும் என்கிற அவர்களின் நம்பிக்கை குலைந்து இப்போது குழந்தை மிகவும் துவண்டு போயிருந்தாள். பஹ்ரைனை நோக்கிப் பயணம் செய்தே ஆக வேண்டும், நீரஜ் அந்த இரவில் மகிழுந்தைத் தானே ஓட்டிச் சென்று விடுவது என்கிற முடிவுக்கு வந்திருந்தான்.

பயணம் துவங்கியது, விஷப் பனி துளித்துளியாய் பாலை நிலத்தின் மீது இறங்கிக் கொண்டிருந்தது, மணலை அள்ளி வீசியபடி ஓவென்று ஊளையிட்டபடி குறுக்கும் நெடுக்குமாய்க் கடக்கும் காற்றை எதிர்த்து மகிழுந்தைச் செலுத்துவது நீரஜ் டால்மியாவுக்குப் பெரும் சவாலாய் இருந்தது. கணவனின் கடும் போராட்டமான அந்தப் பயணத்தையும், குழந்தையின் அழுகுரலையும் சுமந்து கண்கலங்கியபடி அமர்ந்திருந்தாள் நீலம் டால்மியா.

நம்பிக்கை அவ்வப்போது குறுக்கிடும் சரக்கு ஊர்திகளின் விளக்கசைவாய் இருந்தது. ஐம்பது கிலோமீட்டர் பயணத்துக்குப் பின்னர் அசாத்திய அமைதி நிரம்பி வழிந்தது, வழிநெடுக ஓலமிடும் காற்றைத் தவிர வேறொன்றும் தென்படாத அந்த அமைதியில் குழந்தையின் அழுகுரல் அமிலக் கரைசலை தொண்டைக் குழிக்குள் இறக்கிக் கொண்டிருந்தது பெற்றோருக்கு, நம்பிக்கையோடு பயணித்தார்கள் அந்த வளைகுடாவில் வசிக்கும் இந்தியக் குடும்பத்து மனிதர்கள்.

untitled

அடுத்த மூன்றாவது நிமிடம் பாலை நிலத்தின் அமைதியைக் குலைத்து வெடித்துச் சிதறியது மகிழுந்தின் சக்கரங்களில் ஒன்று, நீரஜ் மகிழுந்தில் இருந்து இறங்கி சக்கரத்தைப் பார்த்தான், பனிக் காற்றும், மணல் புயலும் நீரஜை நிலை குலைய வைத்தன. பாத்து நிமிடங்கள் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தால் குளிரில் வெடவெடத்துச் செத்து விடுவோம் என்று நினைத்தான் நீரஜ்.

மீண்டும் காருக்குள் அமர்ந்து கொண்டு குழந்தையை ஒருமுறை பார்த்தான். மனைவியின் கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுப்பதைக் கண்டு ஒன்றும் செய்ய இயலாதவனாக இருந்தான். மகிழுந்தின் எச்சரிக்கை விளக்கைப் போட்டு விட்டு முரட்டு மழை அங்கி ஒன்றை அணிந்து கொண்டு கீழே இறங்கினான். இன்னொரு சக்கரம் மகிழுந்தில் இருந்தும் அதனைப் பொருத்தும் நடைமுறை அறிவு நீரஜுக்கு இல்லை. முயற்சி செய்தே ஆக வேண்டும் என்கிற கட்டாயத்தில் சக்கரத்தின் பொருத்திருக்கிகளை திருகத் துவங்கிய போது சுட்டு விரலில் பட்டுத் திருகியது திருப்புளி. தாங்க முடியாத வலியோடு எழுந்து மீண்டும் மகிழுந்துக்குள் வந்து அமர்ந்து கொண்டான் நீரஜ். 

கடக்கும் நெடுஞ்சாலைப் பாதுகாப்பு ஊர்திகளோ, இல்லை சரக்கு ஊர்திகளோ கருணை காட்டினால் மட்டுமே குழந்தையைக் காப்பாற்ற முடியும் என்று தோன்றியது, அரை மணி நேரத்துக்குப் பிறகு ஒரு சரக்கு ஊர்தி மகிழுந்தைக் கடந்து சென்று முப்பதடி தொலைவில் நின்றது, ஊர்தியில் இருந்து குர்தா அணிந்த முரட்டு உருவம் ஒன்று இறங்கியது.  குளிரும், மணல் காற்றும் கண்களை மறைக்கும் இந்த இருள் நிரம்பிய பாலை நிலத்தின் ஊடாகக் கொன்று புதைத்தாலும் கண்டுபிடிக்க நெடு நாட்கள் ஆகலாம்.

குர்தா மனிதன் மகிழுந்தை நெருங்கினான், கண்ணாடியை இறக்கி விடச் சொல்லி "என்ன ஆயிற்று?" என்று உடைந்த ஹிந்தியில் கேட்டான்.  குழந்தையையும், நீரஜின் மனைவியையும் ஒரு முறை உற்றுப் பார்த்து விட்டு "ஏன், இங்கே நிற்கிறீர்கள்? உங்கள் மகிழுந்தில் பழுதா?” என்று மீண்டும் அடிக்குரலில் கேட்டான். இப்போது நீரஜ் நிலைமையை விளக்கினான். அவனும் ஒரு இந்திய ஓட்டுனராக இருக்க வேண்டும்.  உடை மற்றும் மொழியைப் பார்த்து ஹிந்தியில் பேசும் போது நம்பிக்கை வந்தது. “மகிழுந்தில் மாற்றுச் சக்கரம் இருக்கிறதா?” என்று கேட்டான் குர்தா மனிதன். இப்போது நீரஜ் இறங்கி மாற்றுச் சக்கரத்தை வெளியே எடுத்துப் போட்டான்.

imagesCA3KFI8A

குர்தா மனிதன் தன்னுடைய சரக்கு ஊர்திக்குச் சென்று சில கருவிகளை எடுத்து வந்து கீழே அமர்ந்து வெடித்த சக்கரத்தின் பாகங்களைக் கழற்றத் துவங்கினான். குர்தா மனிதன் இந்த நேரத்தில் நீரஜை வண்டியில் போய் அமரச் சொன்னான். குழந்தையின் பாதங்களை நன்றாகத் தேய்த்து சூடாக்கு, ஈரத் துணியால் குழந்தையின் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டே இரு என்று அறிவுரைகள் சொன்னான். ஏறத்தாழ முக்கால் மணி நேரப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு நீரஜின் மகிழுந்து இயங்கத் தயாரானது. தன்னுடைய கருவிகளை எடுத்துக் கொண்டு போய் ஊர்தியில் வைத்து விட்டுக் குழந்தையின் நெற்றியில் கையை வைத்துப் பார்த்தான் குர்தா மனிதன்.

பிறகு இப்படிச் சொன்னான், காய்ச்சல் கொஞ்சம் குறைந்த மாதிரி இருக்கிறது, வேகமாகப் மருத்துவமனைக்குப் போ, என்று சொல்லியபடி நடக்கத் துவங்கினான். நீரஜ் அழுக்கான அந்தக் குர்தா மனிதனின் கைகளைக் கவனித்தான், விரல்களில் இருந்து குருதி கசிந்து கொண்டிருந்தது. நீரஜ், இறங்கி குர்தா மனிதனிடத்தில் சென்று இப்படிக் கேட்டான்,

“உங்களுக்கு எவ்வளவு பணம் கொடுக்க வேண்டும்?” குர்தா மனிதன் மெதுவாகத் திரும்பி அமைதியான குரலில் சொன்னான், "உன்னுடைய குழந்தையை மருத்துவமனையில் உரிய நேரத்தில் சேர்க்க உதவி புரிந்த ஒரு மனிதனுக்கு உன்னால் எவ்வளவு பணம் கொடுக்க முடியும் தம்பி".

கடுங்குளிரில் வேர்க்கத் துவங்கியது நீரஜுக்கு, குர்தா மனிதன் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்று புரியாமல் குழம்பி மீண்டும் ஏதோ சொல்ல வாயைத் திறந்தான் நீரஜ், இப்போது குர்தா மனிதன் சினத்தோடு திரும்பி இப்படிச் சொன்னான்

"நேரத்தை வீணடிக்காதே, உடனே வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு மருத்துவமனைக்குப் போ, +973XXXXXXXX இது என்னுடைய அலைபேசி எண், வழியில் ஏதேனும் சிக்கல் இருந்தால் என்னைக் கூப்பிடு, நான் உனக்குப் பின்னாலேயே தான் வந்து கொண்டிருப்பேன்”.

n00082152-b
வண்டியைக் கிளப்பிப் பயணத்தைத் துவங்கும் போது நீலம், நீரஜிடம் சொன்னாள், அந்த மனிதரின் பேரைக் கூட நாம் கேட்கவில்லையே??

நீரஜ் சரக்கு ஊர்திக்கு அருகில் வண்டியை மெதுவாக்கி பெருங்குரலில் கேட்டான்,

"ஆப்கா நாம் க்யாஹை, ஆப் இந்தியா மே கோன்ஸா கௌன்" (ஐயா, உங்கள் பெயர் என்ன? நீங்கள் இந்தியாவில் எந்த ஊரைச் சேர்த்தவர்".

குர்தா மனிதன் " என் பெயர் முபாசர் ஜுனைத், நான் இந்தியனில்லை, எனது ஊர் கராச்சிக்கு அருகில் பின் கசிம்”,

“அல்லா கருணையுள்ளவன், அவன் உன் குழந்தையைக் காப்பாற்றுவான் தம்பி" நீரஜின் பயணம் தொடர்ந்தது, குழந்தையை நேரத்தில் மருத்துவமனையில் சேர்த்துப் பிழைக்க வைத்தார்கள் நீரஜ் தம்பதியினர். நீரஜ் தனது இரண்டாவது பெண் குழந்தைக்கு "ஜுனைதா" என்று பெயர் வைத்திருக்கிறான். அந்தப் பெயரை உச்சரிக்கும் போதெல்லாம் குளிர் நிரம்பிய அந்தக் கடும் இரவில் பாலை நிலத்தின் வழியே அல்லா ஒரு சரக்கு ஊர்தியில் பயணம் செய்து வந்ததாகவே இன்று வரை சொல்கிறான் நீரஜ்.

Hindu-Muslim Unity1

நீரஜ் என்னோடு மும்பையில் பணியாற்றிய ஒரு பொறியாளர், புதிதாய்ப் பார்க்கிற மனிதர்கள் என்றில்லை, ஏறக்குறைய என்னிடமே பத்து முறைக்கு மேலாக இந்தக் கதையைச் சொல்லி இருக்கிறார் நீரஜ், இந்தக் கதையை அவர் சொல்லி முடிக்கும் போதெல்லாம் அவரது கண்களின் ஓரத்தில் கசியும் கண்ணீர்த் துளிகள் நாடுகள், மதங்கள், சாதிகள், சாலைகள் என்று எல்லாவற்றையும் கடந்து மனிதத்தின் இதயத்தில் மிச்சமிருக்கும் அன்பை உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறது. ஏதோ ஒரு காரணத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு பாகிஸ்தானை வெறுக்கும், பாகிஸ்தானை வேரோடு வீழ்த்த நினைக்கும் இந்திய தேசிய மெழுகுவத்திகளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் ஏனோ அந்தப் பாலை நிலமும், முபாசர் ஜுனைதும் நெஞ்சில் நிழலாடிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

************


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: