கை.அறிவழகன் எழுதியவை | மே 29, 2014

தனிமை எனும் நடைமேடை.

imagesCAHE6GNP

மாநகராட்சிக் கட்டிடத்துக்கும், அலுவலகத்தும் இடையிலான சாலையில் ஒரு நடைபாதை இருக்கிறது, அந்தப் பாதையில் நடப்பது, ஏறக்குறைய இந்தியாவின் பல ஊர்களுக்குச் செல்லும் பேரணுபவம். கொய்யாப்பழம் விற்கும் மிதிவண்டி மனிதர்களில் இருந்து துவங்கி சுற்றிலும் இருக்கும் பள்ளிகளில் பயிலும் குழந்தைகள் எந்தக் கவலைகளும் இல்லாமல் கூட்டமாகச் சேர்ந்து அடிக்கிற லூட்டி.

கிராமங்களில் இருந்து பல்வேறு வேலைகளுக்காக முதன்முறையாக பெங்களூர் வந்து துண்டுத்தாளில் எழுதப்பட்ட முகவரியைப் பதட்டத்தோடு கேட்கும் வயதானவர்கள், ஆட்டோக்களை நிறுத்தி விட்டு அரசியல் பேசுகிற ஓட்டுனர்கள், ரகளையான உதட்டுச் சாயங்களுடனும், வசீகரிக்கும் புன்னகையோடும், தொடர்பே இல்லாத உடைகளோடும் பல வண்ணங்களில் நண்பர்களுக்காகக் காத்திருக்கும் இளம்பெண்கள்.

பழுதடைந்த காரில் இருந்து இறங்கி அல்லது இறக்கி விடப்பட்டு நடைமேடையில் அமர்ந்து வேகமாகப் போகிற பேருந்தை வேடிக்கை பார்க்கிற ஆண்ட்டிகள், மர நிழலில் நின்று தம்மடிக்கிற அக்மார்க் சேல்ஸ் இளைஞர்கள் என்று வாழ்க்கையின் வண்ணங்களை வேடிக்கை பார்த்தபடி நடந்திருக்கிறேன். இடையில் குறுக்கிடும் சில குழந்தைப் பிச்சைக்காரர்கள், தள்ளுவண்டியில் வருகிற தொழுநோய்ப் பிச்சைக்காரர்கள், குழுவாய் வருகிற மூன்றாம் பாலின மனிதர்கள் என்று ஒரு கனத்த மௌனத்தையும் சுமையையும் கொடுக்கும் கனங்களைக் கடந்து அந்த நடை மேடை ஒரு வண்ண மலர்த்தோட்டம்.

அந்த நடைமேடையில் நான்காண்டுகளில் நான் சந்தித்த ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களில் தவிர்க்க இயலாத ஒரு கணவனும், மனைவியும் இருந்தார்கள். ஏறக்குறைய நான்கு ஆண்டுகளாக அந்தத் தாயை அவளது கணவரோடு சேர்த்து அறிவேன், அதே நடைமேடையில் தான் இரவு பகல் என்று அவர்களின் வாழ்க்கை நிலைத்திருக்கிறது. அவர்கள் இணை பிரியாத கணவனும் மனைவியும், பெரும்பாலான நேரங்களில் அந்தத் தாய் தேனீரோ, பழங்களோ சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பார்.

நெருக்கமாக அவரது உடலோடு ஒட்டியபடி பெரியவர் அமர்ந்து புகை விட்டுக் கொண்டிருப்பார். அனேகமாக நான் பார்த்த இந்த நான்கு ஆண்டுகளில் அவர்கள் இருவரும் ஒரு அற்புதமான இணையாக இருந்தார்கள், காதலின் எல்லாச் சுவடுகளும் அவர்களிடம் தேங்கிக் கிடந்தது. ஏதோ ஒன்றைக் குறித்து அவர்கள் உரையாடிக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

பொக்கைப் பற்களால் உணவுண்டபடி பெரியவரைப் பற்றிய கலவியின் பழைய நினைவுகளை அந்தக் கிழவி நினைவு கொண்டிருக்கக் கூடும். அவர்களுக்குச் சொந்தமான சில உடமைகளும், ஒற்றைப் படுக்கையும் அவர்கள் இளமையில் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை மாநகருக்குக் காட்சிப் படுத்தியபடி அருகிலேயே கிடந்தன.
அவர்கள் வாழ்க்கையால் துரத்தி அடிக்கப்பட்டவர்கள் என்பது அடிப்படை உண்மை, ஆனால், ஒருபோதும் வாழ்க்கையின் மீது அவர்கள் காழ்ப்படைந்ததில்லை, ஒருவரின் குறைகளை இன்னொருவர் இட்டு நிரப்பி புன்சிரிப்போடும், புதிய நம்பிக்கைகளோடும் அவர்கள் நாட்களை எதிர் கொண்டார்கள், இருந்தால், என்னை விடவும் பெரியவனாய் மகனோ மகளோ இருக்கக் கூடும் அவர்களுக்கு, தாயும் தந்தையும் குறித்த எந்தப் உணர்ச்சிப் பிழம்புகளும் இல்லாத சராசரிக்கும் குறைவான மனித உயிர்களாக அவர்கள் இந்த மாநகரிலோ இல்லை வேறொரு மனிதர்களும், மரங்களும் ஒன்றாக வாழும் ஊரிலோ வாழக்கூடும்.

தேவையே இல்லாத சீப்புகளை எப்போதாவது அவர்களிடம் வாங்கி அவர்கள் வாழ்ந்த அற்புதமான காதல் வாழ்க்கையின் நினைவுகளை எனது வாழ்க்கையின் சுவடுகளில் நான் சேமித்து வைத்திருந்தேன். கடந்த ஒரு வாரத்துக்கும் மேலாக அவர்களின் சுருட்டி வைக்கப்பட்ட படுக்கை மட்டும் தனித்துக் கிடந்ததை ஒருவிதமான உறுத்தலோடு பார்த்தபடி கடந்து கொண்டிருந்தேன், கடைசியாகப் பார்த்த கிழவரின் வீங்கிப் போயிருந்த கண்களும், படுக்கையும் மரணம் குறித்த உலகின் அச்சமாய்ப் பரவிக் கிடந்தது, கடைசியில் அவர்களுக்கு அருகில் மாங்காய்க் கீற்றுகளை உப்புத் தடவி விற்கும் அந்த மனிதரிடம் சென்று கேட்டேன்.

"இங்கே பக்கத்தில் இருக்கும் வயதான கணவன், மனைவியின் கடை என்னவானது?"

கிழவனின் இறப்பு குறித்த பெருமூச்செறிந்த அறிவித்தலைச் ஓரிரு வரிகளில் சொல்லி விட்டு அவர் தன்னுடைய வேலைகளில் மூழ்கிப் போனார். அந்த நடைமேடையின் பாதியில் நின்று கொண்டிருக்கிறேன், ஆனால், கால்கள் ஏனோ நகர மறுக்கின்றன, உடல் ஒரு பெருத்த காற்றிழந்த பலூனைப் போல தரையில் தொய்வாய் கால்களை உரசியபடி அங்குலம் அங்குலமாய் நகர்கிறது, திரும்பத் திரும்ப அந்த வயதான பெண்ணைத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி நடந்து கொண்டிருக்கிறேன். அந்தத் தாயின் கண்களில் தென்படுகிற உயிரின் ஒளி இப்போது இல்லையென்றாலும் அவளுடைய வாழ்க்கையைக் குறித்த நம்பிக்கை இன்னும் மிச்சமிருக்கிறது. சீப்பு, குழந்தைகளுக்கான வளையல், காதணிகள், கடவுளரின் படங்கள் என்று வழக்கமான அந்தத் துணியால் ஆன நடைபாதைக் கடையை சரி செய்தபடி அமர்ந்திருக்கிறாள் அந்தத் தாய்.

நடைமேடையை விட்டு இறங்கும் போது உடல் அனிச்சையாய் ஒரு முறை திரும்பி அந்தக் கிழவியைப் பார்க்கிறது, இனி அந்தக் கிழவி முதுமையின் கனத்த உடலோடும், பகிர முடியாத துயரத்தின் எஞ்சிய உயிரோடும் தனித்தே வாழ வேண்டும். நாளையும் நான் அதே நடை மேடையின் வழியாக நடக்கக் கூடும், குழந்தைகளும், இளம்பெண்களும் வழக்கம் போல வாழ்க்கையின் போக்கில் உரையாடிக் கொண்டே நடப்பார்கள்.

இன்னொரு கார் பழுதாகி நிற்கக் கூடும், மாங்காய்க் காலம் முடிந்து வெள்ளரிக்காயும், நாவல் பழங்களும் சுமந்த வண்டிகள் மாறக் கூடும். அந்தக் கிழவனை நானோ, கிழவியோ பார்க்க முடியாது என்கிற நிலைத்த உண்மையைத் தவிரப் பெரிதாக மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து விடப் போவதில்லை. ஒருநாள் கிழவியும் காணாமல் போய் விடுவாள். புதிய மனிதர்களைச் சுமந்தபடி நடைமேடை அப்படியே தான் இருக்கும்.

ஆனாலும், அவர்கள் கடைசி வரை விடாப்பிடியாகக் காதலை அடைகாத்து நடைமேடையில் உலவ விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள், கைகளைச் சேர்த்துப் பிடித்தபடி நடக்கும் ஒரு இளம் காதல் ஜோடியின் நெருக்கத்தில் கிழவனின் கண்கள் இறக்கும் வரை கொட்டித் தீர்த்த காதலும், அன்பும் சாவகாசமாய் நெடுங்காலம் வாழக்கூடும்.

***********


Responses

  1. சிறந்த படைப்பு

  2. மிகவும் நெகிழ்ந்து விட்டேன்.


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: