கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜூன் 5, 2014

இரவின் நெடுங்குரல்…….

imagesCA47U0IG

இப்போதிருக்கும் வீட்டுக்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு மழைக்காலத்தில் குடியேறினேன், அமைதியான நகரத்தின் சாயல்கள் இல்லாத ஒரு புதிய குடியிருப்புப் பகுதி, மழைநீர்க் கொடிக்கால்களின் தடங்களில் நூலிழை போல் வடிந்தோடும் வெள்ளிய நீரும், இடையே தும்பைப் பூக்களும் சில்லென்று பூத்துக் கிடக்க தட்டான்களும், பட்டாம்பூச்சிகளும் உலகை இன்னும் அழகானதென்று என்னை நம்ப வைக்கப் போதுமானதாய் இருந்தன.

தள்ளித்தள்ளிக் கட்டப்பட்டிருந்த வீடுகளைத் தவிர மண் தரையையும், மரங்களையும் பார்க்க முடிகிற வாய்ப்பே அரிதாய் இருந்த பொழுதில் தும்பைச் செடிகளையும், சோற்றுக் கற்றாழையையும் நகர வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் பார்ப்பது வாய்ப்பல்ல, பெரும்பேறு என்று நினைக்கிறேன், ஊருணிக் கரைகளிலும், கண்மாய்க் கரைகளிலும் ஆட்டம் போட்ட மனம் நியூயார்க்கின் அகண்ட வீதிகளுக்குப் போனாலும் பனைமரங்களையும், புளியம்பழங்களையும் தான் தேடும் அதிசயமாய் இருக்கிறது.

பக்கத்து இடங்கள் காலியாகக் கிடந்தவை, யாருக்குச் சொந்தம் என்று குறியீடு செய்யப்படாத ஊரக நிலங்களைப் போல அவற்றில் மரங்களும், அடர்ந்த செடிகளும் நிலை கொண்டிருந்தன. பனிக்காலத்தின் சில காலை வேளைகளில் அடர்ந்து கிடக்கிற கிளைகளில் இருந்து செந்நிறப் பூக்களைப் தெருவில் தெளித்தபடி இருக்கும் பெயர் தெரியாத மரத்தின் கிளைகளில் இருந்து வெண்சிறகு விரிக்கும் சில நாரைகளைப் பார்ப்பேன், பறப்பதும், பிறகு கூடி அமர்ந்து ஓய்வு கொள்வதுமாய் அவற்றின் வாழ்க்கை பொறாமை கொள்ள வைக்கிற அற்புத அனுபவம்.

அந்த நாரைகளின், பின்மாலைப் பொழுதின் நெடுங்குரலும், இரவுச் சிறகடிப்புகளும் எனக்குள் இருக்கிற ஒரு பழங்குடி மனிதனை அமைதியாய் உறங்கச் செய்யும் தாலாட்டாய் இருந்தன. பின்னொரு கோடையின் புதிய நாளில் சூரியனுக்கு முன்னாள் சில எந்திரங்கள் விழித்துக் கவனமாய் எந்தப் பிசிறுகளும் இல்லாமல் அந்த நிலத்தை வழித்துப் பொட்டல் காடாய் மாற்றிச் சென்றன, இனம் புரியாத வலியும், உறக்கமற்ற இரவுகளுமாய் சில நாட்களைக் கழிக்க வேண்டியிருந்தது. பிறகு அவ்விடத்தில் ஒரு நெடிய கட்டிடத்தைக் கட்டி வண்ண விளக்குகளைத் தொங்க விட்டு விழாவெடுத்து புதிது புதிதாய் மனிதர்கள் குடியேறி விட்டிருந்தார்கள்.

மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்தெழுந்த ஆர்ப்பரிப்பின் குரல்களுக்கு இடையே நானும் கரைந்து பத்தில் ஒன்றாய் உறங்கப் போயிருந்தேன், நள்ளிரவில் விழிப்புத்தட்ட தோளில் ஒட்டிக் கிடந்த குழந்தையின் கைகளை மெல்ல விலக்கி எழுந்து வாசலுக்கு வந்தால் உயர்ந்த கட்டிடத்தின் மேலிருந்து அதே நெடுங்குரல் இம்முறை இன்னும் உரக்கக் கேட்கிறது, தங்கள் பழைய வீடுகளைத் தேடி அவை வந்திருக்கக் கூடும், சிறகடிப்பின் ஓசை இம்முறை தாலாட்டாய் இல்லை, உயிரைப் பிசையும் ஓலமாய் இருக்கிறது, சில நாரைகள் கட்டிடங்களின் மேலே அமர்ந்திருக்க, சில சுற்றிலும் பறந்து வட்டமடிக்கின்றன.

கதவைச் சாத்தி விட்டுப் புரண்டு புரண்டு பார்க்கிறேன், உறக்கத்தின் சுவடுகள் வெண் சிறகு நாரைகளின் கூடவே புறப்பட்டிருக்க வேண்டும், எல்லாம் இருந்தும் எதையோ இழந்ததைப் போல விட்டத்தை வெறித்தபடி உடல் படுத்திருக்கிறது. கட்டிடக் காடுகள், நிஜக் காடுகளை அழித்து ஏறத்தாழ ஓராண்டுகளுக்கு மேலாக இப்போதும் நள்ளிரவு தாண்டி ஒரு முறை அந்த நாரைகள் தவறாமல் அங்கே வருகின்றன, கேட்க முடியாத இரைச்சலோடு சில நேரங்களில் அவை அங்கேயே நிலை கொண்டு படபடக்கின்றன.

ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கிற போதும் சில நாட்களில் அந்தப் பறவைகளின் குரல் எனது ஆன்மத்தை உலுக்கும் இறப்பின் அழுகுரலாய் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. அவை எனது கனவுகளையும், உறக்கத்தையும் துரத்தும் ஊழிப் பேரலையாய் மழையின் கொடிக்கால்களையும், தும்பைப் பூக்களையும், தட்டான்களையும், பட்டாம்பூச்சிகளையும் விழுங்கியபடி நிலைத்திருக்கிறது.

இன்னும் எத்தனை காலம் அந்தப் பறவைகள் தங்கள் பழைய வீடுகளைத் தேடி அங்கு வருமோ எனக்குத் தெரியாது, ஆனால், அந்தப் பறவைகளுக்கு அங்கொரு வீடிருந்ததென்றும், அந்த வீட்டில் ஒரு குட்டி நாரை பிறந்து வளர்ந்து பின்னொருநாளில் வீடிழந்தது என்றும் உயிரிருக்கும் வரை எனக்குத் தெரியும்.

 

*************


Responses

  1. சிறந்த பகிர்வு

  2. அருமையான பதிவு.
    வாழ்த்துகள்.


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: