கை.அறிவழகன் எழுதியவை | ஜூன் 21, 2014

மோடியும், தமிழும்.

untitled

நிறைமொழியின் ஒரு ஆங்கில வழிப் பள்ளியில் தான் படிக்கிறாள், அவளுக்கு வேறு வழியில்லை, ஆனால், அவளுக்கு ஒரு தமிழ் வழிப் பள்ளியை வீட்டில் நானும் துணைவியாரும் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்., இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னாள் ஒரு முன்னாய்வுக் கூட்டத்தைப் பள்ளியில் நடத்தினார்கள், பெற்றோர்களும் கலந்து கொண்டோம். பல்வேறு விஷயங்கள் குறித்துப் பேசினார்கள், ஒரு கட்டத்தில் மொழி குறித்த விவாதம் வந்தது, நிறைமொழி வேறு சில குழந்தைகளோடு ஒப்பீட்டளவில் ஆங்கிலம் பேசுவதில் பின்தங்கி இருக்கிறாள் என்று சொன்னார்கள், நான் அவர்களிடம் நேரடியாகவும், தெளிவாகவும் இப்படிச் சொன்னேன்.

எங்கள் வீட்டில் யாரும் ஆங்கிலத்தில் பேசுவதில்லை, ஆங்கிலத்தை மிக முக்கியமானது என்று குழந்தைப் பருவத்தில் அவளுக்குச் சொல்ல வேண்டிய எந்தத் தேவைகளும் இல்லை, அது ஒரு குறைபாடு என்று நான் கருதவில்லை, அவள் தனது தாய்மொழியில் சிறப்பாகப் பேசுகிறாள், கற்கிறாள். ஆகவே இது குறித்து அவளிடம் நீங்கள் அடிக்கடி சுட்டிக் காட்டுவதைத் தவிருங்கள், தமிழ் பேசத் தெரிந்த ஆசிரியைகள் உங்கள் பள்ளியில் இருக்கிறார்கள், இயன்றால் அவர்கள் அவளுக்குத் தமிழில் சொல்லிக் கொடுக்கட்டும், அவள் ஆங்கிலத்தை இயல்பாகக் கற்றுக் கொள்ளும் வரை தாய்மொழியின் சிறப்பியல்புகளை ஆங்கிலத்தில் உள்ளீடு செய்து கற்றுக் கொள்ளும் காலம் வரை அவளுக்கு நெருக்கடி கொடுக்க வேண்டாம்."

அந்தப் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியை எனது சொற்களைப் புரிந்து கொண்டார்,

"உங்கள் குழந்தையின் மீது நாங்கள் சிறப்புக் கவனம் கொள்கிறோம். இயன்றவரை தமிழில் சொல்லிக் கொடுக்க முயற்சி செய்கிறோம்" என்று மறுமொழி உரைத்தார்.

தாய் மொழியை முழுமையாக உணர்ந்து கற்றுக் கொள்கிற காலத்தில் ஆங்கிலத்தை மட்டுமல்ல எந்த மாற்று மொழிகளையும் மிகச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்தும் கலையை அவள் கற்றுக் கொள்வாள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது, ஏனெனில் கல்லூரிக் காலம் வரை நான் தமிழ் வழிக் கல்வியையே கற்றேன், ஆனாலும், பெங்களூரின் IIM இல் கல்வி பயின்று என்னோடு பணிபுரிகிற சக நண்பனின் ஆங்கில அறிவுக்கு எந்த வகையிலும் என்னுடையது இப்போது குறைவானதாக இல்லை. ஹிந்தி, கன்னடம், தெலுங்கு, மலையாளம் என்று பன்மொழிகளில் இப்போது என்னால் சிறப்பாகப் பேச முடியும். பன்மொழிகளைக் கற்றுக் கொள்கிற அவற்றைச் சிறப்பாகக் கையாளுகிற திறனை எனக்கு வழங்கியது தாய்மொழி குறித்த எனது புரிதலும், நேசமும் மட்டுமே என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன், அதுவே மறுக்க முடியாத உண்மையும் கூட.

தாய் மொழியைக் குறித்த எந்த அடிப்படை நேசமும், புரிதலும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இல்லை, நமது பெரும்பாலான குடும்பங்களில் இன்று அடிப்படைக் கல்வியைக் குழந்தைகள் ஆங்கிலத்தில் கற்றுக் கொள்வதே நாகரீகம் என்றும், பெருமை என்றும் நாம் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறோம், நமது உயர் மற்றும் நடுத்தரக் குழந்தைகள் இரண்டாம் மொழி குறித்த எந்தச் சிந்தனைகளும் இல்லாத பருவத்திலேயே அவர்களது அடிப்படைக் கல்வியை ஆங்கிலத்தில் அவர்கள் மீது திணிக்கிறோம், சிந்தனைகள், தொடர்பு மற்றும் தேவைகளுக்கான எல்லாவற்றையும் தாய் மொழியில் அவர்கள் பழக்கம் செய்து கொண்டிருக்கும் இளம்பருவத்தில் அவர்களை அவர்களுக்குத் தொடர்பே இல்லாத ஒரு வணிக மொழியில் கல்வி பயில வேண்டும் என்று அவர்கள் மீது வன்முறையை ஏவுகிறோம். இந்தத் தொடர் வன்முறையின் மற்றும் திணிப்பின் காரணமாக அவர்கள் புரிதல் நிலையிலிருந்து வெகு தொலைவு தள்ளப்பட்டு மனப்பாடம் செய்தே தேர்வுகளை எதிர்கொள்ளும் அவல நிலைக்கு ஆளாகிறார்கள், அவர்களின் அறிவு மட்டுமல்ல, ஆங்கிலம் நமக்கு வராது என்கிற ஒரு குற்ற உணர்வோடு மன உளைச்சல், உளவியல் அழுத்தம் போன்ற சுமைகளோடு வளர்கிறார்கள், ஆங்கிலம் சிறப்பாகப் பேசுகிற, எழுதுகிற குழந்தைகளை கல்வியிலும், அறிவிலும் சிறப்பானவர்கள் என்று அவர்கள் நம்பத் துவங்குகிறார்கள் அல்லது அப்படி நம்புவதற்கு அவர்களை நாம் பழக்கப்படுத்துகிறோம்.

பொதுச் சமூகமும், அரசுகளும் தாய்மொழி வழிக் கல்வியையும், தாய்மொழியின் முக்கியத்துவத்தையும் நமது குழந்தைகளுக்கு உணர்த்துவதில் இருந்து தவறும் அடிப்படைத் தவற்றை நாமே செய்கிறோம். விளைவு அவர்கள் அறிவை அடகு வைத்து மதிப்பெண்களை நோக்கி ஓடும் வணிக எந்திரங்களாக மாறி இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வளர்ந்து இளைஞர்கள் ஆன பிறகு அவர்களிடம் இருக்கும் ஒரே வாய்ப்பு இத்தகைய அழுத்தங்களை எல்லாம் தாண்டி தமிழின் எல்லைகளற்ற சிறப்பையும், வளமான இலக்கியங்களையும் அவர்களாகவே தேடித் படித்துத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் அல்லது அரைகுறை ஆங்கிலத்தைப் பேசிக்  கொண்டு மொழி குறித்த எந்த அறிவும் இல்லாமல் அதே பொதுச் சமூகத்திடம் இருந்து "இன்றைய இளைஞர்கள் ஆங்கில மோகம் கொண்டு அலைகிறார்கள், தமிழில் பேசுவதில்லை, தமிழ் இலக்கிய உலகம் தேங்கிக் கிடக்கிறது, எழுத்தாளனைக் கொண்டாட எவனும் இல்லை என்றெல்லாம் ஊடகங்களில் வசைகளைப் பரிசாகப் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

ஹிந்தியை திணிக்கிறார்கள் என்று ஒருப்பக்கம் கூப்பாடு போட்டபடியே நாம் ஒவ்வொருவரும் தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஆங்கிலத்தை நமது குழந்தைகளின் மீது திணித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். தனது தாய் மொழியை நேசிக்கிற அல்லது அதன் மதிப்புகளை உணர்ந்த எந்த மனிதனையும் மீறி இன்னொரு மொழியை அவன் மீது எந்தச் சட்டங்களாலும், அரசுகளாலும் திணித்து விட முடியாது என்பதே உண்மை. அதற்காக அத்தகைய திணிப்புகளுக்கு நமது கடுமையான எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதையும், போராடுவதையும் ஒருபோதும் நான் விமர்சனம் செய்ய மாட்டேன். ஏனெனில் அத்தகைய போராட்டங்களின் மூலமாகவே நாம் பல்வேறு அடிப்படை உரிமைகளை இழக்காமல் இன்னமும் நமது மொழியை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கிறோம்.

என்னுடைய கேள்வி, தீவிரமாக அரசியல் களங்களில் இத்தகைய எதிர்ப்புகளையும், மொழி உணர்வையும் காட்டும் நமது அரசியல் இயக்கங்களும், அமைப்புகளும் ஆட்சி அதிகாரமும், மாற்றங்களுக்கான வாய்ப்பும் இருக்கும் போது மொழியை வளர்க்கிற அல்லது அழியாமல் காக்கிற தாய்மொழிக் கல்வியையும், அதற்கான முன்னெடுப்புகளையும் ஏன் தீவிரமாக செயல்படுத்துவதில்லை என்பதுதான்.

பல்வேறு காலகட்டங்களில் திராவிடக் கட்சிகள் மட்டுமன்றி பல்வேறு அமைப்புகள், தனி மனிதர்கள் தீவிரமாக இதுபோன்ற மொழித் திணிப்பு முயற்சிகளை போராடி முறியடித்திருக்கிறார்கள். நமது தமிழ்த் தேசிய இளைஞர்கள் போடுகிற "கணக்குப்படி" ஆங்கிலேயரான கால்டுவெல், கன்னடரான பெரியார், மலையாளியான எம்,ஜி.ஆர், தெலுங்கரான கருணாநிதி, மீண்டும் கன்னடரான ஜெயலலிதா மட்டுமில்லை பார்ப்பனரான உ.வே. சுவாமிநாத ஐயர், பறையரான அயோத்திதாசர் என்று பல வண்ண மனிதர்கள் பல்வேறு தளங்களில் தமிழுக்கான சிறப்புகளை, மகுடங்களை சூட்டி மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

ஒரு மொழியை தனது தாய் மொழியாக ஏற்றுக் கொள்கிறவன், அந்த மொழிக்கான வளர்ச்சியில் நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ பங்கு கொள்கிறவன் எவனுமே அந்த மொழிக்காரன் தான். பூர்வீக ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு யாரையும் தனிமைப்படுத்தும் செயல்பாடுகளுக்கு மாற்றாக ஆக்கப்பூர்வமாக நமது மொழிக்கான வளர்ச்சிப் பணிகளில் எப்படி அவர்களையும் இணைத்துக் கொள்ளலாம் என்று சிந்தித்து அத்தகைய பாதையில் ஒற்றுமையோடு பயணிப்பதே இந்துத்துவ மோடி அரசுகளின் மொழி குறித்த மடத்தனமான கொள்கைகளை எதிர்கொள்ளும் ஆயுதம்.

வெகுநுட்பமாக தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஆங்கிலத்தை ஒவ்வொரு தமிழ்க் குழந்தைகளின் மீதும் நாமே திணிக்கும் வன்முறையைக் களைவது மோடிக்களின் அரசு செய்யும் மொழித்திணிப்பு அரசியலை விட மிக முக்கியமானது என்பதை நாம் உணர்ந்தாலே போதும், நமது மொழியை எவனாலும் நெருங்க முடியாது.

 

***********


Responses

  1. பிள்ளைகளுக்கு
    தாய் மொழிப்பற்றை ஊட்டுவது
    நம்கடமை

  2. மோடியும், தமிழும்.
    by கை.அறிவழகன் = அருமையான பதிவு. எனது பக்கத்தில் பகிர்கிறேன். நன்றி திரு கை.அறிவழகன்.

  3. மோடியும், தமிழும்.
    by கை.அறிவழகன் = அருமையான பதிவு. எனது பக்கத்தில் பகிர்கிறேன். நன்றி திரு
    கை.அறிவழகன்.


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: