கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஒக்ரோபர் 24, 2013

பிறந்த நாள் குறிப்புகள்.

Free_Scenery_Wallpaper__Includes_an_UP_Movie_Balloons_House_a_Wonderful_Scene_in_the_Sky

21 ஆம் தேதிக் காலையில், "தி லலித் அசோக்" ஹோட்டலில் இருந்து ஒரு பெரிய பூங்கொத்தும், கேக்கும் அலுவலகத்துக்கு வந்திருந்தது, "ஸ்ம்ரிதி ஷா" என்று ஒரு வங்காளப் பெண் அதனைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார், இத்தனைக்கும் இரண்டொரு முறை தான் அவரோடு பேசியிருக்கிறேன், facebook இல் நண்பராக இருக்கிறார், இரண்டாம் முறை உரையாடும் போது "உங்கள் பக்கத்தில் ஏதாவது எழுதிக் கொண்டே இருக்கிறீர்களே, என்ன எழுதுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

நமக்குள் இருந்த எழுத்தாள நண்பன் உயிர் பெற்றுத் தனது வீர பராக்கிரமங்களை எடுத்துரைக்கத் துவங்கி விட்டான், ஒன்றிரண்டு கவிதைகளை வேறு ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து அன்னாருக்குக் கொடுக்க, அவரோ கொஞ்சம் வியப்பு மேலோங்க "நீங்கள் ஒரு கவிஞர்???" என்று சொல்லி விட்டு "லேலோன்" இல் இருந்து "தாகூர்" வரைக்கும் பொரிந்து தள்ளினார், "லேலோன்"  என்கிற இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட அந்தக் கவிஞனின் ஒரு கேள்வியை எனக்கு முன் தள்ளி விட்டு ஒரு கணம் திகைக்க வைத்தார்.

லேலோன் கேட்கிறான் ஒரு கவிதையில், "உலகின் எந்த மூலையில் இருக்கும் ஒரு பிராமணனையும் அவனது பூணூலைத் தடவிப் பார்த்து என்னால் கண்டறிய முடியும், ஆனால் என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தாலும் ஒரு பார்ப்பனப் பெண்ணை என்னால் கண்டு பிடிக்கவே முடியாது" என்று சொல்கிறான், இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னாள் ஒரு வங்கக் கவி தனது கவிதையில் பெண்ணியம் பேசி இருக்கிறான், "தாகூரின் கவிதைகள் கூடப் பிற்காலத்தில் லேலோனின் சாயல் கொண்டவையாக அறியப்பட்டன என்றும், நாங்கள் இலக்கியத்தை போற்றுபவர்கள், எங்கள்  வீடுகளுக்குக் கவிஞர்களின் பெயர்களைச் சூட்டுவோம்" என்றும் கண்கள் விரிய விரிய நீண்ட நேரம் அன்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

பதிலுக்கு நானும், "ஆமா ஆமா, நாங்க கூட அப்படித்தான்!!!", அது இதுவென்று பினாத்தி வைத்தேன், எனது அலுவலகத்திலேயே தமிழ் பேசவும், எழுதவும் தெரிந்த நான்கைந்து தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள், அவர்களில் ஒருவர் என்னிடம் கேட்டார், "நீங்க கவிதை எல்லாம் எழுதுவீங்களாமே, அப்டியே சினிமாவுக்கு முயற்சி பண்ணுங்க, எங்க மாமாவோட பிரெண்டு ஒருத்தர் சென்னைல சினி பீல்ட்ல தான் இருக்காரு, நீங்க வேணா அவரு கிட்ட பேசிப்பாருங்க".  அவமானமாகவும், வெட்கமாகவும் இருந்தது. தமிழின் முன்னணி இயக்குனர்கள் சிலரோடு வெகு இயல்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன், இலக்கியம் குறித்து நாங்கள் நீண்ட நேரம் பேசி இருக்கிறோம், சமூகம் குறித்து உரையாடி இருக்கிறோம், அவரவர் தளங்கள் குறித்து மிகுந்த மரியாதையோடு விடை பெற்றிருக்கிறோம், ஆனால், எந்த ஆணியும் பிடுங்காத, தினத்தந்தியின் சினிமா மலர் மட்டும் படிக்கிற ஒரு டம்மி பீஸ் உலகின் மூத்த மொழியில் கவிதை எழுதுகிற என்னைப் பார்த்து சினிமாவில் வாய்ப்பு வாங்கித் தருகிறேன் என்று சொல்கிறான் பாருங்கள், அதுதான் தமிழர்களின் தார்மீகக் குணம் போல.

இலக்கியம், கவிதை, எழுத்து என்று எல்லாவற்றையும் சினிமா என்கிற ஒற்றை ஊடகத்தில் அடைத்து வைத்து விட்டு, பிறந்ததில் இருந்து  பிள்ளைகளுக்கு சினிமாவையும், ஒழுக்கமின்மையையும் கற்றுக் கொடுத்து விட்டு இப்போது தாய்மொழியைப் பிடுங்குகிறார்கள், தமிழனை அடிக்கிறார்கள், தமிழனை ஏமாற்றுகிறார்கள் என்று எங்கு போனாலும் ஒப்பாரி வைக்கிற தமிழர்களைப் பார்த்தால் கொஞ்சம் வேதனையாகவும், எரிச்சலாகவும் வருகிறது, ஒரு நிலப்பகுதி மக்களின், மொழியையும், அவனது பண்பாட்டையும் அவனுடைய அனுமதி இன்றி யாரும் பிடுங்கி எறிந்து விட முடியாது. அப்படி நிகழுமேயானால், அது அந்த மக்களின் அறிவீனத்தாலும், ஒற்றுமை இன்மையாலும் மட்டுமே நிகழ முடியும்.

காங்கிரஸ் கட்சியை எதிர்க்க வேண்டுமானால், அதற்கான அரசியல் முனைப்பில் ஈடுபட வேண்டும், ஏனைய கட்சிகளை ஒருங்கிணைத்து, முறையான செயல் திட்டங்களை வகுத்து களமிறங்கிப் பணி செய்து பின்பு நமக்கான அரசியல் பேசுபவர்களை, நமக்கான கொள்கை வகுப்பாளர்களை உருவாக்க வேண்டும், இரண்டு ஓலைத் தட்டியும், ஒரு குழாயும் கிடைத்து விட்டால் "கருணாநிதி குடும்பத்தை வேறருப்பேன், ஜெயலலிதாவை குட்டிக் கரணம் போட வைப்பேன், செவ்வாய்க் கிரக மாநாட்டில் பேசி ஈழம் வாங்கிக் கிழிப்பேன், ஒபாமா ஒரு தமிழர் தான் ஆதாரங்களுடன் உறுதி செய்வேன்" என்று ஊருக்கு ஒன்பது ஓட்டைப் பானைகளைக் குலுக்கிக் கொண்டிருந்தால் இருக்கிற நிலத்தையும் மார்வாடிகள் பிடுங்கிக் கொண்டு இலங்கைக்குத் துரத்தி விடுவான்.

கர்நாடக மாநிலத்தில் குறைவான எண்ணிக்கையில் மலையாளிகள் இருந்தாலும், முறையான செயல் திட்டங்களோடு இன்று ஒரு உள்துறை அமைச்சராக தங்கள் பிரதிநிதியை நியமித்திருக்கிறார்கள், இப்படிக்கும் அவர்கள் வெளிப்படையான அரசியல் லாபி செய்வதே கிடையாது, நெடுங்காலமாக அங்கேயே வசிக்கும் தமிழர்களால் ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரைக் கூடப் பெற முடியாத கேவலமான நிலையும், மானங்கெட்ட சாதிச் சங்க அரசியலும், பிரிவினைகளும் தான் எஞ்சி இருக்கிறது.

the_beginning_of_life_hd_widescreen_wallpapers_2560x1600

ம்ம்ம், இலக்கியத்தை விட்டு விட்டு எங்கேயோ போயாச்சு,  இந்த 21 ஆம் தேதி பூங்கொத்தும், கேக்கும் ஒரு வங்கப் பெண்ணிடம் இருந்து கிடைத்ததற்கான மிக முக்கியக் காரணம், இரண்டு கவிதைகளின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு, பிறந்த நாள் வாழ்த்துச் சொல்லும் போது, "உங்கள் கவிதையில் இருக்கும் படிமங்கள் வெகு நுட்பமானவை, அவற்றின் ஆழம் மிதமிஞ்சிய கற்பனை எல்லைகளைத் தாண்டியது". என்று புகழ்ந்தார். எனக்கு இதில் சொல்ல மிச்சமிருப்பது ஒன்றே ஒன்று தான், தன்னுடைய மொழியின் இலக்கியங்களையும், எழுத்தையும் போற்றத் தெரியாமல் பயணிக்கிற எந்த இனமும் அழிவை நோக்கித் தான் போகும். தன்னுடைய மொழியை இழந்தவன், வேறெதையும் சென்றடைய இயலாது. வங்காளிகள் தங்கள் இலக்கியத்தை உயிராய் நேசிக்கிறார்கள், அவர்கள் எடுக்கும் திரைப்படங்களில் பாதியே கூட இலக்கியவாதிகளையும் கவிஞர்களையும் முன்னிருத்தியே எடுக்கப்படுகிறது. இவரை சாரு நிவேதிதா சாரிடம் ஒரு முறை அறிமுகம் செய்ய வேண்டும் என்று மனதுக்குள் நினைத்தபடி மனதுக்குள் ஒரு பழைய பிறந்த நாளின் நினைவுகளை மீட்டத் துவங்கினேன்.

அப்போது மேற்கில் இருந்து வேப்ப  மர இலைகளை ஊடுருவி இளமஞ்சள் நிறத்தில் சூரியக் கதிர் வெளியெங்கும் நிரம்பி இருக்கும், விடைபெறப் போகிற அதன் சுவடுகள் ஒரு பீங்கான் கற்றையைப் போல க்ராதிப் பூக்களின் வழியாக வீட்டுக்குள் வந்து இறைந்து கிடக்கும், கிணற்றை ஒட்டிய அடைப்புக்கு அருகில் அம்மா அமர்ந்து எங்களுக்கான தேனீரைத் தயாரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள், வெய்யிலின் மஞ்சள் நிற  ஊடுருவி வெண்புகை அம்மாவின் தலைக்கு மேலே உலவிக் கொண்டிருக்க, அதன் வெம்மையான தடம் மேலேறி மேகப் பொதிகளாய் மேற்கின் மலைக்குன்றுகளை நோக்கி நகரத் துவங்கும்.

இரவு ஒரு பெருத்த யானையின் துதிக்கை போல அசைந்தாடியபடி தொலைவில் வந்து கொண்டிருப்பதை பிள்ளையார் கோவிலின் ஊமைத்தாத்தா ஆட்டுகிற மணி பெரும்பாலான நாட்களில் காட்டிக் கொடுத்து விடும், அப்போதெல்லாம் என்னுடைய காக்கி அரைக்கால் சட்டையின் வலது பக்கப் பைக்குள் பாதி கடித்த ஒரு நெல்லிக்காயும், நான்கைந்து கடலை ஓடுகளும் எப்படியும் இருக்கும். அம்மாவின் முகத்தை அவ்வப்போது பார்ப்பதும், பிறகு கொட்டைச் செடிகளை வைத்துக் கட்டப்பட்டிருக்கும் கோட்டைச் சுவரான வேலியை விட்டு அதன் படல் வாயிலைத் திறந்து வெளியேறி நண்பர்களின் வருகைக்காகக் காத்திருந்து "யப்பு, நாளைக்கு எங்களுக்கு பொறந்த நாலு தெரியுமுல" என்று புழுதியைக் காலால் கிளப்பியபடி சொல்லிவிட்டு நமது கதா கலாட்சேபம் துவங்கும்,

"டேய், சுரேஷ் பய, நேத்துப் படத்துக்கு போனாண்டா, கிளாஸ்ல பாதிக் கத சொன்னான், இப்போ மொதல்ல இருந்து சொல்லச் சொல்லுவம்டா, சுரேஷ்,  அப்போது கிட்டத்தட்ட ஹீரோ ஆகி இருப்பான், "டண்ட டைன், டு டூஊன்…" எழுத்துப் போடுவதில் இருந்து ஆரம்பித்தால், இடைவேளை வரைக்குமே மூன்று மணி நேரம் ஆகும் சுரேஷின் கதை, "தெறக்கி பின்னாடி ஒரு நாள் போயிப் பாக்கனுண்டா, சுரேஷ். அங்கே மிசின் எதாச்சும் இருக்குமா?" என்று தெரியாத உலகத்தின் ஒவ்வொரு கதவாய் நாங்கள் திறக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கையில் "டேய், வெளையாடிக்கிட்டே திரிங்க, படிக்க வேணாம், கை, காலக் கழுவிட்டு படிக்கப் போங்கடா" என்கிற குரல் எங்கேனும் தொலைவில் ஒலிக்கும் போது கிளம்பி விடுவோம்.

life-in-love-quotes-backgroun3d-hd-wallpaper

கலர்ச் சட்டைக் கனவுகள், சாக்லேட் நறுமணம் என்று பெருங்கனவுகளோடு உறங்கப் போகும் அந்த அரை டிராயர் அறிவழகன் இன்னமும் அப்படியே தான் இருக்கிறான், வளர்ந்திருப்பது அவன் உடல், வயதாகி இருப்பது அவனது உடலுக்கு, ஆனால், மனம் என்கிற அந்த மாயக் கண்ணாடியை நான் இளமையாக்கும் கலையை எப்போதோ கற்றுக் கொண்டு விட்டேன். நூல்களும், இலக்கியமும், இசையும் இல்லையென்றால் நானெல்லாம் எப்போதோ செத்துப் போயிருப்பேன், வாழ்க்கையின் பல்வேறு சுமைகளை, வலிகளை, வறுமையை, துரத்தலின் துயாத்தை எல்லாவற்றையும் தாங்கிப் பிடித்து என்னைப் பல நேரங்களில் வாழ்க்கையின் அழகிய பக்கங்களை நுகர வைத்து ஆசுவாசப் படுத்தியது இலக்கியமும், இசையும் தான்.

ஆறாம் வகுப்பில் "கோகுலம்" என்கிற குழந்தைகள் நூலைப் படித்ததற்காக முரட்டுத்தனமாக ஒரு தலைமை ஆசிரியப் பெருந்தகையிடம் அடி வாங்கி இருக்கிறேன், மாதக்கணக்கில் நீடித்த வலியை யாரிடமும் சொல்லாமல் தொடர்ந்து நான் கோகுலத்தைப் படித்துக் கொண்டுதானிருந்தேன், குழந்தைகள் நூலை வகுப்பறையில் படிப்பது இன்னமும் இந்திய வகுப்பறைகளில் ஒரு குற்றமாகவே நிலைத்திருக்கிறது.

கொடுமையான அந்த ஆசிரியப் பெருந்தகையின் மூடத்தனத்தையும், மத வெறியையும் கோகுலத்தின் கதைகளே என்னில் இருந்து மறைத்தன. அந்த வகுப்பறையின் கணங்களை எதிர் கொண்ட வேறெந்த மாணவனும் வாழ்க்கையை மீண்டும் எளிதாகப் புரிந்து கொள்வானா என்று தெரியவில்லை. ஆனாலும் நான், பள்ளியின் முதன்மை மாணவர்களில் ஒருவனாகவே மீண்டு வந்தேன். பள்ளியில் சேர்ந்த பின்பு ஒரு  விழாவில் எனக்குக் கிடைத்த பரிசுக்குப் பாராட்டி பெருமை தேட வந்த அதே தலைமை ஆசிரியரை "உங்களை யாரென்றே நினைவில்லை" என்று பழி தீர்த்துக் கொண்டேன். பின்பு அதற்காகவும் வருந்திக் கண்ணீர் விட்டேன்.

பாலமித்ராவின் இளவரசர்களோடு காடுகள், மேடுகள் எல்லாம் குதிரையில் சுற்றித் திரிவேன், அம்புலிமாமாவின் சித்திரக் கதைகளோடு எனது இதயத்தின் நாளமொன்று எப்போதும் கட்டப்பட்டிருந்தது, அந்த நூல்களுக்குள் இருந்த விசித்திர உலகம் நிகழ்கால வலிகள் இல்லாத ஒரு அற்புதமான உலகமாக இருந்தது, ஒற்றைக் கண் அரக்கர்கள், நெற்றிக்கண் தேவர்கள் என்று என்னோடு படுக்கையில் எப்போதும் சில கதாபாத்திரங்கள் நூல் வடிவில் உறங்கி விழித்தார்கள்.

பிறகு கல்கியும், சாண்டில்யனும் தங்கள் பாண்டிய, சோழக் கோட்டைகளை எனக்குள் கட்டினார்கள், பாய்மரப் படகுகளில் அந்த பாண்டிய வீரர்களோடு நானும் பயணித்தேன், அடையாளம் தெரியாத ஒரு மன்னனாய், இளவரசனாய் என்னை நானே கற்பனைக் குதிரையில் பூட்டிக் கொண்டேன், அவர்களோடு உலகெங்கும் பயணித்து வணிகம் செய்தேன், காதலில் உருகினேன், மக்களின் முன்னாள் வாள் தரித்த ஒரு மாவீரனைப் போல உலா வந்தாலும், நிகழ்கால உலகம் எனது சிறகுகளை அவ்வப்போது முறித்துப் போட்டது.

என் கனவுகள் அளவுக்கு அதிகமானவை என்று எனது கால்களின் உயரத்தை சொற்களாலும், கட்டுப்பாடுகளாலும் வெட்டி வீசினார்கள், ஏதோ ஒரு இலக்கியத்தின் இலைகளை அரைத்து மருந்திட்டு எனது கால்களை நான் வளர்த்துக் கொண்டேன், புதிதாய் முளைத்த கால்கள் புதிய வலிமையோடும், புத்துணர்வோடும் செழித்து வளர்ந்தன. உடல் முறுக்கேறி இளைஞனாக எத்தனித்த போது காமம் பொங்கிப் பிரவாகித்தது, அந்தக் கால கட்டத்தையும், சில நூல்களும், எழுத்துமே சலித்து அடுத்த தளத்துக்கு அனுப்பி வைத்தது. (நன்றி : சரோஜாதேவி ).

பிறகு சுஜாதாவும், கலைஞரும், பெரியாரும் அண்ணாவுமாய் நெடுங்காலம் பயணித்த பிறகு ஒரு நாள் மாலையில் லியோ டால்ஸ்டாய் வந்து வீடு சேர்ந்தார். அவருடைய வருகைக்குப் பின்னான எனது உலகம் உடைந்து சிதறிப் போனது, கூடவே அவர் வைக்கம் முகம்மது பஷீரையும், எர்னெஸ்ட் ஹெம்மிங்வேயையும், எட்கர் அல்லன் போவையும் அழைத்து வந்தார். இலக்கியம் மனித வாழ்க்கையின் தாங்கொணாத துயரங்களுக்கும்,சிக்கல்களுக்கும் எத்தனை எளிதான தீர்வென்று உணரத் தலைப்பட்ட போது வாழ்க்கை ஒரு கொண்டாட்டம் என்றும், கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நிகழும் ஒரு சின்னஞ்சிறு அதிர்வே வாழ்க்கை என்றும் தலையில் குட்டியபடி நூலாய் இறைந்து கிடக்கிறார்கள் ஜேன் ஆஸ்டனும், எமிலி ப்ரொண்டேவும், தஸ்தாவஸ்கியும், ஹுகோவும், நெருடாவும், சுந்தர ராமசாமியும், கோணங்கியும், எஸ்.ராவும், ஜெயமோகனும், அம்பையும், பீ.ஜி சரவணனும், தீபச் செல்வனும், ரிஷான் ஷெரிப்பும் இன்னும் எண்ணற்ற பலரும்…………

wonderfullife

வாழ்க்கை என்கிற ஒரு  விந்தையான விபத்தை, கடினமான பயணத்தை ஒரு நாய்க்குட்டியின் பின்னால் பலூன் பிடித்துச் செல்கிற குழந்தையைப் போல மாற்றி நம்மிடம் கையளிக்கிறது இலக்கியங்களும், இசையும். நாமோ அதன் துணையைத் தவிர்த்து விட்டுத் தனிமையில் கிடந்து தவிக்கிறோம். இந்த இடைப்பட்ட நாட்களில் ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் என்னிடம் எஞ்சி இருக்கிறது, வாழ்க்கை என்பதன் பொருள் தான் என்ன? நம்முடைய வாழ்க்கையின் நோக்கம் தான் என்ன? திரும்பத் திரும்ப இந்தக் கேள்வியை என்னிடமே கேட்டபடி பிறந்த நாளன்று மாலையில் அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

நடைமேடையில் ஒரு அழகான தேவதையைப் போன்றொரு பெண் கடந்தாள், அவள் கண்களில் விண்மீன்களின் ஒளியும், தென்றலின் குளுமையும் தவழ்ந்து கிடந்தது, அவளது புன்னகை மிகுந்த வசீகரமாய் ஒரு மலை ரயில் பயணக் காட்சியின் அடர்த்தியோடு தெருவெங்கும் நிறைந்திருந்தது. ஆனால் அவளுக்குக் இரண்டு கால்களும் இல்லை, ஒரு நீண்ட தடியை வைத்து நடைமேடையில் டக் டக் கென்று ஒலி எழுப்பியபடி அவள் நடந்து போனது மனமெங்கும் ஒரு ஆழிப் பேரலையின் அதிர்வுகளைப் பரப்பியது. இருவேறு உலகங்களை ஒரே காட்சியாய் பார்ப்பது அதுதான். அவள் புன்னகையில் ஒரு உலகமும், அவள் காலடியில் வேறொரு உலகமும் வாழ்க்கை என்கிற பெயரில் உழன்று கொண்டிருந்த அந்தக் காட்சி உலகெங்கும் பெருகிக் கிடக்கும் வாழ்க்கையின் ஒரு துளி.

தெரிந்த யாரோ ஒருவன் காரணங்கள் இன்றி ஒளிந்து ஒளிந்து நம்மைக் கடக்கும் போது, எப்போதும் பார்த்திராத இரண்டு குழந்தைகள் நம்மை நோக்கிக் கையசைக்கின்றன, இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்படாத சில திருடர்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு திருடனின் கைகளில் விலங்கிட்டு அழைத்துப் போகிறார்கள், எந்த வாகனங்களும் மோதாமல் காலியாகக் கிடந்த சாலையில் இருசக்கர ஊர்தியின் இளைஞன் ஒருவன் கிரீச்சிட்டு விழுகிறான்.

இதுவரை தெரியாத அவனது முகவரியும், வாழ்க்கையும் நெருக்கமாய் வருகிறது, நேற்று வரை நிஜமாய் பக்கத்துக்கு வீட்டில் எப்போதும் இருக்கிற சாதிக் அத்தாவை இனி ஊருக்குப் போகும் போது பார்க்க முடியாது, ஏனெனில் அவர் இறந்து போய் விட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். விளையாட யாருமில்லை என்று சொல்கிற நிறைமொழியின் கேள்விகளுக்குப் பதிலாய் நிறைய அழுக்குச் சட்டை போட்ட தெருக் கோடிக் குடிசைக் குழந்தைகளைக் காட்ட முடியுமென்றாலும் முணுக்கென வருகிற அந்தத் தயக்கத்தை ஒரு தந்தையாய்  அத்தனை எளிதாய் வெல்ல முடிவதில்லை.

வீட்டுக்குள் நுழைந்து கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு குறுஞ்செய்தி வருகிறது, "இன்றைய பொழுது முழுவதையும் நன்றி சொல்வதிலேயே கழித்திருப்பீர்கள் போலத் தெரிகிறது". பொதுவான ஒரு நன்றியை அனைவருக்கும் சொல்லி இருக்கலாமே, நேரமும், தூக்கமும் எஞ்சி இருக்குமே?".

அவருக்கு இப்படி பதில் அனுப்பினேன், நன்றி, சொல்வதை விட மிக முக்கியமான எந்த வேலையும் எனக்கு எப்போதும் இருந்ததில்லை, சக மனிதனின் நேரத்தை கண நேரமேனும் நம்மிடம் கொண்டு சேர்ப்பது ஒன்றும் அத்தனை எளிதான வேலையல்ல, எனது "நன்றி" என்கிற ஒற்றைச் சொல் உயிர் கொண்ட பறவையாகி உலகெங்கும் இருக்கும் ஆயிரமாயிரம் உயிர்களை இந்நேரம் அடைந்திருக்கும் என்கிற அளப்பரிய மகிழ்ச்சியில் தான் என் வாழ்க்கை உயிர்ப்போடு இருக்கிறது.

Weird-And-Wonderful-wild-animals-6499123-700-560

இத்தனை நாளாய் பொருள் சேர்க்காது நீங்கள் படித்த மொழியும், இலக்கியமும், இசையும் அதிகபட்சமாக உங்களுக்கு என்னதான்  கொடுத்திருக்கிறது திரும்ப வருகிறது இன்னொரு குறுஞ்செய்தி.

"நிறைவான, அமைதியான சாவை எதிர் கொள்ளும் அதி நுட்பமான கலையை" என்று நிதானமாக எழுதுகிறேன் அலைபேசியின் திரையில். இன்னொரு இரவு இதோ முடிவுக்கு வருகிறது.

*******************


 


Responses

  1. அருமை….. மேலும் பல தேடல்களுடன் வாழ்வு செழிக்க வாழ்த்துக்கள்

  2. இலக்கியம், கவிதை, எழுத்து என்று எல்லாவற்றையும் சினிமா என்கிற ஒற்றை ஊடகத்தில் அடைத்து வைத்து விட்டு, பிறந்ததில் இருந்து பிள்ளைகளுக்கு சினிமாவையும், ஒழுக்கமின்மையையும் கற்றுக் கொடுத்து விட்டு இப்போது தாய்மொழியைப் பிடுங்குகிறார்கள், தமிழனை அடிக்கிறார்கள், தமிழனை ஏமாற்றுகிறார்கள் என்று எங்கு போனாலும் ஒப்பாரி வைக்கிற தமிழர்களைப் பார்த்தால் கொஞ்சம் வேதனையாகவும், எரிச்சலாகவும் வருகிறது, ஒரு நிலப்பகுதி மக்களின், மொழியையும், அவனது பண்பாட்டையும் அவனுடைய அனுமதி இன்றி யாரும் பிடுங்கி எறிந்து விட முடியாது. அப்படி நிகழுமேயானால், அது அந்த மக்களின் அறிவீனத்தாலும், ஒற்றுமை இன்மையாலும் மட்டுமே நிகழ முடியும்.

    அருமையான பதிவு. அற்புதமான எழுத்தாற்றல். எனது பக்கத்தில் பகிர்கிறேன். நன்றி & வாழ்த்துகள் திரு கை.அறிவழகன்


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: